II SA/Lu 830/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Protokolant Specjalista Beata Basak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi J. O. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej oddala skargę. Orzeczeniem z dnia [...] czerwca 2016 r., [...], Komendant Wojewódzki Policji [...], po rozpatrzeniu odwołania sierżanta sztabowego J. O. (dalej także: skarżąca), utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], stwierdzające popełnienie przez skarżącą przewinienia dyscyplinarnego i wymierzające jej karę dyscyplinarną nagany. W obszernym uzasadnieniu orzeczenia organ odwoławczy wyjaśnił, że organ pierwszej instancji w wyniku wszczętego z urzędu postępowania dyscyplinarnego ustalił, iż skarżąca, będąc wyznaczoną do prowadzenia czynności wyjaśniających w sprawach o wykroczenia za numerami RSOW: [...], nie zakończyła tych czynności w instrukcyjnym terminie 30 dni, do czego była obowiązana. To oznacza, że popełniła ona przewinienie dyscyplinarne, polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej, określonej w art 132 ust. 2 i ust 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r. poz. 355 ze zm.) w zw. z art. 54 § 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2013 r. poz. 1395 ze zm.) oraz § 17 ust. 2 zarządzenia nr 323 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 marca 2008 r. w sprawie metodyki wykonywania przez Policję czynności administracyjno-porządkowych w zakresie wykrywania wykroczeń oraz ścigania ich sprawców (Dz. Urz. KGP nr 9, poz. 48 ze zm.). Mając powyższe na uwadze, organ pierwszej instancji orzeczeniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. stwierdził winę obwinionej naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzył jej karę dyscyplinarną nagany. W odwołaniu od tego orzeczenia skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji, poprzez błędną ich wykładnię oraz niezasadne uznanie, iż jej zachowanie stanowiło zawinione naruszenia dyscypliny służbowej; 2. art. 135 g ust. 1 ustawy o Policji, poprzez jednostronną i ukierunkowaną na nałożenie nadmiernej dolegliwości wobec obwinionej ocenę zebranego materiału dowodowego, przejawiającą się w uwypukleniu okoliczności świadczących o winie skarżącej, przy jednoczesnym pominięciu faktów świadczących na jej korzyść, w tym odstąpieniu od wnikliwej oceny notatki służbowej sporządzonej przez skarżącą, w której szczegółowo odniosła się ona do zarzucanych jej czynów; 3. naruszenie art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji, poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia. Utrzymując w mocy to orzeczenie organ odwoławczy podzielił w całości stanowisko organu pierwszej instancji. Organ drugiej instancji wskazał, że biorąc pod uwagę przytoczone regulacje oraz ustalony i bezsporny stan faktyczny należy stwierdzić, że popełniając wykroczenie obwiniona dopuściła się naruszenia dyscypliny służbowej, ponieważ zdarzenie to powstało podczas pełnionej służby i wynikało z wykonywania przez obwinioną czynności służbowych. Co prawda obwiniona nie miała zamiaru popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, popełniła je natomiast na skutek nieprawidłowego wykonania obowiązków służbowych. Przy odpowiedzialności dyscyplinarnej nie ma jednak znaczenia to, czy działanie lub zaniechanie konkretnej osoby było zamierzone czy też nie. Jeśli dochodzi do przewinienia służbowego, wówczas samo naruszenie obowiązków służbowych może powodować zastosowanie tej odpowiedzialności. Odnosząc się do zarzutów strony, organ drugiej instancji uznał je za niezasadne. Zdaniem organu odwoławczego, mając na uwadze całokształt zebranych w sprawie dowodów, prawidłowo organ pierwszej instancji uznał skarżącą za winną popełnienia zarzuconych jej czynów. Organ podkreślił, że rażąca opieszałość obwinionej w prowadzeniu opisanych wyżej spraw jest oczywista, czemu dano wyraz w uzasadnieniu orzeczenia pierwszej instancji, które spełnia prawem określone wymogi. W skardze do