III SA/Po 735/17

Dnia 6 grudnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska Sędziowie WSA Mirella Ławniczak (spr.) WSA Szymon Widłak Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Zys-Ruszkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2017 roku przy udziale sprawy ze skargi M. K. (K.) na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] lipca 2017r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2015 oddala skargę Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. W., decyzją z dnia 29 września 2015 roku, nr [...], adresowaną do M. K., odmówił przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2015. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że M. K. (zamieszkały ul. [...], [...]), we wniosku o przyznanie płatności obszarowych na 2015 rok, zadeklarował rolnicze użytkowanie 88 działek ewidencyjnych położonych w województwach: dolnośląskim, lubuskim, warmińsko-mazurskim i zachodniopomorskim. Na skutek weryfikacji wniosku pomocowego organ ujawnił, że M. K. złożył wniosek o przyznanie płatności jako osoba fizyczna, ale ponadto jest wspólnikiem oraz prezesem zarządu szeregu spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, które również ubiegają się o płatności bezpośrednie na 2015 rok. Po analizie wniosków pomocowych, dołączonych do nich dokumentów, informacji zgromadzonych w systemie informatycznym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, a także protokołów przesłuchań uzyskanych z postępowań karnych organ ustalił, że o płatności rolnicze na 2015 rok ubiegają się również: 1) "F.-A." Sp. z o.o z siedzibą przy ul. [...] w O. W., której wspólnikami są: M. K. (prezes zarządu), jego siostry K. L., K. K. oraz B. M. (według oświadczenia osoba obca), 2) "E." Sp. z o.o. z siedzibą przy ul. [...] w O. W., której wspólnikami są: M. K. (prezes zarządu), jego siostry R. K. i K. L., 3) "P. - E. - S." Sp. z o.o. z siedzibą przy ul. [...] w O. W. (Spółka zmieniła adres siedziby w toku postępowania), której wspólnikami są: M. K. (prezes zarządu), jego siostry K. K. i K. L. oraz B. M. (według oświadczenia osoba obca), 4) "R. - A." Sp. z o.o. z siedzibą przy ul. [...] w O. W., której wspólnikami są: M. K., jego siostry R. K. i K. L., a ponadto K. K. oraz H. C. (partnerka życiowa M. K.). H. C. pełni funkcję prezesa zarządu w "R. - A." Sp. z o.o., niemniej M. K. posiada pełnomocnictwo w formie aktu notarialnego do reprezentowania tej Spółki, 5) "T. – A." Sp. z o.o. z siedzibą przy ul. [...] w O. W., której wspólnikami są: M. K. (prezes zarządu) oraz jego siostry R. K. i K. L., 6) "E. - A. – N." Sp. z o.o. z siedzibą przy ul. [...] w O. W., której wspólnikami są: M. K. (prezes zarządu) oraz jego siostry R. K. i K. K., 7) K. L. zamieszkała przy ul. [...] w O. W., którą reprezentuje A. J. (kuzyn M. K.), 8) D. G. (osoba pozostająca w stosunku pracy z M. K.) zamieszkały [...], którego reprezentuje A. J. (kuzyn M. K.), 9) R. K. zamieszkała przy ul. [...] w O. W., którą reprezentuje A. J. (kuzyn M. K.). Po analizie treści wniosków, treści wpisów do ksiąg wieczystych oraz treści zeznań przesłuchanych świadków organ ujawnił ponadto, że: - "E." Sp. z o.o. deklaruje do płatności rolniczych grunty stanowiące własność M. K., - "T. - A." Sp. z o.o. deklaruje do płatności rolniczych także grunty stanowiące własność M. K., R. K., K. L. oraz B. M., - "E. - A. - N." Sp. z o.o. deklaruje do płatności rolniczych także grunty stanowiące własność M. K., K. K. oraz R. K., - D. G. deklaruje do płatności rolniczych grunty o pow. około 100ha, które stanowią własność M. K., R. K., K. L. oraz B. M.. Przy czym D. G. nie posiada własnego sprzętu rolniczego, nie zakupuje środków ochrony roślin, czy nawozów oraz nie potrafi przedstawić dowodów zakupu paliwa lub części do maszyn rolniczych, - M. K. jest osobą upoważnioną do dysponowania środkami finansowymi zgromadzonymi na rachunkach bankowych spółek, w których pełni funkcję prezesa zarządu, a ponadto jest osobą upoważnioną do dysponowania środkami z rachunku bankowego "R. - A." Sp. z o.o., w której funkcję prezesa zarządu pełni H. C. (partnerka życiowa M. K.), - zabiegi agrotechniczne na gruntach rolnych deklarowanych do płatności jako działki należące do gospodarstwa rolnego M. K. oraz jako działki rolne formalnie wchodzące w skład gospodarstw rolnych wskazanych powyżej Spółek i osób fizycznych realizowane były przez D. G. przy wykorzystaniu sprzętu należącego do M. K. oraz sprzętu należącego do R. G., a ponadto przez okolicznych rolników indywidualnych przy użyciu ich własnego sprzętu rolniczego w ramach tzw. umów barterowych (zabiegi agrotechniczne za plony). Po analizie materiału dowodowego Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. W. uznał, że w przedmiotowej sprawie ma miejsce tworzenie sztucznych warunków w celu pozyskania dofinansowania sprzecznego z celami systemów wsparcia działalności rolniczej. Tworzenie spółek oraz składanie odrębnych wniosków pomocowych przez osoby fizyczne (wspólników spółek, dzierżawcę) nie wynikało z ekonomiki prowadzenia działalności rolniczej, lecz powodowane było pozyskaniem większych dopłat poprzez zmniejszenie areału gruntów rolnych objętych jednym wnioskiem pomocowym. Dyrektor W. Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P., po rozpatrzeniu sprawy w postępowaniu odwoławczym, w tym po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego, decyzją z dnia 31 lipca 2017 roku, nr [...], utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W toku postępowania odwoławczego organ odwoławczy włączył do materiału dowodowego wyjaśnienia złożone przez T. K., A. J., J. P., S. S., D. G., wystosował do M. K. wezwanie zobowiązujące do złożenia wyjaśnień odnośnie prowadzenia gospodarstwa rolnego oraz faktycznego władania deklarowanymi we wniosku gruntami. Po analizie zgromadzonego materiału dowodowego i ponownej weryfikacji wniosków pomocowych M. K. oraz wniosków R. K. (siostra M. K.), K. K. (siostra M. K.), K. L. (siostra M. K.), A. J. (kuzyna M. K.), T. K. (wujek M. K.), B. M. (druga żona M. K. – ojca M. K.), H. C. (partnerka M. K.), D. G. (pracownik M. K.), S. S. oraz J. P., której wujkiem jest T. K., a także wniosków pomocowych spółek utworzonych przez wskazane osoby w rożnych konfiguracjach, Dyrektor W. Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. wskazał, że pomiędzy wyżej wskazanymi osobami fizycznymi oraz utworzonymi podmiotami prawnymi istnieją nie tylko powiązania osobiste, ale także ekonomiczne, organizacyjne i kapitałowe. Dyrektor Oddziału ARiMR wyjaśnił, że osoby fizyczne (właściciele gruntów, dzierżawcy gruntów) oraz utworzone w rożnych konfiguracjach osobowych spółki (w sumie czterdziestu trzech spółek) otrzymały własne indywidualne numery ewidencyjne, dzięki którym osoby fizyczne oraz każda utworzona jednostka organizacyjna mogły ubiegać się o przyznanie płatności w tym samym zakresie. Zarówno utworzone spółki, jak i osoby fizyczne, zostały zarejestrowane w Zintegrowanym Systemie Zarządzania i Kontroli jako gospodarstwa rolne formalnie odrębne, ale faktycznie są jednostkami wspólnie zarządzanymi, co przejawia się powiązaniami osobowymi, kapitałowymi i organizacyjnymi. Podstawę dla takich ustaleń stanowiła analiza przeprowadzona w zakresie składu osobowego wspólników utworzonych spółek, osób pełniących funkcje zarządcze w tych spółkach, osób fizycznych zgłaszających prowadzenie indywidualnego gospodarstwa rolnego, działań obejmujących przekazywanie gruntów rolnych (umowy dzierżawy, umowy barterowe), a także adresów siedziby oraz adresów korespondencyjnych przypisanych do każdego z zarejestrowanych gospodarstw rolnych. Organ odwoławczy stwierdził, że grunty deklarowane do płatności przez analizowane podmioty położone były na terenie 8 województw. Gospodarstwa rolne wskazanych osób fizycznych oraz utworzonych podmiotów prawnych, za wyjątkiem gospodarstwa J. P., były jednostkami rozproszonymi, deklarowane do płatności działki położone były na terenach różnych obszarów administracyjnych. Analiza działek rolnych zgłaszanych do płatności przez wskazane podmioty w latach 2004-2015 ujawniła, że grunty rolne były przedmiotem przekazań pomiędzy wskazanymi podmiotami zarejestrowanymi jako producenci rolni. Przekazywanie działek nie było incydentalne, lecz cechowało się dostosowaniem powierzchni do założeń określonych programów pomocowych w ramach systemów płatności ONW i płatności rolnośrodowiskowych. Osoby fizyczne i utworzone podmioty prawne deklarowały działki rolne, które położone były w różnych województwach i powiatach, co nie miało ekonomiczno-technologicznego uzasadnienia w sytuacji posiadania możliwości takiego ułożenia stosunków, aby każdy ze wskazanych podmiotów miał swój areał w jednym bądź w dwóch zbliżonych do siebie obrębach. Analizując kwestie dotyczące rodzaju uprawy prowadzonych na zadeklarowanych działkach organ odwoławczy wskazał, iż wielokrotnie na deklarowanych przez omawiane podmioty działkach ewidencyjnych, będących formalnie w posiadaniu różnych podmiotów, uprawiano te same uprawy, co w połączeniu z brakiem naturalnych granic pomiędzy tymi obszarami, w ocenie organu, dodatkowo potwierdza, że jedynym racjonalnym wytłumaczeniem przekazywania przylegających do siebie gruntów rolnych, pomiędzy formalnie odrębnymi gospodarstwami rolnymi, była maksymalizacja dofinansowania w programie rolnośrodowiskowym oraz systemie płatności ONW. Tworzenie sztucznych warunków w celu pozyskania wyższego wsparcia finansowego, w ocenie organu odwoławczego, potwierdzają także kwestie dotyczące użyczania parku maszynowego, zawierania umów dotyczących dzierżawy gruntów rolnych, wykonywania zabiegów agrotechnicznych w ramach umów barterowych oraz warunków dotyczących zatrudniania pracowników. W tym zakresie organ wskazał, że zgodnie ze złożonymi wyjaśnieniami strony z dnia 13 czerwca 2016 roku w posiadaniu poszczególnych spółek i osób fizycznych pozostawało około 4 tysięcy hektarów gruntów rolnych. Utrzymywanie gruntów w dobrej kulturze odbywało się w oparciu o park maszynowy należący do M. K. i jego ojca, czyli poprzez użyczanie sprzętu rolnego rodzeństwu, utworzonym spółkom, osobom fizycznym powiązanym z tymi spółkami, użyczanie sprzętu rolnego pracownikom do wykonania zabiegów agrotechnicznych na dzierżawionych od pracodawcy gruntach, a także poprzez odstępowanie gruntów rolnych okolicznym rolnikom w ramach tzw. umów barterowych, co polegało na przekazywaniu prawa do pobierania polonów w zamian za wykonywanie zabiegów agrotechnicznych na działkach rolnych, które deklarował do płatności podmiot odstępujący grunt rolny. