I OSK 3026/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Mariola Kowalska Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L.W. i A.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 1265/17 w sprawie ze skargi L.W. i A.W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną Zaskarżonym wyrokiem z 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 1265/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, dalej również jako "WSA", oddalił skargę L.W. i A.W. na decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] , dalej jako "WINGiK", z dnia [...] sierpnia 2017 r., znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oraz przyznał koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zaskarżoną decyzją WINGiK, utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] maja 2017 r., znak [...], umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie nieprawidłowości zawartych w operacie pomiarowym nr [...] wykonanym przez uprawnionego geodetę W.M. Sąd pierwszej instancji stanął na stanowisku, że z obowiązujących przepisów prawa nie wynika, aby w sprawie nieprawidłowości zawartych w operacie pomiarowym wykonanym przez uprawnionego geodetę organ administracji miał kompetencję do orzekania w formie decyzji administracyjnej. WSA zgodził się zatem z organem, że kwestionowanie przez stronę dokumentacji geodezyjnej oraz przyjętych w niej ustaleń następuje poprzez ocenę prac geodezyjnych, a prowadzone postępowanie kontrolne nie jest postępowaniem administracyjnym i nie kończy się wydaniem decyzji administracyjnej (gdyby zaś decyzja taka została wydana, byłaby decyzją podlegającą stwierdzeniu nieważności). WSA wskazał też, że pismo skarżących wszczynające niniejsze postępowanie z [...] września 2016 r., nie zawierało żądania weryfikacji żadnej decyzji wydanej w oparciu o sporny operat, zatem trafnie organy uznały, że zachodzi przesłanka bezprzedmiotowości postępowania, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a. Skarżący wnieśli od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucili: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego: a) art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) dalej jako "p.p.s.a.", w zw. z art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2017 r., poz. 2101), dalej jako "p.g.i.k.", poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że operat pomiarowy nr [...] nie podlega wyłączeniu z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a w konsekwencji oddalenie skargi i utrzymanie w mocy decyzji umarzającej postępowanie w przedmiocie nieprawidłowości zawartych w operacie, podczas gdy zdaniem Skarżących operat ten nie powinien być przyjęty do zasobu, a zatem powinien zostać wyłączony ze wskazanego zasobu; 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: b) art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów uzupełniających zgłoszonych przez Skarżących w skardze z dnia [...] września 2017 r., w konsekwencji wydanie orzeczenia bez uprzedniego przeprowadzenia wszechstronnego postępowania dowodowego, podczas gdy zdaniem Skarżących prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe wskazałoby nieprawidłowości w operacie pomiarowym nr [...] oraz szereg zaniedbań dokonanych przez organy I i II instancji; c) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), dalej jako "k.p.a.", art. 77 § 1 k.p.a., art. 78 k.p.a. i art. 84 k.p.a. poprzez oddalenie skargi pomimo, że zaskarżona decyzja winna zostać uchylona, gdyż przy jej wydaniu organ administracyjny dopuścił się naruszenia w/w przepisów postępowania poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz niedostrzeżenie, że organy I i II instancji nie przeprowadziły wszechstronnego postępowania dowodowego, w szczególności poprzez: • niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz nieprzesłuchanie świadków: st. insp. J.J., geodety W.S., geodety W.M. oraz niepowołanie biegłego ds. geodezji na okoliczność oceny prawidłowości sporządzenia operatu geodezyjnego nr [...], podczas gdy było to konieczne do dostatecznego wyjaśnienia sprawy a wiadomości posiadane przez wymienione osoby mają istotne znaczenie dla przedmiotowego postępowania; • nieodtworzenie dokumentu dołączonego do operatu geodezyjnego nr [...] złożonego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, o którym mowa w notatce sporządzonej przez J.J. w dniu [...] marca 2007 r. (która znajduje się w aktach sprawy), w sytuacji gdy treść tego dokumentu potwierdza nierzetelność wskazanego operatu; d) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez oddalenie skargi pomimo, że zaskarżona decyzja winna zostać uchylona, gdyż przy jej wydaniu organ administracyjny dopuścił się naruszenia w/w przepisu postępowania poprzez niedokonanie na podstawie całokształtu materiału dowodowego oceny prawidłowości złożenia operatu geodezyjnego nr [...] do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, podczas gdy zdaniem Skarżących operat ten nie powinien być przyjęty do zasobu, a w konsekwencji powinien zostać wyłączony z wskazanego zasobu; e) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 9 k.p.a. poprzez oddalenie skargi pomimo, że zaskarżona decyzja winna zostać uchylona, gdyż przy jej wydaniu organ administracyjny dopuścił się naruszenia w/w przepisu postępowania poprzez nienależyte i niewyczerpujące informowanie Skarżących o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania co sprawiło, że Skarżący otrzymywali od organów I i II instancji sprzeczne informacje w zakresie stanu akt sprawy i zapisów w nich widniejących; f) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie skargi pomimo, że zaskarżona decyzja winna zostać uchylona, gdyż przy jej wydaniu organ administracyjny dopuścił się naruszenia w/w przepisu postępowania poprzez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy i rozstrzygnięcia jej co do istoty. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wnieśli o (1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Krakowie do ponownego rozpoznania, (2) rozpoznanie sprawy na rozprawie, (3) zasądzenie od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, (4) zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które nie zostały uiszczone w całości ani w części, powiększonych o należny podatek VAT. W uzasadnieniu skarżący kasacyjnie podkreślili, że w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym znajduje się nieprawidłowo sporządzony operat pomiarowy nr [...], który jest wykorzystywany przez kolejnych geodetów, powielających błędne ustalenia w nim zawarte. W ich ocenie obowiązkiem geodety podczas sporządzania pomiarów działki i po analizie dokumentacji geodezyjno-prawnej, było niezwłoczne powiadomienie ich o ewentualnych zmianach na gruncie czy też w dokumentach, a w razie jakichkolwiek zmian powinno to być wyjaśnione. Zdaniem skarżących prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe wskazałoby nieprawidłowości w spornym operacie pomiarowym oraz szereg zaniedbań dokonanych przez organy I i II instancji. Podnieśli również, że w toku postępowania byli w sposób nienależyty i niewyczerpujący informowani o okolicznościach faktycznych i prawnych, co więcej otrzymywali sprzeczne informacje w zakresie stanu akt sprawy i zapisów w nich widniejących. Przede wszystkim zaś skarżący kasacyjnie nie zgodzili się ze stwierdzeniem, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy i rozstrzygnięcia jej co do istoty. W piśmie z [...] sierpnia 2018 r., zatytułowanym "uzupełnienie uzasadnienia skargi kasacyjnej" wskazali, że wskutek wyroku WSA "utrzymane zostało stanowisko organów I i II instancji wskazujące, że geodeta W.M. nie wykonywał żadnych czynności na granicy działki [...] - nie nadawał punktów i współrzędnych. Organ I instancji podał, że przedmiotem ustalenia nie była granica z działką [...] - natomiast pominął fakt, że na szkicach i w operacie znajdują się współrzędne geodezyjne określające jej przebieg". Wskazali, że również w trakcie modernizacji, w 2012 r., nie zauważono i nie wyjaśniono nieprawidłowości na granicy działki [...]. Wyjaśnili, że ich intencją nie było wyłączenie operatu, lecz wyjaśnienie występujących w nim nieprawidłowości i braków jakich dopuścił się geodeta. W ich ocenie wszelkie nieprawidłowości zawarte w operacie nie powinny być wyjaśniane przez sąd powszechny, a przez organ, który przyjął do zasobów geodezyjnych operat. Skarżący wytknęli też, że na stronie 1 uzasadnienia WSA podał błędną datę wydania decyzji - wskazując na: [...] sierpnia 2018 r., a na stronie 5 uzasadnienia powołuje się na punkt 125 w dokumentacji, który w ich ocenie nie istnieje. Ponadto w ich ocenie WSA błędnie przyjmuje, że Skarżący nie zawarli w podaniu z dnia [...] września 2016 r. żądania weryfikacji, gdyż samo żądanie wszczęcia postępowania z urzędu w sprawie nieprawidłowości jest dla nich równoznaczne z wnioskiem o weryfikację. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, tak jak w niniejszej sprawie, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Istota problemu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do oceny trafności umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie nieprawidłowości zawartych w operacie sporządzonym przez uprawnionego geodetę – z uwagi na brak możliwości stosowania formy decyzji administracyjnej w celu podważenia operatu (zdaniem WSA i organów prawo administracyjne materialne nie przewiduje podstawy do wydania w przedmiotowej sprawie decyzji). Skarżący w uzupełnieniu uzasadnienia skargi kasacyjnej podnoszą również kwestię prawidłowości zrozumienia intencji pisma wszczynającego postępowanie w niniejszej sprawie. Niemniej jednak zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty nie odnoszą się do powyższego, tym samym nie upoważniają Naczelnego Sądu Administracyjnego