III SA/Lu 301/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca), Sędziowie: WSA Ewa Ibrom, WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Asystent sędziego Radosław Kot, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 6 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi D. J. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2016 oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] Dyrektor L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ś. z siedzibą w P. z dnia [...] marca2017 r., nr [...] w sprawie przyznania D. J. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2016. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia: W dniu 15 czerwca 2016 r. do Biura Powiatowego ARiMR w Ś. z siedzibą w P. wpłynął wniosek D. J. (dalej jako "skarżąca") o przyznanie płatności na rok 2016. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Ś. z siedzibą w P. (dalej jako "organ I instancji") decyzją z dnia [...] marca 2017 r. przyznał skarżącej: 1. jednolitą płatność obszarową - 2016 w wysokości 3.026,43 zł; 2. płatność za zazielenienie - 2016 w wysokości 2.031,16 zł; 3. płatność redystrybucyjną - 2016 w wysokości 613,40 zł oraz odmówił przyznania płatności do powierzchni uprawy chmielu - 2016 i nałożył sankcję w wysokości 8.294,86 zł. W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącej, Dyrektor L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako "organ II instancji" lub "organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że kwestie materialno-prawnych przesłanek przyznania płatności na rok 2016 reguluje z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2017 r., poz. 278 ze zm.), dalej jako "ustawa o płatnościach". Odnosząc się do rozpoznawanej sprawy organ podniósł, że w gospodarstwie rolnym skarżącej przeprowadzono kontrolę na miejscu metodą FOTO. Ustalenie kontroli zawarto w Raporcie z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni. Kontrola polegała na dokonaniu pomiaru powierzchni zadeklarowanych do otrzymania płatności działek rolnych na ortofotomapach w oparciu o bazę referencyjną systemu LPIS (System Identyfikacji Działek Rolnych). W dniu 26 sierpnia 2016 r. przeprowadzono wizytację terenową. Kontrola zakończyła się w dniu 24 listopada 2016 r. Organ odwoławczy wyjaśnił, że kontrola metodą FOTO polega na zrealizowaniu czynności kontrolnych w odniesieniu do wszystkich działek rolnych wchodzących w skład całego gospodarstwa. Czynności kontrole polegają na pomiarze powierzchni działek rolnych w oparciu o ortofotomapę (cyfrowe odwzorowanie terenu wykonane na podstawie zobrazowań satelitarnych) oraz przeprowadzeniu wywiadu terenowego. W trakcie wywiadu terenowego sprawdza się rodzaj uprawy/grupy upraw, jaka występuje na kontrolowanej działce rolnej, wykonywane jest zdjęcie działki rolnej i ewentualnie dokonywane są pomiary tych granic, których nie można było pomierzyć na ortofotomapie, ponieważ były zbyt małe lub słabo widoczne (np. w cieniu drzew). Z raportu z czynności kontrolnych wynika, że przeprowadzona kontrola na miejscu stwierdziła następujące nieprawidłowości, mające wpływ na wysokość przyznanej płatności: - na działce rolnej A2 P_chmiel o powierzchni deklarowanej 2,88 ha - stwierdzono powierzchnię 1,32 ha oraz nieprawidłowości oznaczone kodami: DR 8 (Położenie ewidencyjne działki rolnej nie odpowiada danym we wniosku. Stwierdzono błąd oczywisty), DR 11 (Sadzonki chmielu nie są uprawiane z zachowaniem jednolitej gęstości, co najmniej 1300 sadzonek na hektar), DR 13+ (Zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej); - na działce rolnej A3 P_chmiel o powierzchni deklarowanej 1,56 ha - stwierdzono powierzchnię 0,86 ha oraz nieprawidłowości oznaczone kodami: DR 8 (Położenie ewidencyjne działki rolnej nie odpowiada danym we wniosku. Stwierdzono błąd oczywisty), DR 13+ (Zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej). Organ odwoławczy wskazał następnie podstawy prawne przyznania poszczególnych płatności i sposób obliczenia ich wysokości. W przypadku jednolitej płatności obszarowej (JPO) skarżąca ubiegała się przyznanie płatności do działek rolnych o łącznej powierzchni 6,55 ha. Powierzchnia działek rolnych stwierdzona w toku prowadzonego postępowania wynosiła 6,55 ha. Jednolita płatność obszarowa na rok 2016 została przyznana w wysokości 3.026,43 zł, z uwzględnieniem stawki jednolitej płatności obszarowej do 1 ha w 2016 r., określonej w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 października 2016 r. w sprawie stawki jednolitej płatności obszarowej za 2016 r. (Dz. U. z 2016 r., poz. 1702). W przypadku płatności za zazielenienie (PZ) przysługuje ona rolnikowi, który spełnia minimalne wymagania do otrzymania płatności bezpośrednich. Przyznawana jest, jeżeli