II OSK 1003/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie: Sędzia NSA Jerzy Solarski Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 816/17 w sprawie ze skargi M.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] marca 2017 r., znak: [...] w przedmiocie zobowiązania do uiszczania opłat za opróżnianie zbiornika oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 19 grudnia 2017 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 816/17, oddalił skargę M.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] marca 2017 r., znak: [...] w przedmiocie zobowiązania do uiszczania opłat za opróżnianie zbiornika. Wyrok został podjęty w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Decyzją z [...] stycznia 2017 r. Burmistrz Miasta i Gminy N., na podstawie art. 6 ust. 10 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 250 z późn.zm. - dalej w skrócie: "ustawa"), art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 z późn.zm. - dalej w skrócie: "k.p.a."), przedłużył na okres od [...] stycznia 2017 r. do [...] stycznia 2018 r. decyzję Burmistrza Miasta i Gminy N. z [...] stycznia 2006 r. zobowiązującą M.B. do uiszczania w terminie do 28 dnia każdego następującego po sobie miesiąca opłat za opróżnienie zbiornika bezodpływowego, usytuowanego na nieruchomości gruntowej w S. (dz. nr [...]) i transport nieczystości ciekłych do punktu zlewnego. Po rozpatrzeniu odwołania M.B., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z [...] marca 2017 r., wydaną na podstawie art 6 ust. 10 ustawy oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Zdaniem organu II instancji strona nadal korzysta ze zbiornika bezodpływowego. W dalszym ciągu nie zawarła stosownej umowy o opróżnianie zbiornika bezodpływowego z przedsiębiorcą posiadającym zezwolenie na tego rodzaju działalność. Wobec powyższego organ I instancji zobowiązany był, zgodnie z art. 6 ust. 10 ustawy do przedłużenia z urzędu decyzji z [...] stycznia 2006 r. na kolejny okres od [...] stycznia 2017 r. do [...] stycznia 2018 r. W skardze do Sądu I instancji M.B. podniosła zarzuty dotyczące naruszenia: art. 6 ust. 10, 7, 8 i 9 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 3-3b ustawy; art. 104 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.; art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 k.p.a.; art. 61 § 4 k.p.a.; art. 10 § 1 k.p.a.; prawa budowlanego, w tym § 34 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wydając wyrok oddalający skargę Sąd I instancji uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ kontrolowana decyzja jest zgodna z obiektywnym materialnym porządkiem prawnym. Nie narusza także przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, uchybienia procedury nie mają istotnego znaczenia dla wyniku sprawy. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji wyjaśnił, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 6 ust. 10 ustawy, w związku z czym jej byt prawny jest związany z bytem prawnym ostatecznej decyzji "pierwotnej" stwierdzającej na podstawie art 6 ust. 7 pkt 1 ustawy obowiązek uiszczania opłat za odbieranie odpadów komunalnych lub opróżnianie zbiorników bezodpływowych, a także wysokość opłat wyliczonych z zastosowaniem odpowiednich stawek, jak również terminy uiszczania przedmiotowych opłat. Decyzja "przedłużająca" na kolejny okres obowiązki wynikające z decyzji pierwotnej jest wydawana z urzędu obligatoryjnie w przypadku, gdy właściciel nieruchomości nie przedstawi, na co najmniej 3 miesiące przed upływem daty obowiązywania decyzji, umowy, w której termin rozpoczęcia wykonywania usługi nie jest późniejszy niż data utraty mocy obowiązującej decyzji. Zdaniem Sądu I instancji, organy orzekające w sprawie prawidłowo ustaliły, że M.B. jest współwłaścicielką 1/2 części nieruchomości położonej w S. (działka nr [...]). Współwłasność ta nie jest związana z ustanowieniem odrębnej własności lokali w budynku znajdującym się na tej działce. W budynku tym znajdują się dwa