Sądu skarżąca powtórzyła argumentację podniesioną w odwołaniu od orzeczenia pierwszej instancji. Powodem uchybień w zakresie terminowości prowadzonych przez skarżącą spraw, jak wynika ze złożone przez nią w toku postępowania wyjaśnień, były okoliczności obiektywne, to jest problemy rodzinne oraz wadliwy i nieuwzględniający doświadczenia zawodowego podział obowiązków służbowych wśród funkcjonariuszy pełniących służbę w zespole wykroczeń. O okolicznościach tych skarżąca wielokrotnie informowała swoich przełożonych, jednakże informacje te zostały przez nich całkowicie zignorowane. Jak wskazała skarżąca, nie jest prawdą, na co wskazał jeden z przesłuchanych przez organ pierwszej instancji funkcjonariuszy Policji, że skarżąca wielokrotnie była upominana przez swoich przełożonych w związku ze sposobem wywiązywania się przez nią z obowiązków służbowych. Zdaniem strony, istotne znaczenie ma w tym zakresie to, że karty nadzoru, dołączone do postępowań, objęte treścią zarzutu stawianego skarżącej, nie są związane w żaden sposób z tym funkcjonariuszem oraz dotyczą spraw zakończonych w 2014 r. Karty te nie zostały przez skarżącą podpisane, a to znaczy, że skarżąca nie zapoznała z nimi. Ponadto, jak zarzuciła strona, organy obu instancji pominęły fakt, że w okresie objętym stawianym jej zarzutem, praca przez nią wykonywana oceniona została pozytywnie, co potwierdza opinia służbowa z dnia [...] maja 2016 r. Organy całkowicie zignorowały treść tej opinii, co uzasadnia zarzut niezwykle surowego potraktowania skarżącej. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie prawa nie narusza. Zaskarżonym orzeczeniem Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w [...] stwierdzające popełnienie przez skarżącą przewinienia dyscyplinarnego i wymierzające jej karę dyscyplinarną nagany. Wskazać należy, że jak wynika z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Zgodnie z definicją legalną, zawartą w ustępie 2 tego artykułu, "naruszeniem dyscypliny służbowej" jest czyn policjanta, który to czyn polega na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. Jednym z takich czynów jest, w świetle art. 132 ust. 3 pkt 2 powołanej ustawy, zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy. Przepis art. 132a omawianej ustawy precyzuje, że przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wówczas, gdy policjant: 1) ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi; 2) nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. W ocenie Sądu prawidłowe jest stanowisko organów obu instancji, co do tego, że skarżąca dopuściła się przewinienia dyscyplinarnego – w rozumieniu powołanych wyżej przepisów, polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej, co uzasadniało wymierzenie jej kary dyscyplinarnej nagany. Podkreślenia wymaga, że wbrew zarzutom skarżącej, organ odwoławczy w sposób wnikliwy ustalił i ocenił wszystkie istotne w sprawie okoliczności faktyczne i prawne, dając temu wyraz w prawidłowo sporządzonym uzasadnianiu zaskarżonego orzeczenia, które to uzasadnienie szczegółowo odnosi się do wszystkich istotnych okoliczności sprawy. W niniejszej sprawie jest poza sporem, że w dniach od [...] listopada 2015 r. do [...] listopada 2015 r. oraz w dniu [...] marca 2016 r. podinspektor W. P. – Naczelnik Wydziału Prewencji Komendy Miejskiej Policji w [...] przeprowadziła kontrolę prawidłowości prowadzenia wszystkich czynności wyjaśniających w sprawach o wykroczenia, przydzielonych do realizacji skarżącej. W trakcie tej kontroli ujawniono szereg błędów i nieprawidłowości w osiemnastu postępowaniach, które dotyczyły niczym nieuzasadnionej przewlekłości prowadzenia postępowań oraz bezczynności prowadzącej postępowanie. Stwierdzone uchybienia w sposób szczegółowy opisała w notatkach urzędowych z dnia [...] listopada 2015 r. oraz z dnia [...] grudnia 2015 r. Z notatek tych, których treść w istocie nie była przez skarżącą kwestionowana, wynika następujący stan faktyczny. W postępowaniach oznaczonych numerami: [...], dotyczących kradzieży mienia w sklepach oraz w postępowaniu nr [...] dotyczącym nieobyczajnego wybryku, aspirant sztabowy P. W. - Zastępca Naczelnika Wydziału Prewencji przekazał skarżącej materiały do prowadzenia spraw odpowiednio w dniach: [...] września 2015 r., [...] września 2015 r., [...] września 2015 r., [...] września 2015 r., [...] września 2015 r. oraz [...] października 2015 r. W postępowaniu nr [...] stwierdzono, że od dnia [...] października 2015 r. skarżąca nie wykonała żadnych czynności dowodowych i procesowych w prowadzonym postępowaniu. W szczególności nie zabezpieczyła zapisu monitoringu sklepu, nie wydała postanowienia w przedmiocie dowodów rzeczowych oraz nie sporządziła wykazu dowodów rzeczowych. W postępowaniu nr [...] stwierdzono, że skarżąca od dnia [...] października 2015 r. nie wykonała żadnych czynności dowodowych i procesowych w prowadzonym postępowaniu, to jest: nie zabezpieczyła zapisu monitoringu sklepu, nie wydała postanowienia w przedmiocie dowodów rzeczowych oraz nie sporządziła wykazu dowodów rzeczowych. W postępowaniu nr [...] stwierdzono, że od dnia [...] października 2015 r. skarżąca nie wykonała żadnych czynności dowodowych i procesowych w prowadzonym postępowaniu. Nie wydała postanowienia w przedmiocie dowodów rzeczowych i nie sporządziła wykazu dowodów rzeczowych, nie dokonała oględzin zapisu monitoringu sklepu oraz nie opatrzyła jej metryczką dowodową. W postępowaniu nr [...] skarżąca od dnia [...] października 2015 r. nie wykonała żadnych czynności dowodowych i procesowych. Nie wydała postanowienia w przedmiocie dowodów rzeczowych i nie sporządziła wykazu dowodów rzeczowych, nie dokonała oględzin zapisu monitoringu sklepu oraz nie opatrzyła ich metryczką dowodową. W postępowaniu nr [...] skarżąca od dnia [...] października 2015 r. nie wykonała żadnych czynności zmierzających do zakończenia postępowania, mimo że jako prowadząca winna była przesłuchać w charakterze świadków interweniujących policjantów i zakończyć czynności dowodowe i procesowe. W postępowaniach w sprawach [...] oraz [...], stwierdzono, że skarżąca nie wydała postanowienia w przedmiocie dowodów rzeczowych, nie sporządziła wykazu dowodów rzeczowych, nie dokonała oględzin zapisu monitoringu sklepu oraz nie opatrzyła jej metryczką dowodową. Podkreślić należy, że mając na względzie powyższe uchybienia, w opisanych wyżej siedmiu postępowaniach wydano karty nadzoru realizacji niezbędnych czynności, zakreślając skarżącej termin do wykonania do dnia [...] listopada 2015 r. Karty te anulowano, z uwagi na dostarczenie przez zwolnienia lekarskiego do dnia [...] listopada 2015 r., a materiały postępowania przekazano do realizacji innemu policjantowi. Poza sporem jest również, że w postępowaniu nr [...] dotyczącym wykroczeń drogowych w dniu [...] lutego 2015 r. przekazano skarżącej materiały do prowadzenia sprawy. Skarżąca w dniu [...] lipca 2015 roku wystąpiła do Komendy Powiatowej Policji w [...] z prośbą o wykonanie czynności procesowych z kierującym pojazdem o nr rej. [...], jednakże – co było konieczne na tym etapie postępowania - nie wyłączyła z akt sprawy materiałów dotyczących kierującego tym pojazdem i nie nadała tej sprawie kolejnego numeru [...]. Ponadto od dnia [...] lutego 2015 r. nie przesłuchała w charakterze podejrzanego o popełnienie wykroczenia kierującego innym pojazdem – o nr rej. [...]. Zdaniem przełożonego kontrolującego postępowanie, sprawa była prowadzona przewlekle, a czynności procesowe i dowodowe nie były podejmowane sprawnie. Akta sprawy nie były należycie analizowane, zaś podejmowane czynności nie były planowane. W związku z tym sprawę przekazano do prowadzenia innemu policjantowi. Z akt sprawy wynika także, iż w postępowaniu nr [...], dotyczącym niepowiadomienia odpowiedniego organu, w ustawowym terminie 30 dni, o zmianie przeniesienia prawa własności samochodu, skarżąca w dniu [...] maja 2015 r. otrzymała polecenie przeprowadzenia czynności wyjaśniających. Stwierdzono, że