II SA/Wr 716/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz - Kremis Sędziowie: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (spr.) Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Protokolant Natalia Rusinek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 07 grudnia 2017r. sprawy ze skargi B. S. i M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w L. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na rozbudowie, przebudowie i nadbudowie budynku usługowego z przeznaczeniem na usługowo-produkcyjny oddala skargę w całości. Wyrokiem z dnia 26 września 2017 r. sygn. akt II OSK 762/16 sąd odwoławczy uchylił wyrok tut. Sądu z dnia 8 października 2005 r. sygn. akt II SA/Wr 278/15 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Jak wynika z uzasadnienia, zaskarżony wyrok uchylał decyzję organu utrzymującą w mocy decyzję lokalizacyjną oraz decyzję pierwszej instancji ustalającą warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na rozbudowie, przebudowie i nadbudowie budynku usługowego z przeznaczeniem na usługowo-produkcyjny. Inwestor zamierza zmienić sposób użytkowania obiektu na produkcję drobnowymiarowych elementów plastikowych i usługi nieuciążliwe. Wnioskowane parametry zamierzenia odpowiadają charakterystyce urbanistycznej pod względem kontynuacji funkcji, zaś planowana inwestycja w ocenie organu spełnia wymogi z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Według organu nie oddziałuje znacząco lub potencjalnie znacząco na środowisko. Wynika to z ustaleń organu pierwszej instancji i opinii WIOŚ, że planowane przedsięwzięcie nie zostało wymienione w rozporządzeniu RM z dnia 9 listopada 2010 r. (Dz. U. Nr 213, poz. 1397). Skarżący zarzucili niewyjaśnienie istotnych okoliczności w zakresie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Dodatkowo zarzucili naruszenie art. 106 § 1 i 2 k.p.a. w związku z art. 53 ust. 4 pkt 11 lit. a i b u.p.z.p. w związku z art. 88d ust. 2 prawa wodnego (p.w.) i w związku z art. 64 ust. 1 w związku z art. 52 ust. 2 pkt b u.p.z.p. oraz art. 7, 77, 107 § 3 k.p.a. w związku z § 5 ust. 1, § 6 ust. 1 i § 7 ust. 1 rozporządzenia MI z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), a także § 3 ust. 2 tego rozporządzenia w powiązaniu z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Uwzględniając skargę tut. Sąd wyraził pogląd, że konieczne było bardziej wnikliwe wyjaśnienie, czy przed wydaniem decyzji należało przeprowadzić ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Nie wykluczono bowiem, że składnikiem przetwarzanego granulatu będzie elastomer (§ 3 ust. 1 pkt 31 rozporządzenia z 2010 r.) bądź granulat PP i PE (§ 3 ust. 1 pkt 80). Wniosek inwestora nie zawierał dostatecznej charakterystyki wpływu na środowisko (art. 52 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p.). Uwzględniając skargę kasacyjną inwestora sąd odwoławczy nie zgodził się z ocenami WSA o potrzebie dodatkowego wyjaśnienia kwestii oddziaływania zamierzenia inwestora na środowisko, prowadzącymi do wniosku, że decyzja narusza art. 52 ust. 2 pkt 2c, art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. oraz art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Do przepisów odrębnych niewątpliwie zalicza się ustawa z dnia 3 października 2008 r. o ocenach, wymagająca uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jako rozstrzygnięcia poprzedzającego wydanie decyzji lokalizacyjnej w przypadku zaistnienia przesłanek ustawowych. W nin. sprawie organy w sposób dostateczny ustaliły brak przesłanek do wymagania od inwestora przedstawienia decyzji środowiskowej. Pogląd ten NSA szeroko uzasadnił. Dlatego sąd odwoławczy nie stwierdził w tym zakresie naruszeń przepisów prawnych wskazanych w zaskarżonym wyroku, jako uzasadniających uwzględnienie skargi. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w toku ponownego rozpoznania niezbędne będzie uwzględnienie powyższych ocen i konieczne będzie sprawdzenie prawidłowości stosowania art. 61 u.p.z.p. w pozostałym zakresie. W toku ponownego rozpoznania skarżący złożyli dokumenty dotyczące uciążliwości przedsięwzięcia zrealizowanego przez inwestora na podstawie pozwolenia na budowę oraz twierdzili, że niedługo nastąpi zbycie i zmiana sposobu użytkowania tego obiektu. Dołączyli ponadto dokumentację stanu zdrowia skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W uzasadnieniu wydanego w nin. sprawie wyroku z dnia 8 października 2015 r. tut. Sąd nie odniósł się w żaden sposób do zarzutów skarżących zawartych w załączniku do protokołu rozprawy. Ograniczył się do omówienia zasadności zarzutów skargi odnoszących się do przedwczesności stanowiska organu o braku podstaw do przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko oraz kompletności wniosku inwestora w tym zakresie. W szczególności Sąd nie rozważył znaczenia zarzutów skargi, że obiekt znajduje się na terenie zalewowym oraz że ograniczona jest przepustowość kanalizacji, co zakłóca odbiór ścieków. Natomiast w załączniku do protokołu (k. 218) skarżący zarzucili, że przedsięwzięcie znajduje się na obszarze o którym mowa w art. 88d ust. 2 p.w. (zagrożonym powodzią), zatem decyzja wymagała uzgodnienia dyrektora RZGW, a ponadto że wniosek nie określa gabarytów projektowanych obiektów budowlanych. Dalej zarzucili dowolne ustalenie wartości wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu oraz wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, a w końcu niewyznaczenie granic obszaru analizowanego na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Oznaczało to naruszenie art. 106 § 1 i 2 k.p.a. w związku z art. 53 ust. 4 pkt 11 lit. a i b u.p.z.p., art. 52 ust. 2 pkt 2b u.p.z.p, § 3 ust. 2, § 5 ust. 1, § 6 ust. 1 i § 7 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r. Z uwagi na podtrzymanie przez skarżących wszystkich dotychczasowych zarzutów należało na wstępie wskazać, że wobec treści art. 190 p.p.s.a. Sąd nie mógł uznać za zasadne zarzutów dotyczących potrzeby przeprowadzenia oceny środowiskowej i braku kompetentności wniosku inwestora w tym zakresie. Należy od razu dodać, że bezzasadna była dodatkowa argumentacja skarżących przedstawiona w toku ponownego rozpoznania sprawy, skoro sąd administracyjny ocenia zgodność z prawem decyzji w oparciu o stan sprawy z daty jej wydania i według okoliczności rozważonych przez organ. Stąd późniejsze zdarzenia faktyczne nie mają wpływu na oceny. Dodatkowe zarzuty skarżących do tej pory nierozpatrzone w postępowaniu sądowym były bezzasadne. Jak wiadomo, uzgodnienie byłoby niezbędne w odniesieniu do przedsięwzięć wymagających uzyskania pozwolenia wodnoprawnego w odniesieniu do określonych obszarów (patrz art. 122 ust. 2 p.w.) oraz obszarów, o których mowa w art. 88d ust. 2 p.w. (art. 53 ust. 4 pkt 11 u.p.z.p.). Teren inwestycji nie jest położony na obszarze zdefiniowanym w art. 9 ust. 1 pkt 6c p.w. lub narażonym na niebezpieczeństwo powodzi według ustaleń studium, o których mowa w art. 53 ust. 4 pkt 11 u.p.z.p. Według dołączonego fragmentu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania jest to teren potencjalnego zagrożenia powodzią, co zaznaczono w decyzji lokalizacyjnej (pkt 8). Odnośnie ścieków decyzja lokalizacyjna (pkt 6.2) przewidziała wymóg uzyskania przez inwestora pozwolenia wodnoprawnego na ich odprowadzanie do istniejącej sieci kanalizacyjnej, co wystarczająco zabezpiecza ochronę skarżących. Skarżący nie kwestionują prawidłowości ustalenia w decyzji parametrów zabudowy, a jedynie brak dostatecznych podstaw do ich obliczenia. Parametry wynikają jednak z dokonanej analizy urbanistycznej terenu, zawierającej szczegółowy opis wskaźników i parametrów zabudowy na obszarze analizowanym. Ustalone w decyzji parametry mieszczą się w wielkościach poddanych analizie. Decyzja zawiera załącznik graficzny w kształcie nie naruszającym przepisów. Dodać jeszcze można, że inwestor również nie kwestionował prawidłowości ustalonych w decyzji warunków, w tym parametrów czy gabarytów rozbudowy, które wniosek z dnia [...].07.2014 r. przecież zawiera. Dlatego i zgodnie z art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji, skoro niewątpliwie spełnione zostały ustanowione w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy.