I SA/Wa 603/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas po rozpoznaniu w dniu 29 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L.M. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi L.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...], utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] o odmowie przyznania prawa do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Decyzja Kolegium została doręczona L.M. w dniu 27 października 2016 r. Pismem nadanym w placówce pocztowej dnia 16 grudnia 2016 r. L.M. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia 11 stycznia 2017 r. sygn. akt I SO/Wa 1585/16 przyznał wnioskodawcy prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego. Pismem z dnia 14 marca 2017 r. pełnomocnik z urzędu wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2016 r., nr [...]. W skardze zawarty został wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Brak winy skarżącego w uchybieniu terminu uzasadniony został okolicznością, że skarżący zwrócił się o ustanowienie pełnomocnika w terminie do wniesienia skargi i mógł przypuszczać, że wyznaczony w sprawie pełnomocnik wniesie w jego imieniu skargę do sądu administracyjnego. Pełnomocnik oświadczył, że informacja o wyznaczeniu go na pełnomocnika z urzędu została mu doręczona w dniu 8 marca 2017 r. Zarządzeniem z dnia 28 czerwca 2017 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do uzupełnienia ww. wniosku poprzez podanie i uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy skarżącego w uchybieniu tego terminu. Jednocześnie poinformowano pełnomocnika, że wbrew jej twierdzeniom zawartym we wniosku, skarżący zwrócił się o ustanowienie pełnomocnika po upływie terminu do wniesienia skargi. Pełnomocnik z urzędu w piśmie z dnia 27 lipca 2017 r. wskazał, że skarżący prowadził samodzielnie gospodarstwo domowe i był osobą samotną. Ze względu na stan zdrowia po pobiciu, pobycie w szpitalu i wykonanym zabiegu nie mógł samodzielnie funkcjonować. W piśmie podniesiono także, że skarżący wykazywał się brakiem znajomości procedury, a trudności sprawiało mu podejmowanie właściwych czynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W świetle regulacji art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu dokonując jednocześnie czynności, dla której określony był termin, we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a uchybienie powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy w uchybieniu terminu. W utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. W orzecznictwie, do niezawinionych przyczyn uchybienia terminowi zalicza się z reguły przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić, zatem jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Natomiast dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa przez stronę, czy też niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw winny skutkować odmową przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności. Skarżący, jak wynika z akt sprawy i wbrew twierdzeniom zawartym we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy w terminie do wniesienia skargi. Zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 27 października 2016 r. Trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi upływał zatem z dniem 28 listopada 2017 r. Wniosek o przyznanie prawa pomocy został zaś nadany w dniu 16 grudnia 2016 r., a więc już po upływie ustawowego terminu do wniesienia skargi. Mając pełne zrozumienie dla stanu zdrowia skarżącego stwierdzić należy, że okoliczności powoływane we wniosku wskazują na uraz kolana (złamanie nasady bliższej piszczeli), który miał miejsce kilka miesięcy wcześniej (czerwiec 2016 r.) niż doręczenie zaskarżonej decyzji. Z karty informacyjnej leczenia szpitalnego znajdującej się w aktach sprawy nie wynika, aby uraz ten uniemożliwiał samodzielne funkcjonowanie skarżącego. Okoliczności powoływane we wniosku wskazują na uraz trwający od dłuższego czasu, który nie może zostać zakwalifikowany jako nagłą przypadłość, uniemożlwiającą złożenie skargi czy wniosku o przyznanie prawa pomocy w terminie. Mając powyższe na uwadze zdaniem Sądu skarżący nie uprawdopodobnił w przekonujący sposób okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, jak tego wymaga art. 87 § 2 p.p.s.a., bowiem w sprawie nie nastąpiły zdarzenia tego typu, których strona nie byłaby w stanie przezwyciężyć, nawet przy zachowaniu maksymalnej staranności, a które miały wpływ na uchybienie przez stronę terminowi do wniesienia skargi. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 i 87 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.