II SA/Wr 638/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Sędzia WSA Władysław Kulon (sprawozdawca) po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi D. G. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia oddala skargę w całości. Działająca przez profesjonalnego pełnomocnika D. G. oprotestowała skargą wywiedzioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej – DWINB) z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. Przedłożone łącznie ze skargą akta administracyjne dokumentują następujący przebieg przeprowadzonego w sprawie postępowania administracyjnego. Wnioskiem z dnia 14 czerwca 2012 r. D. G. wystąpiła do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. (dalej – PINB) z żądaniem wszczęcia postępowania m.in. w sprawie stanu technicznego przewodów kominowych w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w B. G. oraz podłączenia do tych przewodów urządzeń grzewczych. Organ nadzoru budowlanego I instancji w ramach prowadzonego postępowania uzyskał od zarządcy budynku protokoły z okresowych kontroli przewodów kominowych oraz ekspertyzy sporządzone przez mistrza kominiarskiego. Po przeprowadzeniu oględzin przedmiotowego obiektu oraz zawiadomieniu stron postępowania o tzw. gotowości decyzyjnej w dniu 25 września 2014 r. PINB w powiecie w. wydał m.in. decyzję nr [...], którą nałożył na D. D. właścicielkę lokalu nr 3a zlokalizowanego w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w B. G. obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości poprzez wykonanie prawidłowej wentylacji nawiewno-wywienej w pomieszczeniu kuchni oraz zapewnienie dopływu powietrza do wszystkich pomieszczeń lokalu mieszkalnego, w którym zamontowane są okna PCV poprzez zamontowanie nawietrzników lub inny technicznie możliwy sposób. Do wykonania nakazu zakreślono termin do dnia 31 grudnia 2014 r.. Na etapie postępowania odwoławczego w stosunku do wskazanej decyzji zapadła decyzja DWINB z dnia [...] r., nr [...] o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Prowadząc ponownie sprawę PINB w powiecie w. w dniu [...] r. wydał decyzję nr [...], którą nakazał D. G. (dawniej D.) usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości poprzez wykonanie prawidłowej wentylacji nawiewno-wywienej w pomieszczeniu kuchni oraz zapewnienie dopływu powietrza do wszystkich pomieszczeń lokalu mieszkalnego, w którym zamontowane są okna PCV poprzez zamontowanie nawietrzników lub inny technicznie możliwy sposób, w terminie do dnia 31 sierpnia 2015 r.. W dniu 27 września 2016 r. PINB skierował do zobowiązanej upomnienie nr [...] wzywające do wykonania wyżej wskazanej decyzji. Prowadzona przez zobowiązaną korespondencja z organem nie stanowiła w jego ocenie wykonania nakazu, wobec czego w dniu 28 marca 2017 r. wystawiono tytuł wykonawczy nr [...], który zaopatrzono w klauzulę o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji administracyjnej. W dniu [...] r. PINB w powiecie w. wydał także postanowienie nr [...], którym przyjmując w podstawie prawnej art. 119, 120, 121 § 2 i § 4 oraz art. 122 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 1619, dalej u.p.e.a.) nałożył na D. G. (dawniej D.) grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 2 000 zł z powodu uchylania się od wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia 28 marca 2017 r., nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia wyjaśniono, że decyzją z dnia [...] r. nałożono na D. G. określone obowiązki, które nie zostały wykonane mimo upomnienia, w którym uprzedzono, że w razie niewykonania obowiązku zostanie wszczęte postępowanie egzekucyjne w administracji. Wobec niewykonania obowiązku zdaniem organu zasadne stało się wydanie postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, który to środek egzekucyjny zmierzać ma do wykonania przez stronę zobowiązaną obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji. Podano też, że ustalając wysokość grzywny w celu przymuszenia w kwocie dwóch tysięcy zł organ kierował się zasadą celowości i słuszności zastosowanego środka. Obowiązek nałożony na stronę nie został wykonany pomimo znacznego upływu czasu od terminu określonego w decyzji. W lutym 2016 r. zobowiązana informowała organ o zamiarze zmiany sposobu ogrzewania lokalu nr [...] przy ul. [...] w B. G., jednakże do dnia wydania postanowienia nie przedłożyła dokumentów poświadczających ten fakt. Uznając wykonanie egzekwowanego obowiązku za niezbędne, według organu konieczne stało się