II OSK 2944/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie: NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) del. WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lipca 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 2259/17 w sprawie ze skargi [...] S.A. z siedzibą w W. na decyzję Mazowieckiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] lipca 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 19 lipca 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 2259/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] S.A. z siedzibą w W. na decyzję Mazowieckiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] lipca 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy: Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. znak: [...]Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej [...] nakazał [...] S.A. w W. (zwanej dalej "Spółką") wykonanie obowiązku polegającego m.in. na wyposażeniu [...] w przeciwpożarowy wyłącznik prądu (pkt 1) oraz na wykonaniu przeglądów technicznych i czynności konserwacyjnych stałych urządzeń gaśniczych (SUG), a sprawność potwierdzić stosownym protokołem z badania danej instalacji (pkt 2), w terminach odpowiednio do 31 grudnia 2009 r. i 15 lutego 2008 r. Od powyższej decyzji Spółka nie wniosła odwołania. Z uwagi na niewykonanie w wyznaczonym terminie ww. obowiązków, uruchomiono wobec Spółki postępowanie egzekucyjne (w aktach sprawy znajdują się upomnienie z dnia 19 lipca 2010 r. oraz tytuł wykonawczy z dnia 12 października 2010 r.). Pismem z dnia 17 marca 2017 r. Spółka zwróciła się do Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej [...] o zmianę terminów wykonania ww. obowiązków nałożonych ostateczną decyzją do dnia 31 grudnia 2020r. Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej [...], decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. znak: [...], na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. z 2016 r., poz. 603 ze zm.) w zw. z art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.", odmówił zmiany własnej decyzji z dnia [...] stycznia 2008 r. w zakresie terminu wykonania realizacji obowiązku. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zmiana terminu realizacji obowiązku do dnia 31 grudnia 2020 r. jest niedopuszczalna ze względu na fakt, że powyższe skutkowałoby brakiem zapewnienia w obiekcie odpowiednich warunków ochrony przeciwpożarowej do końca 2020 r. Tym samym wnioskowana zmiana nie jest zasadna zarówno z punktu widzenia słusznego interesu strony, jak i interesu społecznego, gdyż stoi to w sprzeczności z zapewnieniem właściwego stanu bezpieczeństwa pożarowego w obiekcie. Na skutek wniesionego przez Spółkę odwołania, zaskarżoną w tej sprawie decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. Mazowiecki Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej utrzymał w mocy zakwestionowaną decyzję z dnia [...] kwietnia 2017r. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że strona posiadała wiedzę na temat nieprawidłowości występujących w obiekcie od czasu pierwszych czynności kontrolno-rozpoznawczych, tj. od października 2007 r. Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. nałożono na stronę obowiązek, dając prawie 2 lata na wykonanie przeciwpożarowego wyłącznika prądu i dwa miesiące na wykonanie przeglądu technicznego i czynności konserwacyjnych stałych urządzeń gaśniczych oraz około pół roku na przeprowadzenie praktycznego sprawdzenia organizacji oraz warunków ewakuacji z obiektu. Zdaniem organu podany czasookres był okresem wystarczającym na wykonanie w obiekcie przedmiotowych obowiązków. Organ dodał także, że stwierdzone w roku 2007 nieprawidłowości polegające na braku przeciwpożarowego wyłącznika prądu oraz braku sprawnych stałych urządzeń gaśniczych stwarzają bardzo duże zagrożenie dla użytkowników [...], które sukcesywnie rośnie wraz ze wzrostem liczy osób korzystających z budynku, który pełni rolę głównego węzła przesiadkowego dla podróżnych dojeżdżających do [...]