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy wskazał, że powierzchnia deklarowana do płatności w kampanii za rok 2015 przez podmioty powiązane z pierwszej konfiguracji osobowej wyniosła 7226,23 ha w ramach JPO oraz 3763,82 ha w ramach ONW. Natomiast płatności ONW za 2015 roku przysługuje do powierzchni użytków rolnych wynoszącej nie więcej niż 75 ha, a w przypadku rolnika realizującego w 2014 roku 5-letnie zobowiązanie do powierzchni wynoszącej nie więcej niż 300 ha. Płatność ta jest przyznawana w wysokości: 175 zł/ha (ONW typu nizinnego strefy nizinnej I), 264 zł/ha (ONW typu nizinnego strefy nizinnej II oraz ONW typu ze specyficznymi utrudnieniami) oraz 450 zł/ha (ONW typu górskiego). Przy czym płatność jest przyznawania w wysokości: 100% stawki podstawowej za powierzchnię do 25 ha, 50% stawki podstawowej za powierzchnię od 25 ha do 50 ha oraz 25% stawki podstawowej za powierzchnię od 50 ha do 75 ha. W ocenie organu kreowanie sztucznych warunków przez omawiane podmioty miało na celu uzyskanie płatności ONW do powierzchni 3763,82 ha. Organ odwoławczy wskazał, że od 2013 roku wzrosła liczba osób fizycznych i spółek powiązanych z podmiotami z pierwszej konfiguracji osobowej. W 2013 roku o środki pomocowe dla rolnictwa ubiegali się bowiem także: T. K., A. Sp. z o.o., G. Sp. z o.o., S. S., D. Sp. z o.o. oraz J. P.. W kampanii za 2015 rok podmioty z drugiej konfiguracji osobowej zgłosiły do płatności JPO grunty o powierzchni 139,06 ha, a do płatności ONW grunty o powierzchni 293,23 ha. W konsekwencji organ stwierdził, że w tej konfiguracji osobowej także miało miejsce tworzenie sztucznych warunków w celu uniknięcia zastosowania stawek degresywnych. Współdziałanie osób fizycznych w różnych konfiguracjach osobowych, które przejawiało się tworzeniem nowych podmiotów, zakupem gruntów rolnych oraz przekazywaniem tych gruntów pomiędzy tym podmiotami miało także na celu unikanie stawek degresywnych oraz limitów powierzchniowych dla płatności obowiązujących w ramach poszczególnych wariantów rolnośrodowiskowych. Wskazując na cele systemu jednolitej płatności obszarowej (motyw 13 preambuły 2013 oraz art. 8 ust. 1, 2 i 3 i art. 11 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE nr 1307/2013) organ wyjaśnił, że maksymalna kwota jednolitej płatności obszarowej stanowi równoważność kwoty 150000 EUR. W zakresie jednolitej płatności obszarowej tworzenie sztucznych warunków polega także na dokonywaniu podziału gospodarstwa po 18 października 2011 roku w sposób pozwalający na uniknięcie skutków w postaci zastosowania współczynnika redukcji płatności o 100% powyżej równoważność kwoty 150.000 EUR. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy wskazał, że powierzchnia działek rolnych zadeklarowanych do płatności JPO przez podmioty z pierwszej i drugiej konfiguracji osobowej wyniosła odpowiednio: 7226,23 ha oraz 351,81 ha. Organ zaznaczył przy tym, że podmioty z obu konfiguracji osobowych współdziałały ze sobą, co przejawiało się także przekazywaniem gruntów pomiędzy podmiotami z obu konfiguracji osobowych. Uwzględnienie stawki jednolitej płatności obszarowej (453,70 zł na rok 2015) oraz łącznej powierzchni gruntów objętych wnioskami podmiotów ze wskazanych konfiguracji osobowych daje kwotę płatności 3.278.540,55 zł (7226,23ha x 453,70zł) oraz kwotę płatności 159.616,20 zł (351,81ha x 453,70zł). Zatem suma płatności, o które zawnioskowały podmioty z obu konfiguracji osobowych daje kwotę płatności powyżej progu 150.000 euro, czyli po uwzględnieniu kursu wymiany euro (4,2448 zł), kwotę powyżej 636.720,00 zł. M. K., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, skorzystał z prawa skargi do sądu administracyjnego. Skarżący zażądał stwierdzenia nieważności decyzji organu odwoławczego, ewentualnie uchylenia w całości decyzji Dyrektor W. Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w O. W.. Zdaniem skarżącego kwestionowane decyzje zostały wydane z naruszeniem: 1) art. 15 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie szerszym niż miało to miejsce przed organem pierwszej instancji, pozbawienie strony możliwości obrony w zakresie nowych faktów i okoliczności sprawy, które nie stanowią uzupełnienia postępowania dowodowego, a wskazują na całkowicie nowe okoliczności sprawy, przez co ten materiał dowodowy został oceniony wyłącznie jednokrotnie, 2) art. 27 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 poprzez odwrócenie ciężaru dowodu i jednoczesne błędy w ustaleniach faktycznych, 3) art. 27 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 w związku z art. 80 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego poprzez przyjęcie za podstawę decyzji ustaleń faktycznych sprzecznych z zebranym materiałem dowodowym oraz zasadami swobodnej oceny dowodów, 4) art. 107 §3 w związku z art. 107 §1 ust. 6 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji dowodów na podstawie, których uznano, że