II OZ 506/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2017 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 2868/17 ze skargi P. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2017 r. WSA w Warszawie w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 2868/17 ze skargi P. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji odwołał się do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) - P.p.s.a. i wskazał, że skarżący nie uprawdopodobnił w żaden sposób, że wykonanie decyzji może powodować skutki określone w ww. przepisie. Przedstawione argumenty stanowiły ogólne przemyślenia, niepoparte żadnymi konkretnymi okolicznościami świadczącymi o możliwości poniesienia szkody przez skarżącego. Nieprawidłowe jest powoływanie się na ewentualność uchylenia decyzji, albowiem rozpatrywanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie może uprzedzać oceny jej prawidłowości. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zarzucił pominięcie przy rozstrzygnięciu okoliczności podnoszonych przez skarżącego we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez uznanie, że w sprawie nie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania decyzji przez Sąd. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z ogólną zasadą wynikającą z treści art. 61 § 1 P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu, ani czynności. Od powyższej zasady są wyjątki. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu skargi sądowi, sąd może, na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, za wyjątkiem wskazanym w tym przepisie. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie kontrolowanego aktu faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Innymi słowy warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy. Analizując pod tym względem argumentację skarżącego zawartą we wniosku, a następnie powtórzoną w zażaleniu, uznać należy, że wniosek o wstrzymanie nie zasługiwał na uwzględnienie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Należy jednak podkreślić, iż konieczne jest przy tym przytoczenie spójnej argumentacji, popartej faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Jak trafnie wywiódł Sąd pierwszej instancji, skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Ogólnikowe wywody strony dotyczące konieczności poniesienia opłaty planistycznej, wskutek czego skarżący zostanie pozbawiony m.in. pożytków, jakie ustalona kwota 47 468,50 zł mogłaby mu przynieść w sytuacji uwzględnienia skargi, gdyby kwotą tą nadal dysponował, nie stanowią wystarczającej podstawy pozwalającej uznać, iż wykonanie decyzji spowoduje powstanie trudnych do odwrócenia skutków lub znacznej szkody. Brak szczegółowych danych sytuacji finansowej i majątkowej skarżącego uniemożliwia ocenę, w jaki sposób konieczność wykonania decyzji i uiszczenia opłaty planistycznej wpłynie na sytuację skarżącego, w szczególności, w jaki sposób spowoduje niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody, czy też trudnych do odwrócenia skutków. Powołane przez skarżącego twierdzenia o tym, że w przypadku uwzględnienia skargi zwrot zapłaconej kwoty z uwagi na złą sytuację gminy i brak choćby środków na bieżącą wypłatę odszkodowań za grunty przejmowane pod drogi publiczne może spowodować odsunięcie w czasie zwrotu zapłaconej kwoty, a przy tym zwrot nastąpi bez jakiejkolwiek rekompensaty, np. w postaci odsetek, nie stanowią o niebezpieczeństwie powstania trudnych do odwrócenia skutków czy znacznej szkody, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostają twierdzenia skarżącego o błędach i nieprawidłowościach operatu, na podstawie którego wydano zaskarżoną decyzję, albowiem na etapie rozpoznawania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej sądy administracyjne nie mogą wypowiadać się o legalności zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.