I SA/Bd 955/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jarosław Szulc Sędziowie: sędzia WSA Leszek Kleczkowski sędzia WSA Ewa Kruppik - Świetlicka (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Marcin Frydrych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę I SA/Bd 955/17 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. odmówił skarżącemu wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] stycznia 2017 r. określającą zobowiązanie podatkowe do wpłaty na rachunek urzędu skarbowego za poszczególne miesiące od marca do grudnia 2014 r. W wyniku rozpatrzenia odwołania od tej decyzji, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia [...] września 2017 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ podał, że w sprawie właściwość organu wyższego stopnia ograniczona jest tylko do orzekania w sprawie dopuszczalności wznowienia postępowania. A zatem organ rozstrzygał jedynie w zakresie wystąpienia przesłanek formalnych warunkujących wszczęcie postępowania wznowieniowego. Organ przytoczył art. 240 § 1 pkt 4, art. 241 § 2 pkt 1, art. 243 § 1-3 Ordynacji podatkowej wskazując, że w przypadku wniosku strony skarżącej z dnia [...] maja 2017 r. stwierdzono brak dopuszczalności wznowienia postępowania, a tym samym uznano, że w sprawie brak jest formalnych podstaw do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania i w tej sytuacji decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. odmówiono wznowienia postępowania. We wniosku o wznowienie postępowania skarżący wskazał, że w sprawie zaistniała przesłanka wymieniona w art. 240 § 1 pkt 4 ustawy Ordynacja podatkowa, która stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Zarzut naruszenia art. 240 § 1 pkt 4 ustawy Ordynacja podatkowa został podtrzymany w odwołaniu z dnia [...] lipca 2017 r. Według skarżącego termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania należy liczyć od dnia [...] kwietnia 2017 r., bowiem dopiero w tym dniu skarżący powziął wiadomość o wydanym rozstrzygnięciu. Zatem kwestią sporną w przedmiotowej sprawie jest dochowanie miesięcznego terminu na złożenie wniosku opartego na przesłance zawartej w art. 240 § 1 pkt 4 ustawy Ordynacja podatkowa. Organ wskazał, że z treści zaskarżonej decyzji z dnia [...] lipca 2017 r. wynika, że informację o wydaniu decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] stycznia 2017 r. skarżący powziął osobiście w dniu [...] marca 2017 r. w siedzibie Urzędu Skarbowego w R.. Okoliczność ta znajduje potwierdzenie w treści notatki służbowej sporządzonej w tym dniu przez zastępcę Naczelnika Urzędu Skarbowego w R.. Zatem okoliczności tego zdarzenia są bezsporne. W związku z prowadzoną egzekucją należności pieniężnych w dniu [...] marca 2017 r. w siedzibie Urzędu Skarbowego w R. spisano protokół o stanie majątkowym zobowiązanego. Poinformowany on został wtedy również o wydaniu przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. decyzji z dnia [...] stycznia 2017 r. oraz o przysługującym prawie wystąpienia z wnioskiem o ulgę w spłacie zaległości podatkowej. W tej sytuacji organ uznał, że w dniu [...] marca 2017 r. skarżący dysponował wiedzą o wydanej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. decyzji z dnia [...] stycznia 2017 r. Stąd termin, w którym mógł skutecznie wystąpić o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z uwagi na wystąpienie przesłanki z art. 240 § 1 pkt 4 ustawy Ordynacja podatkowa upłynął w dniu [...] kwietnia 2017 r. Zatem zdaniem organu odwoławczego, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zasadnie orzekł o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] stycznia 2017 r. Organ podkreślił, że postępowanie wznowieniowe nie jest kontynuacją postępowania zwykłego i nie stanowi kolejnej możliwości weryfikacji stanowiska zajętego przez organ podatkowy. W skardze do tut. Sądu skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit b p. p. s. a. w zw. z art. 240 § 1 pkt 4 i art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego złą wykładnię i uznanie, że podatnik powziął informację o wydaniu decyzji w dniu [...] marca 2017 r., kiedy poinformowano go o dacie wydania decyzji i jej sygnaturze, podczas gdy według skarżącego powzięcie informacji o wydaniu decyzji miało miejsce dnia [...] kwietnia 2017 r., kiedy odebrał kserokopię tego dokumentu i zapoznał się z jego faktycznym rozstrzygnięciem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 dalej: "p.p.s.a."), wynika, że zaskarżona decyzja powinna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanych zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa. To oznacza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Spór sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy organy podatkowe zasadnie uznały, że należy odmówić skarżącemu wznowienia postępowania z powodu niedotrzymania miesięcznego terminu na złożenie wniosku od daty powzięcia informacji o wydaniu decyzji ostatecznej. Na wstępie podnieść należy, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową umożliwiającą ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeśli postępowanie to dotknięte było jedną z wad wymienionych w art. 240 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Jest to tryb nadzwyczajny, który zmierza do kontroli decyzji zapadłych w trybie zwykłego postępowania i może być podjęty tylko w sytuacji wystąpienia przesłanki określonej w powołanym art. 240 § 1 O.p. Postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania podzielone zostało na dwa etapy: 1) postępowanie wstępne - tzw. wznowieniowe, które poświęcone jest badaniu przesłanek formalnoprawnych, oraz 2) postępowanie wznowione, które rozpoczyna się po sprawdzeniu, że zostały spełnione wszystkie przesłanki formalne, z chwilą wydania postanowienia o wznowieniu postępowania. Etap pierwszy kończy się albo wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania, albo wydaniem decyzji o odmowie wznowienia postępowania. W rozpoznanej sprawie mieliśmy do czynienia z pierwszym przypadkiem. Ustosunkowując się do złożonej skargi należy podkreślić, że na wskazanym pierwszym etapie organ mógł tylko orzec w zakresie dopuszczalności wznowienia postępowania analizując, czy w sprawie wystąpiły przesłanki formalne warunkujące wszczęcie postępowania wznowieniowego. Tak jak wskazano na wstępie, wznowienie postępowania jest instytucją nadzwyczajną, uregulowaną w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj: Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.). Tryb ten jest odstępstwem od zasady trwałości decyzji ostatecznych, o której mowa w art. 128 tejże ustawy. Instytucja ta stwarza prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością, których wyczerpujący katalog zawiera art. 240 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Podkreślić jednak trzeba, że postępowanie wznowieniowe nie jest kontynuacją postępowania zwykłego i nie stanowi kolejnej możliwości weryfikacji stanowiska zajętego przez organ podatkowy. Odmienne są przede wszystkim zasady rozpoznawania sprawy w trybie nadzwyczajnym, nadto inna jest waga zakresu przedmiotowego naruszeń prawa uwzględnianych przez organ odwoławczy i inna brana pod uwagę przez organ rozpatrujący wniosek o wznowienie postępowania. Instytucja ta nie może być jednak wykorzystywana do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, tak jak ma to miejsce w postępowaniu odwoławczym. Celem takiego postępowania jest zbadanie czy zaistniała przesłanka uzasadniająca wzruszenie decyzji ostatecznej. Skarżący, jako przesłankę powodującą wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczna wskazał art. 240 § 1 pkt 4 ustawy Ordynacja podatkowa. Stosownie do art. 240 § 1 pkt 4 ww. ustawy w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Wznowienie postępowania z wyżej wymienionej przyczyny, jak stanowi art. 241 § 2 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji. Organ podatkowy, zgodnie z art. 243 § 1 i § 2 cyt. ustawy, w razie dopuszczalności wznowienia postępowania wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania, które z kolei stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przesłanek wznowienia, oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Stosownie do art. 243 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji. Odmowa wznowienia postępowania