I SA/Gd 724/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Fabińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 lipca 2015 r. sprawy ze skargi A z siedzibą w na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w z dnia 1 kwietnia 2015 r. sygn. [...] w przedmiocie oprocentowania nadpłat w podatku od nieruchomości za lata 2005-2009. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia 6 lutego 2015 r. nr [..]; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w na rzecz strony skarżącej kwotę 740 (siedemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia 1 kwietnia 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 6 lutego 2015 r. odmawiającą "A" sp. z o.o. sp j. (poprzednio "B" Sp. z o.o. S.K.A.), dalej spółka, z siedzibą w G. zapłaty oprocentowania nadpłat w podatku od nieruchomości za lata 2005-2009. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że spółka wystąpiła z wnioskiem z dnia 8.07.2010 r. o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2005-2009. Wraz z wnioskiem spółka złożyła skorygowane deklaracje na podatek od nieruchomości za ww. lata. Spółka swój wniosek motywowała tym, iż w deklaracjach na podatek od nieruchomości wykazywała część gruntów o powierzchni 35.8507 ha, która jej zdaniem nie podlegała temu podatkowi, gdyż nie była zajęta na cele związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zdaniem spółki grunty te podlegały opodatkowaniu podatkiem rolnym i leśnym. Spółka w złożonym wniosku nie wskazała działek, które wg niej winny być wyłączone z opodatkowania podatkiem od nieruchomości i opodatkowane w podatkiem rolnym lub podatkiem leśnym, jedynie określiła ogólną powierzchnię tych gruntów. Spółka nie podała również kwoty wnioskowanej nadpłaty. Organ podatkowy I instancji ustalił także, że spółka nie złożyła deklaracji na podatek rolny i na podatek leśny. W związku z tak złożonym wnioskiem organ podatkowy I instancji dokonał analizy porównawczej wszystkich działek będących własnością spółki i wskazanych w deklaracjach podatkowych oraz korektach z dnia 08.07.2010 r. z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów. Grunty stanowiące powierzchnię powyżej 100 tys. m2 obejmowały szereg działek o różnej klasyfikacji, która w okresie objętym postępowaniem była zmieniana, następował podział niektórych działek oraz dokonywano ich sprzedaży. W porównaniu z ewidencją gruntów powierzchnia gruntów wykazywanych przez spółkę w deklaracjach odbiegała od powierzchni wykazanych w ewidencji gruntów. Natomiast nie mając informacji, które z działek gruntu podatnik niewłaściwie zakwalifikował do podatku od nieruchomości i które podlegają temu podatkowi organ nie mógł zweryfikować prawidłowości złożonego wniosku i załączonych korekt, które nie zawierały danych dotyczących przedmiotu opodatkowania. Organ podatkowy pismem z dnia 13.09.2010 r. wezwał spółkę do podania numerów działek i obrębów gruntów zgłoszonych do opodatkowania podatkiem od nieruchomości, a niepodlegających temu podatkowi. Pismem z dnia 17.09.2010 r. spółka uzupełniła wniosek składając opis korekt deklaracji i wykaz gruntów wraz ze stawkami podatkowymi. Nie podała żądanych w ww. wezwaniu informacji. W dniu 23.09.2010 r. spółka złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku rolnym i leśnym za lata 2005-2009 i złożyła deklaracje na podatek rolny i leśny za lata 2005-2009. Jednocześnie wniosła o rozliczenie należności za podatek rolny i leśny za lata 2005-2009 wraz ze stwierdzeniem nadpłaty w podatku od nieruchomości i potrącenie należności za podatek rolny i leśny. Organ podatkowy I instancji dokonał analizy powierzchni gruntów wykazanych w deklaracjach na podatek rolny i leśny. Powierzchnie gruntów zadeklarowane przez spółkę w podatku rolnym zawierały błędy. Spółka w deklaracjach na podatek rolny wykazała część gruntów, które nie stanowią użytków rolnych. Następnie spółka pismami wyjaśniającymi z dnia 19.10.2010 r. (wpływ do urzędu 19.10.2010 r.) zmieniła wysokość korekt podatku i nadpłaty wynikającej z błędnego opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów rolnych i leśnych. W piśmie z dnia 21.10.2010 r. spółka dostarczyła zestawienie działek gruntów, które wg niej winny być wyłączone z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, ponieważ obejmują one grunty leśne i rolne. Następnie spółka pismem z dnia 27.10.2010 r. uzupełniła wniosek składając ostateczne korekty do złożonych wcześniej korekt deklaracji na podatek od nieruchomości za lata 2005-2009. Kwoty podatku zadeklarowanego w korektach znacznie odbiegały od zadeklarowanych w korektach złożonych wcześniej. Pismem z dnia 08.11.2010 r. spółka uzupełniła wniosek składając ostateczne korekty do złożonych wcześniej korekt deklaracji na podatek rolny. Organ podatkowy postanowieniem z dnia 15.11.2010 r. postanowił przeprowadzić dowód z oględzin gruntów i pismem z dnia 16.11.2010 r. zawiadomił spółkę o terminie przeprowadzenia dowodu z oględzin nieruchomości. W dniu 6.12.2010 r. pracownicy Wydziału Finansowego Urzędu Miejskiego, przy udziale przedstawicieli spółki, dokonali oględzin działek, które według spółki nie podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W trakcie oględzin ustalono, iż przedmiotowe działki nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Organ podatkowy postanowieniami z dnia 9.12.2010 r. wszczął z urzędu postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2005-2009. Organ podatkowy, pismami z dnia 27.12.2010 r. zawiadomił spółkę o przysługującym mu prawie do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Spółka zapoznała się z materiałem dowodowym w dniu 07.01.2011r. Prezydent Miasta decyzjami z dnia 31.01.2011 r. określił spółce wysokość zobowiązań i stwierdził nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2005 - 2009. Nadpłata częściowo postanowieniem z dnia 25.02.2011r. tj. w kwocie 476 150,00 zł została zaliczona na bieżące zobowiązania, a pozostała kwota tj. 723 793,60 zł została zwrócona w dniu 28.02.2011 r., a na konto spółki wpłynęła w dniu 01.03.2011r. Spółka nie składała zażalenia na postanowienie o zaliczeniu nadpłaty. W dniu 16.02.2010 r. wpłynął wniosek spółki o uzupełnienie decyzji co do rozstrzygnięcia w przedmiocie oprocentowania nadpłaty w podatku od nieruchomości. Postanowieniami z dnia 01.03.2011 r. Prezydent Miasta odmówił uzupełnienia decyzji z dnia 31.01.2011 r. co do rozstrzygnięcia w przedmiocie oprocentowania nadpłaty w podatku od nieruchomości. Postanowieniami z dnia 02.01.2012r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżone postanowienia Prezydenta Miasta. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi spółki, uchylił postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W dniu 22.07.2014 r. (sygn. akt II FSK 2049-2052/12) NSA po rozpoznaniu skarg kasacyjnych SKO od wyroków WSA uchylił wyroki WSA w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokami z dnia 28.10.2014 r. oddalił skargi na postanowienia SKO w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji. Decyzją z dnia 6.02.2015 r. Prezydent Miasta odmówił zapłaty oprocentowania nadpłat w podatku od nieruchomości za lata 2005-2009. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało te decyzję w mocy. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy zauważył, że przepis art. 78 § 3 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.), dalej O.p.. stanowi, iż oprocentowanie przysługuje w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 2 i pkt 6 - od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wraz ze skorygowanym zeznaniem (deklaracją), jeżeli decyzja stwierdzająca nadpłatę nie została wydana w terminie 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, chyba że do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczynił się podatnik, płatnik lub inkasent. Treść tego przepisu wskazuje na to, że organ może odmówić oprocentowania nadpłaty w określonych w nim przypadkach. Oprocentowanie nadpłaty nie stanowi zatem tylko czynności materialno-technicznej, polegającej na matematycznym wyliczeniu, ale wymaga uprzedniego zbadania, czy zachodzą przesłanki pozytywne, wyliczone w tym przepisie (upływ czasu) i czy nie zachodzą przesłanki negatywne, pozwalające na odmowę oprocentowania mimo spełnienia przesłanek pozytywnych. Organ odwoławczy przyznał, że decyzja stwierdzająca nadpłatę nie została wydana w terminie 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Zdaniem Kolegium, przywołane na wstępie decyzji okoliczności prowadzonego postępowania wyjaśniającego uzasadniają stanowisko, że do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczyniła się spółka, a więc prawidłowo organ I instancji, w oparciu o wyjątek przewidziany w art. 78 § 3 lit. b) O.p. odmówił wypłaty oprocentowania od nadpłat. Analiza akt sprawy wskazuje, że postępowanie dotyczyło gruntów o dużej powierzchni obejmującej działki o