rolnik przestrzega praktyk korzystnych dla klimatu i środowiska, polegających na dywersyfikacji upraw, utrzymywaniu trwałych użytków zielonych oraz utrzymywaniu obszarów proekologicznych lub praktyk równoważnych. Stwierdzona w toku prowadzonego postępowania powierzchnia działek rolnych deklarowanych do JPO wynosiła 6,55 ha, a zatem powierzchnia ta stanowi podstawę do przyznania płatności za zazielenienie. Płatność za zazielenianie na rok 2016 została skarżącej przyznana w wysokości 2.031,16 zł, z uwzględnieniem stawki określonej w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 października 2016 r. w sprawie stawki płatności za zazielenienie za 2016 r. (Dz. U. z 2016 r., poz. 1707). Płatność dodatkowa (redystrybucyjnej) przysługuje rolnikowi, który spełnia minimalne wymagania dla przyznania płatności bezpośrednich, o których mowa w art. 7 i 8 ustawy o płatnościach. Powierzchnia kwalifikowana do płatności dodatkowej wynosiła 3,55 ha. Płatność dodatkowa została przyznana w wysokości 613,40 zł. Stawka płatności dodatkowej w 2016 r. została określona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 października 2016 r. w sprawie stawki płatności dodatkowej za 2016 r. (Dz. U. poz. 1622). Skarżącej odmówiono natomiast przyznania płatności związanej do powierzchni uprawy chmielu oraz nałożono karę administracyjną w wysokości 8.294,86 zł. Organ odwoławczy podniósł, że płatność związana do powierzchni uprawy chmielu, zgodnie z art. 15 ust. 7 ustawy o płatnościach, jest przyznawana rolnikowi do powierzchni tej uprawy prowadzonej w określonym rejonie. Powierzchnia działek rolnych zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności na rok 2016 do płatności związanej do powierzchni uprawy chmielu wynosiła 4,44 ha. Powierzchnia deklarowana działek rolnych kwalifikowana do płatności do powierzchni uprawy chmielu wynosiła 4,44 ha (działka rolna A2 - 2,88 ha, A3 - 1,56 ha). Powierzchnia działek rolnych stwierdzona w toku prowadzonego postępowania wynosiła natomiast 0,86 ha. Organ odwoławczy wyjaśnił, że powierzchnia stwierdzona została ustalona w oparciu o przeprowadzoną kontrolę na miejscu metodą FOTO, polegającą na dokonaniu pomiaru powierzchni zadeklarowanych do otrzymania płatności działek rolnych na ortofotomapach w oparciu o bazę referencyjną systemu LPIS (System Identyfikacji Działek Rolnych), a także przeprowadzoną w dniu 26 sierpnia 2016 r. wizytację terenową. Przeprowadzona kontrola na miejscu stwierdziła nieprawidłowości, mające wpływ na wysokość przyznanej płatności. W przypadku działki rolnej A2 organ stwierdził błąd DR 11 (wskazujący, że sadzonki chmielu nie są uprawiane z zachowaniem jednolitej gęstości, co najmniej 1300 sadzonek na hektar). W związku z zastosowaniem powyższego błędu, cała działka rolna została wykluczona z płatności. Z kolei w przypadku działki rolnej A3 organ stwierdził błąd DR 13+ (wskazujący, że zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej). W związku z zastosowaniem tego błędu, powierzchnia stwierdzona działki rolnej A3 wyniosła 0,86 ha. Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych we wniosku do płatności do powierzchni uprawy chmielu, a powierzchnią stwierdzoną wynosiła 100,00%. Zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. U. UE L z dnia 20 czerwca 2014 r., Nr 181, str. 48 ze zm.), dalej jako "rozporządzenie nr 640/2014", jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną do płatności do upraw owoców miękkich a powierzchnią stwierdzoną przekracza 50% płatność zostaje odmówiona, a na rolnika nakłada się karę administracyjną w wysokości przypadającej na różnicę między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną. Wyliczona kwota kary administracyjnej wynosiła 8.294,86 zł. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy podniósł, że rozstrzygniecie zostało oparte na wynikach przeprowadzonej kontroli na miejscu metodą FOTO. Szczegółowa analiza zapisów protokołu z czynności kontrolnych, szkicu pomiarów działek (dane wektorowe, dane powierzchniowe), fotografii wykonanych podczas wywiadu terenowego, wskazuje, że kontrola została przeprowadzona w sposób prawidłowy, nie stwierdzono żadnych uchybień. Kontrola metodą FOTO polega na zrealizowaniu czynności kontrolnych w odniesieniu do wszystkich działek rolnych wchodzących w skład całego gospodarstwa. Czynności kontrolne polegają na pomiarze powierzchni działek rolnych w oparciu o ortofotomapę (cyfrowe odwzorowanie terenu wykonane na podstawie zobrazowań satelitarnych) oraz przeprowadzeniu wywiadu terenowego. Kontrola na miejscu miała doprowadzić do jednoznacznego zweryfikowania i ustalenia, czy deklarowane we wniosku o dopłaty powierzchnie upraw i rodzaj tych upraw odpowiadają stanowi faktycznemu w danym