istnieją powiązania pomiędzy podmiotami na tyle istotne, że uzasadniające uznanie dla tworzenia sztucznych warunków, 5) art. 89 §1 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego poprzez brak przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, 6) art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2988/2005, art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji nr 65/2011 oraz pkt 15 preambuły i art. 30 rozporządzenia Rady (WE) 73/2009 poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i nieprawidłową wykładnię wyrażające się bezzasadnym przyjęciem, że skarżący wraz z innymi podmiotami dokonali sztucznego podziału gospodarstw rolnych celem uzyskania płatności PROW, 7) art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2988/2005, art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji nr 65/2011 oraz pkt 15 preambuły i art. 30 rozporządzenia Rady (WE) 73/2009 poprzez nieprawidłowe zastosowanie wyrażające się przyjęciem, że te same okoliczności zostały uznane za tworzenie sztucznych warunków w celu uzyskania płatności do wszystkich systemów wsparcia w ramach EFRROW, 8) art. 36 lit. a ppkt iv i art. 39 rozporządzenia Rady(WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 roku w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) poprzez brak zastosowania tych przepisów do skarżącego, pomimo, iż skarżący był w posiadaniu gospodarstwa rolnego, utrzymywał je w dobrej kulturze rolnej oraz zarządzał nim i prowadził w aktywną gospodarkę rolna, 9) art. 4 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 roku poprzez błędne zastosowanie pojęcia "gospodarstwo rolne". Dyrektor W. Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się nieuzasadniona. Sąd nie ujawnił naruszenia prawa uzasadniającego stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ani naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 145 § 1 pkt lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017, poz. 1369 - dalej P.p.s.a.). Po przeprowadzeniu kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego, sąd nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji ani w całości, ani w części, gdyż nie stwierdził ani naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy prawidłowo przyjęły, że rozstrzygnięcie kontrolowanej sprawy administracyjnej powinno nastąpić, w szczególności, na podstawie przepisów ustawy z dnia 05 lutego 2015 roku o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. 2015, poz. 1551 ze zm.). Zgodnie z art. 1 pkt 2 lit. a oraz art. 24 ust. 1 powołanej ustawy płatności przyznawane są w drodze decyzji. Zatem na gruncie prawa krajowego ustawodawca zastrzegł, że formą prawną nabycia uprawnienia do płatność jest akt administracyjny w rozumieniu art. 1 pkt 1 i art. 104 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2016, poz. 23 ze zm.). Postępowanie administracyjne w sprawach dotyczących przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego cechuje się istotnymi odmiennościami, które korespondują z wymogami prawa europejskiego, co do weryfikacji uprawnień do otrzymania płatności rolniczych. Przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego stosuje się w postępowaniu dotyczącym przyznania płatności bezpośrednich w zakresie w jakim przepisy ustaw nie stanowią inaczej (art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego). Wyjaśnić zatem należy, że na państwa członkowskie został nałożony obowiązek wprowadzenia i stosowania różnych form weryfikacji uprawnień do płatności rolniczych, w tym obowiązek ustanowienia i stosowania Zintegrowanego Systemu Zarządzania i Kontroli. Ten obowiązek został zrealizowany ustawą z dnia 18 grudnia 2003 roku o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz.U. 2017, poz. 1853). Zintegrowany System Zarządzania i Kontroli składa się z ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych, ewidencji wniosków o przyznanie płatności, systemu identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia nr 1306/2013, dokumentacji związanej ewidencji i systemu, w pkt 1-3a (art. 4 pkt 1-4 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności). Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa ma obowiązek wykorzystywać Zintegrowany System Zarządzania i Kontroli w zakresie przyznawania i wypłaty płatności, nadzoru nad przestrzeganiem przepisów dotyczących płatności realizowanych przez Agencję, postępowania w sprawie zwrotu nienależnie wypłaconych płatności, postępowania w sprawie wymierzania kar pieniężnych lub zastosowania innych sankcji, identyfikacji producentów (art. 5 pkt 1-5 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności). Zatem w oparciu o Zintegrowany System Zarządzania i Kontroli organ administracji publicznej ma obowiązek dokonywać oceny deklarowanych uprawnień do otrzymania środków pomocowych także w tym aspekcie, aby ujawniać i eliminować przypadki, gdy dochodzi do obejścia prawa poprzez sztuczne ukształtowanie stosunków faktycznych lub prawnych w celu osiągania korzyści sprzecznych z celami danego systemu wsparcia. Z całą stanowczością podkreślić należy, że w postępowaniach dotyczących płatności bezpośrednich: - organ administracji