I OSK 1866/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik Protokolant: starszy sekretarz sądowy Julia Chudzyńska po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2019 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prokuratora Generalnego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 1758/16 w sprawie ze skargi Z.B. na decyzję Prokuratora Generalnego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie dodatku wyrównawczego 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od Prokuratora Generalnego na rzecz Z.B. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 1758/16, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Z.B. na decyzję Prokuratora Generalnego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie dodatku wyrównawczego, stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] (pkt 1); zasądził od Prokuratora Generalnego na rzecz skarżącego Z.B. kwotę 497 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 2). Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Z akt sprawy wynika, że [...] Z.B. – prokurator byłej Naczelnej Prokuratury Wojskowej decyzją Prokuratora Generalnego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], na podstawie art. 36 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2016 r., poz. 178), został przeniesiony na stanowisko prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...], z zachowaniem tytułu "prokuratora byłej Naczelnej Prokuratury Wojskowej" oraz prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku. Następnie Prokurator Generalny decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] [...] Z.B. – prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] wyznaczył na stanowisko służbowe w wydziale do spraw wojskowych Prokuratury Okręgowej w [...], zaszeregowanym do stopnia etatowego pułkownika i grupy uposażenia [...]. Jako podstawę prawną decyzji podał art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 22 ust. 1 pkt 2, ust. 1a i 4 oraz art. 23 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1414 ze zm.). Prokurator Okręgowy w [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej w skrócie "K.p.a."), art. 80 ust. 2 i art. 80 ust. 4 w związku z art. 104 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz.U. Nr 196, poz. 1298 ze zm.) w związku z art. 73 pkt 4 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze powołując się na zarządzenie Prokuratora Generalnego z dnia 27 kwietnia 2016 r. nr 25/16 w sprawie upoważnienia prokuratorów okręgowych do wydawania decyzji w sprawach przyznawania i ustalania prokuratorom do spraw wojskowych będących żołnierzami zawodowymi wynagrodzenia, dodatków oraz innych należności – w związku z objęciem stanowiska służbowego prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] w wydziale do spraw wojskowych – z dniem 4 kwietnia 2016 r. przyznał [...] Z.B. dodatek wyrównawczy w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu decyzji podał, że wymieniony oficer jako prokurator byłej Naczelnej Prokuratury Wojskowej posiada prawo do stawki awansowej, tj. 115% stawki podstawowej dla sędziów Sądu Najwyższego. Data początkowa czynnej służby wojskowej liczona jest od dnia [...] 1987 r. Data początkowa do dodatku za długoletnią pracę liczona jest od dnia [...] 1984 r. W związku z tym, że uposażenie [...] Z.B. – żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym prokuratora do spraw wojskowych jest niższe od miesięcznego wynagrodzenia przysługującego na równorzędnym stanowisku prokuratora, stosownie do uregulowań zawartych w art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przysługuje mu dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy między tym wynagrodzeniem, a uposażeniem należnym na zajmowanym stanowisku. W świetle art. 125 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2016 r., poz. 177), art. 78 ust. 1 i 3, art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, § 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 kwietnia 2014 r. w sprawie określenia grup uposażenia (Dz. U. z 2014 r., poz. 617) oraz § 2 i załącznika do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 18 grudnia 2015 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2015 r., poz. 2213), miesięczna kwota uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należna [...] Z.B. z racji zajmowanego stanowiska służbowego wynosi [...] zł, w skład której wchodzą: - uposażenie zasadnicze [...] zł - dodatek za długoletnią służbę wojskową w wysokości 29% kwoty należnego uposażenia zasadniczego (przyznany decyzją Prokuratora Okręgowego w [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r.) – [...] zł. Na podstawie art. 123 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze, podstawę ustalenia wynagrodzenia zasadniczego prokuratora w 2016 roku stanowi przeciętne wynagrodzenie w drugim kwartale 2015 r., ogłoszone w Komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego (M.P. z 2015 r., poz. 720), które wynosi [...] zł. Składnikami łącznej kwoty wynagrodzenia przysługującego [...] Z.B. na takim samym stanowisku prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...], stosownie do przepisu art. 124 § 2 i § 11 ustawy Prawo o prokuraturze, art. 36 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze, § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 lutego 2016 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom (Dz.U. z 2016 r., poz. 271), oraz § 4 ust. 2 i 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. Nr 196, poz. 1298 ze zm.) w zw. z art. 73 pkt 4 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze, są: - wynagrodzenie zasadnicze w stawce awansowej – [...] zł (115% stawki podstawowej dla sędziów Sądu Najwyższego z zastosowaniem mnożnika 4,13 podstawy ustalenia wynagrodzenia zasadniczego), - dodatek za długoletnią pracę – [...] zł (20% wynagrodzenia zasadniczego). Łączna kwota wynagrodzenia wynosi [...] zł Stosownie do uregulowań zawartych w art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, dodatek wyrównawczy stanowi różnicę pomiędzy kwotami: wynagrodzenia – [...] zł a należnego uposażenia na zajmowanym stanowisku – [...] zł i wynosi [...] zł. W decyzji zawarto pouczenie, że zainteresowanemu przysługuje, w terminie 14 dni od daty doręczenia mu niniejszej decyzji, prawo odwołania do Prokuratora Regionalnego [...], za pośrednictwem Prokuratora Okręgowego w [...]. [...] Z.B. – prokurator Prokuratury Okręgowej w [...] zgodnie z pouczeniem w piśmie z dnia 17 maja 2016 r. wniósł odwołanie od w/w decyzji do Prokuratora Regionalnego w Warszawie, który przy piśmie z dnia 3 sierpnia 2016 r. powyższe odwołanie przekazał według właściwości Prokuratorowi Generalnemu. Prokurator Generalny, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr. [...]. W uzasadnieniu decyzji podał, że zgodnie z obecnie, jak i poprzednio obowiązującą ustawą – Prawo o prokuraturze, prokurator ma prawo do: wynagrodzenia zasadniczego przysługującego na zajmowanym stanowisku prokuratorskim, które określa się w stawkach, a ich wysokość ustala się z zastosowaniem mnożników podstawy ustalenia wynagrodzenia zasadniczego, dodatku za długoletnią pracę, świadczeń odszkodowawczych, z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, jak również do dodatku funkcyjnego przysługującego w związku z pełnioną funkcją. Ustawa – Prawo o prokuraturze stanowi w sposób uniwersalny o uprawnieniu do dodatku funkcyjnego, a rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 lutego 2016 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom (Dz.U. z 2016 r., poz. 271) określa jego wysokość ze względu na miejsce i rodzaj pełnionej funkcji, wypłacanego wyłącznie w związku z pełnieniem funkcji. Otrzymywanie dodatku funkcyjnego będzie się zatem zawsze wiązało z pełnieniem określonej funkcji, a pełniona funkcja nie jest tożsama z zajmowanym przez prokuratora stanowiskiem. W związku ze zniesieniem wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury określono właściwość rzeczową komórek organizacyjnych do spraw wojskowych, jak również nastąpiła zmiana zakresu zadań prokuratorów do spraw wojskowych, pełniących czynności w tych komórkach organizacyjnych. W przypadku [...] Z.B. nie można uznać za możliwe i prawidłowe określenie, że składnikiem wynagrodzenia nabytego na ostatnio zajmowanym stanowisku jest dodatek funkcyjny z racji pełnionej uprzednio – do dnia 3 kwietnia 2016 r. – funkcji wizytatora w Naczelnej Prokuraturze Wojskowej, która na mocy art. 31 w związku z art. 75 pkt 2 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze z dniem 4 kwietnia 2016 r. została zniesiona. W tej kwestii, wynagrodzenie nabyte na dotychczas zajmowanym stanowisku nie obejmuje kwoty dodatku funkcyjnego, jako należności przysługującej