okresie. Podstawowym zadaniem kontroli na miejscu jest więc weryfikacja powierzchni i gatunków upraw deklarowanych przez wnioskodawców w danym roku gospodarczym. Zgodnie z uprawnieniami inspektorzy terenowi dokonują oceny poszczególnych działek rolnych w granicach określonych w zakresie kontroli danego gospodarstwa rolnego. Protokół z kontroli przeprowadzonej w niniejszej sprawie stanowi dokument urzędowy. Organ odwoławczy podkreślił, że w przypadku gdy rolnik nie zgadzał się z ustaleniami zawartymi w Raporcie, mógł zgłosić umotywowane zastrzeżenia na piśmie, co do ustaleń w nim zawartych, Dyrektorowi Oddziału Regionalnego Agencji, w terminie 14 dni od dnia doręczenia raportu. Skarżąca nie złożyła zastrzeżeń do Raportu z przeprowadzonych czynności kontrolnych. Wnioskodawca jest zobowiązany do deklarowania w złożonym wniosku działek rolnych zgodnie ze stanem faktycznym. Deklarowane we wniosku o dopłaty powierzchnie upraw i rodzaj tych upraw muszą odpowiadać stanowi faktycznemu w danym okresie. Podstawowym zadaniem kontroli administracyjnej wniosku jest więc weryfikacja powierzchni i gatunków upraw deklarowanych przez wnioskodawców w danym roku gospodarczym. D. J. zaskarżyła decyzję Dyrektora L. Oddziału ARiMR w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) przepisów postępowania: - art. 7, art. 77 § 1 , art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), dalej jako "k.p.a.", poprzez niedokładne wyjaśnianie stanu faktycznego sprawy, błędne ustalenie, że nie został spełniony wymóg ilości sadzonek na 1 ha, nieprzeprowadzenie ponownej wizytacji terenowej w celu dokonania prawidłowych pomiarów powierzchni i ilości sadzonek oraz całkowite pominięcie dokumentu "Porozumienie w sprawie przekazania sadzonek chmielu", z którego wynika, że w dniu 11 czerwca 2015 r. skarżąca zakupiła 3400 sadzonek chmielu odmiany "lubelski" i w konsekwencji nienależyte naliczenie kary administracyjnej; - art. 136 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i nieuzupełnienie dowodów oraz materiałów w sprawie; - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji; 2) przepisów prawa materialnego: - art. 19 ust. 2 rozporządzenia nr 640/2014, poprzez nieprawidłowe zastosowanie, co było wynikiem ustalenia, że różnica między powierzchnią zadeklarowaną do płatności do upraw owoców miękkich a powierzchnią stwierdzoną przekracza 50% płatności i w konsekwencji odmówiono przyznania płatności i nałożono na skarżącą karę administracyjną; - art. 30 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. U. UE L z dnia 2 grudnia 2009 r. Nr 316, str. 65 z ze zm.), dalej jako "rozporządzenie nr 1122/2009", poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy prawidłowy wynik kontroli na miejscu jest nadrzędny w stosunku do wyników kontroli administracyjnej, podczas gdy organ przyjął powierzchnie stwierdzone podczas kontroli administracyjnej, nie wyjaśniając na podstawie jakich dowodów je ustalił. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu I i II instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniosła, że chmiel był sadzony w 20015 r. W sierpniu 2016 r. sadzonki nie osiągnęły pełnej wysokości i większość miała od 0,5 do 1 m. Były też sadzonki wyższe i być może te zostały wzięte pod uwagę przez kontrolujących. Nie możliwe było również policzenie wszystkich sadzonek przez dwóch kontrolujących z uwagi na obszar plantacji. Ze zdjęć nie wynika, by nie zachowano jednolitej gęstości, co najmniej 1300 sadzonek na hektar. W odpowiedzi na skargę Dyrektor L. Oddziału ARiMR wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, dlatego podlega oddaleniu. Zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadami prawnymi, które skutkowałyby koniecznością jej uchylenia lub stwierdzenia nieważności. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.". Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, jej zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie decyzji następuje w szczególności w przypadku, gdy zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygając w sprawie organy nie naruszyły także przepisów prawa materialnego w takim stopniu, który miałby wpływ na wynik sprawy. Już w tym miejscu należy podkreślić, że ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji znajdują potwierdzenie w niewadliwie zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, wobec czego materiał ten należało uznać za wystarczający do podjęcia prawidłowej i zgodnej z prawem decyzji w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej. Organy administracji dokonały także właściwej wykładni przepisów prawa materialnego, jak też prawidłowo zastosowały normy prawne do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. W ustawie o płatnościach bezpośrednich