publicznej na żądanie strony udziela niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, - organ administracji publicznej na żądanie strony zapewnia jej czynny udział w każdym stadium postępowania i na żądanie strony, przed wydaniem decyzji, umożliwia jej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; - nie stosuje się przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego, - nie stosuje się przepisu art. 77 §4 zdanie drugie Kodeksu postępowania administracyjnego do informacji dotyczącej maksymalnego kwalifikowalnego obszaru, - strony oraz inne osoby uczestniczące w tym postępowaniu są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek, - ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Sąd nie stwierdził naruszenia art. 107 §3 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na prawidłowość kwestionowanej decyzji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ powołał materiał dowodowy, a przyjęte ustalenia faktyczne opatrzył argumentacją dotyczącą wiarygodności i mocy dowodowej. Organ przytoczył także przepisy prawne istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy, wyjaśnił podstawę prawną wydanej decyzji, w tym zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. W ocenie Sądu brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia przepisów prawa ustanawiających zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego oraz określających prawo do obrony w postępowaniu administracyjnym. Uzupełniające postępowanie dowodowe przed organem II instancji dotyczyło kwestii tworzenia sztucznych warunków przy wykorzystaniu tego samego modelu działania, a więc rejestracji kolejnych podmiotów, jako producentów rolnych, co do których istnieją powiązania osobowe, kapitałowe i organizacyjne ze Skarżącym oraz składania wniosków pomocowych, co do gruntów przekazywanych tym podmiotom przez Skarżącego oraz podmioty z nim powiązane. Organ odwoławczy ujawnił kolejne przypadki współdziałania producentów rolnych w zakresie przekazywania działek rolnych. Stwierdzenie takich okoliczności stanowiło właściwą podstawę dla wyjaśnienia sprawy w aspekcie podziału gospodarstwa rolnego w celu obejścia prawa, co do ustanowionych górnych limitów pomocy finansowej dla rolników. Postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ odwoławczy nie wykraczało poza ramy sprawy administracyjnej zakreślone w toku postępowania przed organem I instancji. Wyniki uzupełniającego postępowania dowodowego uzupełniały i potwierdzały prawidłowość kwestionowanej odwołaniem decyzji. Stąd brak jest podstaw dla przyjęcia stanowiska, że strona została pozbawiona prawa do dwukrotnego merytorycznego rozpoznania sprawy, czy też dwukrotnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR. Sprawę administracyjną wyznacza zakres ustaleń stanu faktycznego, natomiast postępowanie dowodowe przed organem II instancji może być szersze. Sprawa rozpoznana i rozstrzygnięta przez organ I instancji ulegał ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu. I brak tutaj ograniczeń dla postępowania dowodowego, jeśli prawa strony zostały zachowane. To nie zakres odwołania decyduje o charakterze sprawy i przebiegu postępowania odwoławczego. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty Skarżącego dotyczące pozbawienia go prawa do obrony swoich praw w postępowaniu administracyjnym. Pisma strony włączone do aktach sprawy jednoznacznie wskazują, że Skarżący osobiście lub przez pełnomocnika wielokrotnie wypowiadała się, co do dowodów i materiałów zgromadzonych w postępowaniu administracyjnym. Skarżący korzystał z tego prawa także po zakończeniu postępowania wyjaśniającego przed organem odwoławczym Sąd nie podziela zarzutu Skarżącego dotyczącego naruszenia przepisów prawa poprzez odwrócenie ciężaru dowodu. Kontrola legalności kwestionowanych decyzji musi uwzględniać, że w postępowaniu administracyjnym o przyznanie płatności bezpośrednich w sposób szczególny została uregulowana kwestia ustalenia (weryfikacji) uprawnienia do płatności, bo w oparciu o Zintegrowany System Zarządzania i Kontroli. Postępowanie administracyjne jest wszczynane na wniosek, który ma zawierać deklarację o zgodności danych ze stanem faktycznym i prawnym, a strona ma obowiązek przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia, co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek. Sąd uznaje, że organy administracji publicznej prawidłowo dokonały weryfikacji uprawnień zgłoszonych do płatności w oparciu o Zintegrowany System Zarządzania i Kontroli. Dowody włączone do akt sprawy nie pozostawiają żadnych wątpliwości, że organy obu instancji ujawniły powiązania osobowe, kapitałowe i organizacyjne pomiędzy producentami rolnymi, które są istotne z punktu widzenia weryfikacji wniosku w aspekcie tworzenia sztucznych warunków dla otrzymania płatności rolniczych. Organy obu instancji trafnie uznały, że wyniki kontroli administracyjnej wniosku pomocowego Skarżącego oraz podmiotów z nim powiązanych aktualizowały obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, które będzie miało na uwadze weryfikację uprawnienia deklarowanego do płatności w zakresie jego zgodności z warunkami kwalifikowalności, w szczególności faktycznego rolniczego użytkowania gruntów, a także niezależności jednostek produkcyjnych, co do których ujawniono powiązania osobowe, kapitałowe i organizacyjne. O naruszeniu przepisów postępowania dotyczących rozłożenia ciężaru dowodu w sprawie o przyznanie płatności bezpośrednich nie stanowią także dalsze czynności dowodowe organów obu instancji, które nakładały na stronę postępowania obowiązek dostarczenia dowodów na okoliczność rolniczego użytkowania gruntów rolnych przez wnioskodawcę oraz przez producentów rolnych powiązanych ze Skarżącym. Organ stosował w tym celu środki dowodowe zgodne z prawem, a mianowicie wezwanie strony do złożenia wyjaśnień, włączanie do postępowania administracyjnego dowodów zgromadzonych w innych postępowaniach prawnych w tym w postępowaniach karnych, włączanie do materiału dowodowego wyciągów z Krajowego Rejestru Sądowego, wyciągów z Ksiąg Wieczystych, wyciągów z internetowej bazy Głównego Urzędu Statystycznego, czy włączenia do materiału dowodowego dokumentów prywatnych, takich jak umowy dotyczące odstępowania gruntów rolnych innym podmiotom (umowy dzierżawy, umowy barterowe). Organy trafnie uznały, że najprostszym i najszybszym środkiem realizującym wskazany cel dowodowy będzie zobowiązanie M. K. (producenta rolnego, a także wspólnika, prezesa zarządu, pełnomocnika podmiotów powiązanych, a także pracodawcy jednego z podmiotów powiązanych) do złożenia wyjaśnień oraz przedstawienia dowodów, które rozstrzygać będą czy uprawnionymi do otrzymania płatności są poszczególne osoby fizyczne lub prawne, czy też uprawnionym do otrzymania płatności jest grupa osób fizycznych lub prawnych, która wspólnie zarządza jednym gospodarstwem rolnym składającym się z wielu jednostek produkcyjnych znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Sądu uznaje, że brak przeprowadzenia rozprawy administracyjnej nie stanowi o naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozprawa administracyjna jest formą prawną, która ma zapewnić przyspieszenie lub uproszczenie postępowania, a w szczególności prowadzić do uzgodnienia interesów stron oraz wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin (art. 89 §1 i §2 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego). Celem rozprawy administracyjnej nie jest prowadzenie polemiki ze stanowiskiem organu, w sytuacji gdy strona nie przedstawia dowodów lub wykonuje wezwanie w ten sposób, że nie wyczerpuje zagadnienia będącego tezą dowodową, czy też nie dysponuje dowodami deklarowanego we wniosku stanu faktycznego, a więc dowodami prowadzenia odrębnego gospodarstwa rolnego, a przez to nie może potwierdzić warunków aktualizujących uprawnienie do otrzymania płatności. Dokumentacja, którą Skarżący był zobowiązany przedstawić jest zwyczajnym, logicznym i zgodnym z zasadami doświadczenia życiowego elementem składowym prowadzenia odrębnych gospodarstw rolnych, a przez to stanowi bezpośredni dowód takich okoliczności, jak samodzielność jednostki produkcyjnej, która wyraża się niezależnością w zarządzaniu, niezależnością gospodarki finansowej oraz niezależnością techniczno-organizacyjną. Nieuzasadnione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa poprzez przyjęcie za podstawę decyzji ustaleń faktycznych sprzecznych z zebranym materiałem dowodowym oraz zasadami swobodnej oceny dowodów. Ustalenia faktyczne organów administracji publicznej w żadnym zakresie nie są sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym. Argumentacja skargi nie kwestionuje prawdziwości zdarzeń prawnych i faktycznych ujawnionych w krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, czy też ustaleń poczynionych na podstawie dostarczonych przez Skarżącego dokumentów prywatnych. Skoro materiał dowodowy zgromadzony w aktach kontrolowanej sprawy został pozyskany przede wszystkim za pomocą Zintegrowanego Systemu Zarządzania i Kontroli, to organ administracji publicznej nie dokonuje ustaleń sprzecznych z materiałem dowodowym, gdy przyjmuje, że okoliczności stanowiące podstawę do wydania decyzji o wpisie do ewidencji producentów zostały ustalone zgodnie z prawdą materialną. Podkreślić przy tym należy, że producent jest obowiązany do zgłoszenia kierownikowi biura powiatowego Agencji każdej zmiany danych zawartych we wniosku o wpis do ewidencji producentów rolnych i ewidencji gospodarstw rolnych (art. 14 ust. 1 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności). W ocenie Sądu argumentacja skargi dowodzi, że Skarżący na podstawie tego samego materiału dowodowego przyjmuje różne ustalenia faktyczne. Dane dotyczące powstania poszczególnych producentów rolnych, Skarżący uznaje za zgodne z prawdą, gdy ma to na celu uzyskanie wpisu do ewidencji producentów oraz ewidencji gospodarstw rolnych, ale dokonywanie identycznych ustaleń faktycznych na potrzeby postępowania o przyznanie płatności ma być już sprzeczne z materiałem dowodowym, który został pozyskanym za pomocą Zintegrowanego Systemu Zarządzania i Kontroli z krajowego systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Podkreślić należy, że przesłanką, która przesądza o uprawnieniu do otrzymania płatności bezpośredniej nie