do zbadania zasadności tegoż stanowiska. Skarżący podnoszą szereg zarzutów naruszenia przepisów postępowania, to jest: art. 7 k.p.a. (stanowiący zasadę prawdy obiektywnej), art. 77 § 1 k.p.a. (mówiący o obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego), art. 78 k.p.a. (który mówi o uwzględnianiu wniosków dowodowych stron), art. 84 k.p.a. (mówiący o udziale biegłego w sprawie), art. 80 k.p.a. (odnoszący się do kwestii udowodnienia danej okoliczności), art. 9 k.p.a. (zawierający zasadę informowania stron postępowania), art. 105 § 1 k.p.a. (określający przesłanki umorzenia postępowania). Wskazanymi przepisami procedury administracyjnej, WSA posługuje się jako matrycą porównawczą w celu ustalenia, czy postępowanie organu w tym zakresie jest zgodne z ustalonym porządkiem prawnym – WSA kontroluje, czy postępowanie organów odpowiadało tym przepisom. Naruszenia przez WSA art. 151 p.p.s.a. w zw. z 105 § 1 k.p.a., skarżący upatrują w niesłusznym ich zdaniem oddaleniu skargi, gdyż organ uznając, że w przedmiotowej sprawie brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy i rozstrzygnięcia jej co do istoty, dopuścił się naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. Pozostałe zarzuty odnoszą się do kwestii niedokładnego w ocenie skarżących wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nie przeprowadzenia przez organy wszechstronnego postępowania dowodowego, a także nienależytego i niewyczerpującego informowania ich o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenie praw i obowiązków. Należy wskazać, że w orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a., występuje, gdy brak jest jednego z konstytutywnych elementów materialnego stosunku prawnego, tj. brak podmiotu i przedmiotu postępowania, a także zaistnienia innych okoliczności wywołujących podobny skutek, powodujący, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia w szczególności wówczas, gdy strona rezygnuje z ubiegania się o rozstrzygnięcie określonej treści, gdy przyznanie określonego uprawnienia stało się zbędne lub gdy organ administracyjny stwierdzi oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, gdy sprawa, która miała być załatwiona w drodze decyzji, albo nie miała charakteru sprawy administracyjnej jeszcze przed datą wszczęcia postępowania, albo utraciła charakter sprawy administracyjnej w toku postępowania, przestała być regulowana przepisami dającymi podstawę do wydania decyzji administracyjnej – wobec czego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę co do istoty. O tym, jaki charakter i zakres żądania ma mieć pismo wniesione przez stronę w postępowaniu administracyjnym, decyduje strona, a nie organ, do którego pismo zostało skierowane. Organ administracji nie jest związany podaną przez stronę podstawą prawną żądania, lecz musi rozpoznać sprawę, co do jej istoty, w świetle intencji autora dających się ustalić na podstawie całej treści pisma (wyrok NSA z 7 września 1994 r. sygn. akt ONSA 1995r., Nr 3, poz. 120). Nie można przy tym przyjąć, że jeżeli żądanie jest zredagowane niezręcznie i mało zrozumiale, to organ administracji publicznej jest uprawniony do sprecyzowania treści żądania. Mogłoby to doprowadzić do niedopuszczalnej zmiany żądania, wbrew intencji osoby wnoszącej podanie (por. wyrok NSA z 4 kwietnia 2002 r., I SA 2188/00, wyrok NSA z 28 maja 2020 r., I OSK 278/19). Co prawda w razie wątpliwości co do intencji pisma organ, mając na względzie postanowienia winien zwrócić się do strony o zajęcie jednoznacznego stanowiska, jednakże skarżący nie wskazują na braki w tym zakresie w zarzutach skargi kasacyjnej. Natomiast podjęta przez nich próba sprecyzowania intencji w uzupełnieniu skargi kasacyjnej, ograniczająca się do stwierdzenia, że ich intencją było wyjaśnienie występujących w operacie nieprawidłowości i braków, na tym etapie nie była wystarczająca (co więcej w pierwszym zarzucie skargi kasacyjnej wyraźnie twierdzą, że naruszono art. 40 ust. 4 p.g.k., poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że sporny operat pomiarowy nie podlega wyłączeniu z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, co stoi ze sobą w sprzeczności). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w realiach niniejszej sprawy w sposób należyty wyjaśniono okoliczności istotne z punktu widzenia sprawy. Nie miało także miejsca nienależyte i niewystarczające informowanie stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenie praw i obowiązków. Skarżący brali udział w postępowaniu na każdym jego etapie, wykorzystali prawo do składania środków odwoławczych. Dodatkowo w uzasadnieniu kontrolowanego wyroku, WSA dał wyraz swojej argumentacji odnosząc się do całokształtu sprawy i zgromadzonego przez organy administracyjne materiału dowodowego. Co do zasady przyjmuje się, że obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania materiałów dowodowych i prowadzenia postępowania w nieskończoność – powyższe odnosi się również do sytuacji w której sprawa została wyjaśniona i uznano, że postępowanie podlega umorzeniu ze względu na jego bezprzedmiotowość, przy czym samo niezadowolenie strony z rozstrzygnięcia nie świadczy o dowolności działań Sądu. Co więcej odnośnie zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z 105 § 1 k.p.a., wskazać należy, że w złożonej skardze kasacyjnej ograniczono się do stwierdzenia, że w sprawie niesłusznie uznano, jakoby brak było podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy i rozstrzygnięcia jej co do istoty. Przede wszystkim skarżący nie podjęli się wykazania, że w sprawie zaistniały konstytutywne elementy sprawy administracyjnej, a zatem, że zapadłe w sprawie rozstrzygnięcia wydane w oparciu o ustalony stan faktyczny, obarczone są błędem, gdyż w istocie istniała podstawa prawna do wydania merytorycznej decyzji. Na marginesie należy wyjaśnić, że art. 151 p.p.s.a. ma charakter wynikowy, co oznacza, że określa on sposób rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej przez sąd administracyjny. Jeżeli Sąd nie stwierdzi naruszenia przepisów prawa przez organ administracji publicznej, to wówczas ów przepis ma zastosowanie. W przedmiotowej sprawie WSA konsekwentnie zastosował art. 151 p.p.s.a., uznając zarzuty skargi za nieusprawiedliwione. W zarzutach naruszenia przepisów postępowania skarżący podnoszą również naruszenie przez WSA art. 106 § 3 p.p.s.a. (zarzut oznaczony lit. b), którego naruszenia upatrują w zaniechaniu przeprowadzenia dowodów uzupełniających, które zgłaszali w skardze do WSA. Zgodnie z tym przepisem sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zarzut ten jest chybiony, ponieważ przeprowadzenie dowodu przez sąd administracyjny ma charakter wyjątkowy i ma miejsce wyłącznie gdy jest ono konieczne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, a także nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w danej sprawie. Wskazany przepis upoważnia sąd do przeprowadzenia postępowania dowodowego tylko w wyjątkowych sytuacjach i tylko dowodu z dokumentu. Z przepisu tego wynika także, że dopuszczenie dowodu z dokumentu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu. Co więcej możliwość przeprowadzenia uzupełniających dowodów w postępowaniu sądowo-administracyjnym należy odnosić do sytuacji wystąpienia istotnych wątpliwości związanych z oceną czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem, nie zaś do sytuacji wystąpienia istotnych wątpliwości związanych z ustaleniem zaistniałego w sprawie stanu faktycznego, które zgodnie z treścią art. 77 § 1 k.p.a. obowiązany jest wyjaśnić organ administracyjny. Zdaniem NSA przy rozpoznaniu przedmiotowej sprawy nie było konieczności, by WSA korzystał z dyspozycji tego przepisu, zwłaszcza mając na względzie podjęte przez niego stanowisko i zapadły wyrok. Na uwzględnienie nie zasługiwał także jedyny w skardze (oznaczony jako) zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 40 ust. 4 p.g.k. poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że sporny operat nie podlega wyłączeniu z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Zgodnie z treścią tego przepisu materiały z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, które utraciły przydatność użytkową, podlegają wyłączeniu z tego zasobu, przy czym ta część, która stanowi materiały archiwalne, jest przekazywana do właściwych archiwów państwowych. O tym, jakie materiały zasobu utraciły przydatność decyduje powołana przez organ prowadzący zasób specjalnie utworzona do tego zadania komisja, działająca na podstawie szczegółowo określonej procedury. Powyższe regulacje nie wskazują natomiast, by wyłączenie materiałów z zasobu mogło nastąpić na żądanie strony, która nie zgadza się z treścią takiego materiału, co oznacza, że strona nie jest uprawniona do skutecznego żądania wszczęcia postępowania w tym przedmiocie, zatem zapadłe w sprawie orzeczenia nie były sprzeczne z powyższym przepisem (zob. wyrok NSA z 4 kwietnia 2017 r., I OSK 2148/16, wyrok NSA z 9 września 2020 r., I OSK 253/20). Na marginesie należy wskazać, że wytknięte w skardze kasacyjnej oczywiste omyłki pisarskie popełnione przez WSA, nie mają wpływu na wynik sprawy. Reasumując stawiane przez skarżących zarzuty nie mogły przynieść zamierzonego rezultatu. Zarzuty te nie zawierają próby wykazania, że stanowisko WSA (oraz orzekających w sprawie organów), zgodnie z którym w zakresie nieprawidłowości w operacie pomiarowym ustawa nie przewiduje wydania decyzji administracyjnej, jest błędne. Uniemożliwia to kontrolę zaskarżonego wyroku z tej perspektywy, bowiem jak wskazano na wstępie Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Do autora skargi kasacyjnej należy podanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji. Biorąc zatem pod uwagę, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.