na organy nałożono jedynie obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący (art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy). Natomiast to strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (art. 3 ust. 3 ustawy). Z powyższego wynika, że w tego rodzaju postępowaniach rola organu ogranicza się do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, z czego organ się wywiązał. Na organie nie ciąży natomiast obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a więc organ nie był obowiązany do aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie żądania i twierdzeń wnioskodawcy. Ciężar dowodu co do faktów, z których strona wywodzi skutki prawne, spoczywa na stronie. Skarżąca nie może zatem skutecznie stawiać organowi zarzutu zaniechania wszechstronnego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego w sprawie. Obowiązkiem organów w sprawie było rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Ocena dowodów powinna być oparta na wszechstronnej analizie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). W rozpoznawanej sprawie organy administracji nie naruszyły wskazanych reguł postępowania. Organy rozważyły i poddały ocenie, zebrany w sprawie materiał dowodowy zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich oraz art. 80 k.p.a. Ustaliły dokładnie stan faktyczny i wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, mając na względzie treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ wziął pod uwagę wszystkie okoliczności, oświadczenia i dokumenty świadczące o sytuacji prawnej i faktycznej skarżącej. Ustalenia organu w tym zakresie nie budzą zastrzeżeń. Ustalenia dokonane przez organ wynikają z przeprowadzonych w sprawie i wskazanych w uzasadnieniu decyzji dowodów. Wniosek skarżącej poddany został kontroli administracyjnej w oparciu o bazę referencyjną systemu LPIS (Systemu Identyfikacji Działek Rolnych) oraz kontroli na miejscu w gospodarstwie rolnym przeprowadzonej w dniu 26 sierpnia 2016 r. w zakresie kwalifikowalności powierzchni. Organy zweryfikowały zadeklarowaną przez producenta rolnego powierzchnię działek rolnych przeprowadzając kontrolę administracyjną z wykorzystaniem systemu informacji geograficznej, jak też skontrolowały gospodarstwo rolne w zakresie kwalifikowalności zgłoszonych gruntów. Jeżeli chodzi o wyniki kontroli to zostały one przedstawione w raporcie czynności kontrolnych z zakresie kwalifikowalności powierzchni nr [...]. Raport z czynności kontrolnych stanowi dokument urzędowy, co powoduje, że organ - w braku przedstawienia dowodów odmiennych - był zobligowany przyjąć za udowodnione to, co stwierdzono w treści tych dokumentów, a w przedmiotowym przypadku były to wyniki dokonanych pomiarów powierzchni uprawnionych do płatności oraz stwierdzonych nieprawidłowości. Raport z czynności kontrolnych został przesłany skarżącej drogą pocztową. W raporcie znajdowało się pouczenie o możliwości zgłoszenia umotywowanych zastrzeżeń na piśmie, co do ustaleń w nim zawartych, do Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR, w terminie 14 dni od dnia doręczenia raportu. Skarżąca nie skorzystała z przysługującego jej prawa do zgłoszenia zastrzeżeń odnośnie przeprowadzonej kontroli. Skarżąca nie podważyła w żaden sposób ustaleń wynikających z przeprowadzonej kontroli administracyjnej oraz kontroli na miejscu. Zaskarżoną decyzją skarżącej przyznano JPO, PZ i płatność redystrybucyjną. W tej części decyzja nie jest kwestionowana. Sporne jest natomiast to, czy uzasadniona była odmowa przyznania płatności do powierzchni upraw chmielu i nałożenie sankcji w wysokości 8.294,86 zł. Analiza decyzji organów obu instancji wskazuje, że przyczyną odmowy przyznania płatności była przekraczająca 50% różnica między powierzchnią zadeklarowaną do płatności do upraw owoców miękkich a powierzchnią stwierdzoną. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach, płatności bezpośrednie są przyznawane rolnikowi, jeżeli: 1) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności oraz 2) łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym będących w posiadaniu tego rolnika jest nie mniejsza niż 1 ha. W myśl art. 8 ust. 1 ustawy o płatnościach, jednolita płatność obszarowa, płatność za zazielenienie, płatność dla młodych rolników, płatność dodatkowa i płatności związane do powierzchni upraw, są przyznawane do powierzchni działki rolnej: 1) położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami w rozumieniu art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013, zwanych dalej "kwalifikującymi się hektarami"; 2) będącej w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności; 3) o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha; 4) nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Stosownie do przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o płatnościach, płatności związane do powierzchni upraw przysługują do uprawy w plonie głównym roślin wysokobiałkowych, ziemniaków skrobiowych, buraków cukrowych, pomidorów, chmielu, owoców miękkich (truskawek lub malin), lnu lub konopi włóknistych. Płatność związana do powierzchni uprawy chmielu jest przyznawana rolnikowi do powierzchni tej uprawy prowadzonej w rejonie określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 34 ust. 1 i 2 (art. 15 ust. 7 ustawy o płatnościach). Składając wniosek rolnik wskazuje powierzchnię, w stosunku do której ubiega się o przyznanie płatności na dany rok w ramach poszczególnych płatności. Powierzchnia ta jest następnie weryfikowana przez organy ARiMR w toku postępowania administracyjnego i dopiero tak ustalony obszar użytkowany rolniczo oraz sposób jego zagospodarowania stanowi podstawę przyznania płatności. Narzędziem służącym weryfikacji podanych przez stronę w treści wniosku informacji są kontrole administracyjne i kontrole na miejscu. W taki też sposób, w oparciu o wyniki kontroli administracyjnej z wykorzystaniem systemu informacji geograficznej oraz wyniki kontroli na miejscu, organy zweryfikowały powierzchnię działek rolnych zadeklarowaną przez rolnika. Wbrew zarzutom skarżącej stwierdzić należy, że brak jest uzasadnionych podstaw do zakwestionowania wyników kontroli i dokonanych na jej podstawie ustaleń. Brak jest podstaw do podważenia wyników przeprowadzonej w sprawie kontroli administracyjnej. Deklarowana przez producenta rolnego kwalifikowana do płatności powierzchnia działek rolnych weryfikowana jest przez organy w drodze kontroli administracyjnej przeprowadzanej z wykorzystaniem systemu informacji geograficznej (GIS). Zgodnie z ustawą z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (tekst jednolity Dz.U. z 2015 r. poz. 807 ze zm.) Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa tworzy i prowadzi krajowy system ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Jednym ze składników systemu krajowego jest System Identyfikacji Działek Rolnych (LPIS). Obowiązek utworzenia takiego systemu wynika z regulacji unijnych. Zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) NR 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.U.UE.L.2009.316.65) system identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia (WE) nr 73/2009, stosowany jest na poziomie działek referencyjnych takich jak działka katastralna lub na poziomie bloku produkcyjnego, co gwarantuje jednoznaczną identyfikację każdej działki referencyjnej. Na potrzeby systemu płatności jednolitej lub systemu jednolitej płatności obszarowej odnośnie do każdej działki referencyjnej określa się maksymalny kwalifikowalny obszar. GIS funkcjonuje na podstawie krajowego systemu odniesienia za pomocą współrzędnych. W przypadku gdy stosuje się różne systemy współrzędnych, w obrębie każdego z państw członkowskich są one kompatybilne. Państwa członkowskie zapewniają ponadto wiarygodny sposób identyfikacji działek rolnych, a w szczególności wymagają złożenia pojedynczego wniosku zawierającego szczegółowe dane lub wraz z określonymi przez właściwe organy dokumentami, umożliwiającymi lokalizację oraz pomiar każdej działki rolnej. Rozporządzenie to, pomimo uchylenia, stosuje się nadal do wniosków o płatności bezpośrednie złożonych w odniesieniu do okresów rozpoczynających się przed dniem 1 stycznia 2015 r. (art. 43. rozporządzenia nr 640/2014). Zgodnie z art. 70 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. U. UE L z dnia 20 grudnia 2013 r., Nr 347, str. 549), dalej jako "rozporządzenie nr 1306/2013", system identyfikacji działek rolnych ustanawia się w oparciu o mapy, dokumenty ewidencji gruntów lub też inne dane kartograficzne. Korzysta się z technik opartych na skomputeryzowanym systemie informacji geograficznej, w tym ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000, a od 2016 r. w skali 1:5 000, przy uwzględnieniu obwodu i stanu działki. Należy to określić zgodnie z istniejącymi normami unijnymi. Niezależnie od akapitu pierwszego państwa członkowskie mogą nadal korzystać z takich technik, w tym ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000 w przypadku gdy zostały one nabyte na podstawie umów długoterminowych zatwierdzonych przed listopadem 2012 r. Państwa członkowskie zapewniają, aby system identyfikacji działek rolnych zawierał warstwę referencyjną umożliwiającą uwzględnienie obszarów proekologicznych. Ta warstwa referencyjna obejmuje w szczególności stosowne zobowiązania szczególne lub systemy certyfikacji środowiskowej, o których mowa w art. 43 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, równoważne