IV SA/Wr 680/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 12 października 2017 r. Z. R. (dalej strona lub skarżący) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na opisane w sentencji postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. Skarżący wystąpił również o uzupełnienie postanowienia o dodatkowe pouczenie co do prawa wniesienia powództwa do sądu powszechnego oraz zażądał przeprowadzenia mediacji. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że zakwestionowane postanowienie zostało wydane w pierwszej instancji, w związku z czym wniesiona skarga jest niedopuszczalna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). W niniejszej sprawie skarżący zakwestionował w drodze skargi postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 25 kwietnia 2017 r., nr [...], którym odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 11 października 2016 r., nr [...]. Skarżący przy tym wyraźnie podkreślił, że w jego ocenie "(...) akt, który winien być zaskarżony do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest ten, na który wniosło się odwołanie, zażalenie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (...)". Wskazane rozstrzygnięcie zawierało prawidłowe pouczenie o przysługującym środku zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy składanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Strona – stosując się do tej informacji – zachowała tryb odwoławczy i skierowała do Kolegium właściwy środek zaskarżenia przedmiotowego postanowienia. Z przywołanych na wstępie przepisów ustawy procesowej wynika, że możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego uzależniona jest m.in. od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia przysługujących w administracyjnym toku instancji. Oznacza to, że strona winna wpierw wykorzystać drogę postępowania administracyjnego, by następnie móc zainicjować postępowanie sądowe, którego przedmiotem będzie wówczas rozstrzygnięcie organu drugiej instancji. Należy bowiem podkreślić, że zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega jedynie akt administracyjny (decyzja bądź postanowienie) ostateczny, czyli wydany w postępowaniu drugoinstancyjnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 392/11, dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie skarżący zatem, aby zakwestionować zaskarżone postanowienie winien był w pierwszej kolejności złożyć w ustawowym terminie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., co zresztą zrobił. Następnie zaś miał prawo zakwestionować wydane przez Kolegium w drugiej instancji rozstrzygnięcie w drodze skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Mając zatem na uwadze przywołane okoliczności oraz i to, że strona została prawidłowo pouczona o właściwym trybie kwestionowania kolejnych aktów administracyjnych, skargę wniesioną na postanowienie wydane w pierwszej instancji należało uznać za niedopuszczalną. W związku z tym Sąd zobowiązany był do zastosowania art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., stanowiącego o konieczności odrzucenia skargi, o czym orzeczono w sentencji niniejszego postanowienia. W takiej sytuacji nie było już potrzeby odrębnego rozpatrzenia pozostałych, wynikających ze skargi i z nią ściśle związanych żądań, obejmujących kwestię postępowania mediacyjnego oraz uzupełnienia rozstrzygnięcia organu pomocy społecznej.