II SA/Ol 912/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Matczak Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę. Z przedstawionych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że w dniu 5 czerwca 2017 r. do Prezydenta Miasta wpłynęło zgłoszenie spółki A (dalej jako: inwestor, spółka, skarżąca lub strona) zamiaru przystąpienia do wykonania, na nieruchomości położonej w O., przy ul. "[...]", nr ewidencyjny dz. nr "[...]", obręb nr "[...]" m. O., robót budowlanych polegających na wykonaniu antenowej konstrukcji wsporczej wraz z instalacją radiokomunikacyjną. Pełnomocnik inwestora oświadczył jednocześnie, że na dachu ww. budynku istnieje instalacja radiokomunikacyjna spółki, która jest przeznaczona do rozbiórki, na podstawie decyzji Prezydenta nr "[...]" z dnia "[...]" r. udzielającej pozwolenie na rozbiórkę. Nowa instalacja podlegająca zgłoszeniu stanowi jej zamiennik. W zgłoszeniu określono termin rozpoczęcia robót na 1 sierpnia 2017 r. Do zgłoszenia dołączono projekt antenowej konstrukcji wsporczej wraz z instalacją radiokomunikacyjną. W części dotyczącej klasyfikacji inwestycji, pełnomocnik inwestora powołał przepisy art. 29 ust.2 pkt 15 i art.30 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane oraz stwierdził, że dla przedstawionej konfiguracji anten sektorowych, przedmiotowa stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Decyzją z dnia "[...]" r. Prezydent Miasta (dalej jako: Prezydent Miasta lub organ I instancji) wniósł sprzeciw od dokonanego przez inwestora zgłoszenia i nałożył na niego obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie ww. robót budowlanych. W uzasadnieniu decyzji Prezydent Miasta, powołując się na art. 30 ust. 7 pkt 1, 3 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, stwierdził, iż planowana inwestycja może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych oraz wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Organ wskazał, że realizacja masztu o znacznej wysokości (15 m) w centrum miasta na budynku mieszkalnym pięciokondygnacyjnym może nastąpić w drodze pozwolenia na budowę, z udziałem stron i wyjaśnieniem wątpliwości wnoszonych przez te strony, a także weryfikacji kwalifikacji tego przedsięwzięcia dokonanej przez organ ochrony środowiska . Ponadto stwierdził, iż wnioskowana inwestycja, w znaczący sposób wpływa na wygląd reprezentacyjnej części miasta, musi być przesądzona decyzją o lokalizacji celu publicznego, z udziałem stron i z rozstrzygnięciami w zakresie ochrony środowiska na tym etapie. Od decyzji tej strona złożyła odwołanie, w którym zarzuciła, że decyzja została wydana z przekroczeniem granic uznania administracyjnego. Organ I instancji nie poczynił bowiem w sprawie żadnych ustaleń. Lakonicznie zaś stwierdził, że inwestycja może spowodować zagrożenia wymienione w uzasadnieniu decyzji, nie uprawdopodobniając nawet swoich twierdzeń. Ponadto zarzucono, iż Prezydent Miasta nie wyważył przeciwstawnych interesów obywatela z interesem publicznym. Podniesiono, ze skoro przedmiotowa inwestycja realizuje cel publiczny, to wątpliwe wydają się zastrzeżenia organu I instancji dotyczące wymienionych zagrożeń. Ponadto spółka wskazała, że działanie tego organu budzi kontrowersje, bowiem spółka realizowała już na terenie miasta O. analogiczne konstrukcje, co do których Prezydent Miasta nie wnosił sprzeciwu, choć stan faktyczny w tamtych sprawach był bardzo zbliżony. Zdaniem spółki, takie działanie organu I instancji narusza art. 8 § 2 k.p.a w brzmieniu obowiązującym od 1 czerwca 2017 r. W ocenie skarżącej, budowa antenowej konstrukcji wsporczej na obiekcie budowlanym nie wymaga pozwolenia na budowę, a podlega zgłoszeniu i dlatego decyzja Prezydenta Miasta jest wadliwa. Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda ( dalej jako: organ II instancji, organ odwoławczy lub Wojewoda), decyzją z dnia "[...]" r. orzekł o uchyleniu decyzji organu I instancji w części dotyczącej nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i w tej części umorzył postępowanie organu I instancji; w pozostałej zaś części utrzymał w mocy zaskarżoną odwołaniem decyzję. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda przytoczył treść art. 28 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1332, dalej: Prawo budowlane), wskazując na wyrażoną w nim zasadę, zgodnie z którą rozpoczęcie i prowadzenie robót budowlanych jest dopuszczalne wyłącznie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ odwoławczy wskazał, że zamknięty katalog obiektów i robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę został zawarty w art. 29 tej ustawy. Jako, że przepis ten zawiera wyjątki od zasady ogólnej, to w stosunku do niego niedopuszczalne jest stosowanie wykładni rozszerzającej. Organ II instancji wskazał, iż dokonania kwalifikacji prawnej, czy dane roboty budowlane wymagają pozwolenia na budowę, czy jedynie zgłoszenia, nie można czynić niezależnie od szczegółowych, technicznych założeń projektu przedstawionego przez inwestora. Wojewoda powołał się na dane zawarte w załączonym do zgłoszenia projekcie zatytułowanym "Antenowa konstrukcja wsporcza wraz z instalacją radiokomunikacyjną". Z dokumentu tego wynika, że zakresem robót objęte jest wykonanie konstrukcji wsporczej typu "Stubtower" o wysokości H=14,0 m. Antenowa konstrukcja wsporcza, montowana na dachu budynku, składa się ze stalowych rur 0114,3xlOmm i 0219,lx5 mm o łącznej długości 14,0 m oraz trzech odciągów konstrukcji 1x19 o średnicy 010,8 mm. Konstrukcja wsporcza mocowana będzie do prefabrykowanej ramy stalowej, a słupki tej ramy kotwione będą w miejscu podciągów/wieńców nad najwyższą kondygnacją budynku. Odciągi antenowej konstrukcji wsporczej zamontowane będą do ramy i projektowanych słupków kotwionych również w miejscu wieńców/podciągów nad naj wyższa kondygnacją. Do ramy wsporczej przymocowane będą urządzenia sterujące. Z kolei do trzonu konstrukcji, za pośrednictwem wsporników, będą przymocowane anteny sektorowe (6 sztuk) i anteny radioliniowe (5 sztuk). Drogi kablowe prowadzone będą po drabinach kablowych. Natomiast zasilanie w energię elektryczną odbywać się będzie z istniejącej infrastruktury energetycznej znajdującej się w obrębie budynku. W ocenie organu odwoławczego, zgłoszone roboty budowlane, stanowiące w istocie budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, nie mogą być uznane za podlegające obowiązkowi zgłoszenia, stosownie do art. 29 ust.2 pkt 15 i związanego z tym art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego. Podkreślono, że stosownie do art. 29 ust.2 pkt 15 pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych, natomiast zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt.3 lit. b zgłoszenia właściwemu organowi wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych. Jakkolwiek pojęcie instalacji nie zostało zdefiniowane w prawie budowlanym wśród prac określających roboty budowlane (art. 3 pkt 7) to ustawodawca posługuje się nim, tworząc katalog robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 2 pkt 6, 14, 15). W odniesieniu do części z nich (pkt 14 i 15) wskazano wyraźnie, że roboty polegające na instalowaniu wykonywane są na obiektach budowlanych. To doprecyzowanie, szczególnie w odniesieniu do instalowania urządzeń (pkt 15) nakazuje przyjąć, że analizowany zwrot dotyczy robót budowlanych wykonywanych na istniejących już obiektach, które służą za nośnik do owej instalacji i na których mają one być zamontowane. W tym zakresie Wojewoda powołał się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, m.in. prezentowane w wyroku NSA z 26 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1999/14. Organ odwoławczy wskazał, że zamierzenie budowlane, polegające na wykonaniu takiego nośnika i dokonaniu na nim instalacji urządzeń, co ma miejsce w niniejszej sprawie, obejmuje szerszy zakres i wiąże się z realizacją obiektu budowlanego (budowli), a zatem z obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Objęta zgłoszeniem stacja bazowa telefonii komórkowej stanowi całkowicie odrębny od budynku mieszkalnego, na którym ma zostać wybudowana, obiekt składający się urządzenia przekaźnikowego, antenowej konstrukcji wsporczej i samych anten. Tworzy więc całość użytkową samodzielną i odrębną całość techniczno-użytkową w stosunku do budynku, na którym ma być posadowiona. Stanowi ona nowy i samodzielny obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane (budowlę) i nie mieści się w pojęciu "urządzenia" z art. 29 ust.2 pkt 15 ustawy. W związku z powyższym, wniesienie sprzeciwu w niniejszej sprawie jest zasadne, jednakże z przyczyny innej niż to wskazał organ pierwszej instancji. Wniesienie sprzeciwu uzasadnione jest przesłanką określoną w art. 30 ust. 6 pkt 1 prawa budowlanego, albowiem zgłoszenie dotyczy wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Odnosząc się do treści odwołania, Wojewoda wyjaśnił, że nie można przyjąć, iż