V SA/Wa 1863/17

Starszy referendarz sądowy Anna Nasiłowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości z tytułu zwrotu dofinansowania p o s t a n a w i a: odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W złożonym na urzędowym formularzu (PPF) wniosku o przyznanie prawa pomocy A. M. (dalej: "Skarżąca" lub "Strona") wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazała, iż prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, a podstawą jej utrzymania jest wynagrodzenie z tytułu świadczonej pracy w wysokości 6.800,35 zł. Skarżąca posiada mieszkanie (spółdzielcze-własnościowe) o powierzchni 73,56 m.kw. oraz wartości 280.000 zł, altanę na rodzinnych ogródkach działkowych o powierzchni 29,69 m.kw. oraz wartości 10.000 zł, oszczędności w kwocie około 60.000 zł. Skarżąca wykupiła również polisę ubezpieczeniową o wartości wykupu 10.000 – 11.000 zł. Do wydatków zaliczyła spłatę pożyczki na remont mieszkania - około 9.000 zł oraz koszty utrzymania mieszkania – około 600 zł. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje. Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest – stosownie do treści przepisu art. 199 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), zwanej dalej: "p.p.s.a." – ponoszenie przez stronę kosztów postępowania związanych ze swym udziałem w sprawie. Prawo pomocy stanowi wyjątek od tej zasady i może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Literalna wykładnia omawianych regulacji nie pozostawia wątpliwości co do tego, iż inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki przemawiające za udzieleniem prawa pomocy, ciąży na ubiegającej się o takie prawo stronie. Godzi się zatem przyjąć, iż wprowadzając wyjątek od ogólnej zasady partycypowania w kosztach sądowych, ustawodawca złożył obowiązek wykazania pozytywnych przesłanek na wnioskodawcę, zaś ocenę ich spełnienia pozostawił uznaniu referendarza lub sądu rozpoznającego wniosek. Jednakowoż podkreślić należy, iż instytucja prawa pomocy znajduje zastosowanie w przypadku osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną, czy wręcz znajdujących się w stanie ubóstwa. Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia, bądź środki te są bardzo ograniczone. Mając na uwadze powyższe uznano, iż złożony wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem Strona nie wykazała, iż nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku w jej koniecznym utrzymaniu. Zasadniczy wpływ na przyjęcie takiego stanowiska wywarła ta okoliczność, iż Skarżąca oświadczyła, że posiada oszczędności w wysokości około 60.000 zł, a więc środki pieniężne które nie są pożytkowane na niezbędne wydatki (bieżące, konieczne). Ponadto Skarżąca pracuje i osiąga wynagrodzenie w kwocie 6.800,35 zł, jest właścicielką mieszkania (73,56 m.kw.), a więc ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Wobec tego uznać należy, że uzyskiwane wynagrodzenie oraz posiadane oszczędności są wystarczające aby Strona bez uszczerbku w koniecznych utrzymaniu poniosła koszty postępowania sądowego. Z wyłożonych względów, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.