IV SA/Wa 2395/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Sękowska, Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki, sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Iwaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi Miejskiego Przedsiębiorstwa [...] w [...] Spółka Akcyjna na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odroczenia terminu płatności opłat za korzystanie ze środowiska oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania [...] w [...] S. A., decyzją z [...] lipca 2017 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] nr [...] z [...] czerwca 2017 r. odmawiającą odroczenia terminu płatności opłaty za korzystanie ze środowiska. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Marszałek Województwa [...] decyzją nr [...] z [...] czerwca 2017 r. odmówił odroczenia terminu płatności opłaty za korzystanie ze środowiska. Od powyższej decyzji odwołanie złożyło [...] w [...] S. A. Skarżąca podniosła, że przedmiotowa decyzja narusza przepisy materialne oraz procesowe. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] lipca 2017 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] nr [...] z [...] czerwca 2017 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 317 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2017 r. poz. 519 ze zm.) – zwanej dalej "ustawą" termin płatności opłaty za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnej kary pieniężnej odracza się na wniosek podmiotu korzystającego ze środowiska obowiązanego do ich uiszczenia, jeżeli realizuje on terminowo przedsięwzięcie, którego wykonanie zapewni usunięcie przyczyn ponoszenia podwyższonych opłat albo kar w okresie nie dłuższym niż 5 lat od dnia złożenia wniosku. Zatem, aby przedmiotowy wniosek podmiotu korzystającego ze środowiska mógł być uwzględniony, musi on spełnić łącznie wskazane wyżej warunki. Pojęcie przedsięwzięcia ma bardzo szeroki zakres przedmiotowy, w którym mieszczą się wszystkie starania podmiotów zobowiązanych do ponoszenia opłat podwyższonych albo tych, którym wymierzono kary pieniężne, wpływające na usunięcie przyczyn ich ponoszenia. Podstawę uwzględnienia wniosku o odroczenie mogą stanowić tylko te przedsięwzięcia, których realizacja zapewni usunięcie przyczyn ponoszenia opłat podwyższonych lub kar pieniężnych. W związku z tym takiej podstawy nie może stanowić w żadnym przypadku przedsięwzięcie, którego realizacja doprowadzi jedynie do ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko, a nie do stanu zgodnego z prawem. Za przedsięwzięcie usuwające przyczynę ponoszenia opłaty podwyższonej nie można uznać ubiegania się przez podmiot korzystający ze środowiska o decyzję, w związku z brakiem, której musiał ponieść on opłatę podwyższoną. Jeżeli zatem podmiot korzystający ze środowiska realizuje przedsięwzięcie, które może wpłynąć na poprawę warunków korzystania ze środowiska w zakresie, za który została wymierzona kara pieniężna, powinien mieć możliwość ubiegania się w związku z tym o odroczenie terminu płatności kary pieniężnej. To na wnioskującym o odroczenie podmiocie ciąży obowiązek wykazania, w oparciu o harmonogram, stanowiący załącznik do wniosku, że materialnoprawne przesłanki do odroczenia, o których mowa w art. 317 ust. 1 ustawy są spełnione. Kluczowe w niniejszej sprawie jest zatem ustalenie, czy przedłożony wniosek dotyczy przedsięwzięcia którego wykonanie zapewni usunięcie przyczyn ponoszenia podwyższonych opłat. Sama okoliczność związana z prowadzonym postępowaniem mającym na celu uzyskanie pozwoleń wodnoprawnych, jak wskazano wyżej, nie może zostać uznana za przedsięwzięcie usuwające przyczynę ponoszenia opłaty podwyższonej. Konieczna jest analiza pozostałych działań zaplanowanych przez skarżącego. Jak wynika z treści wniosku z marca 2017 r. takim działaniem ma być planowana przebudowa wylotów kanałów deszczowych za ok. 4 lata. Jednakże z treści wniosku nie wynika, aby takie działania skutkowały zlikwidowaniem presji na środowisko w postaci odprowadzania ścieków do [...]