I OZ 411/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Morys po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Po 1180/17 o odrzuceniu skargi A. G. na decyzję Dziekana Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu im. [...] w P. z dnia [...] września 2017 r. Nr [...] w przedmiocie studiów doktoranckich postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. 4 Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę A. G. na sprecyzowaną w sentencji decyzję Dziekana Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu im. [...] w P., z uwagi na wniesienie jej z uchybieniem terminu wskazanego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej: P.p.s.a. Jak podał w jego motywach Sąd I instancji zaskarżona decyzja została doręczona A. G. w dniu 28 września 2017 r., natomiast skarga została wniesiona w dniu 18 listopada 2017 r. (data stempla pocztowego), a więc z uchybieniem terminu do dokonania tej czynności procesowej. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a., skargę tę odrzucił. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła A. G., postulując jego uchylenie. Zarzuciła naruszenie art. 111 K.p.a. poprzez błędne uznanie, iż dla biegu terminu do wniesienia skargi nie ma znaczenia złożenie wniosku o uzupełnienie decyzji w zakresie prawa do zaskarżenia, co wypacza sens wyżej wymienionego przepisu, a w konsekwencji błąd w ustaleniach faktycznych przejawiający się w uznaniu, iż termin do złożenia skargi biegł od dnia 28 września 2017 r., nie zaś od dnia otrzymania uzupełnienia decyzji, to jest od dnia 19 października 2017 r. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca podniosła, że po otrzymaniu zaskarżonej decyzji wystąpiła do Dziekana Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu im. [...] w P., w trybie art. 111 K.p.a., o uzupełnienie tej decyzji z uwagi na brak pouczenia co do przysługującego jej prawa do zaskarżenia decyzji. Pismem z dnia [...] października 2017 r. organ poinformował skarżącą, iż przedmiotowa decyzja nie podlega zaskarżeniu. W związku z powyższym, w ocenie skarżącej, termin na wniesienie skargi winien być liczony od dnia doręczenia jej pisma w przedmiocie uzupełnienia decyzji, czyli od dnia 19 października 2017 r. W odpowiedzi na zażalenie Dziekan Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu im. [...] w P. wniósł o oddalenie zażalenia, wskazując, iż jego zdaniem sprawa nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zawiera usprawiedliwione podstawy. Zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast zgodnie z art. 111 § 1 K.p.a., strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia, co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Jak stanowi art. 111 § 2 K.p.a., w przypadku wydania postanowienia, o którym mowa w art. 111 § 1b K.p.a., termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia. Konstrukcja orzeczenia o uzupełnieniu lub odmowie uzupełniania decyzji lub postanowienia nie ma samodzielnego bytu prawnego, ale pozostaje częścią aktu administracyjnego, którego uzupełnienia domaga się strona. W związku z tym dzieli ono losy również tego aktu w postępowaniu odwoławczym Z tych też przyczyn na rozstrzygnięcie z art. 111 K.p.a. nie przysługuje zażalenie, a jednym ze skutków procesowych zgłoszenia wniosku o jego wydanie jest przesunięcie początku biegu terminu do wniesienia m.in. skargi na dzień doręczenia postanowienia, o którym mowa w art. 111 § 1b K.p.a. Oznacza to, że przed doręczeniem tego postanowienia termin do wniesienia skargi nie rozpoczyna biegu. W okolicznościach niniejszej sprawy, w których skarżąca, po otrzymaniu sprecyzowanej w sentencji decyzji Dziekana Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu im. [...] w P., na podstawie art. 111 K.p.a. wystąpiła w ustawowym terminie z wnioskiem o jej uzupełnienie, termin do wniesienia skargi należy liczyć od dnia doręczenia postanowienia zapadłego po rozpatrzeniu tego wniosku. Mimo iż pismo, którym organ udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącej (z [...] października 2017 r.) nie jest zatytułowane "postanowienie", to uznać należy, iż spełnia niezbędne przesłanki, zawarte w art. 124 § 1 K.p.a., aby można było to pismo uznać za postanowienie, o którym mowa art. 111 § 1b K.p.a. To bowiem nie forma, lecz treść merytoryczna decyduje o tym, z jakim rodzajem aktu administracyjnego mamy do czynienia w konkretnej sprawie. Powszechnie przyjmuje się, że minimalne wymogi decyzji, a zatem i postanowienia to: oznaczenie organu, strony, rozstrzygnięcie i podpis piastuna organu lub osoby upoważnionej. Te elementy pismo to spełnia. Tym samym uznać należy, że jak trafnie wskazała żaląca się, termin na wniesienie skargi winien być liczony od dnia doręczenia jej postanowienia o odmowie uzupełnienia decyzji, co miało miejsce w dniu 19 października 2017 r. Zatem skargę wniesioną w dniu 18 listopada 2017 r. należy uznać za wniesioną w ustawowym terminie, o którym mowa w art. 53 § 1 P.p.s.a. Na marginesie zaznaczyć należy, iż niniejszym rozstrzygnięciem Naczelny Sąd Administracyjny w żadnym razie nie przesądza dopuszczalności skargi na sprecyzowaną w sentencji decyzję Dziekana Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu im. [...] w P. Zagadnienie kognicji sądu administracyjnego w tej sprawie nie było przedmiotem badania, więc nie podlega tu ocenie, która zostanie dopiero dokonana przez Sąd I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny jedynie wskazuje, że skarga została wniesiona w ustawowym terminie, co nie pozwala na zaakceptowanie błędnego postanowienia opartego na odmiennej ocenie. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł Sąd jak w sentencji niniejszego postanowienia. ----------------------- 2