od dnia [...] maja 2015 roku, kiedy skarżąca ustaliła dane aktualnego nabywcy auta, to oprócz notatek dotyczących doręczenia wezwania, nie poczyniła innych kroków zmierzających do przesłuchania osoby, to jest nie przesłuchała osób zamieszkujących obecnie pod wskazanym adresem, nie ustaliła członków rodziny, nie wykonała żadnych czynności, które realnie i faktycznie zmierzałyby do przesłuchania tej osoby. Skarżąca przesłuchała jedną z osób dopiero w dniu [...] listopada 2015 r., kiedy osoba ta sama zgłosiła się do Komendy Miejskiej Policji w [...] w innej sprawie, przy czym powyższa czynność dowodowa została udokumentowana na nieaktualnym, nieobowiązującym od dnia [...] lipca 2015 roku protokole przesłuchania osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia. Stwierdzono, że czynności w przedmiotowym postępowaniu prowadzone były przewlekle, nielogicznie oraz opieszale, a sprawę przekazano do prowadzenia innemu policjantowi. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w postępowaniu nr [...], dotyczącym kolizji drogowej, przekazano skarżącej sprawę do dalszego prowadzenia w dniu [...] października 2015 r. Stwierdzono, że od dnia [...] października 2015 roku nie wykonała w tej sprawie żadnych istotnych czynności. Skarżąca włączyła jedynie do akt sprawy notatkę zawierającą informację, że w dniach od [...] do [...] listopada 2015 roku w sprawie nie wykonała żadnej czynności z uwagi na prowadzoną kontrolę postępowania. Nie wydała wniosku o kontynuowanie postępowania, który powinien być wydany najpóźniej 30 dnia od zgłoszenia o zdarzeniu, który w tym wypadku powinien być sporządzony najpóźniej w dniu [...] listopada 2015 r., nie podjęła żadnych czynności w celu ustalenia przyczyny niestawiennictwa świadka wezwanego na dzień [...] października 2015 r. ani nie przesłała kolejnego wezwania. W ocenie kontrolującej, skarżąca miała wystarczająco dużo czasu na wykonanie powyższych czynności dowodowych i procesowych. W związku z tym, sprawę przekazano do prowadzenia innemu policjantowi. Niekwestionowane jest też, że w postępowaniu nr [...], dotyczącym kradzieży mienia w sklepie, w dniu [...] października aspirant sztabowy P. W. przekazał skarżącej materiały do prowadzenia sprawy. Stwierdzono, że nie wykonała ona w sprawie żadnych czynności, poza włączyła jedynie notatkę zawierającą informację, że w dniach od [...] do [...] listopada 2015 roku w sprawie nie wykonała żadnej czynności z uwagi na prowadzoną kontrolę postępowania. W ocenie kontrolującej, skarżąca nie przesłuchała pracownicy sklepu, która fizycznie ujęła sprawcę oraz nie zabezpieczyła nagrania monitoringu sklepu. Sprawę przekazano do prowadzenia innemu policjantowi. Bezsporne jest również, że w postępowaniu nr [...], dotyczącym podejrzenia porzucenia psa, w dniu [...] października 2015 r. podinspektor W. P. przekazała skarżącej materiały do prowadzenia sprawy. Stwierdzono, że skarżąca podczas realizacji czynności nie dokonała odsłuchu zgłoszenia telefonicznego w sprawie, nie przesłuchała sprawę, co w ocenie kontrolującej było koniecznym warunkiem podjęcia dalszych czynności. Dlatego też sprawę przekazano do prowadzenia innemu policjantowi. W postępowaniu nr postępowaniu [...] dotyczącym kradzieży paliwa, w dniu [...] czerwca 2015 roku przekazano skarżącej materiały do prowadzenia sprawy. Stwierdzono, że od dnia [...] lipca 2015 r., to jest od wpływu do Komendy Miejskiej Policji w [...] protokołu przesłuchania poprzedniego właściciela pojazdu, skarżąca, pomimo posiadania danych dotyczących aktualnego właściciela pojazdu, będącego obywatelem [...], nie wykorzystała ich w żaden racjonalny sposób. Przyjęto, że przez okres 3 miesięcy sprawca kradzieży paliwa mógł kilkakrotnie przekraczać granicę, ale nie został zatrzymany i nie poniósł konsekwencji karnoprawnej za dokonanie kradzieży. Nie wykonano z jego udziałem żadnych czynności dowodowych. W ocenie kontrolującej, wskazanym było w tamtym momencie bezpośrednie skierowanie pisma o