. Planowane działania w przyszłości w zakresie przebudowy wylotów oraz uregulowania ich sytuacji prawnej, dotyczą faktycznie pozyskania zezwolenia legalizującego obecną działalność wnioskodawcy. Nie została więc spełniona przesłanka określona w art. 318. ust. 1 ustawy, wobec czego organ I instancji był uprawniony do wydania decyzji negatywnej. Skarżąca podniosła, że planowane przedsięwzięcie pozwoli na zmniejszenie oddziaływania na środowisko. Wskazywane przez stronę przedsięwzięcia niewątpliwie wpłyną na zmniejszenie presji na środowisko wywieranej przez zakład, ale nie są działaniami, o których mowa w art. 317 ust. 1 ustawy, która wiąże odroczenie terminu płatności opłaty podwyższonej z usunięciem przyczyn. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 64 Kpa, SKO w [...] wskazało, że podstawą odmowy nie były brak formalne wniosku, (niezgodność z art. 318 ust. 3 ustawy), ale niespełnienie przesłanek określonych w art. 317 ust. 1 ustawy. Organ I instancji dokonał merytorycznej oceny wniosku i na tej podstawie odmówił wydania pozytywnej decyzji. Brak zatem było podstaw do zastosowania w/w przepisu, a w konsekwencji jego naruszenia. W toku postępowania organ I instancji pismem z 4 kwietnia 2017 r. wezwał skarżącą do uzupełnia wniosku zgodnie z wymaganiami art. 318 ust. 3 ustawy. Odnosząc się do naruszenia art. 7a Kpa organ odwoławczy wskazał, że powyższy przepis został wprowadzony do Kpa nowelizacją, która weszła w życie 1 czerwca 2017 r. Wniosek skarżącej został złożony [...] marca 2017 r. zatem przed organem I instancji nie mógł być zastosowany, a w konsekwencji naruszony. Przepis ten dotyczy nałożenia na stronę obowiązku bądź ograniczenia lub odebrania stronie uprawnienia, co nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. To na wnioskującym ciąży obowiązek wykazania, że materialnoprawne przesłanki do odroczenia, o których mowa w art. 317 ust. 1 ustawy są spełnione. Skoro skarżąca nie wykazała spełnienia w/w przesłanek, to nie może oczekiwać na podstawie art. 7, art. 7a i art. 9 Kpa korzystnej dla niej decyzji. Odnosząc się do naruszenia art. 318 ust. 3 ustawy Kolegium podniosło, że podstawą odmowy był brak wykazania przez skarżącą spełnienia przesłanek określonych w art. 317 ust. 1 ustawy. Brak zatem podstaw do twierdzenia, iż organ I instancji naruszył art. 318 ust. 3 ustawy. Od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lipca 2017 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z [...] czerwca 2017 r. nr [...] [...] w [...] S.A. wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 317 ust. 1 ustawy w zw. z art. 316 i w zw. z art. 318 ustawy poprzez niezastosowanie i nieuzasadnioną odmowę odroczenia terminu płatności opłaty podwyższonej objętej wnioskiem skarżącego pomimo, że wniosek został złożony do właściwego organu i w ustawowym terminie, a także spełnia wszystkie wymogi formalne, a przedsięwzięcie objęte wnioskiem zapewni usunięcie przyczyn ponoszenia podwyższonych opłat za korzystanie ze środowiska i jest realizowane w terminach ustalonych w harmonogramie; 2) art. 319 ust. 5 i art. 319 