nałożenie grzywny w celu przymuszenia w kwocie dwóch tysięcy zł, jako dolegliwość niezbędną do realizacji obowiązku przy uwzględnieniu okoliczności niniejszej sprawy. Wybór środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia uzasadniono treścią art. 122 § 2 pkt 2 u.p.e.a., z którego wynika, że w przypadku egzekucji obowiązku wynikającego z Prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy najpierw powinna zostać nałożona grzywna w celu przymuszenia, a w drugiej kolejności powinno być zastosowane wykonanie zastępcze. Nadto wskazano na art. 7 § 2 u.p.e.a. przewidujący zasadę stosowania najmniej uciążliwego środka egzekucyjnego, zwaną też zasadą najłagodniejszego środka, i zaznaczono, iż przepisy nie określają, które ze środków są mniej lub bardziej uciążliwe dla zobowiązanej. Organ I instancji wyjaśnił także, że zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci wykonania zastępczego byłoby bardziej uciążliwe dla zobowiązanej. Nie godząc się z wydanym postanowieniem D. G. oprotestowała je zażaleniem. W dniu [...] r. DWINB wydał postanowienie nr [...], którym na podstawie art. 134 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej – k.p.a.) stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. W motywach rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że postanowienie PINB z dnia [...] r., nr [...] nie zostało przez żalącą się odebrane pomimo dwukrotnego awizowania, co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru. Następnie wskazując na przepisy procedury administracyjnej wyjaśniono zasady doręczania pism oraz zasadę związaną z domniemaniem doręczenia nieodebranej korespondencji, która była dwukrotnie awizowana. Według DWINB w badanym przypadku doszło do doręczenia zaskarżonego postanowienia na zasadzie domniemania doręczenia. Wskazano, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej zaskarżone postanowienie wynika, że pomimo dwukrotnego awizowania w dniach 29 marca 2017 r. i 6 kwietnia 2017 r., nie została ona odebrana przez adresata i w związku z tym została zwrócona do nadawcy. Domniemanie doręczenia przesyłki przyjęto na dzień 12 kwietnia 2017 r., zatem termin do wniesienia zażalenia na postanowienie upłynął z dniem 19 kwietnia 2017 r.. Zażalenie na postanowienie zostało natomiast złożone dopiero w dniu 8 maja 2017 r., o czym świadczy prezentata na zażaleniu oraz data jego sporządzenia. W tych okolicznościach w ocenie organu II instancji nie został dochowany siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia wynikający z art. 141 § 2 k.p.a.. Zastępujący D. G. profesjonalny pełnomocnik wywiódł w jej imieniu skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu czyniąc zarzut sprzeczności istotnych ustaleń organu z treścią zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, polegającą na niezasadnym przyjęciu, iż postanowienie PINB zostało dwukrotnie awizowane poprzez pozostawienie zawiadomienia o nadesłanej korespondencji w skrzynce odbiorczej skarżącej, podczas gdy skarżąca nie otrzymała powiadomienia o podjętych próbach doręczenia jej istotnej korespondencji, co skutkowało wadliwym przyjęciem, iż termin do wniesienia środka zaskarżenia nie został dochowany. Ze względu na poczyniony zarzut skarżąca wniosła o: - uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz orzeczenia organu I instancji i przekazanie sprawy PINB w powiecie w. do ponownego jej rozpoznania, - wyznaczenie na zasadzie art. 89 § 2 k.p.a. rozprawy w niniejszej sprawie w celu wyjaśnienia podstaw skargi w szczególności poprzez przeprowadzenie dowodu z przesłuchania skarżącej oraz świadka J. G.o na okoliczność tego, że z przyczyn obiektywnych D. G. nie była w stanie podjąć przesyłki, zawierającej kwestionowane postanowienie tj. nie otrzymała powiadomienia o podjętych próbach doręczenia jej istotnej korespondencji i na okoliczność tego, kiedy skarżąca dowiedziała się o treści postanowienia PINB w powiecie w., - wstrzymanie na zasadzie art. 17 § 2 zdanie 2 u.p.e.a. postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia niniejszej skargi; - zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, iż skarżąca nie otrzymała żadnego powiadomienia o nadejściu adresowanej do niej przesyłki poleconej, zawierającej pismo organu, wobec czego bezzasadnym było stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia przez nią środka zaskarżenia i w konsekwencji zastosowania przepisów art. 44 § 4 k.p.a.. Warunkiem uznania pisma za doręczone, w rozumieniu art. 44 § 4 