zastrzeżenie na granicy, a tymczasem skarżąca uczyniła to dopiero w dniu [...] listopada 2015 roku. Sprawę przekazano do prowadzenia innemu policjantowi. Nie budzi również wątpliwości, że w postępowaniach nr [...] oraz nr [...], dotyczących nieobyczajnych wybryków, aspirant sztabowy P. W. przekazał skarżącej materiały do prowadzenia spraw odpowiednio w dniach [...] i [...] października 2015 r. Stwierdzono, że skarżąca nie wykonała żadnych czynności dowodowych i procesowych, mimo że – jak oceniła kontrolująca – do merytorycznego zakończenia tych spraw wymagane było (w obu tych sprawach) tylko sporządzenie protokołu przesłuchania jednego z policjantów prowadzących interwencję. W związku z tym sprawę nr [...] przekazano do prowadzenia innemu policjantowi, zaś w sprawie nr [...] wydano kartę nadzoru zlecając skarżącej wykonanie dalszych, konkretnie wskazanych czynności. Ponadto w postępowaniu nr [...], dotyczącym wykroczenia ujawnionego na stanowisku monitoringu polegającego na niezastosowaniu się do sygnalizacji świetlnej przez kierującego pojazdem, w dniu [...] sierpnia 2015 r. przekazano skarżącej materiały do prowadzenia sprawy. W toku postępowania nie ustaliła ona jednak właściciela pojazdu. W dniu [...] sierpnia 2015 r. zwróciła się ona o pomoc prawną dotyczącą ustalenia, kto kierował pojazdem i wykonanie z jego udziałem czynności dowodowych. W dniu [...] września 2015 r. skarżąca otrzymała odpowiedź, że wskazana osoba nie jest już właścicielem pojazdu wraz z załączoną kopią umowy sprzedaży samochodu. Następnie, w dniu [...] listopada 2015 r. skarżąca ponownie zwróciła się o kolejną pomoc prawną. Stwierdzono, że w okresie od dnia [...] września 2015 r. do dnia [...] listopada 2015 r. skarżąca nie wykonała żadnych dalszych czynności w tej sprawie. W postępowaniu nr [...], dotyczącym kradzieży mienia, w dniu [...] lutego 2016 r. przekazano skarżącej materiały do prowadzenia sprawy. Jak ustalono w dniu [...] marca 2016 r., skarżąca nie sporządziła wniosku o kontynuowanie czynności, mimo że – zgodnie z obowiązującą w Wydziale Prewencji KMP w [...] procedurą w tym zakresie – wniosek taki należało sporządzić najpóźniej do dnia [...] lutego 2016 r. Wreszcie w postępowaniu [...], dotyczącym spowodowania zagrożenia w ruchu drogowym przez kierującego pojazdem, w dniu [...] lutego 2016 r. przekazano skarżącej materiały do prowadzenia sprawy. W dniu [...] lutego 2016 r. przesłuchała ona, w charakterze świadka, jednego z interweniujących policjantów. W ocenie kontrolującej, należało niezwłocznie sporządzić wniosek o ukaranie sprawcy i przesłać go do Sądu Rejonowego w [...]. Skarżąca nie sporządziła jednak wniosku o ukaranie ani nie sporządziła wniosku o kontynuację czynności. W okresie od dnia [...] lutego 2016 roku do dnia [...] marca 2016 r. skarżąca nie wykonała żadnych innych czynności dowodowych i procesowych w sprawie. Nie budzi wątpliwości Sądu, że okoliczności, w następstwie których doszło do naruszenia dyscypliny służbowej zdarzenia wskazują, że zachowanie skarżącej było zawinione. Stosownie do powołanego wyżej art. 132a ustawy o Policji, policjant ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną w sytuacji popełnienia przewinienia dyscyplinarnego umyślnie lub nieumyślnie, przy czym przewinienie to polegać może na działaniu lub zaniechaniu działania. Skarżąca, jako policjantka z kilkuletnim stażem służby, niewątpliwie powinna znać i przestrzegać terminów instrukcyjnych określonych w aktach prawnych, z którymi była zapoznana. Niekwestionowane jest przy tym, że skarżąca od dnia [...] marca 2014 r. pełniła służbę w Policji na stanowisku służbowym referenta Zespołu ds. Wykroczeń Wydziału Prewencji Komendy Miejskiej Policji w [...] i tego samego dnia zapoznała się z kartą opisu zajmowanego stanowiska pracy. Jednym z zadań (obowiązków) zakresu czynności referenta było prowadzenie czynności wyjaśniających w sprawach o wykroczenia. Nadto, w dniu [...] sierpnia 2015 r. skarżąca zapoznała się z zarządzeniem