lokale mieszkalne, przy czym z jednego z nich korzysta wyłącznie M.B., a z drugiego T. i J.S. Do kanalizacji sanitarnej podłączony został wyłącznie lokal użytkowany przez T. i J.S. Natomiast skarżąca korzysta nadal ze zbiornika bezodpływowego. Ponadto, jak wynika z przeprowadzonego postępowania, strona nie zawarła stosownej umowy o opróżnianie zbiornika bezodpływowego z przedsiębiorcą posiadającym zezwolenie na tego rodzaju działalność. Powyższy stan faktyczny istniał zarówno w dacie wydania decyzji Burmistrza Miasta i Gminy N. z [...] stycznia 2006 r., jak i następnych decyzji. Istnieje także w chwili obecnej. Ponieważ stan faktyczny i prawny nie uległ zmianie, tzn. M.B. w żaden sposób nie wykazała, iż jej lokal mieszkalny został podłączony do kanalizacji sanitarnej ani też nie przedstawiła, na co najmniej 3 miesiące przed upływem daty obowiązywania decyzji umowy, w której termin rozpoczęcia wykonywania usługi nie jest późniejszy niż data utraty mocy obowiązującej decyzji, organ I instancji zobowiązany był, według Sądu, zgodnie z art. 6 ust. 10 ustawy, do przedłużenia z urzędu decyzji z [...] stycznia 2006 r. na kolejny okres od [...] stycznia 2017 r. do [...] stycznia 2018 r. Stanowiska tego nie zmieniły wyjaśnienia skarżącej złożone na rozprawie 19 grudnia 2017 r. Sąd wojewódzki podzielił także stanowisko organu II instancji, że z faktu, iż druga współwłaścicielka nieruchomości podłączyła do kanalizacji sanitarnej wyłącznie lokal mieszkalny, z którego korzysta, M.B. nie może skutecznie wywodzić, że jest zwolniona z obowiązku opróżniania zbiornika bezodpływowego, do którego są odprowadzane nieczystości ciekłe z lokalu, w którym ona mieszka. Organ trafnie powołał się na stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wyrażone w wyroku z 22 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 842/13, którym Sąd oddalił skargę M.B. na decyzję SKO w K. z [...] kwietnia 2013 r. Złożona od ww. wyroku skarga kasacyjna została oddalona przez NSA w Warszawie wyrokiem z 6 listopada 2015 r. sygn. akt II OSK 788/14. W uzasadnieniu Sąd wyraźnie wskazał, że decyzja z [...] stycznia 2006 r. funkcjonuje w obrocie prawnym. Postępowanie w sprawie wydania decyzji przedłużającej okres jej obowiązywania nie służy dokonywaniu oceny prawidłowości decyzji, której okres obowiązywania ma być przedłużony. Ocena zgodności z prawem ostatecznej decyzji z [...] stycznia 2006 r. może być dokonana wyłącznie w postępowaniu o stwierdzenie jej nieważności lub w postępowaniu wznowieniowym. Organ administracji wydający decyzję o przedłużeniu obowiązywania decyzji z [...] stycznia 2006 r. jest zobowiązany tylko do zbadania, czy doszło do zmiany jednej okoliczności, to jest, czy skarżąca zawarła umowę, o której mowa w art. 6 ust. 10 ustawy. Zmiany innych okoliczności faktycznych nie mają znaczenia dla wydania decyzji o przedłużeniu obowiązywania decyzji z [...] stycznia 2006 r. Sąd I instancji podzielił stanowisko Kolegium, iż dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne było jedynie ustalenie, że skarżąca korzysta z bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe i nie zawarła stosownej umowy na opróżnianie tego zbiornika. Według Sądu zarzuty skargi są niezasadne, a organy nie naruszyły art. 6 ust. 10, 7, 8 i 9 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 3-3b ustawy. Z przepisu art. 5 ust. 1 ustawy wprost wynika, że w przypadku, gdy sieć kanalizacyjna została wybudowana, co do zasady, przyłączenie nieruchomości do niej jest obowiązkowe. Ustawa przewiduje tylko jeden wyjątek, że przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nie jest obowiązkowe, jeżeli nieruchomość jest wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków spełniającą wymagania określone w przepisach odrębnych. Przy zastosowaniu celowościowej wykładni omawianego przepisu odczytanie normy prawnej w nim zawartej prowadzi do wniosku, że pojęcie "przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej" oznacza tylko taką