k.p.a., jest spełnienie wszystkich wymogów płynących z powołanego przepisu. Musi zatem istnieć pewność co do tego, że nastąpiło prawidłowe zawiadomienie adresata o pozostawieniu przesyłki w oddawczym urzędzie pocztowym przez określony czas. Adresat musi być zawiadomiony zarówno o pozostawieniu pisma, jak i miejscu gdzie może je odebrać oraz o terminie odbioru, a zwrotne potwierdzenie odbioru powinno być wypełnione czytelnie wraz z podpisem listonosza. W tym kontekście weryfikacji przez organ wymagały okoliczności związane ze sposobem dokonania zawiadomienia skarżącej o pozostawieniu adresowanej doń przesyłki poleconej albowiem brak adnotacji o miejscu złożenia zawiadomienia o możliwości odbioru pisma powoduje, że organ nie może uznać decyzji za doręczoną w trybie art. 44 § 4 k.p.a., przy czym samo umieszczenie na kopercie zawierającej decyzję lub na dowodzie potwierdzającym doręczenie pisma (zwrotnym potwierdzeniu odbioru) stempla, czy wzmianki o awizowaniu przesyłki nie może być wystarczające do stwierdzenia, iż zostały spełnione przesłanki doręczenia zastępczego, ponieważ z powyższych dokumentów wynikać musi, że doręczyciel dokonał powiadomienia adresata o przesyłce w sposób wskazany w art. 44 k.p.a. Organ tymczasem zaniechał prawidłowego sprawdzenia wskazywanych okoliczności. Na koniec autor skargi wyjaśnił, że skarżąca wykonała zobowiązanie nałożone na nią przez PINB, wobec czego zasadnym byłoby umorzenie wymierzonej jej a nie ściągniętej dotychczas grzywny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracją lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 p.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wskazać też trzeba, że zgodnie z art. 119 pkt 3 oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Oznacza to, że w przypadku skarg na tego rodzaju postanowienia, skierowanie ich do rozpoznania w powyższym trybie nie jest uzależnione od wniosku strony. Na takiej właśnie podstawie została rozpoznana przez Sąd złożona w niniejszej sprawie skarga na postanowienie DWINB z dnia [...] r., nr [...]. Przystępując do rozważań, które doprowadziły Sąd do wniosku o braku podstaw do uwzględnienia skargi, w pierwszej kolejności odnotować należy, że podstawę zaskarżonego postanowienia stanowi art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Na tle wykładni tego przepisu wyjaśnić należy, że po otrzymaniu odwołania, przed dokonaniem merytorycznego rozpoznania sprawy, organ odwoławczy obowiązany jest zbadać w postępowaniu wstępnym, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Dokonując ustaleń w zakresie zachowania terminu, organ winien wziąć pod uwagę i rozważyć wszystkie okoliczności istotne z punktu widzenia dokonania takiej oceny, w tym ustalić w sposób jednoznaczny termin doręczenia decyzji. Zgodnie bowiem z art. 129 § 2 k.p.a., odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie od dnia jej ogłoszenia stronie. Skuteczność czynności doręczenia ma więc istotne znaczenie dla ustalenia, czy odwołanie od decyzji zostało wniesione w ustawowym terminie. W razie wątpliwości i zaistnienia konieczności wyjaśnienia kwestii istotnych dla powyższych ustaleń, organ zobowiązany jest przeprowadzić, stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., postępowanie wyjaśniające w niezbędnym zakresie. Rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi bowiem rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Oznacza mianowicie weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, która korzysta z ochrony trwałości decyzji, określonej w art. 16 § 1 k.p.a. (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2016 r., s. 602). Dlatego też każde uchybienie terminu do wniesienia odwołania, tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, obliguje organ odwoławczy do stwierdzenia tego uchybienia przez wydanie postanowienia na podstawie art. 134 k.p.a. i nie jest to zależne od swobodnego uznania organu. Na potrzeby niniejszej sprawy należy także brać pod uwagę to, że w podstawie prawnej rozstrzygnięcia drugoinstancyjnego zawarto art. 144 k.p.a., gdyż skarżąca oprotestowała postanowienie organu I instancji zażaleniem. W kontrolowanej sprawie Sąd uznał, że organ odwoławczy, dokonał właściwych ustaleń odnośnie ustalenia daty doręczenia skarżącej postanowienia organu I instancji z dnia [...] r., nr [...]