ust. 7 ustawy poprzez niezastosowanie wskazanych przepisów, skutkujące nieuzasadnioną odmową odroczenia terminu opłaty podwyższonej w sytuacji, gdy przedsięwzięcie objęte wnioskiem jest realizowane w terminach ustalonych w harmonogramie i doprowadzi do usunięcia przyczyn ponoszenia podwyższonych opłat za korzystanie ze środowiska; 3) art. 318 ust. 3 w zw. z art. 317 ustawy poprzez niezastosowanie wskazanych przepisów w wyniku błędnego przyjęcia, że złożony przez [...] harmonogram nie spełnia wymogów stawianych przez wskazane przepisy, a w konsekwencji uznanie decyzji Marszałka Województwa [...] za zgodną z przepisami prawa; 4) art. 64 § 2 Kpa poprzez zaniechanie wezwania skarżącego do uzupełnienia wniosku, w części dotyczącej harmonogramu w sytuacji, gdy organ uznał, że z harmonogramu nie wynika, że inwestycja ma doprowadzić do usunięcia przyczyn wymierzenia opłaty dodatkowej za korzystanie ze środowiska, a tym samym, że harmonogram posiada braki i nie odpowiada wymogom określonym w art. 318 ust. 3 ustawy, co mogło mieć wpływ na treść decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego; 5) art. 7 Kpa poprzez uznanie za zgodne z prawem zaniechanie przez Marszałka Województwa [...] wbrew ciążącemu obowiązkowi ustalenia prawdy obiektywnej, tj. zaniechanie ustalenia, czy skarżąca prowadzi przedsięwzięcie w rozumieniu ustawy w celu uchylenia przyczyn powodujących powstanie obowiązku ponoszenia podwyższonych opłat za korzystanie ze środowiska; 6) art. 9 Kpa poprzez uznanie za zgodne z prawem zaniechanie przez Marszałka Województwa [...] udzielenia skarżącej informacji i wyjaśnień o toku sprawy i koniecznych do podjęcia przez skarżącą działań w celu uzyskania pozytywnej dla siebie decyzji; 7) 7) art. 32 Konstytucji RP przez nieuzasadnioną odmowę odroczenia terminu płatności opłaty podwyższonej na podstawie art. 317 ust. 1 ustawy w związku z przyjętą podstawą art. 317 ust. 4 ustawy przez co naruszono zasadę równości wobec prawa. czyniąc mniej uprzywilejowaną skarżącą, która pomimo terminowej realizacji przedsięwzięcia zmierzającego do usunięcia przyczyn opłacania podwyższonych opłat za korzystanie ze środowiska. nie może skorzystać z uprawnienia z art. 317 ust. 1 ustawy, a wobec tego będzie zobowiązana do ponoszenia opłat podwyższonych pomimo realizacji przedsięwzięcia, o jakim mowa we wskazanym przepisie; 8) art. 7a § 1 Kpa poprzez uznanie, że przepis ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie; 9) art. 8 Kpa na skutek niezastosowania i naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów Państwa; 10) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych jako podstawa rozstrzygnięcia, tj. przyjęcie, że skarżąca złożyła wniosek o odroczenie terminu płatności podwyższonych opłat za korzystanie ze środowiska motywując go wystąpieniem o wydanie pozwoleń wodnoprawnych oraz że realizacja przedsięwzięcia nie doprowadzi do stanu zgodnego z prawem, co miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze skarżąca Spółka wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w całości, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji; 2) zasadzenie kosztów postępowania sądowego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymało stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest uzasadniona. Sąd zwraca uwagę, że podstawę materialnoprawną sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją stanowił art. 317 ust. 1 ustawy. Zgodnie z tym przepisem termin płatności opłaty za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnej kary pieniężnej odracza