nr 323 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 marca 2008 r. w sprawie metodyki wykonywania przez Policję czynności administracyjno-porządkowych w zakresie wykrywania wykroczeń oraz ścigania ich sprawców, co potwierdziła własnoręcznym podpisem na karcie zapoznania z treścią aktu prawnego (k. 273 akt postępowania dyscyplinarnego). Ponadto, jak wskazano wyżej, w dniach od [...] do [...] listopada 2015 roku oraz [...] marca 2016 r. podinsp. W. P. - Naczelnik Wydziału Prewencji KMP w [...] przełożona policjantki, przeprowadziła kontrolę prowadzonych przez skarżącą spraw i ponownie stwierdziła rażącą bezczynność, w związku z czym poleciła zintensyfikowanie czynności dowodowych i procesowych zakreślając termin na ich realizację. Niezasadne były również pozostałe zarzuty skarżącej. Podkreślić należy, że uznanie przez organ dyscyplinarny, że policjant popełnił przewinienie dyscyplinarne powinno nastąpić z poszanowaniem zasady prawdy obiektywnej, która wraz z zasadą oficjalności obowiązuje w postępowaniu dyscyplinarnym. Na rzeczniku dyscyplinarnym spoczywa obowiązek zebrania materiału dowodowego i podejmowania czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy (art. 135e ust. 1, 135a ust. 1 ustawy o Policji). Następnie przełożony dyscyplinarny na podstawie oceny zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego wydaje orzeczenie określone w 135j ust. 1 - 4 powołanej ustawy. Są to warunki niezbędne dla prawidłowego przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego i rozstrzygnięcia sprawy. Przypisanie policjantowi winy wymaga jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego sprawy i jego prawidłowej oceny prawnej. Ponadto zauważyć należy, iż zgodnie z art. 135g ust. 1 i 2 ustawy o Policji, przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. Obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki jego wina nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym orzeczeniem. Niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego. Zgodnie z art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji, orzeczenie dyscyplinarne powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Powołany przepis wprawdzie szczegółowo nie określa konkretnych elementów uzasadnienia, to jednak przyjąć należy, iż uzasadnienie faktyczne powinno wskazywać okoliczności faktyczne, które organ uznał za udowodnione, dowody na których się oparł jak i przyczyny z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uzasadnienie prawne powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej, z przytoczeniem przepisów prawa. Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego jest bowiem konieczne dla późniejszego zastosowania odpowiednich przepisów prawa materialnego lub ich wykładni w stanie faktycznym sprawy, który nie może nasuwać żadnych wątpliwości. W ocenie Sądu, z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, w sposób niebudzący wątpliwości, że zasadne było stanowisko organów obu instancji. Niewątpliwie organy dyscyplinarne nie naruszyły powołanych w skardze przepisów ustawy o Policji. Podjęły wszystkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy, a zebrany materiał dowodowy prawidłowo oceniły uznając, że skarżąca podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej (art. 132 ust. 1 ustawy o Policji) za popełnienie przewinień dyscyplinarnych, polegających na naruszeniu dyscypliny służbowej określonej w 132 ust. 2 i ust 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z art. 54 § 1 ustawy Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia oraz § 17 ust. 2 zarządzenia nr 323 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 marca 2008 r. w sprawie metodyki wykonywania przez Policję czynności administracyjno-porządkowych w zakresie wykrywania wykroczeń oraz ścigania ich sprawców. Zasadnie również, na podstawie art. 134 pkt 1 w zw. z art. 134h, organy te wymierzyły skarżącej karę dyscyplinarną nagany. Orzeczenia wydane w postępowaniu dyscyplinarnym