. DWINB prawidłowo przyjął, że przedmiotowe postanowienie zostało skutecznie doręczone skarżącej z upływem dnia 12 kwietnia 2017 r. w tzw. trybie zastępczym, określonym w art. 44 k.p.a. Stosownie do tego przepisu, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 (doręczenie właściwe - do rąk adresata) i w art. 43 (doręczenie zastępcze - do rąk osoby wymienionej w tym przepisie) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego (§ 1 pkt 1), zaś zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). Z kolei, po myśli art. 44 § 3 k.p.a., w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2 art. 44 k.p.a., pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 art. 44 k.p.a., a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4 art. 44 k.p.a.). Przytoczony przepis reguluje doręczenie nazywane zastępczym i powoduje możliwość przyjęcia fikcji doręczenia. W ocenie Sądu, wydając zaskarżone postanowienie, organ odwoławczy prawidłowo uznał, że doręczenie skarżącej postanowienia było zgodne ze wskazanymi wyżej wymogami ustawowymi. Placówka pocztowa przechowywała przesyłkę przez czternaście dni i była ona dwukrotnie awizowana, po raz pierwszy w dniu 29 marca 2017 r. i po raz drugi w dniu 6 kwietnia 2016 r.. Wobec nieodebrania przez skarżącą przesyłki w terminie, została ona zwrócona do organu w dniu 14 kwietnia 2017 r., co wynika z prezentaty na kopercie zawierającej przedmiotową korespondencję. W ocenie Sądu, prawidłowe jest również przedstawione przez organ II instancji wyliczenie, określonego w art. 141 § 2 k.p.a., terminu do wniesienia przez skarżącą zażalenia. DWINB właściwie za datę doręczenia skarżącej postanowienia organu I instancji w trybie zastępczym przyjął dzień 12 kwietnia 2017 r., zaś w dniu następnym po przyjętym za dzień domniemanego doręczenia rozstrzygnięcia rozpoczął bieg siedmiodniowy termin na wniesienie zażalenia. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Z tych względów termin do wniesienia zażalenia, liczony od dnia następującego po dniu doręczenia skarżącej postanowienia upłynął z końcem dnia 19 kwietnia 2017 r.. Zażalenie zostało zredagowane w dniu 8 maja 2017 r., czego dowodzi data zamieszczona na przedmiotowym piśmie i w tym samym dniu zostało złożone w PINB, co potwierdza prezentata organu ze wskazaniem daty oraz zawierająca podpis pracownika. Konsekwencją ustalenia powyższej daty jest zatem stwierdzenie, że wniesienie zażalenia zostało dokonane z uchybieniem terminu, określonego w art. 141 § 2 k.p.a.. Stwierdzić więc należy, że dokonanie określonej czynności po terminie powoduje, że organ odwoławczy na podstawie art. 134 k.p.a. zobowiązany jest do wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu. Uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i nie zależy od uznania organu administracji lecz w razie stwierdzenia uchybienia terminu, organ z urzędu nie może analizować przyczyn takiego stanu rzeczy. Nie ma on więc obowiązku, a nawet prawa wyjaśniać, dlaczego doszło do uchybienia terminu, czy nastąpiło to bez winy strony i czy ma ona świadomość uchybienia terminu. Odnosząc się do twierdzeń skargi zauważyć przyjdzie, że skarżąca wnioski skargi opiera zasadniczo na jednym zarzucie polegającym na braku powiadomienia jej o nadejściu przesyłki zawierającej postanowienie, co ma według niej wykluczać możliwość zastosowania w sprawie domniemania doręczenia. W ocenie Sądu, o ile podniesiony zarzut miałby się potwierdzić, możliwe byłoby skuteczne kwestionowane zaskarżonego postanowienia. W realiach niniejszej sprawy tak jednak nie jest, zaś autor skargi poza podniesieniem zarzutu nie jest go w stanie rzeczowo uzasadnić, zaś okoliczności opisane w piśmie procesowym stoją w sprzeczności z materiałem dowodowym sprawy. W aktach administracyjnych znajduje się oryginał postanowienia PINB z dnia [...] r., nr [...] oraz koperta zawierająca egzemplarz postanowienia kierowany na adres skarżącej. Na rzeczonej kopercie znajduje się pieczęć urzędu pocztowego w W. z datą 28 marca 2017 r., co potwierdza, że w tym dniu organ złożył korespondencję w urzędzie pocztowym. Na korespondencji znajdują się dwie adnotacje z datami 29 marca 2017 r. i 6 kwietnia 2017 r. dotyczące awizowania i powtórnego awizowania. Dodatkowo na zwrotnym potwierdzeniu odbioru podano, że ,,pisma nie doręczyłem w sposób określony w pkt 1, pismo pozostawiłem w urzędzie pocztowym o czym umieściłem zawiadomienie na drzwiach mieszkania adresata ze wskazaniem, gdzie i kiedy pismo pozostawiono". Na rewersie zwrotnego potwierdzenia odbioru zamieszczono pieczęć doręczyciela B.