różnej klasyfikacji, które w okresie objętym postępowaniem była zmieniane, następował podział niektórych działek oraz dokonywano sprzedaży. Kolegium dostrzegło, że wydanie decyzji z dnia 31.01.2011 r., poprzedzone było wnikliwie przeprowadzonym postępowaniem dowodowym, wymagającym ustalenia stanu faktycznego, porównania danych podanych przez spółkę, które to spółka kilkakrotnie zmieniała w trakcie postępowania. W ocenie Kolegium prowadzone postępowanie podatkowe uległo przedłużeniu z powodu popełnianych przez spółkę licznych błędów w deklaracjach. Kolegium zauważyło także, że spółka wzywana przez organ podatkowy pismem z dnia 13.09.2010 r. do podania numerów działek i obrębów gruntów zgłoszonych do opodatkowania podatkiem od nieruchomości, a niepodlegających temu podatkowi, nie przedłożyła wyjaśnień. Ponadto, organ podatkowy I instancji podejmował czynności, które były niezbędne do prawidłowego prowadzenia postępowania zakończonego wydaniem decyzji, takie jak oględziny nieruchomości czy wyznaczenie stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. W niniejszej sprawie w pełni zasadne było przeprowadzenie oględzin nieruchomości w zakresie stwierdzenia czy grunty rolne lub leśne zajęte sana prowadzenie działalności gospodarczej. Zdaniem Kolegium, wniosek spółki o zwrot oprocentowania nadpłaty byłby zasadny, gdyby spółka złożyła prawidłowy wniosek oraz korekty deklaracji nie zawierające błędów, a ponadto nie byłoby potrzeby przeprowadzenia dowodu z oględzin nieruchomości. Opóźnienie w zwrocie oprocentowania od nadpłat nastąpiło zatem z przyczyn niezależnych od organu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego spółka wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta zarzucając im: 1. Naruszenie przepisu art. 2 i 7 Konstytucji RP w związku z art. 6 i 7 kpa poprzez nieprowadzenie postępowania w sprawie na podstawie i w granicach przepisów powszechnie obowiązującego praw; 2. Naruszenie przepisów art. 75 § 2 pkt b) w zw. z art. 75 § 3 O.p., poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że w przedmiotowej sprawie zachodzą uzasadnione wątpliwości co do złożonej deklaracji korygującej, w związku z czym organ wszczął postępowanie wymiarowe, nie oparcie się przez organ na dostępnych mu dowodach – ewidencja gruntów i budynków – której dane są wiążące m.in. przy określaniu wysokości zobowiązania podatkowego; 3. Naruszenie przepisu art. 77 § 1 pkt 6 O.p. poprzez jego niezastosowanie i stwierdzenie, że nadpłata podatku nie powinna być zwrócona w terminie 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku o zwrot nadpłaty wraz ze skorygowaną deklaracją podatkową, a w termie 30 dni od dnia wydania decyzji wymiarowej stwierdzającej wysokość nadpłaty w związku z tym, że organ wszczął postępowanie podatkowe w celu ustalenia wysokości nadpłaty ponieważ powziął nieuzasadnioną wątpliwość czy skarżąca nie prowadzi działalności gospodarczej na przedmiotowych nieruchomościach pomimo braku jakichkolwiek przesłanek do takich wątpliwości; 4. Naruszenie przepisów art. 78 § 1 w zw. z art. 78 § 3 pkt 3 lit. b) O.p. poprzez ich niezastosowanie i stwierdzenie, że skarżącej nie przysługuje oprocentowanie od nieterminowo zwróconej nadpłaty podatku od nieruchomości podczas gdy prawo do oprocentowania nadpłaty powstało już z momentem upływu 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku o zwrot nadpłaty podatku; 5. Naruszenie przepisu art. 78 § 4 O.p. poprzez nieprzyznanie oprocentowania nadpłaty od dnia, w którym upłynął 2 miesięczny termin na wydanie decyzji do dnia zwrotu tejże nadpłaty, odpowiednio do dnia 25 lutego i 1 marca 2011r. co do kwoty zaliczonej na bieżące zobowiązania podatkowe, jak i zwróconej na rachunek spółki; 6. Naruszenie przepisów art. 120, 121, 122 i 125 § 1 O.p. poprzez ich niezastosowanie i działanie organu nie na podstawie i w granicach przepisów prawa, w sposób niebudzący zaufania obywatela do organu; przerzucając na stronę obowiązek ustalenia stanu faktycznego w sprawie i dostarczanie dowodów na ich określenie, jak i niedziałania w sprawie wnikliwie i szybko jak tego nakazują ogólne normy O.p.; 7. Naruszenie przepisu art. 21 ust. 1 prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez jego niezastosowanie i nie oparcie się na danych znajdujących się w ewidencji gruntów i budynków co użytków jakie przypisane są nieruchomościom skarżącej, których dotyczył wniosek o zwrot nadpłaty podatku; 8. Naruszenie