. Brak wyposażenia ww. budynku w przeciwpożarowy wyłącznik prądu nie pozwala na bezpieczne prowadzenie ewentualnej ewakuacji ratowniczo-gaśniczej, gdyż funkcją tego wyłącznika jest odcięcie dopływu prądu do wszystkich obwodów, z wyjątkiem obwodów zasilających instalacje i urządzenia, których funkcjonowanie jest niezbędne podczas pożaru. Zaś brak sprawnego urządzenia przeciwpożarowego w postaci stałych urządzeń gaśniczych może nie dać szansy na ugaszenie pożaru, który mógłby być ugaszony już do czasu przybycia na miejsce pierwszych jednostek zastępów Straży Pożarnej. Dalej organ podniósł, że bez wątpienia za zapewnieniem odpowiednich warunków ochrony przeciwpożarowej w obiekcie [...], zlokalizowanego w centrum [...], przemawia słuszny interes społeczny. Obowiązek, który ciąży na stronie, dotyczy bezpieczeństwa osób, mogących przebywać na [...] w danym czasie, które jest wartością nadrzędną i w interesie społecznym będzie jak najszybsze jego wykonanie. Dalsze prolongowanie terminu wykonania obowiązku, nie jest więc wskazane ze względu na interes społeczny, a przede wszystkim z uwagi na bezpieczeństwo przebywających w obiekcie ludzi. Skargę na powyższą decyzję wniosła Spółka, domagając się uchylenia zarówno decyzji zaskarżonej jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zakwestionowanej decyzji zarzucono naruszenie art. 7 i 8 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 155 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawę jej oddalenia stanowił art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej "p.p.s.a.". W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, iż postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją wszczęte zostało z wniosku skarżącej Spółki i prowadzone było w trybie art. 155 k.p.a. W konsekwencji spór w sprawie sprowadził się do oceny, czy na gruncie tego przepisu możliwa jest zmiana w części decyzji ostatecznej z dnia [...] stycznia 2008 r. Sąd wyjaśnił przy tym, że z uwagi na rodzaj obowiązków objętych postępowaniem, nie ma wątpliwości, że sprawa dotyczy decyzji ostatecznej powyżej wymienionej – a nie błędnie wskazywanej przez Spółkę decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r. znak [...]. Następnie Sąd zacytował przepis art. 155 k.p.a. i wyjaśnił iż istotą postępowania w trybie art. 155 k.p.a. jest sprawdzenie, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej. W niniejszej sprawie przyjęto, że przesłanki takie nie wystąpiły, a Sąd tę ocenę w pełni podzielił. Zdaniem Sądu bezspornie decyzja ostateczna z dnia [...] stycznia 2008 r. jest decyzją na mocy której strona "nabyła prawo", która to w zakresie terminu realizacji poszczególnych obowiązków może być co do zasady zmieniona na podstawie art. 155 k.p.a. W ocenie Sądu, nie ma też wątpliwości co do spełnienia w niniejszej sprawie kolejnej przesłanki formalnej określonej w art. 155 k.p.a. w postaci zgody strony, która nabyła prawo, na jej zmianę. Jednakże Sąd zgodził się z organami orzekającymi w sprawie, że za zmianą ww. decyzji ostatecznej w części dotyczącej terminów nie przemawia ani słuszny interes strony, ani interes społeczny. Zmiana decyzji ostatecznej w ww. zakresie, a tym samym prolongata terminów wykonania nałożonych obowiązków oznaczałaby, że obiekt jakim jest [...] nie spełniałby w pełni przez kolejne kilka lat, tj. do końca 2020 r. wymogów w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Zapewnienie warunków ochrony przeciwpożarowej w obiekcie [...], zlokalizowanego w centrum [...], jest zaś wartością nadrzędną i w interesie społecznym jest jak najszybsze wykonanie ww. obowiązku. Uwagi organu dotyczące tego aspektu sprawy, ze wskazaniem na znaczenie dla zapewnienia odpowiedniego bezpieczeństwa przeciwpożarowego w ww. obiekcie, przeciwpożarowego wyłącznika prądu oraz sprawnych stałych urządzeń gaśniczych, Sąd uznał tym samym za trafne, a w konsekwencji – za uzasadniające wydanie decyzji odmownej w niniejszej sprawie. Zdaniem Sądu nie sposób przyjąć, aby w interesie społecznym było odwlekanie o kolejne lata dostosowania przedmiotowego obiektu, zlokalizowanego w centrum [...], do wskazanego standardu przeciwpożarowego. Nadto, w ocenie Sądu, nie sposób też przyjąć, aby za wnioskowaną zmianą decyzji przemawiał słuszny interes strony uzasadniony przeprowadzaną w etapach, modernizacją [...]