III SA/Wa 1072/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Sędziowie sędzia WSA Sylwester Golec, sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę Pismem z dnia 3 lutego 2017 r. O. S.A. z siedzibą w W. (zwana dalej: "Skarżąca", "Spółka" lub "Strona") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wydane przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. postanowienie z dnia [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. (dalej: "NUS", "organ egzekucyjny") prowadził postępowanie egzekucyjne wobec Skarżącej na podstawie tytułu wykonawczego z [...] listopada 2015 r. wystawionego przez Wójta Gminy O. (dalej również jako "Wierzyciel"), którym Wierzyciel objął należności z tytułu podatku od nieruchomości za 2010 r. w kwocie należności głównej 20.552,00 zł, a także odsetki liczone od dnia upływu terminu płatności. Organ egzekucyjny na podstawie zawiadomienia z dnia 16 grudnia 2015r. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku [...] w W. S.A. Skarżąca pismem z 28 grudnia 2015 r. zgłosiła na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 2, 6 i 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1201 ze zm., dalej "u.p.e.a.") zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Odnośnie zarzutu z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Skarżąca stwierdziła, że przedmiotowa egzekucja została podjęta w zakresie nieistniejącego obowiązku w odniesieniu do odsetek za zwłokę, których wielkość została zawyżona, bowiem nie uwzględniono okresów, w których nie należało ich naliczać. Ponadto wskazano, iż decyzji Wójta Gminy O. z dnia [...] listopada 2014 r. wskazanej w tytule wykonawczym nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, zatem decyzja ta nie była wykonalna, a obowiązek z niej wynikający nie był wymagalny (art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a.). Podnosząc natomiast zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.) Skarżąca zauważyła, że niedopuszczalna jest egzekucja zobowiązania podatkowego ustalonego w decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, która ze względu na nienadanie rygoru natychmiastowej wykonalności nie podlega wykonaniu. Uzasadniając zarzut wniesiony na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. Spółka uznała, że błędne oznaczenie wysokości odsetek za zwłokę, a także błędne oznaczenie, iż egzekwowany obowiązek jest wymagalny, powodują, że wymóg określony w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. nie został zrealizowany. Wójt Gminy O. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r. uznał za nieuzasadniony zarzut podjęcia egzekucji w zakresie nieistniejącego obowiązku w zakresie odsetek, których wielkość została zawyżona oraz uznał za niedopuszczalne pozostałe zarzuty. W wyniku rozpatrzenia zażalenia SKO w B. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. uchyliło zaskarżone postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wójt Gminy O. po ponownym rozpatrzeniu sprawy postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r. uznał wniesione zarzuty za nieuzasadnione. Odnośnie zarzutu nieistnienia obowiązku w zakresie odsetek, których wielkość została zawyżona (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.) Wierzyciel wykazał, że w związku z zaniechaniem przedstawiciela strony w dostarczeniu wyjaśnień, do opóźnienia wydania decyzji doszło z winy pełnomocnika podatnika, a zatem zachodzi okoliczność wyłączająca powstanie przerwy w naliczaniu odsetek określona w art. 54 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej w skrócie: "O.p."). Odnośnie kwestii nienadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Wójta Gminy O., co zdaniem Spółki było podstawą do wniesienia zarzutu niedopuszczalności egzekucji oraz braku wymagalności, Wierzyciel wyjaśnił, że postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. Wójt Gminy O. nadał nieostatecznej decyzji z dnia 19 listopada 2014 r. rygor natychmiastowej wykonalności. Zatem zarzut braku wymagalności oraz niedopuszczalności egzekucji został uznany za nieuzasadniony. Ponadto Wierzyciel wyjaśnił, że niedopuszczalność musi wynikać z przepisów prawa wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej bądź prowadzenia egzekucji w stosunku do osoby posiadającej konkretne przymioty, a w przedmiotowej sprawie z taką sytuacją nie mamy do czynienia. Również zarzut niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. uznano za nieuzasadniony, bowiem w zarzutach wniesionych na podstawie przepisu art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. można kwestionować jedynie wymogi formalne, jakim powinien odpowiadać tytuł wykonawczy. W sytuacji gdyby tytuł wykonawczy w ogóle nie zawierał danych, o których mowa w ww. przepisie, to adekwatny byłby zarzut z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. Zaś w sytuacji kiedy tytuł zawiera te dane, ale w ocenie zobowiązanego są one nieprawidłowe, co otwiera merytoryczny spór o tę kwestię, to tak sformułowany zarzut podlega kwalifikacji z art. 33 pkt 1 u.p.e.a. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r. SKO w B. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. Wobec powyższego Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. postanowieniem z dnia [...] października 2016 r. uznał zarzuty złożone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 2, 6 i 10 u.p.e.a. za nieuzasadnione. Ww. postanowienie NUS z dnia [...] października 2016 r. zostało następnie utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w W. (dalej: "organ odwoławczy", "DIS") z dnia [...] grudnia 2016 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że organ egzekucyjny prawidłowo orzekł w przedmiocie zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. Stanowisko wierzyciela w zakresie zarzutów określonych w art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela w kwestii zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu oznacza, że organ egzekucyjny nie bada ponownie zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułami wykonawczymi. Organ egzekucyjny nie był uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w ten sposób stanowiska Wierzyciela. Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie jest również uprawniony do ingerowania w treść stanowiska wyrażonego przez Wierzyciela - stanowisko to jest bowiem wiążące także dla organu odwoławczego sprawującego jednocześnie nadzór nad egzekucją administracyjną. Mając na uwadze powyższe, Dyrektor Izby Skarbowej w W. podzielił stanowisko organu egzekucyjnego i Wierzyciela, iż podniesione przez Stronę zarzuty nieistnienia obowiązku oraz braku wymagalności należności objętych tytułami wykonawczymi z uwagi na niedoręczenie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego oraz nienadanie tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności - są bezzasadne. Wierzyciel wykazał, że w związku z zaniechaniem pełnomocnika Strony w dostarczeniu wyjaśnień, do opóźnienia wydania decyzji doszło z winy pełnomocnika, a zatem zachodzi okoliczność wyłączająca powstanie przerwy w naliczaniu odsetek określona w art. 54 § 2 O.p. Ponadto postanowieniem z dnia 4 listopada 2015 r. Wójt Gminy O. nadał nieostatecznej decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. rygor natychmiastowej wykonalności. Przedmiotowe postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi Spółki. Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził ponadto, że organ egzekucyjny nie ma obowiązku dokonania merytorycznej oceny zarzutów wskazanych w art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. z uwagi na związanie stanowiskiem wierzyciela, na co nie ma wpływu nowelizacja art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 618 ze zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a."). Zdaniem DIS nie znajduje uzasadnienia zarzut dotyczący niewyjaśnienia przez organ egzekucyjny, że do opóźnienia w wydaniu decyzji doszło z przyczyn strony, bowiem organ egzekucyjny był w tej kwestii związany stanowiskiem wierzyciela. Ustosunkowując się natomiast do zarzutu określonego w art. 33 § 1 pkt 10 ustawy egzekucyjnej, tj. niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., Dyrektor Izby Skarbowej w W. wskazał, iż w zarzucie tym mogą być kwestionowane jedynie wymogi formalne, jakim musi odpowiadać tytuł wykonawczy - w ramach tego zarzutu nie mieści się podważanie merytorycznej zasadności naliczenia przez wierzyciela odsetek od zaległości podatkowej wskazanych jako należne w tytule wykonawczym, w tym okresu, za jaki odsetki te należy naliczyć. Brakiem formalnym tytułu wykonawczego byłoby natomiast np. niewpisanie kwoty odsetek przy jednoczesnym wskazaniu ich stawki i daty, od której należy je naliczać. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że w zażaleniu nie wykazano jakichkolwiek okoliczności uzasadniających stwierdzenie niedopuszczalności egzekucji. W przywołanej na wstępie skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka wniosła o uchylenie zakwestionowanego postanowienia DIS z [...] grudnia 2016 r. i poprzedzającego je postanowienia NUS z dnia [...] października 2016 r., jak też o uchylenie postanowienia SKO z [...] sierpnia 2016 r. i postanowienia Wójta Gminy O. z [...] stycznia 2016 r. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 34 § 1 w zw. z art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a., ponieważ DIS błędnie przyjął, że w zakresie zarzutu podniesionego na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. jest związany stanowiskiem wierzyciela. Nadto, zdaniem Spółki organ egzekucyjny nie uwzględnił zmiany w art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., która powoduje, że pozostające obecnie poza kontrolą sądową postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela nie może wiązać organu egzekucyjnego, gdyż w tym zakresie oznaczałoby to pozbawienie zobowiązanego prawa do sądu. Zatem kwestie, w których zakresie organ egzekucyjny był przed 15 sierpnia 2015 r. związany stanowiskiem wierzyciela, wymagają obecnie merytorycznej oceny ze strony organu egzekucyjnego. Skarżąca podniosła, że przy rozpatrywaniu zarzutu podniesionego na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. organy nie mogły ograniczyć się do przywołania brzmienia art. 34 § 1 u.p.e.a. i powołania się na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] sierpnia 2016 r., ale powinnny rozpatrzyć te zarzuty samodzielnie i w postanowieniu wydanym w sprawie zarzutów egzekucyjnych przedstawić własną ocenę (czego jednak zaniechano, czym naruszono art. 124 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej: "k.p.a."). Spółka podniosła również zarzut egzekucji obowiązku nieistniejącego w zakresie odsetek za zwłokę. Zdaniem Skarżącej Wierzyciel nie uwzględnił bowiem, że w zakresie odsetek od zaległości w podatku od nieruchomości za rok 2010 wystąpiły okresy nienaliczania odsetek, o których mowa w art. 54 § 1 O.p. Okresami tymi były okresy, o których mowa w art. 54 § 1 pkt 7 O.p., bowiem: postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego zostało doręczone w dniu 28 lipca 2014 r.; decyzja organu I instancji, którą egzekwowano, została doręczona w dniu 24 listopada 2014 r., a więc po upływie 3 miesięcy, licząc od dnia wszczęcia postępowania. Skarżąca zarzuciła, że powyższe okoliczności nie zostały uwzględnione, co doprowadziło do wszczęcia egzekucji odsetek obliczonych bez pominięcia okresów, w których nie należało ich naliczać. Organ egzekucyjny nie wyjaśnił i nie uzasadnił, że Strona przyczyniła się do opóźnienia w wydaniu decyzji za okres, za który w zaskarżonym postanowieniu naliczono odsetki. Ponadto Spółka wskazała, że decyzji Wójta Gminy O. z dnia [...] listopada 2014 r. nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności. Decyzja ta nie była zatem wykonalna, zaś określony w niej obowiązek nie był wymagalny. Dlatego też egzekwowanie obowiązku wynikającego z tej decyzji powoduje, że uzasadniony jest zarzut, o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując jednocześnie zaprezentowane wcześniej stanowisko oraz uznając zarzuty skargi za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do obowiązującego, od dnia 15 sierpnia 2015 r., nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza przepisów prawa. Przedmiotem zaskarżenia w rozpoznanej sprawie było postanowienie DIS w sprawie zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 2, 6 i 10 u.p.e.a., w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym wobec Skarżącej na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Wójta Gminy O. Wskazać należy, że zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Tym samym, w rozpoznanej sprawie nastąpiło związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. w kwestii uznania za bezzasadne wszystkich zarzutów zgłoszonych przez Spółkę. Stanowiska tego nie zmienia nowelizacja art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., obowiązująca od dnia 15 sierpnia 2015 r. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym przed 15 sierpnia 2015r., sądy administracyjne były uprawnione do orzekania w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kognicja sądów w zakresie tych dwóch kategorii orzeczeń nie była ograniczona przedmiotowo. Jednakże w dniu 15 sierpnia 2015r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015r., poz. 658, dalej: "ustawa nowelizująca"), którą zmieniono między innymi treść art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z aktualnym brzmieniem tego przepisu sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Natomiast art. 2 ustawy nowelizującej stanowi, że wskazane regulacje p.p.s.a., w tym art. 3 § 2 pkt 3, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, mają zastosowanie