zostały należycie uzasadnione. Wskazać trzeba, że dokonana przez organy ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego nie nosi znamion dowolności. Prawidłowo organy obu instancji stwierdziły w szczególności, że zeznania podinspektora W. P., aspiranta sztabowego P. W. oraz aspiranta K. S. były zbieżne, spójne i wzajemnie się uzupełniające. Oczywiste uchybienia przez skarżącą przepisów dotyczących obowiązku terminowego i wszechstronnego prowadzenia spraw jej powierzonych, w żądnym razie nie mogą być usprawiedliwione przez wskazane przez nią w toku postępowania okoliczności. Niewątpliwie bowiem okoliczności natury osobistej, dotyczące jej problemów rodzinnych nie mogą być ocenione w ten sposób, mając na uwadze charakter służby pełnionej przez skarżącą. Strona nie wykazała przy tym, by podział obowiązków służbowych wśród funkcjonariuszy pełniących służbę w Zespołu ds. Wykroczeń Wydziału Prewencji Komendy Miejskiej Policji w [...] był prawnie wadliwy, co uzasadniało naruszenie przez nią obiektywnie obowiązujących reguł prowadzenia postępowania. W szczególności trzeba mieć na względzie, że skarżąca nie wykazała, że opisane przez nią "nieprawidłowości" zostały zignorowane przez jej bezpośrednich przełożonych, a z przedstawionego przez nią stanowiska ani tego, że w okresie bezpośrednio poprzedzającym stawiany jej zarzut, skarżąca wielokrotnie informowała swoich zwierzchników o problemach związanych z terminowością oraz sposobem wykonywania poszczególnych zadań służbowych. Jak wskazał przy tym organ odwoławczy, że zgłaszane przez skarżącą problemy przy wykonywaniu zadań służbowych były uwzględnianie przez jej przełożonych, o czym świadczy bezsporny w sprawie fakt, że w okresie od dnia [...] stycznia 2015 r. do dnia [...] listopada 2015 r., spośród wszystkich policjantów Zespołu ds. Wykroczeń Wydziału Prewencji Komendy Miejskiej Policji w C. skarżąca przeprowadziła najmniejszą liczbę czynności wyjaśniających w sprawach o wykroczenia. Zauważyć również należy, że, jak wynika z akt administracyjnych sprawy, skarżąca i jej pełnomocnik w dniu [...] marca 2016 r. zostali zapoznani z aktami postępowania dyscyplinarnego [...] i wykonali fotokopie wybranych kart. W ustawowym terminie 3 dni od dnia zapoznania nie skorzystali z przysługującego im prawa do złożenia wniosku o uzupełnienie akt postępowania dyscyplinarnego (zob. k. 218-219 tom 1 akt administracyjnych sprawy). Ponadto trzeba mieć na uwadze, że jakkolwiek do akt sprawy dołączono – na etapie czynności wyjaśniających prowadzonych w trybie art. 134i ust. 4 ustawy o Policji – kopii kart nadzoru czynności wyjaśniających w sprawach o wykroczenia, które nie były w żaden sposób związane z treścią zarzutu dyscyplinarnego stawianego w rozstrzyganej sprawie skarżącej, to niewątpliwie fakt ten nie miał żadnego wpływu na treść orzeczenia. W tym zakresie, jak wynika z akt sprawy, organ zasadnie uznał za przekonywujące zeznania podinspektora W. P.- Naczelnika Wydziału Prewencji KMP w [...], która zeznała, że skarżąca instruowana była przeze nią o czynnościach, których wykonanie w danym postępowaniu jest nieodzowne, zaś karty nadzoru wydawano do części postępowań (zob. k. 194v tom 1 akt administracyjnych sprawy). Oznacza to, że choć faktycznie nie do wszystkich czynności wyjaśniających w sprawach o wykroczenia, które miała do prowadzenia skarżąca były wydane karty nadzoru, to jednak – zdaniem Sądu – nie mogło to mieć wpływu na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, w tych okolicznościach prawidłowo organy stwierdziły popełnienie przez skarżącą przewinienia dyscyplinarnego i wymierzyły jej karę dyscyplinarną nagany. Podkreślić przy tym należy, że kara ta jest w istocie najlżejszą z kar dyscyplinarnych przewidzianych w art. 134 ustawy o Policji, nie sposób zatem uznać, jak twierdzi strona, że została ona "surowo" potraktowana przez organy. Z tych względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2016 r. poz. 718 ze zm.), skargę oddalił.