wiąże się więc z niedopuszczalnością wznowienia, która może nastąpić zarówno z przyczyn podmiotowych, jak i przedmiotowych. Organ, jak wynika z akt sprawy, dokonując pełnego rozpoznania złożonego przez reprezentującego skarżącego pełnomocnika wniosku z dnia [...] maja 2017 r. – stwierdził brak dopuszczalności wznowienia postępowania, a tym samym uznał, że w sprawie brak jest formalnych podstaw do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania i w tej sytuacji decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. odmówił wznowienia postępowania. Jak wynika z treści wniosku o wznowienie postępowania, pełnomocnik skarżącego wskazał, że w sprawie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania wymieniona w art. 240 § 1 pkt 4 ustawy Ordynacja podatkowa, która stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Zarzut naruszenia art. 240 § 1 pkt 4 ustawy Ordynacja podatkowa został podtrzymany w odwołaniu z dnia [...] lipca 2017 r., gdzie podkreślono, że termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania należy liczyć od dnia [...] kwietnia 2017 r., gdyż dopiero w tym dniu skarżący powziął wiadomość o wydanym rozstrzygnięciu. To oznacza, że kwestią sporną w sprawie jest dochowanie miesięcznego terminu na złożenie wniosku opartego na przesłance zawartej w art. 240 § 1 pkt 4 ustawy Ordynacja podatkowa. Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] lipca 2017 r. i zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, informację o wydaniu decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] stycznia 2017 r. powziął skarżący osobiście w dniu [...] marca 2017 r. w siedzibie Urzędu Skarbowego w R.. Okoliczność ta znajduje potwierdzenie w treści notatki służbowej sporządzonej w tym dniu przez zastępcę Naczelnika Urzędu Skarbowego w R.. Zatem okoliczności tego zdarzenia są bezsporne. W związku z prowadzoną egzekucją należności pieniężnych w dniu [...] marca 2017 r. w siedzibie Urzędu Skarbowego w R. spisano protokół o stanie majątkowym zobowiązanego. Skarżący w tym dniu został również poinformowany o wydaniu przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. decyzji z dnia [...] stycznia 2017 r. oraz o przysługującym prawie wystąpienia z wnioskiem o ulgę w spłacie zaległości podatkowej. W tej sytuacji należy zgodzić się z organami podatkowymi, że w dniu [...] marca 2017 r. skarżący dysponował wiedzą o wydanej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. decyzji z dnia [...] stycznia 2017 r. Stąd termin miesięczny, w którym skarżący mógł skutecznie wystąpić o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z uwagi na wystąpienie przesłanki z art. 240 § 1 pkt 4 ustawy Ordynacja podatkowa upłynął w dniu [...] kwietnia 2017 r. Wniosek o wznowienie postępowania został złożony dopiero w dniu [...] maja 2017 r. To oznacza, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zasadnie orzekł o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] stycznia 2017 r. Zatem wniesienie w dniu [...] maja 2017 r. wniosku o wznowienie postępowania w oparciu o przesłankę z art. 240 § 1 pkt 4 ustawy Ordynacja podatkowa nastąpiło z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 241 § 2 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Wbrew stanowisku pełnomocnika, za zmianą zaskarżonego rozstrzygnięcia nie przemawiają również powołane w odwołaniu wyroki sądów administracyjnych, bowiem przytoczone w odwołaniu fragmenty wybranych wyroków potwierdzają prawidłowość rozstrzygnięcia podjętego przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. Na marginesie zauważyć należy, że orzeczenia te zapadły w indywidualnych sprawach i dotyczą konkretnych zaistniałych stanów faktycznych i jako takie nie stanowią prawa powszechnie obowiązującego, co oznacza, że nie są dla organu wiążące. Reasumując, w ocenie Sądu stanowisko strony w przedmiotowej sprawie pozostaje w sprzeczności z materiałem dowodowym zebranym w aktach sprawy i dokonanymi ustaleniami. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem gdyż nie można zarzucić jej naruszeń wskazanych w skardze jak i naruszeń prawa powodujących wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.