jest wpis do ewidencji producentów rolnych, czy też wpis do ewidencji gospodarstw rolnych. W postępowaniu o przyznanie płatności, weryfikacji podlegają okoliczności deklarowane w treść złożonego wniosku pomocowego. W konsekwencji wpis w systemie ewidencji producentów, czy wpis w ewidencji gospodarstw rolnych, nie zwalnia organu administracji publicznej z obowiązku realizacji kompetencji w zakresie pociągnięcia do odpowiedzialności prawnej beneficjenta za podanie we wniosku o przyznanie płatności danych nieprawdziwych, bo przykładowo nieaktualnych, albo pociągnięcia beneficjenta do odpowiedzialności prawnej za wystąpienie z wnioskiem o przyznanie płatności w sytuacji braku warunków uprawniających go do jej otrzymania, czy też w sytuacji tworzenia sztucznych warunków dla otrzymania takiej płatności. O naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów nie stanowi to, że ocena organu administracji publicznej istotnie różni się od oceny materiału dowodowego dokonywanej przez stronę postępowania administracyjnego. Dyrektor W. Oddziału ARiMR trafnie uznał, że zebrany materiał dowodowy był wystarczający do dokonania ustaleń faktycznych zgodnych z prawdą materialną. Przeszkody do przyjęcia takiego stanowiska nie stanowi to, że materiał dowodowy zawierał stanowiska, które mogą budzić wątpliwości. W takiej sytuacji organ administracji publicznej ma bowiem obowiązek ustalić stan faktyczny na zasadzie swobodnej oceny dowodów, opierając się na dowodach najbardziej wiarygodnych. Organy obu instancji przyjmowały ustalenia faktyczne dokonując oceny całokształtu materiału dowodowego. Uwzględniały powiązania osobowe, kapitałowe oraz organizacyjne pomiędzy poszczególnymi producentami rolnymi ubiegającymi się o płatności rolnicze. Ustalenia faktyczne zostały przyjęte po analizie materiału dowodowego w aspekcie racjonalności ekonomicznej i technologicznej dla prowadzenia samodzielnych i odrębnych gospodarstw rolnych. Organy dokonały analizy przekazywania działek rolnych pomiędzy zarejestrowanymi producentami rolnymi, charakteru upraw prowadzonych na tych działkach oraz sposobu utrzymywania gruntów deklarowanych do płatności w dobrej kulturze rolnej. Wnioski z analizy materiału dowodowego zostały przyjęte z poszanowaniem zasad doświadczenia życiowego oraz zasad logicznego rozumowania. Grunty zadeklarowane do płatności przez M. K., członków jego rodziny, utworzone przez nich Spółki, a także grunty rolne zgłoszone do płatności przez osoby fizyczne, które pozyskały grunty rolne od tych podmiotów (formalnie na podstawie umowy dzierżawy), w rzeczywistości wchodzą w skład jednej jednostki produkcyjnej, która jest wspólnie prowadzona i wspólnie zarządzana przez członków rodziny K., utworzone przez nich Spółki, wspólników tych Spółek i powiązane z nimi osoby fizyczne. Sąd podziela stanowisko Dyrektor W. Oddziału ARiMR, że takie okoliczności, jak prowadzenie ksiąg rachunkowych, sporządzanie sprawozdań finansowych, zaciąganie zobowiązań kredytowych, nabywanie własności gruntów rolnych, zawieranie umów dzierżawy gruntów rolnych, zatrudnianie prezesa spółki, księgowej, czy pracownika do prowadzenia biurowości w spółce są elementami, które nie stanowią o funkcjonowaniu odrębnego gospodarstwa rolnego. W konsekwencji Sąd podziela ustalenia faktyczne organów administracji publicznej, że gospodarstwo rolne, którego posiadanie i prowadzenie Skarżący potwierdzał poprzez złożenie wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich zostało wyodrębnione sztucznie, bo jedynie na gruncie prawa administracyjnego, a technicznie, ekonomicznie i organizacyjnie, czyli w sensie cywilnoprawnym, a więc faktycznie, stanowiło jedną z wielu jednostek produkcyjnych wspólnie zarządzanych i finansowanych przez grupę producentów rolnych (osób prawnych i fizycznych). Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na legalność kwestionowanej decyzji. O prawie do płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego nie przesądza jedynie posiadanie gruntów rolnych, czy jedynie posiadanie gospodarstwa rolnego. Podmiotem uprawnionym do uczestniczenia w systemie płatności bezpośrednich jest ten kto faktycznie użytkuje rolniczo grunty rolne dla osiągania dochodów (prowadzi działalność rolniczą w celu osiągania zysków). Ponadto z systemu płatności zostaje wykluczony producent rolny, który tworzy sztuczne warunki w celu pozyskania dofinansowania niezgodnego z celami wsparcia poszczególnych systemów. Organy obu instancji nigdy nie kwestionowały faktu prowadzenia działalności rolniczej przez Skarżącego w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. c rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013. Organy nie kwestionują również stanowiska, że Skarżący jest czynnym rolnikiem w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013. Organy uznały natomiast, że w okolicznościach niniejszej sprawy Skarżący nie jest rolnikiem, wobec którego zaktualizowały się prawne warunki do wystąpienia z wnioskiem o płatność bezpośrednie, czyli niezależnie od rolnika, którym na gruncie zgromadzonych dowodów jest także grupa podmiotów w skład, której wchodzą Skarżący, członkowie jego rodziny, utworzone przez nich spółki, a także powiązane kapitałowo i organizacyjnie gospodarstwa osób fizycznych. Organ bez naruszenia art. 4 ust.1 lit. b rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 uznał, że w skład gospodarstwa rolnego prowadzonego przez członków rodziny K., utworzone przez nich Spółki, wspólników tych Spółek i powiązane z nimi osoby fizyczne wchodzą wszystkie grunty rolne objęte wnioskami pomocowymi, które złożyli poszczególni członkowie grupy. Sąd z całą stanowczością pragnie podkreślić, że uznanie za rolnika grupy osób fizycznych lub prawnych następuje bez względu na status prawny takiej grupy i jej członków w świetle prawa krajowego. Takie stanowisko i wykładnię uzasadnia obowiązek organów państwa członkowskiego w zakresie zapewnienia skuteczności prawu stanowionemu przez Unię Europejską. Organy trafnie zastosowały prawo materialne uznając, że przesłanka tworzenia sztucznych warunków została spełniona w odniesieniu do M. K., jako członka grupy, który wystąpił z odrębnym wnioskiem o przyznanie płatności rolniczych do gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego prowadzonego przez grupę osób fizycznych lub prawnych. Organy w zgodzie z prawem materialnym uznały, że działania o charakterze tworzenia sztucznych warunków, w okolicznościach takich jak w kontrolowanej sprawie, dotyczą członków grupy, bo skutkiem występowania z wnioskami pomocowymi przez poszczególnych członków grupy jest obejście przepisów ustanawiających stawki degresywne oraz limity powierzchniowe dla płatności obowiązujących w ramach poszczególnych systemów wsparcia dla rolników. Stwierdzenie takiego stanu faktycznego odpowiada warunkom klauzuli obejścia prawa z art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U.UE.L.2013.347.549). Zgodnie z powołanym przepisem bez uszczerbku dla przepisów szczególnych, osobom fizycznym ani prawnym nie przyznaje się jakichkolwiek korzyści wynikających z sektorowego prawodawstwa rolnego, jeżeli stwierdzono, że warunki wymagane do uzyskania takich korzyści zostały sztucznie stworzone, w sprzeczności z celami tego prawodawstwa. Organy trafnie uznały, że powołany przepis ustanawia sankcję wykluczenia z systemu płatności na dany rok. Skorzystanie przez organ z powyższej kompetencji nie narusza szczególnych przepisów odnoszących się do poszczególnych systemów wsparcia. W konsekwencji brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia przepisów ustanawiających poszczególne systemy wsparcia dla rolników poprzez brak ich zastosowania, jak powołany w skardze art. 36 lit a ppkt iv i art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 roku sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW). Skoro organy poczyniły ustalenia o sztucznie stworzonych warunkach na potrzeby obejścia przepisów prawa, które ograniczają wysokość płatności bezpośrednich na rok 2015 dla gospodarstw wielkoobszarowych, to trafnie uznały, że w takiej sytuacji aktualna pozostaje jedynie sankcja wykluczenia z systemu płatności na dany rok, co przybiera formę decyzji o odmowie przyznania płatności. W sprawie, gdzie poczyniono ustalenia o sztucznie stworzonych warunkach, nie znajdują zastosowania przepisy dotyczące umniejszenia wysokości płatności. Stosowanie przepisów przewidujących umniejszenie płatności pozostaje aktualne w sytuacji ujawnienia innych nieprawidłowości niż tworzenie sztucznych warunków. Nakaz wykluczenia z systemu płatności na dany rok nie narusza przepisów szczególnych. Zatem nie ma podstaw prawnych oczekiwanie strony skarżącej, która wskazuje na konieczność przeprowadzenia postępowania administracyjnego i weryfikacji wniosku pomocowego, co do tego w jakim zakresie M. K., jako czynny rolnik w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 mógłby otrzymać wsparcie w ramach systemu płatności bezpośredniej na rok 2015. Sąd nie podziela zarzutu o oparciu się organu na treści kwestionowanego przez skarżącego protokołu rozprawy o nr [...] z dnia 13 czerwca 2016 roku. Przede wszystkim okoliczności objęte tym protokołem potwierdził sam skarżący choćby w trakcie spotkania w dniu 13 czerwca 2017 roku w siedzibie W. Oddziału Regionalnego ARiMR, jak i w piśmie z dnia 3 kwietnia 2017 roku. Ani skarga, ani załączone do skargi zawiadomienie o przestępstwie nie wskazują, które konkretnie elementy protokołu zostały przerobione i przez to stały się zbędne dla rozstrzygnięcia sprawy. Sama zaś opinia prawna sporządzona na podstawie tego protokołu nie jest dowodem wiążącym organ w sprawie, nie została przytoczona w argumentacji organu i wskazana w uzasadnieniu. Jednocześnie w uzasadnieniu wskazano w oparciu o jaki materiał dowodowy wydano rozstrzygnięcie. Z powyższych względów Sąd orzekający w niniejszej sprawie uznaje, że organy administracji publicznej prawidłowo zastosowały prawo materialne, a poczynione ustalenia faktyczne były wystarczające do przyjęcia stanowiska, że zaktualizowały się obiektywne i subiektywne warunki nadużycia prawa przez M. K. na etapie występowania przez niego z wnioskiem o przyznanie jednolitej płatności obszarowej na rok 2015. Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017, poz. 1369), skarga podlegała oddaleniu.