praktykom określonym w art. 46 tego rozporządzenia najpóźniej przed udostępnieniem w odniesieniu do roku składania wniosków 2018 formularzy wniosków, o których mowa w art. 72 niniejszego rozporządzenia, dotyczących płatności za praktyki rolnicze korzystne dla klimatu i środowiska, o których mowa w art. 43-46 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 (art. 70 ust. 2 rozporządzenia). System Identyfikacji Działek Rolnych działa w technologii geograficznych systemów informacyjnych. Rolą tego systemu jest stwierdzenie, czy dana działka ewidencyjna (zadeklarowana do płatności) istnieje, czy jest położona na terenach uprawnionych do dopłat i czy powierzchnia lub suma powierzchni działek rolnych położonych na danej działce ewidencyjnej nie przekracza powierzchni uprawnionej do dopłat (PEG). Celem utworzenia Systemu Identyfikacji Działek Rolnych, który pozostaje częścią Zintegrowanego Systemu Zarządzania i Kontroli (IACS), jest zatem jednoznaczna w skali kraju identyfikacja i określenie położenia deklarowanych przez rolników działek rolnych, a także kontrola prawidłowości zadeklarowanych powierzchni łącznie z oceną i sprawdzeniem ich kwalifikowalności (tj. sprawdzeniem uprawnień do dopłat w odniesieniu do danego schematu pomocowego) oraz kontrola liczby złożonych wniosków na każdą działkę rolną lub jej część. Obszar kwalifikowalny działek rolnych w stosunku do którego przyznawana jest płatność musi odpowiadać powierzchni rzeczywistej. Powierzchnia ewidencyjno-gospodarcza (PEG) wyznaczana jest przez Agencję na podstawie pomiaru powierzchni użytkowanej rolniczo na obrazie ortofotomapy w granicach działki ewidencyjnej. Powierzchnia PEG stanowi powierzchnię użytkowaną rolniczo obejmującą łączną powierzchnię użytków rolnych, a wyznaczana jest jako różnica powierzchni pomiędzy powierzchnią całkowitą działki ewidencyjnej a terenami nieuprawnionymi do płatności, których granice są określone na podstawie ortofotomapy. Tworzony na podstawie map, wyników kontroli na miejscu, zmian zgłaszanych przez rolników i danych z rejestrów zewnętrznych, w tym danych z ewidencji gruntów, z wykorzystaniem technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych (GIS) tj. ortoobrazów lotniczych lub zdjęć satelitarnych - system LIPS umożliwia stosowanie jednolitych standardów gwarantujących wysoką dokładność pomiarów. W konsekwencji też przy przeprowadzaniu kontroli administracyjnej wykorzystywane są materiały kartograficzne, czyli mapy i ortofotomapy znajdujące się w Systemie Identyfikacji Działek Rolnych (LPIS) w celu zlokalizowania w przestrzeni wszystkich działek rolnych zadeklarowanych we wniosku i prawidłowego określenia powierzchni uprawnionej do dopłat oraz wyłączenia gruntów nieuprawnionych do dopłat. Dostępne w systemie informatycznym zdjęcia pozwalają w sposób precyzyjny wyznaczyć powierzchnie użytków rolnych, czyli obszarów zajmowanych przez grunty orne, trwałe użytki rolne i pastwiska trwałe lub uprawy trwałe. Wszystkie prace wykonywane na potrzeby systemu identyfikacji działek rolnych muszą być zatwierdzane przez osoby posiadające stosowne uprawnienia geodezyjne zgodnie z ustawą Prawo geodezyjne i kartograficzne, a ARiMR posiada w stosunku do każdej działki informacje na temat źródła pochodzenia danych, terminy ich aktualności oraz daty wykonania zdjęcia lotniczego lub satelitarnego, a także wiedzę na temat przeprowadzonych kontroli na miejscu oraz wizytacji w terenie. Ortofotomapy cyfrowe pozyskane w trybie art. 12 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, podlegają przekazaniu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego i stanowią źródło dokonywania pomiarów powierzchni kwalifikowanej do płatności oraz interpretacji w zakresie zagospodarowania i użytkowania gruntów. System Identyfikacji Działek Rolnych wykorzystuje się w szczególności ortofotomapy cyfrowe sporządzane zgodnie z przepisami Prawa geodezyjnego i kartograficznego, dane z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na podstawie przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego, dane z wniosków o przyznanie płatności oraz wyniki kontroli na miejscu. O bardzo dobrej jakości takiego systemu świadczy przede wszystkim fakt wykorzystywania w nim ortofotomap sporządzanych na podstawie zdjęć lotniczych i satelitarnych. Ortofotomapa to mapa, która powstała na podstawie obrazu aerofotograficznego (zdjęć lotniczych lub satelitarnych powierzchni ziemskiej). Ortofotomapa jest zatem przetworzonym zdjęciem lotniczym lub satelitarnym, poddanym korekcji w celu wyeliminowania zniekształceń i zapewnienia jednolitej skali dla całego obszaru przedstawionego na obrazie. Ortofotomapa prezentuje w najbardziej rzeczywisty sposób stan pokrycia i zagospodarowania