jedynie do postępowań wszczętych po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej, tj. po 15 sierpnia 2015 r. W niniejszej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte po 15 sierpnia 2015 r., nastąpiło to bowiem wraz z wniesieniem skargi, czyli w lutym 2017 r., tak więc zastosowanie do niego znajdzie art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w jego nowym brzmieniu, zgodnie z którym skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje na postanowienie, którego przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Zwłaszcza, że postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] sierpnia 2016 r. zostało również wydane po dniu 15 sierpnia 2015 r. Podkreślić jednak należy, że omówione wyżej przepisy mają zastosowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym, ale nie mają zastosowania w ramach postępowania egzekucyjnego w administracji. Jak wynika z brzmienia art. 34 § 1 u.p.e.a. przepis ten nie uległ zmianie, co oznacza, że pomimo zmiany kognicji sądów administracyjnych nie zmieniła się regulacja dotycząca związania organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela. Tym samym organ egzekucyjny wydający rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie nie był uprawniony do samodzielnego rozpatrzenia wniesionych zarzutów i przedstawienia własnej oceny w wydanym postanowieniu odnośnie zarzutów wniesionych w trybie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. W związku z tym zarzuty naruszenia art. 34 w zw. z art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. i art. 124 k.p.a. podniesione w skardze należało uznać za niezasadne. Sąd stwierdza również, że nie jest zasadny zarzut dotyczący nieprawidłowego wyliczenia odsetek za zwłokę poprzez nieuwzględnienie okresów ich nienaliczania. Jak wynika z akt sprawy, w prowadzonym wobec Skarżącej postępowaniu podatkowym organy podatkowe przekroczyły terminy przewidziane na załatwienie sprawy, o których mowa w art. 139 § 1 - § 3 O.p., co zgodnie z art. 54 § 1 pkt 3 i pkt 7 O.p. skutkuje tym, że odsetki za okresy wykraczające poza ustawowe terminy załatwienia sprawy nie powinny być naliczane. W tym miejscu dodać jednak należy, że w myśl art. 139 § 4 O.p. do terminów przewidzianych w przepisach § 1- 3 nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa podatkowego dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresu opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Tak więc sam upływ wskazanych wyżej terminów nie przesądza jeszcze o tym, że pociągnie on za sobą określone skutki procesowe. Sytuacja taka ma miejsce w przedmiotowej sprawie, gdzie przyczyna przekroczenia terminów jest przedmiotem sporu między stronami. Opóźnienie spowodowane przez stronę lub jej przedstawiciela ma ponadto jeszcze ten skutek, że z mocy art. 54 § 2 O.p. wyłącza ono zastosowanie przepisów art. 54 § 1 pkt 3 i pkt 7 O.p. W okolicznościach niniejszej sprawy Wierzyciel w swoim stanowisku, które, jak wyżej wykazano, jest wiążące dla organu, przedstawił, jakie czynności dowodowe i wyjaśniające były prowadzone w tym okresie i w tym konkretnym postępowaniu oraz które to czynności, z przyczyn niezależnych od organu czy z winy strony, przyczyniły się do przekroczenia terminów wskazanych w art. 54 § 1 pkt 7 O.p. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że stanowisko organów, odnośnie przyczynienia się przez Skarżącą do opóźnienia w załatwieniu sprawy oraz istnienia przyczyn niezależnych od organu jest zasadne. W związku z tym obciążenie jej obowiązkiem zapłaty odsetek za opóźnienie jest prawidłowe i odpowiada prawu. Podniesiony w skardze zarzut braku wymagalności obowiązku objętego przedmiotowym tytułem wykonawczym z uwagi na nienadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej Wójta Gminy O. także nie zasługuje na uwzględnienie. Wierzyciel w swoim stanowisku zawarł informację, że postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. nadano rygor nieostatecznej decyzji Wójta Gminy O. z dnia [...] listopada 2014 r. Ponadto wskazano, że od powyższego postanowienia Spółka wniosła zażalenie, które datowane było na dzień 25 listopada 2015 r., co również czyni zarzut braku doręczenia tego postanowienia przed wszczęciem egzekucji administracyjnej nieuzasadnionym. Konkludując, wszystkie podniesione w skardze zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie. Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, nie dopatrzył się też innych naruszeń prawa pozwalających na uwzględnienie skargi. Z tych powodów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.