się na wniosek podmiotu korzystającego ze środowiska obowiązanego do ich uiszczenia, jeżeli realizuje on terminowo przedsięwzięcie, którego wykonanie zapewni usunięcie przyczyn ponoszenia podwyższonych opłat albo kar w okresie nie dłuższym niż 5 lat od dnia złożenia wniosku. W praktyce stosowania tego przepisu kluczowe znaczenie mają takie przesłanki jak "terminowa realizacja przedsięwzięcia" oraz "zapewnienie przez wykonane przedsięwzięcie usunięcia przyczyn podnoszenia podwyższonych opłat za korzystanie ze środowiska". Jeżeli chodzi o to pierwsze zagadnienie w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że o realizacji inwestycji można mówić dopiero wówczas, kiedy strona będzie dysponować ostateczną decyzją pozwalającą na budowę projektowanego obiektu budowlanego; taka decyzja upoważnia ją do rozpoczęcia robót budowlanych i zezwala na realizację projektowanego zamierzenia. Realizacją przedsięwzięcia nie jest fazą projektowania inwestycji, gdy skarżący nie uzyskał pozwolenia na jej realizację (zachowujący aktualność wyrok NSA z 18 grudnia 2002 r. sygn. akt IV SA 2730/00). Co do drugiej przesłanki aktualność zachowuje stanowisko wyrażone w wyroku NSA z 11 maja 1999 r. sygn. akt IV SA 772/97, w którym Sąd ten stwierdził, że podstawę uwzględnienia wniosku o odroczenie mogą stanowić tylko te przedsięwzięcia, których realizacja zapewni usunięcie przyczyn ponoszenia opłat podwyższonych lub kar pieniężnych. Przy czym warunkiem wydania decyzji o odroczeniu terminu płatności kary na podstawie art. 317 ust. 1 ustawy jest takie skonkretyzowanie założeń realizowanego przedsięwzięcia, które daje możliwość oceny, czy spowoduje ono ustanie przekroczenia (wyrok WSA w Warszawie z 2 grudnia 2004 r. sygn. akt IV SA/Wa 539/04). Z treści powyższego przepisu i wypowiedzi judykatury wynika, że podmiot ubiegający się o odroczenie terminu płatności opłaty za korzystanie ze środowiska powinien złożyć wniosek o zastosowanie ulgi z art. 317 ust. 1 ustawy, wówczas, gdy opisane we wniosku przedsięwzięcie jest już w fazie realizacji, a nie planowania, ponieważ dopiero po uzyskaniu stosownej decyzji jest w stanie wykazać, że realizowane przedsięwzięcie spowoduje usunięcie przyczyn ponoszenia podwyższonych opłat za korzystanie ze środowiska. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła. Ze znajdującego się w aktach sprawy wniosku [...] w [...] S.A. w [...] z marca 2017 r. wynika, że przyczyną naliczenia Spółce podwyższonych opłat było odprowadzanie w 2016 r. ścieków deszczowych i roztopowych do [...] bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego. W części wniosku dotyczącej opisu przedsięwzięcia skarżąca wskazała, że stan formalnoprawny 9 wylotów nie jest uregulowany (brak pozwolenia wodnoprawnego). We wniosku podano, że Spółka od początku 2016 r. rozpoczęła realizację przedsięwzięcia pn. "Uregulowanie [...] do [...]". Spółka podjęła wobec tego działania zmierzające do zgromadzenia danych i materiałów niezbędnych do opracowania operatów wodnoprawnych dla 9 wylotów oraz wystąpienie o wydanie pozwoleń wodnoprawnych. W III kw. 2016 r. podjęto działania zmierzające do ogłoszenia przetargu na "Opracowanie koncepcji oraz dokumentacji [...] do [...] w [...]