II SA/Sz 1371/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. P. na pismo Dyrektora Służby Więziennej w S. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania dyscyplinarnego postanawia: odrzucić skargę. Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] r., wydanym w oparciu o przepis art. 241 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz.U. z 2017 r., poz. 631), Dyrektor Zakładu Karnego w G. orzekł o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego przeciwko D. P.. Opisując przebieg postępowania w niniejszej sprawie organ wyjaśnił, że w związku z upływem [...] okresu zawieszenia [...] D. P. w czynnościach służbowych, Dyrektor Zakładu Karnego w G. . decyzją personalną nr [...] z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 96 ust. 2 pkt 7 ustawy o Służbie Więziennej, zwolnił [...] D. P. ze służby w Służbie Więziennej. Rozpoznając odwołanie funkcjonariusza od opisanej decyzji Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej [...] decyzją wydaną w dniu [...] r., nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W związku ze zwolnieniem [...] D. P. ze służby niezbędnym stało się wydanie orzeczenia umarzającego prowadzone przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarne. W dniu [...] r. D. P. złożył odwołanie od orzeczenia Dyrektora Zakładu Karnego w G. . wydanego z dnia [...] r., nr [...]. W odpowiedzi na złożone odwołanie, pismem z dnia [...] r., nr [...] Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej [...] wyjaśnił, że zgodnie z art. 241 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej prawo zaskarżenia orzeczenia o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego przysługuje tylko pokrzywdzonemu, który złożył wniosek o wszczęcie takiego postępowania, natomiast w niniejszej sprawie sytuacja taka nie występuje. Ponadto orzeczenie o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego jest orzeczeniem kończącym postępowanie dyscyplinarne na, które zgodnie z art. 263 ustawy o Służbie Więziennej, wyłącznie funkcjonariuszowi przysługuje prawo wniesienia odwołania do właściwego, ze względu na miejsce zamieszkania obwinionego, sądu pracy. Jednakże w tej sprawie powołany przepis również nie ma zastosowania, ponieważ D. P. z dniem [...] r. nie jest już funkcjonariuszem Służby Więziennej. Organ podkreślił, że materialnoprawną podstawę umorzenia postępowania dyscyplinarnego wobec D. P. stanowił art. 241 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy, który określa obligatoryjne przesłanki umorzenia postępowania dyscyplinarnego. W niniejszej sprawie taką przesłankę stanowi zwolnienie funkcjonariusza ze służby i związana z tym bezprzedmiotowość postępowania. W literaturze przedmiotu prezentowane jest stanowisko zgodnie z którym zwolnienie funkcjonariusza ze służby w Służbie Więziennej powoduje, że dotychczasowe postępowanie dyscyplinarne staje się bezprzedmiotowe, ponieważ odpada jego podmiot. D. P. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w dniu [...] r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na "decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej [...] z dnia [...] r., nr [...])", zarzucając jej naruszenie: - art. 107 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej poprzez jego zignorowanie, a z którego wynika, że obwinionemu nadal przysługuje stopień [...], zatem nadal jest funkcjonariuszem tyle, że "w stanie spoczynku", - art. 247 ust. 7 pkt 5 ww. ustawy, poprzez brak rozstrzygnięcia w sprawie, - art. 249 ww. ustawy – naruszenie prawa do obrony, poprzez uniemożliwienie obwinionemu obrony w II instancji, - art. 252 ust. 1 ww. ustawy – brak rozstrzygnięcia w sprawie, - art. 252 ust. 2 ww. ustawy – brak elementów orzeczenia: pkt 3 – brak stopnia obwinionego, pkt 4 – brak opisu przewinienia, pkt 5 – brak rozstrzygnięcia, pkt 7 – brak pouczenia o odwołaniu, - art. 253 ust. 1 ww. ustawy – naruszenie zasady dwuinstancyjności, - art. 254 ww. ustawy – nie rozpoznanie istoty sprawy (ust.1), nie zapoznanie obwinionego z materiałem dowodowym (ust.2), - art. 255 ww. ustawy – nie powołanie komisji dyscyplinarnej, - art. 256 ust. 1 – 3 ww. ustawy – brak sprawozdania komisji dyscyplinarnej, - art. 256 ust. 4 ww. ustawy – brak rozstrzygnięcia wyższego przełożonego dyscyplinarnego co do zaskarżonego orzeczenia I instancji. W oparciu o wykazane uchybienia wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Wyjaśnił, iż z treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 218 ust. 1 i ust. 5 ustawy o Służbie Więziennej wprost wynika zakres spraw, które rozstrzygane są w trybie administracyjnym i podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego, jednakże w ich zakresie nie mieści się skarga na pismo informujące organu w przedmiocie umorzenia postępowania dyscyplinarnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności. W tym zakresie Sąd bada przede wszystkim dopuszczalność skargi, to znaczy, czy skarga dotyczy przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego. Właściwość sądu administracyjnego określa przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), który stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Nadto granice kognicji rzeczowej wojewódzkich sądów administracyjnych sprecyzowane zostały w przepisach art. 3 § 2, 2a i 3 oraz art. 4 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", jak również wynikają ze szczególnych przepisów zawartych w innych aktach prawnych. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i 1579), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. § 2a Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. § 3. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Wyszczególnienie wymienionych wyżej aktów i czynności jest wyczerpujące (katalog zamknięty), co oznacza, że skarga wniesiona w jakichkolwiek innych przypadkach niż określone powyżej, nie podlega właściwości sądów administracyjnych i zostanie odrzucona w myśl art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. W niniejszej sprawie skarżący D. P. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie pismo Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej [...] z dnia [...] r., nr [...] wyjaśniające stronie przesłanki wydania przez Dyrektora Zakładu Karnego w [...]., w oparciu o przepis art. 241 ust. pkt 6 ustawy o Służbie Więziennej, orzeczenia z dnia [...] r. w przedmiocie umorzenia postępowania dyscyplinarnego przeciwko skarżącemu, oraz brak od niego trybu odwoławczego. Nie budzi wątpliwości, że zaskarżone pismo Dyrektora Okręgowej Służby Więziennej [...] nie stanowi decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a.), ani postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, ani postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a.), czy też postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na, które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3). W ocenie Sądu, charakter pisma organu przesądza o uznaniu go za pismo informacyjne, wyjaśniające powody wydania w sprawie orzeczenia o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego przeciwko skarżącemu i braku trybu odwoławczego. Tym samym, pismo to nie stanowi rozstrzygnięcia organu, ani nie jest innym aktem lub czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. przez ten organ podjętą. Jest jedynie pismem informacyjnym, co wyklucza możliwość złożenia na nie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Tym samym skargę uznać należy za niedopuszczalną. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.