III SA/Wa 1221/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę Pismem z dnia 13 lutego 2017 r. O. S.A. z siedzibą w W. (zwana dalej: "Skarżąca", "Spółka" lub "Strona") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wydane przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. postanowienie z dnia [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Naczelnik [...] M. Urzędu Skarbowego w W. (dalej: "NUS", "organ egzekucyjny") prowadził postępowanie egzekucyjne wobec Skarżącej O. S.A. na podstawie tytułu wykonawczego z 8 grudnia 2014r. wystawionego przez Burmistrza Miasta i Gminy Z. (dalej również jako "Wierzyciel"), którym Wierzyciel objął należności z tytułu podatku od nieruchomości za 2009 r. w kwocie należności głównej 3.625,00 zł, a także odsetki liczone od dnia upływu terminu płatności. Organ egzekucyjny na podstawie zawiadomienia z dnia 10 grudnia 2014r. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku [...]. w W. S.A. Skarżąca pismem z 30 października 2015 r. zgłosiła na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 2, 6, 8 i 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1201 ze zm., dalej "u.p.e.a.") zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Odnoście zarzutu z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Spółka stwierdziła, że przedmiotowa egzekucja została podjęta w zakresie nieistniejącego obowiązku - w zakresie odsetek, których wielkość została zawyżona, bowiem nie uwzględniono okresów, w których nie należało ich naliczać. Ponadto zdaniem Strony, decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] sierpnia 2015 r. nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, zatem decyzja ta nie była wykonalna, a obowiązek z niej wynikający nie był wymagalny (art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a.). Podnosząc natomiast zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.), wskazano, że powyższy zarzut jest uzasadniony z uwagi na fakt, że niedopuszczalna jest egzekucja zobowiązania podatkowego ustalonego w decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, która ze względu na nienadanie rygoru natychmiastowej wykonalności nie podlega wykonaniu. Ponadto Strona podniosła zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego wskazując, że jest on uzasadniony w związku z podjęciem egzekucji natychmiast po wydaniu postanowienia o nadaniu rygoru, tj. bez oczekiwania na jego doręczenie, a także bez oczekiwania na dobrowolną zapłatę podatku wynikającego z decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r. Uzasadniając zarzut wniesiony na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. Skarżąca uznała, że błędne oznaczenie wysokości odsetek za zwłokę, a także błędne oznaczenie, iż egzekwowany obowiązek jest wymagalny, powodują, że wymóg określony w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. nie został zrealizowany. Wójt Gminy S., postanowieniem z [...] listopada 2015 r. zajął stanowisko w sprawie zarzutów zobowiązanego uznając za niedopuszczalny zarzut braku wymagalności należności objętych tytułami wykonawczymi oraz uznał pozostałe zarzuty za nieuzasadnione. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej jako: "SKO"), postanowieniem z [...] maja 2016 r. uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i orzekając co do istoty sprawy uznało za bezzasadne wszystkie zarzuty. SKO dokonało merytorycznej oceny zarzutu braku wymagalności obowiązku poddanego egzekucji i uznało go za niezasadny. Postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności zostało bowiem doręczone Spółce w dniu 14 października 2015 r., a więc przed wszczęciem egzekucji. Natomiast zajęcia rachunku bankowego Spółki dokonano zawiadomieniem z dnia 20 października 2015 r. Spółka otrzymała odpisy tytułów wykonawczych wraz z zawiadomieniem w dniu 26 października 2015 r., z czego wynika zatem, że wszczęcie egzekucji nastąpiło po doręczeniu Spółce postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. Odnośnie zarzutu z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. SKO uznało, że wskazana w tym przepisie niedopuszczalność egzekucji oznacza niemożność prowadzenia egzekucji administracyjnej z uwagi na przedmiotowe bądź podmiotowe ograniczenia. Omawianego pojęcia nie należy kojarzyć z brakiem możliwości prowadzenia danej egzekucji np. z uwagi na wady tytułu wykonawczego, lecz z niemożnością wejścia na drogę egzekucji administracyjnej dla dochodzonego obowiązku. Przypadek taki wystąpi wówczas, gdy dany obowiązek podlega np. egzekucji cywilnej albo gdy z uwagi na osobę zobowiązanego prowadzenie egzekucji administracyjnej nie jest możliwe. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie, zatem egzekucja była dopuszczalna. Za chybiony SKO uznało również zarzut zastosowania zbył uciążliwego środka egzekucyjnego, ponieważ jak wskazano wyżej Spółka przed wszczęciem egzekucji wiedziała o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, więc mogła doprowadzić do wykonania obowiązku przed wszczęciem egzekucji. Ponadto SKO stwierdziło, że kwoty odsetek wskazane w tytułach wykonawczych uwzględniają przerwę w naliczaniu odsetek. Wobec powyższego niezasadny jest zarzut Spółki dotyczący podjęcia egzekucji w zakresie nieistniejącego obowiązku, tj. zawyżonej kwoty odsetek za zwłokę. Wobec powyższego NUS, postanowieniem z [...] października 2016 r. uznał zarzuty za nieuzasadnione. W uzasadnieniu postanowienia organ egzekucyjny wskazał na ograniczony zakres kognicji organu egzekucyjnego przy rozpatrywaniu zarzutów opartych w szczególności na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 2 u.p.e.a. Organ nie będąc jednocześnie wierzycielem co do zasady poprzestaje na ocenie stanowiska wierzyciela w przedmiocie zarzutów. W związku z powyższym organ egzekucyjny stwierdził, że skoro w rozpatrywanej sprawie Wierzyciel uznał zarzut Spółki zgłoszony na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. za nieuzasadniony, to postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie tego zarzutu nie może być inne. Odnośnie zarzutu zgłoszonego na podstawie art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., NUS stwierdził, iż wnosząc zarzut w ww. trybie podstawą jego zgłoszenia może być niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych, a nie merytorycznych, o których mowa w art. 33 pkt 1 i 2 u.p.e.a., zaś w przedmiotowej sprawie obowiązek objęty ww. tytułami wykonawczymi podlega egzekucji. Organ egzekucyjny wskazał również, że zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego jest niezasadny, ponieważ Spółka nie wykazała przesłanek dokuczliwości zastosowanego środka dla codziennego życia czy prowadzonej działalności, która powodowałaby niemożność lub utrudnienie w codziennym funkcjonowaniu dłużnika. Z kolei odnośnie zarzutu zgłoszonego w trybie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., organ egzekucyjny wyjaśnił, że w rozpoznawanej sprawie przedmiotowe tytuły wykonawcze spełniają wymogi określone w art. 27 § 1 u.p.e.a.: zawierają dane dotyczące należności i odsetek, podstawę prawną należności, a także informacje, że zobowiązania są wymagalne i podlegają egzekucji. Skarżąca pismem z 10 listopada 2016 r. złożyła zażalenie na postanowienie NUS. Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej: "DIS", "organ odwoławczy"), postanowieniem z [...] grudnia 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że organ egzekucyjny prawidłowo orzekł w przedmiocie zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. Stanowisko wierzyciela w zakresie zarzutów określonych w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela w kwestii zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu oznacza, że organ egzekucyjny nie bada ponownie zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułami wykonawczymi. Organ egzekucyjny nie był uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w ten sposób stanowiska Wierzyciela. Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie jest również uprawniony do ingerowania w treść stanowiska wyrażonego przez Wierzyciela - stanowisko to jest bowiem wiążące także dla organu odwoławczego sprawującego jednocześnie nadzór nad egzekucją administracyjną. Mając na uwadze powyższe Dyrektor Izby Skarbowej w W. podzielił stanowisko organu egzekucyjnego i Wierzyciela, iż podniesione przez Stronę zarzuty nieistnienia obowiązku w: zakresie odsetek, których wielkość została zawyżona oraz zarzut braku wymagalności należności objętych tytułami wykonawczymi są bezzasadne. Z uwagi na związanie stanowiskiem wierzyciela DIS nie podzielił również stanowiska Spółki wyrażonego w zażaleniu, a dotyczącego obowiązku dokonania przez organ egzekucyjny merytorycznej oceny zarzutów wskazanych w art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. z uwagi na zmianę od dnia 15 sierpnia 2015 r. art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016, poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Zdaniem organu odwoławczego nie sposób zgodzić się z argumentacją, iż brak kognicji sądu administracyjnego do rozpatrywania skarg na postanowienia w przedmiocie stanowiska wierzyciela, skutkuje brakiem związania organu egzekucyjnego takim stanowiskiem. DIS wyjaśnił, że ustawodawca dokonując zmiany p.p.s.a. w ww. zakresie nie przesądził o utracie postanowienia wierzyciela w przedmiocie zarzutów waloru wiążącego dla organu egzekucyjnego. W tym względzie nie doszło również do zmiany ustawy egzekucyjnej, bowiem zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. stanowisko wierzyciela w zakresie zarzutów wskazanych w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że w zażaleniu nie wykazano jakichkolwiek okoliczności uzasadniających stwierdzenie niedopuszczalności toczącej się egzekucji. Organ odwoławczy stwierdził także, że w sprawie nie zastosowano zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. W przywołanej na wstępie skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka wniosła o uchylenie zakwestionowanego postanowienia DIS z [...] grudnia 2016r. i poprzedzającego je postanowienia NUS, jak też o uchylenie postanowienia SKO z [...] maja 2016 r. i postanowienia Wójta Gminy S. z [...] listopada 2015 r. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 34 § 1 w zw. z art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a., ponieważ DIS błędnie przyjął, że w zakresie zarzutu podniesionego na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. jest związany stanowiskiem wierzyciela. Nadto, zdaniem Spółki organ egzekucyjny nie uwzględnił zmiany w art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., która powoduje, że pozostające obecnie poza kontrolą sądową postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela nie może wiązać organu egzekucyjnego, gdyż w tym zakresie oznaczałoby to pozbawienie zobowiązanego prawa do sądu. Zatem kwestie, w których zakresie organ egzekucyjny był przed 15 sierpnia 2015 r. związany stanowiskiem wierzyciela, wymagają obecnie merytorycznej oceny ze strony organu egzekucyjnego. Skarżąca podniosła, że przy rozpatrywaniu zarzutu podniesionego na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. organy nie mogły ograniczyć się do przywołania brzmienia art. 34 § 1 u.p.e.a. i powołania się na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] maja 2016 r., ale powinnny rozpatrzyć te zarzuty samodzielnie i w postanowieniu wydanym w sprawie zarzutów egzekucyjnych przedstawić własną ocenę (czego jednak zaniechano, czym naruszono art. 124 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej: "k.p.a."). Skarżąca zarzuciła również naruszenie art. 33 § 1 pkt 2 i pkt 6 u.p.e.a., podnosząc, że do doręczenia postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności doszło dopiero w dniu 28 października 2015 r. (gdyż wtedy doręczono je pełnomocnikowi - a jest to jedyny skuteczny tryb doręczenia w przedmiotowej sprawie), a więc już po wszczęciu egzekucji (co - jak wynika z zaskarżonego postanowienia - nastąpiło już w dniu 20 października 2015 r.). W uzasadnieniu skargi podniesiono także, że w tytule wykonawczym nie wskazano okresów nienaliczania odsetek, zatem zarzut nieistnienia obowiązku w zakresie ich wysokości jest uzasadniony. Zdaniem Spółki, jeśliby przyjąć, że w nowym stanie prawnym DIS był związany stanowiskiem wierzyciela zawartym w postanowieniu SKO, rozpatrujący przedmiotową skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powinien objąć kontrolą również powielone przez DIS stanowisko wierzyciela, a w przypadku uznania go za nieprawidłowe, Sąd powinien również uchylić postanowienia zawierające to stanowisko. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując jednocześnie zaprezentowane wcześniej stanowisko oraz uznając zarzuty skargi za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do obowiązującego, od dnia 15 sierpnia 2015 r., nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza przepisów prawa. Przedmiotem zaskarżenia w rozpoznanej sprawie było postanowienie DIS w sprawie zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 2, 6, 8 i 10 u.p.e.a., w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym wobec Skarżącej na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Wójta Gminy S.. Wskazać należy, że zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a., organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Tym samym, w rozpoznanej sprawie nastąpiło związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w kwestii uznania za bezzasadne wszystkich zarzutów zgłoszonych przez Spółkę. Stanowiska tego nie zmienia nowelizacja art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a., obowiązująca od dnia 15 sierpnia 2015 r. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym przed 15 sierpnia 2015r., sądy administracyjne były uprawnione do orzekania w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kognicja sądów w zakresie tych dwóch kategorii orzeczeń nie była ograniczona przedmiotowo. Jednakże w dniu 15 sierpnia 2015r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015r., poz. 658, dalej: "ustawa nowelizująca"), którą zmieniono między innymi treść art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z aktualnym brzmieniem tego przepisu sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Natomiast art. 2 ustawy nowelizującej stanowi, że wskazane regulacje p.p.s.a., w tym art. 3 § 2 pkt 3, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, mają zastosowanie jedynie do postępowań wszczętych po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej, tj. po 15 sierpnia 2015r. W niniejszej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte po 15 sierpnia 2015r., nastąpiło to bowiem wraz z wniesieniem