III SA/Kr 1166/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner Sędziowie WSA Ewa Michna WSA Maria Zawadzka (spr.) Protokolant Aleksandra Grabiec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi K. A. na decyzję Wojewody z dnia 31 lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej K. A. kwotę 480,00 zł (czterysta osiemdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia 31 lipca 2017 r., nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję wydaną przez Starostę, (wydanej po wznowieniu postępowania) z [...] 2017 r., znak: [...], uchylającą: decyzję ostateczną Starosty z [...] 2015 roku, znak: [...], nr decyzji: [...], orzekającą o uznaniu Pani za osobę bezrobotną od 31 lipca 2015 roku oraz o przyznaniu K. A. (dalej: "skarżąca") prawa do zasiłku dla bezrobotnych od 31 lipca 2015 roku w wysokości 664,90 zł miesięcznie w okresie pierwszych 90 dni posiadania prawa do zasiłku, a od 29 października 2015 roku w kwocie 522,10 zł miesięcznie w okresie kolejnych dni posiadania prawa do zasiłku, decyzję ostateczną Starosty z [...] 2016 roku, znak: [...], nr decyzji: [...], orzekającą o utracie przez skarżącą prawa do zasiłku od 30 lipca 2016 r., decyzję ostateczną Starosty z [...] 2016 roku, znak: [...], nr decyzji: [...], orzekającą o utracie przez skarżącą statusu bezrobotnego od 19 października 2016 r. i orzekającą: o odmowie uznania skarżącej za osobę bezrobotną z dniem 31 lipca 2015 r; o odmowie przyznania skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych od 31 lipca 2015 r. Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Skarżąca zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy 31 lipca 2015 r. i z tym dniem uzyskała status bezrobotnego oraz orzeczono o przyznaniu jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych od 31 lipca 2015 r. (decyzja z [...] 2015 r., znak: [...], nr decyzji: [...]). W dniu rejestracji skarżąca złożyła oświadczenia, że od 11 czerwca 2015 r. nie wykonywała żadnej pracy zarobkowej, nie pobierała zasiłku chorobowego ani innych świadczeń. Od dnia 30 lipca 2016 r. skarżąca utraciła prawo do zasiłku z powodu upływu okresu jego pobierania (decyzja z dnia [...] 2016 r., znak: [...], nr decyzji: [...]). Następnie pozbawiono skarżącą statusu bezrobotnego od 19 października 2016 roku z powodu niestawiennictwa w Urzędzie Pracy w wyznaczonym dniu (decyzja z dnia [...] 2016 r., znak: [...], nr decyzji: [...]). Na podstawie wygenerowanego 4 listopada 2016 r., raportu ZUS-U1, organ ustalił, że skarżąca była zgłoszona do ubezpieczeń społecznych i zdrowotnych od 9 grudnia 2014 roku do 10 września 2015 r., jako osoba wykonująca umowę agencyjną, umowę zlecenia lub umowę o świadczeniu usług przez płatnika o numerze NIP [...] (R sp. z o.o.). Skarżąca potwierdziła zatrudnienie w firmie R, jednak jako datę końcową umowy wskazała 7 lipca 2015 r., kiedy to miała złożyć pisemną rezygnację z dalszego świadczenia pracy na rzecz tej firmy. Na poparcie swoich twierdzeń skarżąca przedłożyła oświadczenie A. M. (lider nadrzędny A) o przyjęciu jej rezygnacji, zaświadczenie z 22 listopada 2016 r. z firmy R oraz informację o stanie konta ubezpieczonego z ZUS znak: [...]. W związku z tymi ustaleniami organ, postanowieniem z dnia [...] 2016 r., znak: [...], wznowił z urzędu postępowanie w sprawach skarżącej, dotyczących uznania ją za osobę bezrobotną, przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, utraty prawa do zasiłku oraz pozbawienia statusu bezrobotnego, zakończonych ww. decyzjami ostatecznymi Starosty. Następnie, decyzją z dnia [...] 2017 r., znak: [...], uchylono decyzje, co do których zostało wznowione postępowanie i orzeczono o odmowie uznania skarżącej od 31 lipca 2015 r. za osobę bezrobotną. Decyzją z dnia [...] 2017 r., znak: [...] Wojewoda, stwierdził nieważność ostatecznej decyzji Starosty z [...] 2017 r., znak: [...]. A następnie decyzją z [...] 2017 r., znak: [...], Wojewoda uchylił decyzję Starosty, z [...] 2017 r., znak: [...] i umorzył postępowanie w przedmiocie nienależnie pobranego świadczenia z uwagi na jego bezprzedmiotowość na obecnym etapie postępowania. W dniu [...] 2017 r., organ I instancji wydał decyzję, znak: [...], w której uchylił decyzje, co do których wznowił uprzednio postępowanie i orzekł o odmowie uznania skarżącej za osobę bezrobotną od dnia 31 lipca 2015 r. oraz odmowie przyznania prawa do zasiłku od dnia 31 lipca 2015 r. Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie przepisów postępowania poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że w sprawie zaistniały nowe okoliczności nieznane organowi wcześniej podczas gdy w chwili wydania decyzji okoliczności sprawy były takie same jak w dniu 3 sierpnia 2015 r. oraz przepisów dotyczących prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Doprowadziło to zdaniem skarżącej do naruszenia prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, poprzez błędne przyjęcie, że od dnia 31 lipca 2015 r. skarżąca nie była osobą bezrobotną z uwagi na wykonywanie pracy zarobkowej. Skarżąca podniosła, że okoliczność niewyrejestrowania przez płatnika składek z ubezpieczenia zdrowotnego nie jest równoznaczna z faktem zatrudnienia. Podniosła także, że płatnik nie odprowadzał dla niej składek na ubezpieczenie zdrowotne i nie otrzymywała wynagrodzenia, co jednoznacznie wynika z dokumentacji zgromadzonej w sprawie. W toku postępowania przed organem odwoławczym na podstawie pisma R Sp. z o.o. w W z dnia 20 czerwca 2017 r. ustalono, że skarżąca była zatrudniona w okresie od 9 grudnia 2014 r. do 10 września 2015 r. na podstawie umowy zlecenia na rzecz pracodawcy użytkownika A sp. z o.o. Na mocy umowy zlecenia, skarżąca była skierowana do świadczenia usług na rzecz firmy A. Skarżąca była osobą niezależną, w szczególności sama określała czas i miejsce swojej działalności. Zleceniodawca potwierdził, iż w związku z brakiem spełnionych kwalifikatorów za okres od 7 lipca 2015 r. do 9 września 2015 r. skarżąca nie otrzymywała wynagrodzenia. Zleceniodawca wyjaśnił, że w dniu 15 września 2015 r. otrzymał informację od firmy A o degradacji skarżącej z dniem 10 września 2015 r. Wyjaśniono też, że zleceniodawca nie przewiduje żadnej korekty w stosunku do zatrudnienia skarżącej. Zaskarżoną decyzją z dnia 31 lipca 2017 r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy w pierwszej kolejności odniósł się do zasadności przesłanki wznowienia postępowania. Wskazał, że organ I instancji prawidłowo ocenił, że w sprawie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji (pozostawanie skarżącej w zatrudnieniu na dzień rejestracji), które dają podstawy do wznowienia postępowania. Następnie organ odwoławczy odwołał się do definicji osoby bezrobotnej zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i stwierdził, że skarżąca w dniu rejestracji nie spełniała przesłanek uznania ją za osobę bezrobotną albowiem wykonywała inną pracę zarobkową. Organ podniósł, że skarżąca była zatrudniona na podstawie umowy zlecenia od 9 grudnia 2014 r. do 10 września 2015 r., co potwierdza zleceniodawca oraz dokumentacja ZUS. Firma R po zgłoszonych wątpliwościach potwierdziła okres zatrudnienia i oświadczyła, że nie będzie wprowadzała żadnych korekt w okresie zatrudnienia skarżącej. Nie potwierdziła również twierdzeń skarżącej co do dat składanych przez nią oświadczeń. Podkreślono, że dostarczona przez skarżącą do akt sprawy kopia rezygnacji nie zawiera adresata, prezentaty czy potwierdzenia, że pismo zostało złożone u A. M. w dniu 7 lipca 2015 r. Nie zostało również dołączone potwierdzenie nadania (odbioru), czy wykazane w inny sposób, że A. M. tego samego dnia wysłała rezygnację skarżącej do R. W ocenie organu odwoławczego fakt zatrudnienia skarżącej na podstawie umowy zlecenia został potwierdzony przez ZUS oraz zleceniodawcę. Odnosząc się do kwestionowania przez skarżącą, że świadczyła pracę na podstawie umowy zlecenia do dnia 10 września 2015 r., organ stwierdził, że zarówno Powiatowy Urząd Pracy, jak i organ odwoławczy nie jest organem właściwym do rozstrzygania sporów między stronami umowy cywilnej. Spory wynikłe na tle wykonania umowy zlecenia rozstrzygają sądy cywilne i tam skarżąca powinna złożyć pozew. Na powyższą decyzję skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze zarzuciła: I. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy tj.: 1. art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a., poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia oraz nie dostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji, a także niedostateczne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy w szczególności nie wzięciu pod uwagę faktu rozbieżności pomiędzy podleganiem ubezpieczeniu społecznemu, a faktycznym wykonywaniem pracy; 2. naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 8 K.p.a. przejawiające się w naruszeniu zasady proporcjonalności i zbytnim rygoryzmie, co uniemożliwiło realizację zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej; II. naruszenie przepisów prawa materialnego t j.: art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż od 31.07.2015 r. Skarżąca nie była osobą bezrobotną, podczas gdy we wskazanym okresie Skarżąca była osobą niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, a w konsekwencji naruszenie; art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w poprzez jego zastosowanie w sytuacji gdy ustalony przez organ stan faktyczny nie wyczerpuje przesłanek ustawowych dających podstawę do jego zastosowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca zakwestionowała istnienie przesłanki wznowienia powołanej przez organ uznając, że nie wyszły na jaw żadne istotne okoliczności, które istniały w chwili wydania wzruszonych decyzji, a nie byłyby znane organowi. Zdaniem skarżącej pracowała ona na podstawie umowy zlecenia do dnia 7 lipca 2015 r., a zatem od dnia 31 lipca 2015 r. nie wykonywała pracy i nie były odprowadzane składki na ubezpieczenie z tego tytułu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Sąd administracyjny ocenia jedynie legalność działania administracji, co oznacza, że zobowiązany jest zbadać, czy w czasie podejmowania danego aktu administracyjnego, organ administracji nie naruszył prawo. Nie każde naruszenie prawa uzasadnia wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu administracyjnego. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla taki akt w przypadku, gdy stwierdzi: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; 2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; 3) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.) lub stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżenia w przedmiotowej sprawie jest decyzja Wojewody z dnia 31 lipca 2017 r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty wydaną po wznowieniu postępowania administracyjnego uchylającą ostateczne decyzje: z dnia [...] 2017 r. w sprawie uznania skarżącej za osobę bezrobotną oraz przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych, z dnia [...] 2016 r. orzekającą o utracie przez skarżącą prawa do zasiłku oraz z dnia [...] 2016 r. orzekającą o utracie przez skarżącą statusu bezrobotnego i orzekającą o odmowie uznania skarżącej za osobę bezrobotną z dniem 31 lipca 2015 r. i o odmowie przyznania skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych od 31 lipca 2015 r. Przesłanki wznowienia postępowania oraz tryb tego nadzwyczajnego postępowania został uregulowany w Rozdziale 12, działu II ustawy z 14 czerwca 1960 r Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2017.1257) - dalej: "K.p.a." Zgodnie z art. 149 § 1 i 2 K.