terenu, czego nie może oddać mapa tradycyjna. Nadto należy podkreślić, że System Identyfikacji Działek Rolnych jest na bieżąco modernizowany i uaktualniany. Powyższe gwarantuje wysoką dokładność i prawidłowość pomiarów dokonywanych w ramach kontroli administracyjnej z wykorzystaniem bazy referencyjnej systemu LPIS. Oczywiście fakt przeprowadzenia kontroli administracyjnej, której instrumentem i narzędziem są przede wszystkim ortofotomapy, nie wyklucza wykorzystywania innych środków dowodowych, zwłaszcza w sytuacji, gdy w okolicznościach danego przypadku jest to uzasadnione rodzajem użytkowania rolniczego danego gruntu, który może być z przyczyn obiektywnych niewidoczny na obrazach ortofotomapy. W przedmiotowej sprawie skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów, które mogłyby podważyć prawidłowość ustaleń dokonanych przez organy w toku kontroli administracyjnej. Co szczególnie ważne zauważyć należy, że wniosek poddany został również kontroli na miejscu, która przeprowadzona została w dniu 26 sierpnia 2016 r. w zakresie kwalifikowalności powierzchni. Organy w toku kontroli weryfikowały zatem zadeklarowaną przez producenta rolnego powierzchnię działek rolnych. Z akt sprawy wynika, że powierzchnia działek rolnych zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności na rok 2016 do płatności związanej do powierzchni uprawy chmielu wynosiła 4,44 ha. Powierzchnia deklarowana działek rolnych do płatności do powierzchni uprawy chmielu wynosiła 4,44 ha: działka rolna A2 – 2,88 ha, działka rolna A3 – 1,56 ha. Ostatecznie powierzchnia stwierdzona w toku postępowania wynosiła 0,86 ha. Powierzchnia deklarowana była zatem mniejsza od stwierdzonej. W trakcie kontroli na miejscu na wyżej wymienionych działkach stwierdzono bowiem następujące nieprawidłowości: - na działce rolnej A2 P_chmiel o powierzchni deklarowanej 2,88 ha - stwierdzono powierzchnię 1,32 ha oraz nieprawidłowości oznaczone kodami: DR 8 (Położenie ewidencyjne działki rolnej nie odpowiada danym we wniosku. Stwierdzono błąd oczywisty), DR 11 (Sadzonki chmielu nie są uprawiane z zachowaniem jednolitej gęstości, co najmniej 1300 sadzonek na hektar), DR 13+ (Zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej). W konsekwencji powyższego działka została w całości wykluczona z płatności. - na działce rolnej A3 P_chmiel o powierzchni deklarowanej 1,56 ha - stwierdzono powierzchnię 0,86 ha oraz nieprawidłowości oznaczone kodami: DR 8 (Położenie ewidencyjne działki rolnej nie odpowiada danym we wniosku. Stwierdzono błąd oczywisty), DR 13+ (Zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej). Jak już wyżej wskazano, w wyniku kontroli na miejscu i stwierdzenia wyżej wymienionych nieprawidłowości stwierdzona powierzchnia działek rolnych do płatności do powierzchni uprawy chmielu wynosiła łącznie 0,86 ha. Powierzchnia zadeklarowana przekraczała zatem o ponad 50% powierzchnię stwierdzoną. W związku z tym uzasadnione było zastosowanie przepisu art. 19 ust. 2 rozporządzenia nr 640/2014. Przepis art. 19 ust. 2 rozporządzenia nr 640/2014 stanowi, że jeśli różnica między obszarem zgłoszonym do celów jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej lub środków wsparcia obszarowego a obszarem zatwierdzonym zgodnie z art. 18 przekracza 50 %, w odniesieniu do danej grupy upraw nie przyznaje się żadnej pomocy obszarowej ani wsparcia obszarowego. Ponadto beneficjent podlega dodatkowej karze równej kwocie pomocy lub wsparcia odpowiadającej różnicy między obszarem zgłoszonym a obszarem zatwierdzonym zgodnie z art. 18. Różnica pomiędzy między obszarem zgłoszonym a obszarem zatwierdzonym wyniosła 3,58 ha ( 4,4 ha – 0,86 ha = 3,58 ha), co przy obowiązującej w 2016 r. stawce płatności do powierzchni upraw chmielu w wysokości 2.317 zł/ha dało kwotę kary w wysokości 8.294,86 zł (3,58 ha • 2.317 zł/ha = 8.294,86 zł). W ocenie Sądu brak jest podstaw do zakwestionowania ustaleń przedstawionych w raporcie z czynności kontrolnych i w konsekwencji zakwestionowania zasadności odmowy przyznania płatności i nałożenia kary administracyjnej. Wbrew zarzutom skargi organy nie naruszyły przepisu art. 19 ust. 2 rozporządzenia nr 640/2014. Jak wskazano już wyżej protokół stanowi dokument urzędowy, co powoduje, że organ - w braku przedstawienia dowodów odmiennych - był zobligowany przyjąć za udowodnione to, co stwierdzono w treści tego dokumentu, a w przedmiotowym przypadku były to wyniki dokonanych pomiarów powierzchni uprawnionych do płatności oraz stwierdzone nieprawidłowości. Strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa do zgłoszenia zastrzeżeń odnośnie przeprowadzonej kontroli. W tej sytuacji brak jest podstaw do zakwestionowania prawidłowości kontroli administracyjnej oraz kontroli na