skargi, czyli w lutym 2017 r., tak więc zastosowanie do niego znajdzie art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w jego nowym brzmieniu, zgodnie z którym skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje na postanowienie, którego przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Zwłaszcza, że postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] maja 2016 r. zostało również wydane po dniu 15 sierpnia 2015 r. Podkreślić jednak należy, że omówione wyżej przepisy mają zastosowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym, ale nie mają zastosowania w ramach postępowania egzekucyjnego w administracji. Jak wynika z brzmienia art. 34 § 1 u.p.e.a. przepis ten nie uległ zmianie, co oznacza, że pomimo zmiany kognicji sądów administracyjnych nie zmieniła się regulacja dotycząca związania organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela. Tym samym organ egzekucyjny wydający rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie nie był uprawniony do samodzielnego rozpatrzenia wniesionych zarzutów i przedstawienia własnej oceny w wydanym postanowieniu odnośnie zarzutów wniesionych w trybie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. W związku z tym zarzuty naruszenia art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. i art. 124 k.p.a. podniesione w skardze należało uznać za niezasadne. Zarzuty braku wymagalności oraz niedopuszczalności egzekucji z uwagi na doręczenie postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej Wójta Gminy S. po wszczęciu egzekucji administracyjnej (art. 33 § 1 pkt 2 i 6 u.p.e.a.) również nie zasługują na uwzględnienie. Ze stanowiska wierzyciela wynika bowiem, że postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności z dnia 8 października 2015 r. zostało doręczone na adres siedziby Spółki w dniu 14 października 2015 r. oraz pełnomocnikowi w dniu 22 października 2015 r. Natomiast zajęcia rachunku bankowego Spółki w Banku [...]. w W. S.A. dokonano zawiadomieniem z dnia 20 października 2015 r., doręczonym Spółce wraz z odpisem tytułów wykonawczych w dniu 26 października 2015 r. oraz do banku w dniu 23 października 2015 r. Z powyższego wynika, że wszczęcie egzekucji nastąpiło po doręczeniu Spółce postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. W tym miejscu Sąd zauważa, że organ egzekucyjny, w ramach czynności wstępnych postępowania egzekucyjnego bada dopuszczalność egzekucji, bowiem jej niedopuszczalność oznacza, iż w przypadku danego obowiązku w ogóle nie powinna być wszczęta egzekucja administracyjna. W art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. chodzi o niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych, a nie merytorycznych, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. Nieistnienie obowiązku czy też brak wymagalności egzekwowanego obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.e.a.) nie może być utożsamiany z niedopuszczalnością egzekucji administracyjnej (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.). Niedopuszczalność egzekucji administracyjnej musi wynikać z przepisów prawa, wykluczających prowadzenia postępowania egzekucyjnego ze względów formalnych (podmiotowych czy przedmiotowych) - por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 kwietnia 2012 r. sygn. akt II FSK 2615/1, CBOSA. Zarzut oparty na tej podstawie (pkt 6) mógłby być więc uzasadniony, gdyby np. właściwa była egzekucja sądowa, a nie administracyjna, bądź dłużnik korzystał z immunitetu. W skardze podniesiono, że w tytule wykonawczym nie wskazano okresów nienaliczania odsetek. Odnosząc się do tej kwestii wskazać należy, że co do zasady za zaległości pobiera się odsetki za zwłokę (art. 51 O.p.), stąd spór może dotyczyć ich należności, a nie wskazania przerw ich naliczania w tytule wykonawczym – skoro w formularzu tytułu wykonawczego wystawianego według wzoru określonego w rozporządzeniu ministra właściwego do spraw finansów publicznych (w rozpoznawanej sprawie jest to Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 20 maja 2014 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej - Dz. U. z 2014 r. poz. 650) brak jest stosownych rubryk i to Wierzyciel wskazuje kwotę należną na dzień wystawienia tytułu wykonawczego. Kontrolując zaskarżone postanowienie DIS w sprawie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, Sąd, na podstawie art. 135 p.p.s.a., dokonał także kontroli postanowień Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. oraz Wójta Gminy S. i nie stwierdził naruszeń prawa uzasadniających ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. Konkludując, wszystkie podniesione w skardze zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie. Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, nie dopatrzył się też innych naruszeń prawa pozwalających na uwzględnienie skargi. Z tych powodów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.