czynność, która prowadzi do odprowadzenia z nieruchomości do sieci kanalizacyjnej wszystkich nieczystości ciekłych z tej nieruchomości. Nadto, Sąd zwrócił uwagę na art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy i wyjaśnił, że pod pojęciem "władający nieruchomością" należy rozumieć posiadacza nieruchomości, czyli osobę mającą możliwość władania nią w taki sposób, jak mogą to czynić osoby, którym przysługuje do rzeczy określone prawo oraz mającą wolę wykonywania względem nieruchomości określonego prawa dla siebie. W pojęciu władającego nieruchomością mieści się zatem również jej współwłaściciel (współposiadacz). Analiza art. 2 ust. 1 pkt 4 oraz art. 5 ust. 1 pkt 2, pkt 3a i pkt 3b, jak i art. 6 ust. 1 ustawy wskazuje zatem, że obowiązki wynikające z ustawy obciążają również osoby władające lokalem znajdującym się w domu położonym na nieruchomości stanowiącej współwłasność kilku osób, nie stanowiącym odrębnej własności, z którego to lokalu nieczystości ciekłe gromadzone są w zbiorniku bezodpływowym. Taka sytuacja ma miejsce w przypadku skarżącej. Niezasadny, zdaniem Sądu I instancji, jest zarzut skargi dotyczący naruszenia prawa budowlanego, w tym § 34 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Organ odwoławczy prawidłowo utrzymał w mocy decyzję organu I instancji rozpoznając istotę sprawy. Nietrafne są także zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 104 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., przez fałszywe wskazanie faktów i dowodów nie zawarcia umowy na odbiór ścieków, przy braku ustalenia stanu faktycznego, bez wszczęcia postępowania z naruszeniem art. 61 § 1 i 4 k.p.a. i z naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a. Sąd I instancji przyznał, że w przedstawionych aktach administracyjnych rzeczywiście brak jest zawiadomienia o wszczęciu postępowania o przedłużeniu decyzji z 9 stycznia 2006 r. Uchybienie to jednak nie miało w sprawie istotnego znaczenia. Skarżąca znała i zna przedmiot sprawy i w toku długotrwałego postępowania wielokrotnie przedstawiała stanowisko, łącznie z wnioskami dowodowymi. Ani w skardze, ani we wcześniejszych odwołaniach strona nie wskazała, czy i jaki konkretny wpływ mogłoby mieć podniesione przez nią uchybienie treści art. 10 § 1 k.p.a. Zasadniczym elementem stanu faktycznego, który mógłby się zmienić relewantnie dla sprawy, a jak wynika z akt sprawy nie zmienił się, byłoby zawarcie przez M.B. stosownej umowy. Do dnia wydania niniejszego wyroku, skarżąca nie przedłożyła egzemplarza umowy. W ocenie Sądu I instancji - wbrew temu co twierdzi skarżąca - organ II instancji nie naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 81 k.p.a. w stopniu uzasadniającym uchylenie kontrolowanej decyzji. Ważne dla sprawy okoliczności stanu faktycznego, zostały przez organ II instancji ustalone zgodnie z zasadą prawdy materialnej. Dołączoną do skargi decyzją z [...] października 2010 r. Burmistrz Miasta i Gminy (po zobowiązaniu przez Sąd wyrokiem z 21 czerwca 2010 r. w sprawie lI SAB/Kr 40/10) umorzył postępowanie w sprawie "eksploatacji szamba", a nie w sprawie nałożenia, lub przedłużenia obowiązku ponoszenia opłat za wywóz nieczystości. Wobec powyższych rozważań Sąd za chybione uznał także zarzuty sformułowane przez pełnomocnika skarżącej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła M.B. reprezentowana przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu w osobie adwokata, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Krakowie, zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych w tym zasądzenie na rzecz pełnomocnika skarżącej kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które to koszty nie zostały uiszczone w całości, ani w części. Wyrokowi Sądu I instancji zarzuciła: I. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię, skutkującą niewłaściwym zastosowaniem: - art. 6 ust. 6-9 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 3 i 3b ustawy w zw. z § 34 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, poprzez nałożenie na skarżącą obowiązku ponoszenia opłat za korzystanie ze zbiornika bezodpływowego na nieczystości, w sytuacji przyłączenia całej nieruchomości do sieci kanalizacyjnej, co też zgodnie z literalnym brzmieniem ustawy wyłącza możliwość pobierania opłaty za wywóz nieczystości ze zbiornika, a nadto poprzez wydanie decyzji wyłącznie w stosunku do jednego współwłaściciela nieruchomości położonej w S. tj. wobec skarżącej, z pominięciem pozostałych współwłaścicieli; II. naruszenie przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak wszechstronnego i prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy i przyjęcie, iż nałożony decyzją Burmistrza Miasta i Gminy N. z [...] stycznia 2017 r. obowiązek odnosi się wyłącznie do skarżącej, z pominięciem okoliczności, iż jest ona wyłącznie współwłaścicielką nieruchomości, a zatem obowiązek ten winien być nałożony również na pozostałych współwłaścicieli, a to T. i J.S., a nadto z pominięciem, iż całość nieruchomości położonej w S. pod nr [...] podłączona jest do sieci kanalizacyjnej oraz poprzez brak ustalenia czy znajdujący się na nieruchomości zbiornik bezodpływowy faktycznie jest użytkowany. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie odpowiada prawu, a żaden z zarzutów kasacyjnych nie został oparty na usprawiedliwionych podstawach. Niezasadny jest zarzut naruszenia przepisów postępowania, a mianowicie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. W pierwszym rzędzie wskazać trzeba, że adresatem zarzutów naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego są organy administracyjne, a nie Sąd I instancji. Sąd wojewódzki kontrolując legalność aktu administracyjnego prowadzi postępowanie na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. To zaś oznacza, że nie może on samodzielnie naruszyć przepisów k.p.a. Poprawnie sformułowany na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzut naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy nakłada na autora skargi kasacyjnej konieczność powołania naruszonych przez Sąd I instancji konkretnych przepisów procedury sądowoadministracyjnej i powiązania ich z właściwymi przepisami regulującymi postępowanie przed organami administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. nie został powiązany z konkretnymi przepisami p.p.s.a. naruszonymi przez Sąd I instancji. Niezależnie od powyższego uchybienia stwierdzić trzeba, że wbrew odmiennemu stanowisku skarżącej kasacyjnie, organy obu instancji w toku postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie decyzji nie naruszyły w stopniu rzutującym na wynik sprawy zasady prawdy obiektywnej ani też reguł rządzących postępowaniem dowodowym. Stan faktyczny rozpatrywanej sprawy został ustalony prawidłowo w oparciu o kompletny i poprawnie oceniony materiał dowodowy. Uzasadnienia decyzji organów obu instancji odpowiadają wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Analiza motywów skargi kasacyjnej dowodzi, że jej autor stara się bezskutecznie podważyć stan faktyczny sprawy, który stanowił podstawę wydania pierwotnej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy N. z [...] stycznia 2006 r. Odnosząc się do powyższej kwestii zauważyć trzeba, że decyzja z 2006 r. jest ostateczna, w dalszym ciągu funkcjonuje w obrocie prawnym i dotychczas nie została z niego wyeliminowana w prawem przewidzianym trybie. Jej legalność nie jest i nie mogła stanowić przedmiotu kontroli Sądu I instancji, który badał w tej sprawie wyłącznie zgodność z prawem zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] marca 2017r. Lektura akt sprawy pozwala uznać za trafne stanowisko Sądu I instancji, że stan faktyczny tej sprawy od wielu lat nie uległ zmianie. Zresztą kwestia ta zdaje się nie budzić wątpliwości również u autora skargi kasacyjnej. Niespornym jest mianowicie, że M.B. jest współwłaścicielką 1/2 części nieruchomości zabudowanej budynkiem, w którym nie ustanowiono odrębnej własności lokali. W