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Postanowienie to stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W rozpoznawanej sprawie Starosta wydał w dniu [...] 2016 r. postanowienie o wznowieniu postępowania w sprawach skarżącej, dotyczących uznania za osobę bezrobotną, przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, utraty prawa do zasiłku oraz pozbawienia statusu bezrobotnego, zakończonych ww. decyzjami ostatecznymi Starosty. Starosta powołał przesłankę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Jako nową okoliczność istniejącą w dniu wydania decyzji i nieznaną organowi uznano fakt ustalenia na podstawie raportu ZUS - U1, że skarżąca była zgłoszona do ubezpieczeń społecznych i zdrowotnych od dnia 9 grudnia 2014 r. do dnia 10 września 2015 r., jako osoba wykonująca umowę agencyjną, umowę zlecenia lub umowę o świadczeniu usług przez płatnika o numerze NIP [...] (R sp. z o.o.) W toku postępowania i w uzasadnieniu skargi skarżąca kwestionowała tę okoliczność jako przesłankę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. W ocenie Sądu zarzuty te nie były uzasadnione. Niewątpliwie fakt, że skarżąca była związana umową zlecenia w dniu uzyskania statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku jest okolicznością istotna dla rozstrzygnięcia, niewątpliwie też istniała w dniu wydania decyzji i nie była znana organowi. Nie można też przyjąć argumentacji skarżącej, że w dniu rejestracji organ powinien był ustalić czy skarżąca podlega ubezpieczeniu z tytułu umowy zlecenia. Trudno zatem oczekiwać od organu weryfikacji nieznanych mu okoliczności. Przechodząc do meritum sprawy Sąd stwierdza, że materialnoprawną podstawę wymienionych decyzji stanowiły przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w szczególności art. 33 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w wersji obowiązującej na datę wydania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bezrobotnym w rozumieniu tej ustawy jest osoba, która w szczególności bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej, a także mająca ukończone 18 lat, która nie nabyła prawa do emerytury lub renty. Jak z powołanej w skrócie definicji wynika, jedną z podstawowych przesłanek posiadania (nabycia lub zachowania) statusu osoby bezrobotnej jest niepozostawanie w zatrudnieniu oraz niewykonywanie innej pracy zarobkowej. Zgodnie z definicją zamieszczoną w art. 2 ust. 1 pkt 43 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zatrudnienie oznacza wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego oraz umowy o pracę nakładczą. Zgodnie zaś z art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, pojęcie "innej pracy zarobkowej" oznacza wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umów cywilnoprawnych, w tym umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło. Jak wynika z ustaleń organu, skarżąca uzyskując status osoby bezrobotnej i prawo do zasiłku od dnia 31 lipca 2017 r., w okresie od 9 grudnia 2014 r. do 10 września 2015 r., była zgłoszona do ubezpieczeń społecznych i zdrowotnych, z tytułu wykonywania umowy zlenienia, przez płatnika R Sp. z o.o. Na podstawie twierdzeń ww. podmiotu oraz zgromadzonych dokumentów w postaci raportu ZUS U1, zaświadczenia R Sp. z o.o. z dnia 22 listopada 2016 r. oraz informacji i stanie konta ubezpieczonego w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych organ przyjął, że skarżąca wykonywała w tym czasie inną pracę zarobkową. Skarżąca natomiast stała na stanowisku, że była związana ww. umową cywilnoprawną do dnia 9 lipca 2015 r. Według jej twierdzeń w dniu 7 lipca 2015 r. złożyła rezygnację na ręce lidera nadrzędnego A. M., która to miała przekazać ją do R Sp. z o.o. W ocenie Sądu organ miał podstawy