miejscu, w toku których organy zweryfikowały zadeklarowaną przez producenta rolnego powierzchnię działek rolnych, jak też skontrolowały gospodarstwo rolne w zakresie kwalifikowalności zgłoszonych gruntów. Jeszcze raz należy podkreślić, że kontrola polegająca na dokonaniu pomiaru powierzchni zadeklarowanych do otrzymania płatności działek rolnych na ortofotomapach w oparciu o bazę referencyjną systemu LPIS uzupełniona została o przeprowadzoną w dniu 26 sierpnia 2016 r. wizytację terenową. Zatem pomiarów powierzchni działek oraz gęstości obsadzenia działek sadzonkami chmielu dokonano także w oparciu o czynności terenowe przeprowadzone bezpośrednio na miejscu w gospodarstwie rolnym skarżącej. Z uwagi na powyższe nie sposób jest zakładać, że kontrolujący mogli bezpodstawnie pominąć mniejsze sadzonki chmielu. Skoro bowiem czynności dokonywano także bezpośrednio w terenie, a więc na działkach, na których deklarowano uprawę chmielu, to kontrolujący mogli dostrzec również i mniejsze sadzonki chmielu, o ile faktycznie sadzonki te by się tam znajdowały. Zauważyć należy, że na dokumentacji fotograficznej stanowiącej załącznik do protokołu z kontroli widoczne są obszary porośnięte chwastami, a pozbawione sadzonek chmielu, co dodatkowo potwierdza prawidłowość wyników kontroli. Strona zgłaszając działki do płatności ma obowiązek dokonania dokładnej weryfikacji stanu działek zgłaszanych do płatności, z uwzględnieniem stanu istniejącego faktycznie na gruncie. Rolnik w momencie składania wniosku powinien posiadać wiedzę na temat poszczególnych upraw w gospodarstwie i w oparciu o nią winien w sposób rzetelny oraz zgodny ze stanem faktycznym nakreślić ich przebieg na dostarczonym przez ARiMR materiale graficznym. Ustaleń takich rolnik musi dokonać z uwzględnieniem stanu występującego faktycznie na gruncie, a nie w oparciu o jakiekolwiek inne okoliczności. Bezpodstawny jest zarzut pominięcia dokumentu w postaci "Porozumienia w sprawie przekazania sadzonek chmielu". Z dokumentu tego wynika bowiem, że skarżąca otrzymała 3.400 sztuk sadzonek chmielu odmiany "lubelski" od Państwowego Instytutu Badawczego – Instytut Uprawy Nawożenia i Gleboznawstwa w Puławach. Dokument ten potwierdza okoliczność nabycia przez skarżącą określonej liczby sadzonek chmielu. Nie potwierdza natomiast okoliczności obsadzenia działek rolnych, co więcej nie potwierdza, że zachowano jednolitą gęstość obsadzenia. Powierzchnia stwierdzona i jednolita gęstość obsadzenia zostały ustalone w trakcie kontroli na miejscu. Wyniki kontroli utrwalone zostały w raporcie z czynności kontrolnych nr [...]. Jak już wyżej obszernie wyjaśniono, raport stanowi dokument urzędowy. Z tej przyczyny - w braku przedstawienia przez skarżącą odmiennych dowodów – organ przyjął za udowodnione to, co stwierdzono w treści raportu, a w przedmiotowym przypadku były to wyniki dokonanych pomiarów powierzchni uprawnionych do płatności oraz stwierdzone nieprawidłowości. Prawidłowości przeprowadzonej kontroli nie może podważać również przedłożony przez skarżącą dokument w postaci mapy do celów prawnych sporządzonej w dniu [...] sierpnia 2017 r. przez geodetę W. M. Po pierwsze dokument ten obrazuje usytuowanie i powierzchnię upraw chmielu, wyznaczoną skrajnymi odciągami słupów plantacji. Z dokumentu tego nie wynika natomiast w żaden sposób stan gęstości obsadzenia plantacji sadzonkami chmielu. Po drugie i co istotniejsze przedmiotowa mapa dotyczy stanu gruntów istniejącego w 2017 r., w sytuacji, gdy dla potrzeb przyznania przedmiotowych płatności w sprawie istotny był stan upraw chmielu istniejący w 2016 r., a czego przedmiotowy dokument nie dotyczył. Nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 30 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina. Rozporządzenie nr 1122/2009 nie miało zastosowania w niniejszej sprawie. Poza tym zostało uchylone na mocy art. 43 rozporządzeni nr 640/2014, z zastrzeżeniem dalszego stosowania w stosunku do: a) wniosków o płatności bezpośrednie złożonych w odniesieniu do okresów premiowych rozpoczynających się przed dniem 1 stycznia 2015 r.; b) wniosków o płatność i wniosków o wsparcie złożonych w odniesieniu do roku 2014 i lat wcześniejszych oraz wniosków o płatność złożonych w odniesieniu do roku 2015 zgodnie z art. 66 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005; oraz c) systemu kontroli i kar administracyjnych w odniesieniu do obowiązków rolników w zakresie zasady wzajemnej zgodności zgodnie z art. 85t i 103z rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 47. Żadna z sytuacji wymienionych wyżej nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie. Z przytoczonych wyżej względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę, o czym orzekł w sentencji wyroku.