brak sprzeciwu organu architektoniczno-budowlanego po złożeniu zgłoszenia w każdym przypadku sankcjonuje legalność wykonania zamierzonych robót. Dokonanie zgłoszenia i brak sprzeciwu właściwego organu ma zasadniczo takie znaczenie, że inwestorowi, który wykonał roboty objęte zgłoszeniem nie można postawić zarzutu samowoli budowlanej. Skutki wadliwie przyjętego zgłoszenia usuwane są w postępowaniu przed organem nadzoru budowlanego. Dlatego też wymienione w odwołaniu przykłady przyjętych przez Prezydenta zgłoszeń nie mogą uzasadniać zajęcia przez organ odwoławczy innego stanowiska w rozpoznawanej sprawie. Na decyzję Wojewody skargę do tutejszego Sądu wniosła spółka, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W skardze strona skarżąca zarzucała naruszenie art.29 ust. 2 pkt 15 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 19a lit. e) w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) w zw. z art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez bezpodstawne uznanie, iż antenowa konstrukcja wsporcza i instalacja radiokomunikacyjna stanowi budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, co skutkuje możliwością jej realizacji tylko po uzyskaniu pozwolenia na budowę, a nie w trybie zgłoszenia. W uzasadnieniu skargi, skarżąca wywodziła, że wykładnia przepisów Prawa budowlanego dokonana przez Wojewodę jest błędna i nie uwzględnia liberalizacji przepisów Prawa budowlanego, w szczególności dokonanej ustawą z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, która nadała nowe brzmienie treści art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego oraz ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, którą do art. 29 ust. 1 dodano pkt 19a lit. e). Polemizując ze stanowiskiem Wojewody, skarżąca poddawała w wątpliwość prawidłowość rozumienia przepisów prawa przez organ odwoławczy, skoro w nowym stanie prawnym nie wymaga pozwolenia na budowę inwestycja polegająca na budowie domu jednorodzinnego, który jest obiektem większym i solidniej zakotwiczonym w podłożu niż przedmiotowa antenowa konstrukcja wsporcza. Strona skarżąca odwoływała się nie tylko do wykładni językowej, ale także do wykładni celowościowej i systemowej, które Wojewoda, zdaniem skarżącej, pominął. Spółka wywodziła, że skoro na mocy art. 29 ust. 1 pkt 19a lit. b) Prawa budowlanego nie wymaga pozwolenia na budowę budowa sieci telekomunikacyjnych, to stacja bazowa telefonii komórkowej, będąca elementem takiej sieci, w zależności od konstrukcji wsporczej, może zostać wybudowana na podstawie zgłoszenia. Na poparcie swojej argumentacji, strona skarżąca przytoczyła obszerne fragmenty uzasadnień wyroków sądów administracyjnych, które – jej zdaniem – świadczą o nieprawidłowej wykładni prawa dokonanej przez organ. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W ocenie organu II instancji, zakres robót objętych zgłoszeniem wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Roboty te nie polegają na instalowaniu urządzeń, o jakich mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego. Przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej ma być zlokalizowana na dachu wielorodzinnego budynku domu mieszkalnego. Jej mocowanie ma odbywać się przy użyciu prefabrykowanej ramy wsporczej i projektowanych słupków, które będą kotwione na podciągach i wieńcach stropu nad najwyższą kondygnacją budynku. Taki zakres robót świadczy o konieczności wykonywania robót budowlanych znacząco i bezpośrednio ingerujących w elementy konstrukcyjne istniejącego budynku, co również wyklucza możliwość zakwalifikowania ich do robót polegających na instalowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że – stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ) oraz art. 133 § 1, art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1969 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia może mieć miejsce w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowania wykładni tych przepisów. Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy w świetle powołanych wyżej kryteriów oraz w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przy czym Sąd stwierdza, że skarżąca bezskutecznie powołuje się na analogiczne, jej zdaniem sprawy, w których zgłoszenia podobnych inwestycji, dokonywane temu samemu organowi I instancji, przyjmowane były bez sprzeciwu. Zważyć bowiem należy, iż kontroli sądowoadministracyjnej poddawany jest konkretny akt administracyjny, w rozpoznawanej sprawie decyzja Wojewody z dnia "[...]" r., wydana po rozpatrzeniu odwołania spółki od decyzji Prezydenta Miasta z dnia "[...]" r. Zgodnie z art.134 § 1 p.p.s.a., Sąd mógł rozstrzygać tylko w granicach tej sprawy. Odnośnie zaś do zarzucanego w skardze naruszenia art. 8 § 2 k.p.a., to nie została przez organy naruszona w sprawie zasada ogólna pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej. Zważyć należy, że stosownie do art.8 § 2 k.p.a., na utrwaloną praktykę strona może skutecznie powoływać się tylko wówczas, gdy organ odstępuje od niej przy ziszczeniu się dwóch przesłanek tj. rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym oraz odstępuje od tej praktyki bez uzasadnionej przyczyny. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie wystąpiła. Sama skarżąca w uzasadnieniu odwołania, przywołując przykładowo inwestycje, wobec których nie został zgłoszony sprzeciw, podaje, że stan faktyczny w tych sprawach jest bardzo zbliżony. Powołany przepis art. 8 § 2 k.p.a. wymaga zaś, aby były to takie same stany faktyczne. Ta przesłanka z pewnością nie wystąpiła, skoro już z treści odwołania wynika, że wymienione inwestycje różnią się nie tylko wysokością, ale też rodzajem konstrukcji. Natomiast fakt, że - jak podaje skarżąca - zrealizowała setki podobnych instalacji przy milczącej zgodzie organów, wbrew twierdzeniu strony, nie potwierdza nieprawidłowości decyzji o sprzeciwie. Legalność tamtych zgłoszeń nie jest bowiem przedmiotem niniejszego postępowania. Ponadto rację ma Wojewoda twierdząc, że nie w każdym przypadku brak sprzeciwu organu architektoniczno-budowlanego po dokonaniu zgłoszenia sankcjonuje legalność wykonania robót. Przechodząc do oceny legalności zaskarżonej decyzji w związku z zarzutem naruszenia wymienionych w skardze przepisów Prawa budowlanego, wskazać należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w pełni podziela prezentowane w orzecznictwie stanowisko, że dokonując kwalifikacji prawnej, czy roboty budowlane wymagają pozwolenia na budowę, czy też mogą być wykonywane na podstawie zgłoszenia, powinna być zindywidualizowana i nie może być dokonywana automatycznie; zależy to bowiem od stanu faktycznego konkretnej sprawy ( wyrok NSA z dnia 24 lipca 2015 r. II OSK 3035/13). W rozpoznawanej sprawie należało dokonać oceny, czy zachodziły podstawy do wydania decyzji o sprzeciwie od zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Organ I instancji jako podstawę prawną wniesienia sprzeciwu powołał art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, który to określa termin do wniesienia sprzeciwu od zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Przesłanki zaś wniesienia sprzeciwu określone są w art. 30 ust.6 tej ustawy, zgodnie z którym organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli: 1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę; 2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy; 3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje. Organ I instancji uznał, że planowana inwestycja z uwagi na jej rodzaj i zakres podlega zgłoszeniu, jednakże zachodzi potrzeba wydania decyzji o sprzeciwie, z uwagi na zagrożenia, o jakich mowa w art. 35 ust. 7 Prawa budowlanego i nałożenia w tej decyzji obowiązku uzyskania pozwolenia na wykonanie przedmiotowych robót budowlanych. Organ odwoławczy natomiast uznał, że zachodziły podstawy do wydania decyzji o sprzeciwie, ale z tego powodu, że zgłoszone roboty budowlane bezwzględnie wymagają pozwolenia na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że w realiach rozpoznawanej sprawy wydanie decyzji o sprzeciwie było zasadne, ale z przyczyn, na które powoływał się organ I instancji. Zaskarżona decyzja jest decyzją refeormatotryjną, jednak na skutek jej wydania został utrzymany w mocy sprzeciw od złożonego w sprawie zgłoszenia. Nie było zatem podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji będącej przedmiotem kontroli sądowej, skoro rzeczywiście zaistniały przesłanki wydania sprzeciwu. Uchybienie to nie ma bowiem wpływu na wynik sprawy, ponieważ wniesienie sprzeciwu było uzasadnione. Istota rozpoznawanej sprawy sprowadza się do kwalifikacji prawnej zgłoszonych przez spółkę robót budowlanych, a co za tym idzie dokonaniu oceny, jaki tryb postępowania, powinien mieć zastosowanie przy realizacji zamierzonej inwestycji. Zgodzić się trzeba z argumentacją spółki, która powoływała się na liberalizację przepisów prawa budowlanego wprowadzoną ustawą z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych ( Dz.U. z 2016 r., poz. 1537). Ustawą tą nadano nowe brzmienie art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, który stanowi, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych. Nowelizacja ta miała na celu usunięcie wątpliwości co do tego, czy normą zawartą w cytowanym wyżej przepisie Prawa budowlanego objęte jest instalowanie stacji bazowej telefonii komórkowej. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 1247/14, z powołaniem się na uzasadnienie do projektu ustawy (druk Sejmu VI kadencji nr 2546), uznał jednoznacznie, że antenowa konstrukcja wsporcza oraz instalacja radiokomunikacyjna, instalowane na istniejącym obiekcie budowlanym, są rodzajem urządzenia, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego. W tym zakresie tutejszy Sąd podziela zarzuty skargi w tym zakresie, że Wojewoda dokonując interpretacji przepisów Prawa budowlanego nie zastosował wykładni uwzględniającej cel, dla którego brzmienie art. 29 ust.2 pkt 15 Prawa budowlanego otrzymał od 17 lipca 2010 r. nowe brzmienie, o treści obowiązującej w dniu wydawania decyzji w niniejszej sprawie. Jednakże Sąd nie może zgodzić się z poglądem, że inwestycja taka zawsze podlega procedurze zgłoszenia, a nie jest nigdy dla niej wymagane pozwolenie na budowę. W rozpoznawanej sprawie ocena dotycząca tego, czy zamierzoną inwestycję można było realizować na podstawie zgłoszenia, czy też było dla niej wymagane pozwolenie na budowę, powinna opierać się nie tylko o art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, ale także art.29 ust. 3 tej ustawy, zgodnie z którym pozwolenia na budowę wymagają przedsięwzięcia, które wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, oraz przedsięwzięcia wymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W niniejszej sprawie ma to istotne znaczenie o tyle, że zamierzona inwestycja ma być zlokalizowana na wielorodzinnym budynku mieszkalnym. Stosownie zaś do § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz.U. z 2015 r., poz.1422) budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. A contrario nie można lokalizować inwestycji, która generuje przekraczające dopuszczalny poziom oddziaływania pola elektromagnetycznego na budynek już istniejący. Zasadnie zatem organ I instancji stwierdził, że planowana inwestycja może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia, pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych oraz wprowadzenie, utrwalenie lub zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości terenów sąsiednich. (art. 30 ust. 7 pkt 1, 3 i 4 Prawa budowlanego). Nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, na podstawie art. 30 ust. 7 ustawy, nie jest obligatoryjne. Jak wynika z treści tego przepisu, organ może mieć wątpliwości, czy w rzeczywistości dane zagrożenia istnieją. Jeżeli organ poweźmie takie wątpliwości to jest uprawniony do wydania decyzji, o której mowa w art. 30 ust. 7, która nie rozstrzyga o tym, czy zagrożenia wymienione w art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego rzeczywiście istnieją i w jakim zakresie. Te kwestie rozstrzygane są w odrębnym postępowaniu. Trzeba mieć na względzie że postępowanie w trybie zgłoszenia jest swego rodzaju postępowaniem uproszczonym. W krótkim czasie do wniesienia sprzeciwu nie zawsze jest możliwe wyjaśnienie wątpliwości związanych z wymienionymi zagrożeniami. Ustawodawca w treści art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego wyraźnie użył sformułowania "...jeżeli ich realizacja może... " Takie brzmienie przepisu nie wymaga, aby wymienione zagrożenia były stwierdzone. Już sama możliwość wystąpienia tych zagrożeń uprawnia organ do wniesienia sprzeciwu. Słusznie zatem organ I instancji stwierdził, ze wątpliwości te mogą zostać usunięte w toku postępowania o pozwolenia na budowę. W rozpoznawanej sprawie ma to istotne znaczenie o tyle, że w projekcie dołączonym do zgłoszenia stwierdzono, że rozpatrywana sytuacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Twierdzenie to niewątpliwie wymaga weryfikacji, tym bardziej, że autor opracowania wskazał, iż równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny, a – w jego ocenie - nieuprawnione jest twierdzenie, że należy sumować moc anten. Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, ze wniesienie sprzeciwu w rozpoznawanej sprawie było uzasadnione. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 p.p.s.a.