. Niezależnie od tej "modernizacji", również w słusznym interesie strony leży jak najszybsza realizacja decyzji z 2008 r. i zapewnienie odpowiedniej ochrony przeciwpożarowej osobom przebywającym w przedmiotowym obiekcie. Dlatego też nie można uznać, aby okoliczności wynikające z dokumentów przywołanych przez Spółkę we wniosku inicjującym to postępowanie, stanowiły o jej słusznym interesie przemawiającym za zmianą decyzji ostatecznej we wnioskowanej części. Zdaniem Sądu kontrolowana decyzja jest prawidłowa. Sąd nie podzielił zarzutu skargi wskazującego na jej wydanie z naruszeniem art. 155 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca Spółka, zaskarżając wydany wyrok w całości. Orzeczeniu temu zarzucono: 1/ naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie dokładnego zbadania sprawy, przeprowadzenia wystarczającego postępowania wyjaśniającego oraz wystarczającego uzasadnienia faktycznego i prawnego podstaw wydanej decyzji, 2/ naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez organ administracji przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy tj. naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. pomimo tego, że zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji powinna zostać uchylona w całości; 2/ naruszenia prawa materialnego tj. - art. 10a ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2017 r., poz. 2187 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że zaskarżona decyzja nie powinna zostać uchylona pomimo, że decyzja pierwotna ([...]) nie może być wykonywana ze względu na wszczęcie postępowania o wpisanie budynku [...] do rejestru zabytków, - art. 155 k.p.a. poprzez uznanie, że w rozważanym przypadku nie zachodzi słuszny interes strony, aby uzasadniał zmianę decyzji pierwotnej; Mając na uwadze powyższe Spółka wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie decyzji organów obu instancji, względnienie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych oraz oświadczyła, iż zrzeka się przeprowadzenia rozprawy. W uzasadnieniu zawarto argumenty na poparcie ww. podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do normy art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się zaistnienia którejkolwiek z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w § 2 ww. przepisu, a zatem przeszedł do rozpoznania sprawy w granicach zakreślonych wywiedzioną skargą kasacyjną. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Przystępując do wyjaśnienia przesłanek nieuwzględnienia wniesionej skargi kasacyjnej zaznaczyć należy, iż zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut naruszenia art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie dokładnego zbadania sprawy, przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz wystarczającego uzasadnienia faktycznego i prawnego podstaw wydanej decyzji, nie zasługiwał na uwzględnienie. We wniesionym środku odwoławczym skarżąca Spółka nie wskazała, jakie to konkretnie okoliczności faktyczne nie zostały przez organy wyjaśnione, a czego nie dostrzegł Sąd pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela także stanowiska Spółki co do wadliwości uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy przedstawił w sposób wyczerpujący ustalony stan faktyczny sprawy oraz wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia, wskazując dlaczego uznał, iż wniosek Spółki co do zmiany decyzji z dnia [...] stycznia 2008 r. w zakresie terminu wykonania obowiązków nie zasługiwał na uwzględnienie. Zaś to, że organ nie podzielił stanowiska Spółki, nie oznacza naruszenia ww. przepisów postępowania. Również i zarzut naruszenia art. 155 k.p.a. poprzez uznanie, iż w rozważanym przypadku nie zachodzi słuszny interes strony uzasadniający zmianę decyzji pierwotnej nie został przez Naczelny Sąd Administracyjny podzielony. Odnosząc się do tej kwestii w pierwszej kolejności podnieść należy, iż stosownie do normy art. 155 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 k.p.a. stosuje się odpowiednio. W doktrynie i orzecznictwie dominuje pogląd, że tryb wzruszenia decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. może mieć zastosowanie tylko do decyzji uznaniowych lub do decyzji, przy wydaniu których organ ma do wyboru pewną gamę rozstrzygnięć, z których każde jest zgodne z prawem. W doktrynie wskazuje się na szerokie rozumienie praw nabytych, o których mowa w art. 155 k.p.a. Treścią prawa nabytego jest również rozstrzygnięcie o obowiązkach jednostki (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2019, s.898). Decyzje nakładające obowiązek są decyzjami, na mocy których strony nabywają prawo do wykonania tylko obowiązków określonych w decyzji a nie innych. Istotna dla rozstrzygnięcia tej sprawy jest kwestia temporalnego zastosowania art. 155 k.p.a., a w szczególności zastosowanie tego trybu po upływie terminu wykonania decyzji. Z treści przepisu wynika, że weryfikacja decyzji w tym trybie może nastąpić "w każdym czasie". Generalnie rzecz ujmując, termin początkowy to dzień, w którym decyzja stała się ostateczna, a termin końcowy, to dzień wyeliminowania decyzji z obrotu prawego w innym trybie lub z mocy prawa. Dla temporalnego aspektu możliwości weryfikacji decyzji w trybie art. 155 k.p.a. znaczenie ma to, czy na mocy danej decyzji jej adresat nabywa prawo w ścisłym rozumieniu czy też nakładany jest na niego obowiązek. W przypadku decyzji przyznających jakieś uprawnienie ograniczonych terminem wskazuje się, że wraz z upływem terminu tracą one moc obowiązującą, nie podlegają egzekucji administracyjnej i nie mogą wówczas być już uchylane lub zmieniane w trybie art. 155 k.p.a. (por. wyrok NSA z 12 września 2018 r., II OSK 3351/17, wyrok NSA z 17 września 2009 r., II OSK 1406/08, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast w przypadku decyzji nakładających obowiązek upływ terminu nie ma wpływu na obowiązywanie danej decyzji, lecz powstaje możliwość wszczęcia postępowania egzekucyjnego mającego na celu doprowadzenie do wykonania nałożonego obowiązku. Decyzje nakładające obowiązki, w których został wskazany termin ich wykonania mogą być weryfikowane w trybie art. 155 k.p.a. również po upływie tego terminu. Upływ terminu może stanowić jednak przesłankę negatywną do zmiany lub uchylenia decyzji w tym trybie, rozpatrywaną w kontekście interesu społecznego i słusznego interesu strony. W tej sprawie decyzja, której dotyczył wniosek o zmianę w trybie art. 155 k.p.a. została wydana na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 i art. 27 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. z 2006 r. Nr 96, poz. 667 ze zm.) i jest to decyzja nakładająca określone obowiązki z zakresu ochrony przeciwpożarowej, na wykonanie których wyznaczono odpowiedni termin. Zmiana tego rodzaju decyzji w trybie art. 155 k.p.a. w zakresie wyznaczonego terminu jest dopuszczalna, lecz sam fakt upływu tego terminu oraz długość okresu do dnia złożenia wniosku o zmianę decyzji może stanowić negatywną przesłankę takiej zmiany, w okolicznościach konkretnej sprawy. Oprócz tego należało zbadać inne przesłanki pozytywne i negatywne wymienione w art. 155 k.p.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji w sposób prawidłowy ocenił kwestię spełnienia w tej sprawie przesłanek z art. 155 k.p.a., słusznie uznając, że w tym przypadku interes społeczny nie przemawia za zmianą decyzji z dnia [...] stycznia 2008 r. w części dotyczącej terminu wykonania obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Zasadnie Sąd pierwszej instancji przyjął, że niewykonanie wskazanych obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej w obiekcie takim jak [...]stanowi realne zagrożenie dla życia, zdrowia i mienia pasażerów. Ponadto termin na wykonanie tej decyzji upłynął z dniem 15 lutego 2008 r. w zakresie obowiązku wskazanego w pkt 2 (wykonania przeglądu technicznego i czynności konserwacyjnych stałych urządzeń gaśniczych i potwierdzenia ich sprawności protokołem z badania danej instalacji) i z końcem 2009 r. w zakresie obowiązku nałożonego w pkt 1 (wyposażenia [...] w przeciwpożarowy wyłącznik prądu), zaś wniosek o zmianę decyzji w zakresie terminu został złożony pismem z dnia 17 marca 2017 r. (22 marzec 2017 r. data wpływu do organu), zatem po upływie ponad 7 lat. W celu wykonania tej decyzji prowadzone było postępowanie egzekucyjne. A zatem, mając na uwadze okoliczności tej konkretnej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że żądanie zmiany decyzji w zakresie terminu jej wykonania po upływie tak długiego okresu czasu i wieloletnim prowadzeniu postępowania egzekucyjnego jest nieuzasadnione, a Sąd pierwszej instancji prawidłowo oddalił skargę uznając, iż za zmianą decyzji we wnioskowanym zakresie nie przemawia ani słuszny interes strony, ani interes społeczny. Jak