budynku znajdują się dwa lokale mieszkalne. Z jednego z nich korzysta wyłącznie skarżąca, której lokal nie jest podłączony do kanalizacji sanitarnej. Skarżąca korzysta z bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe. Natomiast z drugiego lokalu korzystają T. i J.S., których lokal jest podłączony do kanalizacji sanitarnej. Zresztą tylko Państwo S. legitymują się w tym zakresie stosowną umowę. Autor skargi kasacyjnej zarzuca organom obu instancji brak ustalenia, czy znajdujący się zbiornik bezodpływowy jest faktycznie użytkowany. Otóż w tym zakresie podnieść trzeba, że skarżąca kasacyjnie nie przedstawiła dotychczas wiarygodnych dowodów, z których wynikałoby, że nie użytkuje już zbiornika bezodpływowego. Przede wszystkim zaś nie dowiodła, że jej lokal jest przyłączony do kanalizacji sanitarnej, a ona sama legitymuje się w tym zakresie stosowną umową. Okoliczność, że sporna nieruchomość stanowi współwłasność skarżącej oraz Państwa S., którzy - co bagatelizuje skarżąca kasacyjnie - zadośćuczynili obowiązkom wynikającym ustawy i posiadają lokal podłączony do kanalizacji sanitarnej, nie może przesądzać o konieczności nałożenia obowiązku ponoszenia opłat z tytułu opróżniania zbiornika na wszystkich współwłaścicieli, choć niewątpliwie byłoby to korzystne z punktu widzenia skarżącej kasacyjnie. W tej kwestii wypowiadał się wielokrotnie zarówno WSA w Krakowie jak i Naczelny Sąd Administracyjny, oceniając legalność kolejnych decyzji cyklicznych. Dla wydania z urzędu zaskarżonej decyzji wystarczające było wyłącznie ustalenie, że skarżąca w dalszym ciągu nie ma zawartej umowy na opróżnianie zbiornika bezodpływowego. Jak zostało to już podniesione na wstępie rozważań, stan faktyczny sprawy niniejszej od wielu lat nie uległ zmianie. Nieuzasadniony jest także zarzut naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 6 ust. 6-9 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 3 i 3b ustawy w zw. z § 34 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez błędną wykładnię, skutkującą niewłaściwym ich zastosowaniem. W zaskarżonym wyroku Sąd I instancji prawidłowo wywiódł, przy zastosowaniu reguł wykładni celowościowej, że w sytuacji, gdy została wybudowana sieć kanalizacji sanitarnej, a nieczystości ciekłe z nieruchomości odprowadzane są częściowo do sieci kanalizacyjnej i częściowo do zbiornika bezodpływowego, wówczas zachodzi obowiązek takiego przyłączenia nieruchomości do sieci kanalizacyjnej, aby były do niej odprowadzane wszystkie nieczystości. Zatem z faktu, że T.S. i J.S. podłączyli zajmowany lokal mieszkalny do kanalizacji sanitarnej, M.B. nie może wywodzić, że zwolniona jest z obowiązku opróżniania zbiornika bezodpływowego, do którego odprowadzane są nieczystości ciekłe z lokalu, w którym zamieszkuje. Zaaprobowanie wykładni literalnej, prezentowanej przez skarżącą kasacyjnie, prowadziłoby do zaakceptowania działań sprzecznych z prawem, a nadto nieuzasadnionego obciążenia obowiązkiem uiszczania opłat, które - w odróżnieniu od skarżącej kasacyjnie - zadośćuczyniły obowiązkom wynikającym z mocy prawa. Odnośnie zarzutu naruszenia § 34 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, to przepis ten nie mógł znaleźć zastosowania na gruncie rozpatrywanej sprawy. Jak trafnie wywiódł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 748/09, oddalającym skargę kasacyjną M.B. od wyroku Sądu I instancji utrzymującego w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] czerwca 2008 r. w przedmiocie przedłużenia terminu ważności decyzji, przepis ten dotyczy możliwości realizacji zbiornika na nieczystości ciekłe na działce budowlanej, a nie korzystania z takiego zbiornika, z czym mamy do czynienia na gruncie rozpatrywanej sprawy. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu nie orzeczono, albowiem wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu, należne od Skarbu Państwa (art. 250 § 1 p.p.s.a.), jest przyznawane przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a.