-G. I ul. [...], przy czym pieczęć ta zawierała wskazanie dni i godzin, w których urząd jest czynny. W świetle adnotacji, zapisów i dat zamieszczonym na korespondencji zawierającej postanowienie organu I instancji nie sposób podzielić twierdzeń skargi jakoby niezasadnie przyjęto, że postanowienie było dwukrotnie awizowane. Dla porządku zauważyć należy, że autor skargi zarzuca nawet, że skarżąca powiadomienia o awizowaniu nie otrzymała, a organ niezasadnie przyjmował, że pozostawiono je w skrzynce odbiorczej skarżącej. Nie dostrzegł przy tym autor skargi, że w zapisach zamieszczonych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru doręczyciel informował o pozostawieniu zawiadomienia o awizowaniu ale na drzwiach mieszkania skarżącej, nie zaś w skrzynce odbiorczej. Zatem sama konstrukcja zarzutu skargi zmierza więc bardziej do podniesienia okoliczności, która może skutecznie podważyć prawidłowość rozstrzygnięcia lecz już w samym gramatycznym brzmieniu odbiega od stanu faktycznego zaistniałego w sprawie. Z drugiej zaś strony skarżąca nie podnosi okoliczności, które fakty wynikające ze zwrotnego potwierdzenia odbioru byłyby w stanie logicznie podważyć. Dość w tym miejscu wskazać, że okolicznością na jaką skarżąca się w tym względzie powołuje ma być żądanie przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, w trakcie której miałaby być słuchana zarówno skarżąca jak i wskazany przez nią świadek. Żądanie przeprowadzenia rozprawy oparto na treści art. 89 § 2 k.p.a.. Sąd zauważa, że na etapie postępowania sądowoadministracyjnego nie prowadzi się rozpraw administracyjnych, zaś sam wniosek procesowy, zgodnie z treścią nadaną jej przez autora skargi ma dotyczyć okoliczności powzięcia wiedzy przez skarżącą o treści postanowienia, nie zaś o zawiadomieniu o pozostawieniu korespondencji w urzędzie pocztowym. Sam wniosek procesowy jest niezasadny i ze względu na jego podstawę prawną niedopuszczalny. Nie chodzi też w sprawie o powzięcie przez skarżącą wiedzy o postanowieniu ale o pozostawieniu korespondencji w urzędzie pocztowym. Skład orzekający Sądu względem podjęcia przez adresata korespondencji właściwych działań ukierunkowanych na obalenie domniemania doręczenia podziela pogląd prawny zamieszczony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 lutego 2017 r., (sygn. akt I SA/Gd 1567/16), gdzie podano, że ,,Doręczenie przewidziane w art. 44 k.p.a. oparte jest na domniemaniu, że pismo dotarło do rąk adresata, i że w ten sposób doręczenie zostało dokonane prawidłowo. Domniemanie to jednak może być przez adresata obalone poprzez uprawdopodobnienie, że nie został zawiadomiony o przeznaczonym dla niego piśmie, złożonym w pocztowej placówce oddawczej. Nie jest przy tym wystarczające samo zaprzeczenie adresata, że nie powziął wiadomości o złożeniu go w danym urzędzie, lecz konieczne jest poparcie twierdzenia dowodami na uprawdopodobnienie okoliczności niepowzięcia wiadomości o piśmie. Do obalenia domniemania prawdziwości zawartych informacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru nie jest wystarczające samo przedstawienie oświadczenia osoby kwestionującej zapisy na dokumencie urzędowym. Dowodem świadczącym o naruszeniu bądź braku naruszeń procedury doręczania przesyłki mogły być wyniki procedury reklamacyjnej wszczętej u operatora pocztowego" - LEX nr 2268839. W świetle dotychczas powiedzianego nie sposób uznać zasadności skargi, której zarzuty nie znajdują racjonalnego uzasadnienia, w sytuacji gdy stanowisko organu zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu opiera się na dowodach zaczerpniętych z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Nie może stanowić podstawy rozważań Sądu wniosek skargi dotyczący wstrzymania postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 17 § 2 zd. 2 u.p.e.a., a to z tej przyczyny, że sąd administracyjny nie jest władny podejmować rozstrzygnięć w zakresie kompetencyjnym przypisanym organowi egzekucyjnemu. Podobnie bez znaczenia dla losów skargi pozostaje wniosek o umorzenie grzywny ze względu na wykonanie obowiązku. Wyjaśnić należy skarżącej, że wykonanie obowiązku uprawnia ją do złożenia takowego wniosku we właściwym trybie wynikającym z u.p.e.a. ale do organu egzekucyjnego, ale nie sądu administracyjnego. Zdaniem Sądu w istniejących okolicznościach organ II instancji prawidłowo uznał, że skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia zażalenia i zasadnie wydał postanowienie, którym stwierdził ten fakt. W tym stanie rzeczy, wobec braku uzasadnionych podstaw skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.