przepisu art. 12 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób przewlekły i nieprecyzyjny, w sposób który nie umożliwiał załatwienia sprawy szybko i w oparciu o dowody posiadane przez organ z urzędu – ewidencja gruntów i budynków – a przeprowadzenie czynności pozornych, tj. wizja lokalna, która w żaden sposób nie mogła przyczynić się do ustalenia stanu faktycznego niezbędnego do wydania decyzji; 9. Naruszenie przepisu art. 12 kpa poprzez wszczynanie nieuzasadnionych postępowań nie mających związku ze zwrotem nadpłaty, tj. nieuzasadniona wizja w terenie wykonana przez osoby nieuprawnione. W uzasadnieniu złożonej skargi spółka podkreśliła, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty było przewlekle prowadzone wyłącznie z winy organu, a nie z winy podatnika. W okresie od 08.11.2010 r. do 31.01.2011 r., tj. w okresie pomiędzy złożeniem kompletnego wniosku o stwierdzenie nadpłaty a wydaniem decyzji stwierdzającej nadpłatę, organ nie wzywał podatnika do dokonywania jakichkolwiek czynności, których dokonanie byłoby konieczne z uwagi na brak danych, które podatnik winien był zamieścić we wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Podatnik terminowo odbierał korespondencję, niezwłocznie odpowiadał na wezwania organu i stawiał się w urzędzie w razie potrzeby. Spółka zauważyła także, że po dokonaniu oględzin, tj. w dniu 07.12.2010 r. organ dysponował wszelkimi danymi umożliwiającymi mu wydanie decyzji, zaś decyzje zostały wydane dopiero w dniu 31 .01.2011 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia bądź stwierdzenie jego nieważności w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.). Jednocześnie zgodnie z art. 134 p.p.s.a., sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola sądowoadministracyjna przeprowadzona w oparciu o powyższe kryteria wykazała, że zaskarżona decyzja narusza prawo w sposób uzasadniający uwzględnienie skargi. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że stosownie do art. 78 § 1 O.p., nadpłaty (poza tymi, których wysokość nie przekracza wysokości kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym) podlegają oprocentowaniu w wysokości równej wysokości odsetek za zwłokę pobieranych od zaległości podatkowych. Oprocentowanie nadpłaty w niniejszej sprawie przysługiwało skarżącej na zasadzie art. 78 § 3 pkt 3 lit. "b" O.p. Przepis ten stanowi, że oprocentowanie przysługuje w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 2 i pkt 6 – od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wraz ze skorygowanym zeznaniem (deklaracją): jeżeli decyzja stwierdzająca nadpłatę nie została wydana w terminie 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, chyba że do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczynił się podatnik, płatnik lub inkasent. Podkreślić należy, że przesłanką wyłączającą możliwość oprocentowania nadpłaty jest przyczynienie się podatnika (płatnika lub inkasenta) do opóźnienia wydania decyzji. Nie ma zatem znaczenia dla sprawy, czy opóźnienie to wynikło z bezpodstawnej przewlekłości postępowania podatkowego czy też z prawidłowego wykonywania przez organy podatkowe ich ustawowych kompetencji, w szczególności w zakresie gromadzenia materiału dowodowego, czy rzetelnej i niekiedy czasochłonnej realizacji kolejnych etapów postępowania. Dlatego też powoływane przez organ podatkowy twierdzenia, że nie miał możliwości "terminowego" stwierdzenia nadpłaty wobec konieczności weryfikacji skorygowanych deklaracji, które zawierały wiele błędów, a ponadto potrzeby przeprowadzenia dowodu z oględzin nieruchomości, jak również okoliczność, że opóźnienie w zwrocie nadpłat nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu, nie mają – w świetle ustawy – żadnego wpływu na powstanie prawa do oprocentowania nadpłaty czy też jej wysokość. Ustawodawca ukształtował bowiem w postępowaniu podatkowym analizowany przepis art. 78 § 3 pkt 3 lit. "b" przede wszystkim nie po to, by oceniać szybkość postępowania podatkowego czy też oczekiwać ze strony organu wyjaśnień przewlekłości postępowania, ale aby uchronić podatnika od realnej straty wartości środków finansowych, jakie nienależnie świadczył na rzecz budżetu państwa bądź budżetu jednostki samorządu terytorialnego – o ile tylko sam podatnik nie przyczynił się do tego, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty trwa ponad 2 miesiące. Także dokonany przez ustawodawcę wybór długości tego okresu nie podlega