aby uznać twierdzenia skarżącej w tym zakresie (poparte rezygnacją z dnia 7 lipca 2015 r. i oświadczeniem A. M. z dnia 15.11.2016 r.) jako niewiarygodne i oprzeć się na twierdzeniach R Sp. z o.o. Przedłożona przez skarżącą rezygnacja z dnia 7 lipca 2015 r. nie ma adresata, nie ma też żadnego potwierdzenia, że rezygnacja skarżącej została wysłana przez A. M. do R Sp. z o.o. Zatem ustalenie, że skarżąca była związana umową zobowiązaniową do dnia 10 września 2015 r. nie nosi w ocenie Sądu znamion dowolności. W ocenie Sądu istota sprawy sprowadza się jednak do rozstrzygnięcia, czy od dnia 31 lipca 2015 r. skarżąca wykonywała inną pracę zarobkową. Jak wskazano powyżej Sąd podzielił ustalenia organu, że umowa zlecenia zawarta między skarżącą, a R Sp. z o.o. trwała od dnia 9 grudnia 2014 r. do dnia 10 września 2015 r. Nie mniej jednak z twierdzeń skarżącej wynika, że już od dnia 7 lipca 2015 r. nie wykonywała żadnych czynności w ramach ww. umowy. Oświadczenia skarżącej w tym zakresie znajdują potwierdzenie w piśmie R Sp. z o.o. z dnia 20 czerwca 2017 r., gdzie podano, że od dnia 7 lipca 2015 r. do dnia 10 września 2015 r. skarżąca nie otrzymywała wynagrodzenia. Również ostatnia składka na ZUS została opłacona przez R Sp. z o.o. w lipcu 2015 r. W ocenie Sądu powyższe okoliczności wskazują, że od dnia 7 lipca 2015 r. skarżąca nie wykonywała innej pracy zarobkowej pomimo formalnego związania umową zlecenia. W ocenie Sądu samo zgłoszenie do ubezpieczenia przez R Sp. z o.o. do dnia 10 września 2015 r., nie świadczy o tym, że przez cały czas skarżąca temu ubezpieczeniu podlegała z tytułu wykonywania przez skarżącą umowy najmu. Znamienny jest przy tym fakt, że od sierpnia 2015 r. składki na ubezpieczenie opłacał urząd pracy. Sądowi orzekającemu w tej sprawie znane jest orzecznictwo prezentujące rygorystyczne definiowanie pojęcia wykonywania pracy i okresu jej wykonywania, zgodnie z którym niezależnie od podstawy prawnej wykonywania pracy zarobkowej i okresu tej pracy, fakt wykonywania pracy uzasadnia pozbawienie statusu osoby bezrobotnej (np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 16 czerwca 2016 r. sygn. akt II SA/Sz 66/16, publ. http//:orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej jednak sprawie aż tak rygorystyczne postępowanie organów administracji nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu wykładania celowościowa definicji osoby bezrobotnej zawartej w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wskazuje, że celem ustawodawcy było uznanie za bezrobotną osoby, która jest niezatrudniona i nie wykonuje innej pracy zarobkowej oraz jest zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia. Zatem przyczyną utraty statusu osoby bezrobotnej jest pozostawanie nie w jakimkolwiek stosunku cywilnoprawnym, ale tylko w takim, który koliduje z gotowością do podjęcia pracy. Ważnym elementem ustawowej definicji osoby bezrobotnej jest pozostawanie w pełnej i rzeczywistej gotowości do podjęcia zatrudnienia (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 14 lipca 2016 r. sygn. akt II SA/Ol 661/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie z dnia 25 października 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 517/16, publ. http//:orzeczenia.nsa.gov.pl). Okoliczności faktyczne niniejszej sprawy jednoznacznie wskazują, że skarżąca od dnia 7 lipca 2015 r. pozostawała w takiej gotowości. Reasumując, Sąd doszedł do przekonania, że organ prawidłowo zebrał materiał dowodowy jednak dokonał jego błędnej oceny w zakresie uznania, że skarżąca do dnia 10 września 2015 r. wykonywała inną pracę zarobkową. To z kolei doprowadziło do naruszenia normy prawa materialnego w zakresie art. 33 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c P.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni przeprowadzoną przez Sąd wykładnię.