. Przedmiotem zamówienia było opracowanie koncepcji, uzyskanie niezbędnych decyzji, uzgodnień, opinii oraz opracowanie na ich podstawie dokumentacji projektowo-kosztorysowej. Następnie Spółka przygotowała dokumentację do wszczęcia postępowania przetargowego. [...] grudnia 2016 r. ogłoszono postępowanie przetargowe. [...] marca 2017 r. podpisano umowę z wykonawcą [...] Sp. z o.o. Jednym z finalnych etapów tej umowy jest uzyskanie niezbędnych decyzji administracyjnych zezwalających na realizację robót zgodnie z opracowaną dokumentacją projektowo-kosztorysową. Spółka podała, że w marcu 2017 r. [...] Sp. z o. o. zgromadziła, zweryfikowała dane bazowe i rozpoczęła przeprowadzanie obliczeń modelowych. W dalszej kolejności przewidziane jest przygotowanie i przeprowadzenie kolejnego postępowania przetargowego celem wyłonienia wykonawcy robót budowlanych określonych w dokumentacji projektowo-kosztorysowej. Z kolei w części wniosku dotyczącej uzasadnienia wniosku o odroczenie Spółka podniosła, że jeżeli chodzi o działania w obszarze zlewni [...] skarżąca podała, że trwają prace wykonawcy w kanale otwartym [...] w [...] umożliwiające retencjonowanie wód, Spółka współpracuje też z [...] przy przebudowie układu hydrologicznego [...] i [...] w celu zabezpieczenia przeciwpowodziowego. Spółka wskazała, że działania podejmowane w zakresie przedsięwzięcia będącego przedmiotem wniosku mają również na celu poprawę funkcjonowania zrzutu ścieków deszczowych do [...]. Zdobyta przy realizacji tego przedsięwzięcia wiedza, uporządkowanie stanu formalnoprawnego wylotów odegrają istotną rolę do poprawy jakości wód w [...], pozwolą na lepsze monitorowanie bieżących działań eksploatacyjnych. W perspektywie następnych lat planowana jest realizacja zamierzeń inwestycyjnych celem dalszej poprawy gospodarki ściekowej poprzez kontynuowanie prac w m.in. w zakresie budowy i modernizacji sieci kanalizacyjnej, czy modernizacji oczyszczalni. Z załączonej do wniosku kopii umowy zawartej [...] marca 2017 r. wynika, że wykonanie przedmiotu umowy nastąpi z chwilą podpisania przez strony umowy ostatniego protokołu odbioru dokumentacji projektowo-kosztorysowej. W załączniku nr 1 do tejże umowy, w części dotyczącej Opisu przedmiotu zamówienia, pkt 2.2. Zakres prac tiret pierwsze, wskazuje się na uwzględnienie w przedmiotowej inwestycji urządzeń do podczyszczania oraz zrzutu wód podczyszczonych do stawów bocznikowych. Zamawiający zastrzegł, że wykona przedmiot zamówienia tak, aby zapobiec dalszej degradacji obiektów (wylotów), poprawić ich stan techniczny i bezpieczeństwo użytkowania. Wnioski o udzielenie pozwoleń wodnoprawnych Spółka złożyła Prezydentowi [...] [...] maja 2016 r. W maju i lipcu 2016 r. Prezydent [...] prowadził na skutek tychże wniosków postępowanie wyjaśniające. Z harmonogramu realizacji przedsięwzięcia wynika, że procedura uzyskiwania pozwoleń na budowę, wydanie decyzji, odbiory dokumentacji projektowo-kosztorysowej jest przewidziane na I połowę 2020 r. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał za trafne stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], że brak było podstaw do uwzględnienia wniosku Spółki o odroczenie terminu płatności opłat podwyższonych za korzystanie ze środowiska. Organ I instancji trafnie zastosował w sprawie art. 317 ust. 1 i art. 318 ust. 1, 3 i 4 ustawy. Przedłożony przez Spółkę wniosek i zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że przedsięwzięcie pn. "Uregulowanie [...] do [...]" jest obecnie na etapie planowo-koncepcyjnym. Przedsięwzięcie to nie jest w fazie realizacji. Brak stosownych indywidualnych aktów administracyjnych umożliwiających realizację przedsięwzięcia. Dostępny obecnie materiał dowodowy wskazuje jedynie, że planowane prace – wbrew temu co twierdzi SKO w [...] – są nakierowane nie tylko na uzyskanie aktów legalizujących obecną działalność skarżącej (pozwoleń wodnoprawnych) oraz