ocenie ani Sądu, ani tym bardziej organów podatkowych. Powracając do treści analizowanego przepisu, należało zbadać, czy organy podatkowe prawidłowo oceniły wpływ działania lub zaniechania strony skarżącej na opóźnienie w wydaniu decyzji w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty. Samo sformułowanie "przyczynić się" w rozumieniu omawianego przepisu, to bezpośrednio wpłynąć na niewydanie decyzji w terminie ustawowym. Pomiędzy brakiem wydania decyzji w terminie a działaniem bądź zaniechaniem strony musi istnieć nierozerwalny związek pozwalający na uznanie, że gdyby strona działała rzetelnie, decyzja wydana zostałaby w terminie. Przyczyną zatem niewydania decyzji w terminie, jest zachowanie strony, która pomimo starań organu, nie wykonuje swoich obowiązków, bez wykonania których, organ podatkowy nie jest w stanie wydać decyzji w terminie. Omawiany przepis nie wprowadza przy tym żadnych przesłanek "ekskulpacyjnych" dla organu prowadzącego postępowanie. Organ nie może w związku z powyższym stwierdzić, że np. "skomplikowany" charakter sprawy uniemożliwił wydanie decyzji w terminie. W ocenie Sądu, z przedłożonych Sądowi akt sprawy oraz z akt postępowania sądowoadminitracyjnego prowadzonego przed tut. Sądem pod sygnaturą akt I SA/Gd 200/12, z których to Sąd przeprowadził dowód na wniosek skarżącej, jak również chronologii zdarzeń przedstawionej w treści zaskarżonej decyzji nie wynika, że do opóźnienia decyzji w jakikolwiek sposób przyczyniła się spółka. Wnioskiem z dnia 08.07.2010 r. spółka wystąpiła o stwierdzenie nadpłat w podatku od nieruchomości za lata 2005-2009. Wraz z wnioskiem złożyła skorygowane deklaracje za podatek od nieruchomości za te lata. Wobec powstałych wątpliwości, po wezwaniu urzędu z dnia 13.09. 2010 r., spółka pismem z dnia 17.09.2010 r. uzupełniła złożony wniosek składając opis korekt i wykaz gruntów. Po czym złożony wniosek i korekty deklaracji modyfikowała. Nie sposób jednak wywieźć, ze spółka pomimo starań organu, celowo nie wykonała jakichkolwiek obowiązków. Konieczność wyjaśnienia wątpliwości, w tym poprzez przeprowadzenie oględzin nie uzasadnia twierdzenia organu, że do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczynił się podatnik. Okoliczność, że opóźnienie w wydaniu decyzji nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu pozostaje zaś bez wpływu na powstanie prawa do oprocentowania nadpłaty. Zauważyć przy tym trzeba, że spółka zwróciła się o stwierdzenie nadpłaty wnioskiem z dnia 08.07.201 r. Pierwszą czynnością jaką podjął organ było zaś wezwanie do podania numerów i obrębów gruntów, dokonane w dniu 13.09.2010 r.( po upływie dwóch miesięcy), na które spółka odpowiedziała niezwłocznie, chociaż niezgodnie z oczekiwaniami organu. Organ nie ponawiał jednak wezwania. Wszelkie działania podejmował wyłącznie podatnik, składając zmodyfikowane wnioski i korekty deklaracji. Kolejną czynnością organu było przeprowadzenie oględzin w dniu 06.12.2010r. oraz wszczęcie postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2005-2009 postanowieniem z dnia 09.12.2010 r. (po upływie pięciu miesięcy od złożenia wniosku). Następnie organ pismem z dnia 27.12.2010 r. zawiadomił podatnika o przysługującym prawie do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału. Czynność zapoznania miała miejsce w dniu 07.01.2011 r. Zaś do wydania decyzji doszło w dniu 31.01.2011 r. W ocenie Sądu, odległości czasowe między ww. kolejnymi istotnymi czynnościami procesowymi wskazują jednoznacznie, że to nie podatnik w kontrolowanym postępowaniu ponosi winę za opóźnienie w wydaniu decyzji stwierdzającej nadpłatę podatku i w żaden sposób nie przyczynił się on do niewydania decyzji w terminie 2 miesięcy. Rozpoznając ponownie sprawę organ podatkowy uwzględni stanowisko Sądu. Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana zgodnie z dyspozycją art. 152 p.p.s.a. O kosztach należnych stronie orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na koszty te składają się kwota uiszczonego wpisu w wysokości 500 zł, oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości 240 zł ustalone w oparciu o przepis § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2002 r., nr 163, poz. 1349). Przy czym Sąd nie znalazł uzasadnienia do uwzględnienia wniosku zgłoszonego przez pełnomocnika skarżącej na rozprawie do zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego w zdwojonej wysokości z uwagi na zwiększony nakład pracy.