wskazuje Spółka jej słuszny interes mający uzasadniać zmianę decyzji wynika z faktu prowadzenia przez nią modernizacji [...] w zakresie przeciwpożarowym. Etap I tej modernizacji w obszarze hali głównej [...]oraz etap II część 1 w zakresie galerii zachodniej, dojścia do [...], części galerii północnej zostały już wykonane, zaś realizacja części II etapu 2 planowana jest w terminie do 31 grudnia 2020 r. (pozwolenie na budowę uzyskano). Realizacja etapu III i IV obejmująca odpowiednio [...] i [...] planowana jest do końca 2023 roku. Powołano się przy tym na postanowienie Mazowieckiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] marca 2016 r., którym pozytywnie zaopiniowano możliwość realizacji zaleceń wynikających z postanowienia tego organu z dnia [...] grudnia 2014 r. wydanego po rozpatrzeniu "Ekspertyzy z zakresu ochrony przeciwpożarowej. [...] (..)" we wskazanych we wniosku etapach. Zaś postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. ww. organ wyraził zgodę na spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego w inny sposób niż to określono w przepisach techniczno-budowlanych dla przedmiotowego, średniowysokiego budynku [...] polegających na wprowadzeniu konkretnych wymienionych w jego treści rozwiązań. To ostatnie postanowienie zostało wydane na podstawie § 2 ust. 3a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) oraz § 16 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz. U. Nr 121, poz. 1137 ze zm.). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego ww. postanowienia nie mogą stanowić podstawy do zmiany decyzji z dnia [...] stycznia 2008 r., gdyż zostały one wydane w związku z pracami modernizacyjnymi obszaru [...], w nie w celu wykonania przedmiotowej decyzji. Treść tych postanowień może mieć ewentualnie wpływ na sposób wykonania nałożonego obowiązku. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny nie uznał za usprawiedliwiony również i zarzutu naruszenia 155 k.p.a., a w konsekwencji także i zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Trafnie bowiem Sąd pierwszej instancji oddalił skargę stwierdzając, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Na uwzględnienie nie zasługiwał również i zarzut naruszenia art. 10a ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2017 r., poz. 2187 ze zm.). Stosownie do jego treści od dnia wszczęcia postępowania w sprawie wpisu zabytku do rejestru do dnia, w którym decyzja w tej sprawie stanie się ostateczna, przy zabytku, którego dotyczy postępowanie, zabrania się prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskich, robót budowlanych i podejmowania innych działań, które mogłyby prowadzić do naruszenia substancji lub zmiany wyglądu zabytku (ust. 1). Zakaz, o którym mowa w ust. 1, dotyczy także robót budowlanych objętych pozwoleniem na budowę albo zgłoszeniem, a także działań określonych w innej decyzji pozwalającej na ich prowadzenie (ust. 2). Niezależnie od tego, że przepis ten w dacie wydania zaskarżonej decyzji ([...] lipiec 2017 r.) nie obowiązywał – został on bowiem dodany ustawą z dnia 22 czerwca 2017 r. o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz niektórych innych ustaw, która (w tym zakresie) weszła w życie w dniu 9 września 2017 r., to podkreślić trzeba, iż skarga kasacyjna nie wykazała, by nałożone decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. obowiązki w zakresie wyposażenia [...] w przeciwpożarowy wyłącznik prądu oraz wykonanie przeglądu technicznego i czynności konserwacyjnych stałych urządzeń gaśniczych stanowią prace, roboty budowlane lub inne działania, które mogłyby doprowadzić do naruszenia substancji lub zmiany wyglądu zabytku. Reasumując, zdaniem Naczelnego Sadu Administracyjnego skarga kasacyjna nie podważyła legalności zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji. Żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie okazał się uzasadniony. Stąd, na podstawie art. 184 p.p.s.a., zaszła podstawa do oddalenia wywiedzionego środka odwoławczego. Przedmiotowa sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, stosownie do treści art. 182 § 2 p.p.s.a., gdyż skarżąca Spółka zrzekła się rozprawy, a organ nie zażądał jej przeprowadzenia w ustawowym terminie. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.