zmniejszenie presji na środowisko, ale też na uzyskanie stosownych indywidualnych aktów administracyjnych, które są niezbędne do realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Sąd zwraca uwagę, że wydanie odmownych decyzji dla skarżącej nie świadczy o tym, że skarżąca w ogóle nie ma szans na uzyskanie pozytywnej decyzji. Zaskarżona decyzji stwierdza jedynie, że na obecnym etapie przedmiotowego przedsięwzięcia nie ma podstaw do uwzględnienia wniosku o zastosowanie ulgi z art. 317 ust. 1 ustawy. Biorąc pod uwagę stan na datę wydania zaskarżonej decyzji wniosek ten był przedwczesny. Nie oznacza to jednak, że na bardziej zaawansowanym etapie przedmiotowej inwestycji Spółka będzie dysponowała dostatecznym materiałem dowodowym i wykaże przesłanki do zastosowania art. 317 ust. 1 ustawy. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd zwraca uwagę, że z przedłożonych w sprawie dowodów jasno wynika, że przedmiotowe przedsięwzięcie jest w fazie planowo-projektowej. Z dostępnej dokumentacji nie wynika, aby planowane przedsięwzięcie likwidowało przyczynę naliczenia opłat podwyższonych. Nie ma bowiem stosownych aktów uzgadniających, zatwierdzających konkretne projekty prowadzonych prac. Nie ma wobec tego podstaw do skorzystania z dowodu z opinii biegłego. Rację ma organ odwoławczy, że nie było podstaw do stosowania art. 64 § 2 Kpa w zw. z art. 318 ust. 3 ustawy. Wniosek spełniał wymogi formalne przed wydaniem decyzji przez organ I instancji. Spółka jako podmiot zawodowo zajmująca się działalnością z zakresu odprowadzania ścieków do wód winna mieć odpowiednie służby, które złożą wniosek w fazie realizacji przedsięwzięcia i sporządzą go w taki sposób, aby wniosek ten zyskał akceptację organu. Orzekające w niniejszej sprawie organy w toku postępowania administracyjnego nie mogły dokonać swoistego przedsądu i poinformować strony o tym, że nie uwzględnią jej wniosku z takich, a nie innych przyczyn. W ten sposób nie można pojmować zasady zaufania obywatela do organu (art. 8 Kpa). Merytoryczne stanowisko organu, co do zasadności wniosku, zostaje przedstawione w osnowie decyzji kończącej postępowanie administracyjne, a rozwinięcie motywów rozstrzygnięcia znajduje się w uzasadnieniu decyzji. Zasadność wniosku, w sprawie w której to strona domaga się od organu określonych korzyści, winna zostać wykazana przez stronę, co wynika z art. 7 Kpa, zmienionego 11 kwietnia 2011 r. Przepis art. 9 Kpa (zasada informowania stron) obliguje organ do poinformowania strony o właściwych dla sprawy przepisach prawa materialnego i procesowego. Przepis ten nie może być rozumiany tak, że organ udziela stronie porad prawnych ukierunkowując stronę w taki sposób, aby jej wniosek został załatwiony na jej korzyść. Trafnie wskazało SKO w [...], że przepis art. 7a § 1 Kpa nie ma zastosowania do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem 1 czerwca 2017 r. Poza tym nie dotyczy on sytuacji, gdy przedmiotem postępowania administracyjnego jest przyznanie stronie uprawnienia, ale sytuacji ograniczenia lub odebrania stronie uprzednio przyznanego jej uprawnienia. Przepisy art. 319 ust. 5 i 7 ustawy nie miały zastosowania w niniejszej sprawie, a wiec nie mogły być naruszone, skoro wnioskodawca ubiegał się o odroczenie z art. 317 ust. 1 ustawy. Sąd nie mógł odnieść się do zarzutu naruszenia art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, ponieważ skarżąca nie wskazała na czym miałoby w tej konkretnej sprawie polegać naruszenie zasady równości wobec prawa. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.