wyłącznie w związku z pełnieniem funkcji. Ponadto ustawa – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze określiła przypadki, w których prokuratorzy zniesionych jednostek, którzy w dniu wejścia w życie tej ustawy pełnili funkcje w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury, zobowiązani zostali do wykonywania zadań do czasu powołania prokuratorów do pełnienia funkcji w powszechnych jednostkach wymienionych w art. 53 tej ustawy. W kwestii ustalania wysokości i składników uposażenia prokuratorów do spraw wojskowych będących żołnierzami zawodowymi ustawa – Prawo o prokuraturze nie zawiera regulacji w tym zakresie. W związku z tym – zgodnie z odesłaniem zawartym w art. 125 tej ustawy – stosuje się przepisy dotyczące żołnierzy zawodowych. Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych określa składniki uposażenia żołnierzy zawodowych, które składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia. Jednym z takich dodatków jest dodatek wyrównawczy. Regulacja dotycząca tego dodatku została zawarta w art. 80 ust. 2 tej ustawy. Przepis ten stanowi, że w przypadku, gdy miesięczne uposażenie żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym sędziego sądu wojskowego albo prokuratora do spraw wojskowych jest niższe od miesięcznego wynagrodzenia przysługującego na równorzędnym stanowisku i pełnionej funkcji sędziego sądu powszechnego albo wysokości wynagrodzenia prokuratora na takim samym stanowisku i pełnionej funkcji, żołnierzowi przysługuje dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy między tym wynagrodzeniem, a uposażeniem należnym na zajmowanym stanowisku. Szczegółowe warunki otrzymywania dodatku wyrównawczego, z uwzględnieniem określenia składników uposażenia i wynagrodzenia przyjmowanych przy obliczaniu tego dodatku, określa rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz.U. z 2010 r., Nr 196, poz. 1298 ze zm.) wydane na podstawie art. 80 ust. 7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. W aktualnym brzmieniu przepis § 4 ust. 3 w pkt 4-5 tego rozporządzenia określa podmioty, które decyzją ustalają wysokość dodatku wyrównawczego: - asesorowi i prokuratorowi wojskowej prokuratury garnizonowej – wojskowy prokurator garnizonowy, - prokuratorowi wojskowej prokuratury okręgowej, wojskowemu prokuratorowi garnizonowemu i jego zastępcy – wojskowy prokurator okręgowy, - prokuratorowi Naczelnej Prokuratury Wojskowej, wojskowemu prokuratorowi okręgowemu i jego zastępcy – Naczelny Prokurator Wojskowy. Przepisy tego rozporządzenia zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 80 ust. 7 w brzmieniu nadanym art. 16 pkt 14 lit. b ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze, nie dłużej niż przez okres 12 miesięcy. W odniesieniu do kwestii ustalenia podmiotu uprawnionego i zobowiązanego od dnia 4 kwietnia 2016 r. do ustalania wysokości dodatku wyrównawczego dla prokuratora do spraw wojskowych będącego żołnierzem zawodowym, wykładni przywołanego § 4 ust. 3 pkt 4-6 cytowanego rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. należy dokonać w powiązaniu z normą zawartą w art. 32 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze, zgodnie z którą uprawnienia Naczelnego Prokuratora Wojskowego, wojskowych prokuratorów okręgowych i wojskowych prokuratorów garnizonowych przejął Prokurator Generalny, który na podstawie art. 13 § 1 i art. 125 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Prawo o prokuraturze w związku z art. 32 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze oraz art. 80 ust. 4 i ust. 7 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, upoważnił prokuratorów okręgowych do wydawania decyzji w sprawach przyznawania i ustalania, prokuratorom do spraw wojskowych będących żołnierzami zawodowymi, dodatków do uposażenia zasadniczego oraz ustalania wynagrodzenia zasadniczego prokuratora oraz do ustalania i przyznawania im innych należności pieniężnych przysługujących żołnierzom zawodowym. W związku z powyższym, organ odwoławczy stwierdził, że [...] Z.B. dodatek wyrównawczy został przyznany zgodnie z przepisami prawa. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej przez Z.B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: - art. 36 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze, poprzez obniżenie dodatku wyrównawczego o kwotę [...] zł bez jakiegokolwiek uzasadnienia faktycznego i prawnego, w sytuacji, gdy powołany przepis ustawy przyznał [...] Z.B. prawo do wynagrodzenia na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, a tym stanowiskiem w świetle postanowień decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia 27 sierpnia 2015 r. nr 1837, wydanej zgodnie z ówcześnie obowiązującym art. 111 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (Dz. U. z 2011 r. Nr 270, poz.1599 ze zm.) było stanowisko, nie zaś funkcja wizytatora – prokuratora Naczelnej Prokuratury Wojskowej, co miało wpływ na wynik sprawy; - art. 32 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze i art. 268a K.p.a., poprzez wydanie przez Prokuratora Okręgowego w [...] kwestionowanej decyzji administracyjnej we własnym imieniu z powołaniem się na zarządzenie Prokuratora Generalnego upoważniające wskazany organ do podejmowania określonych działań, w sytuacji, gdy ustawodawca wyraźnie określił w powołanym przepisie, że uprawnienia zawarte w ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przysługują Prokuratorowi Generalnemu, a zatem w ocenie skarżącego, kwestionowana decyzja administracyjna powinna być wydana z jego upoważnienia wyłącznie jako decyzja Prokuratora Generalnego nie zaś jako decyzja Prokuratora Okręgowego, co miało wpływ na wynik sprawy; 2. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.: - art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] dotkniętej wadą prawną określoną w art. 156 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy; - art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie decyzji Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., dotkniętej wadą prawną określoną w art. 156 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Dodatkowo decyzji Prokuratora Okręgowego w [...] zarzucił, że jest ona dotknięta wadą prawną określoną w art. 156 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a., ponieważ została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości oraz bez podstawy prawnej bowiem organ ten, wbrew dyspozycji art. 32 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze – nie będąc organem właściwym w sprawie – wydał decyzję w sprawie przyznania dodatku wyrównawczego, bezpodstawnie zaniżając jego wysokość, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie, ewentualnie stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Prokuratora Generalnego oraz poprzedzającej ją decyzji Prokuratora Okręgowego w [...], zobowiązanie Prokuratora Generalnego do wydania decyzji zgodnej z treścią art. 32 i art. 36 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze, tj. przyznającej prokuratorowi [...] Z.B. dodatek wyrównawczy w kwocie [...] zł oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi przedstawił argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów. Podał, że Minister Obrony Narodowej z powodu zniesienia wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, w tym Naczelnej Prokuratury Wojskowej, w oparciu o przepis art. 31 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze - decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] z tym dniem z mocy prawa stwierdził zwolnienie [...] Z.B. z zajmowanego stanowiska służbowego: Wizytator – Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej, a nie ze stanowiska prokuratora Naczelnej Prokuratury Wojskowej. Na tym ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym wizytatora – prokuratora przysługiwał skarżącemu dodatek wyrównawczy w kwocie [...] zł, stanowiąc immanentny składnik "wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku". Skarżący powołał się na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 12 lipca 2005 r., sygn. akt II UZP 5/05. Argumentując naruszenie art. 32 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze stwierdził, że z dniem 4 kwietnia 2016 r. Prokurator Generalny przejął z mocy prawa uprawnienia – wynikające z ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych – przysługujące wcześniej Naczelnemu Prokuratorowi Wojskowemu, Wojskowemu Prokuratorowi Okręgowemu i Wojskowemu Prokuratorowi Garnizonowemu, a zatem jako kierownik instytucji cywilnej, w której poza resortem Obrony Narodowej pełnią służbę żołnierze zawodowi, został z mocy ustawy przełożonym o uprawnieniach dowódcy jednostki wojskowej wszystkich żołnierzy – prokuratorów pełniących służbę w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury (por. m.in. art. 7 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych). Prokurator Generalny uzyskał m.in. uprawnienia do wydawania decyzji administracyjnych o wysokości przyznawanych prokuratorom –żołnierzom dodatków wyrównawczych, przy czym ustawodawca w tym zakresie w art. 32 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze nie przewidział norm kompetencyjnych do określenia organów niższych szczebli, mogących przejąć ustawowe kompetencje Prokuratora Generalnego w omawianym zakresie. Ponadto skarżący wskazał, że wprawdzie organ ustawowo właściwy może upoważnić swojego pracownika do wydawania tych decyzji, to jednak upoważniony pracownik zawsze wydaje tego rodzaju decyzje w imieniu określonego organu, a nie w swoim własnym i to tylko w granicach otrzymanego upoważnienia. Prokurator Generalny w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik skarżącego w dniu 19 maja 2017 r. na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego z uwzględnieniem § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych wskazując, że wartość dochodzonego roszczenia wynosi 23.124 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, że w postępowaniu administracyjnym podstawową kwestią jest właściwość organu, tj. jego zdolność prawna do rozstrzygania w trybie postępowania administracyjnego określonej kategorii spraw. Zgodnie z art. 19 K.p.a., organy administracji zobowiązane są do przestrzegania z urzędu swojej właściwości. Naruszenie tego przepisu, polegające na wydaniu decyzji przez organ niewłaściwy, stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. Nieważność powoduje przy tym naruszenie każdego rodzaju właściwości przez organ administracji przy wydaniu decyzji, bez względu na trafność merytorycznego rozstrzygnięcia. Wskazał, że na podstawie art. 31 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze, z dniem 4 kwietnia 2016 r. zostały zniesione wojskowe jednostki organizacyjne prokuratury: Naczelna Prokuratura Wojskowa, wojskowe prokuratury okręgowe i wojskowe prokuratury garnizonowe. W związku z powyższym, zgodnie z art. 32 w/w ustawy, obowiązki i uprawnienia Naczelnego Prokuratora Wojskowego, wojskowych prokuratorów okręgowych i wojskowych prokuratorów garnizonowych w sprawach wynikających z ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych – przejął Prokurator Generalny. Skarżący [...] Z.B. jako prokurator zniesionej Naczelnej Prokuratury Wojskowej, będący żołnierzem zawodowym, na podstawie art. 36 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze został przeniesiony z dniem 4 kwietnia 2016 r. przez Prokuratora Generalnego na stanowisko prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...]. Następnie Prokurator Generalny decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] wyznaczył go na stanowisko prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] w wydziale do spraw wojskowych, zaszeregowanym do stopnia etatowego pułkownika i grupy uposażenia [...]. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, organem właściwym do wydania decyzji w przedmiocie przyznania [...] Z.B. jako żołnierzowi zawodowemu pełniącemu służbę na stanowisku prokuratora do spraw wojskowych dodatku wyrównawczego przewidzianego w art. 80 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych był, stosownie do powołanego wyżej art. 32 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze w zw. z § 4 ust. 3 pkt 4 - 6 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury – Prokurator Generalny, który przejął w tym zakresie kompetencje wojskowego prokuratora garnizonowego, wojskowego prokuratora okręgowego i Naczelnego Prokuratora Wojskowego. Powołane rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r., określające organy właściwe do ustalenia wysokości dodatku wyrównawczego, zachowało moc na podstawie art. 73 pkt 4 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 80 ust. 7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w brzmieniu nadanym ustawą Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze, nie dłużej jednak niż przez okres 12 miesięcy. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wobec przejęcia z woli ustawodawcy (na mocy art. 32 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze) uprawnień wymienionych w tym rozporządzeniu organów przez Prokuratora Generalnego, do czasu utraty mocy obowiązującej tego aktu wykonawczego, to Prokurator Generalny jest właściwy do rozstrzygnięcia o wysokości dodatku wyrównawczego skarżącego będącego żołnierzem zawodowym. Tymczasem w niniejszej sprawie decyzja z dnia [...] kwietnia 2016 r. o przyznaniu [...] Z.B. dodatku wyrównawczego została wydana przez Prokuratora Okręgowego w [...]. Przy czym Prokurator Okręgowy w [...], wydając przedmiotową decyzję jako organ pierwszej instancji, powołał się na zarządzenie Prokuratora Generalnego z dnia 27 kwietnia 2016 r. nr 25/16 w sprawie upoważnienia prokuratorów okręgowych do wydawania decyzji w sprawach przyznawania i ustalania prokuratorom do spraw wojskowych będących żołnierzami zawodowymi wynagrodzenia, dodatków oraz innych należności pieniężnych. Zdaniem Sądu pierwszej instancji , powołany w tym zarządzeniu przepis art. 13 (bez określenia konkretnego paragrafu) ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze, w oparciu o który wydano przedmiotowe zarządzenie, nie mógł stanowić podstawy do przeniesienia przez Prokuratora Generalnego przyznanych mu w art. 32 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze, kompetencji ustawowych na prokuratora okręgowego. Ponadto, z decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r. bezspornie wynika, że Prokurator Okręgowy w [...] wydał ją we własnym imieniu. Przepis art. 13 § 1 ustawy Prawo o prokuraturze stanowi, że Prokurator Generalny kieruje działalnością prokuratury osobiście lub za pośrednictwem Prokuratora Krajowego oraz pozostałych zastępców Prokuratora Generalnego, wydając zarządzenia, wytyczne i polecenia. Zgodnie z art. 13 § 2 powołanej ustawy, Prokurator Generalny jest przełożonym prokuratorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury oraz prokuratorów Instytutu Pamięci Narodowej. Stosownie do art. 13 § 3 tej ustawy, kompetencje i zadania Prokuratora Generalnego wynikające z ustaw może realizować upoważniony przez niego Prokurator Krajowy lub inny zastępca Prokuratora Generalnego. Prokurator Generalny wydaje w tym zakresie stosowne zarządzenie. W świetle art. 13 § 4 cyt. ustawy, w razie nieobsadzenia urzędu Prokuratora Generalnego lub jego czasowej niezdolności do wykonywania obowiązków Prokuratora Generalnego zastępuje Prokurator Krajowy. Z art. 13 § 3 ustawy – Prawo o prokuraturze wprost wynika, że Prokurator Generalny może w formie zarządzenia upoważnić Prokuratora Krajowego lub innego swojego zastępcę do realizowania przyznanych mu ustawowo zadań i kompetencji. W powołanym przepisie ustawodawca ograniczył możliwość przeniesienia przez Prokuratora Generalnego uprawnień do realizacji jego ustawowych zadań i kompetencji na Zastępców Prokuratora Generalnego. W świetle powołanego w zarządzeniu nr 25/16 przepisu art. 13 ustawy – Prawo o prokuraturze nie jest zatem możliwe delegowanie kompetencji Prokuratora Generalnego – w zakresie przyznania skarżącemu dodatku wyrównawczego – na Prokuratora Okręgowego w [...]. Wyjaśnić należy, iż upoważnienie, udzielone na podstawie art. 13 § 3 ustawy – Prawo o prokuraturze, tak jak i upoważnienie udzielone na podstawie art. 268a K.p.a., wywiera jedynie ten skutek, że zmienia się osoba wykonująca kompetencje organu, czyli Prokuratora Generalnego. Osoba działająca z upoważnienia Prokuratora Generalnego (zgodnie z art. 13 § 3 ustawy Prawo o prokuraturze – Prokurator Krajowy lub inny zastępca Prokuratora Generalnego) nie staje się w takim przypadku organem administracji właściwym w sprawie. Ustawodawca powołanym przepisem art. 13 § 3 ustawy – Prawo o prokuraturze stworzył możliwość, aby nie tylko sam piastun organu (Prokuratora Generalnego), lecz także upoważniony przez niego Prokurator Krajowy lub inny zastępca Prokuratora Generalnego mogli wykonywać kompetencje i zadania Prokuratora Generalnego. Nie zmienia to tego, że decyzje wydawane w oparciu o zarządzenie Prokuratora Generalnego przez Prokuratora Krajowego lub innego zastępcę Prokuratora Generalnego, pozostają decyzjami Prokuratora Generalnego, wydawane są jedynie z jego upoważnienia. Od tych decyzji, stosownie do art. 127 § 3 K.p.a. przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak od decyzji wydanych przez ministra w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 K.p.a. W rozpoznawanej sprawie decyzja z dnia [...] kwietnia 2016 r. została wydana przez Prokuratora Okręgowego w [...] jako organ pierwszej instancji, z pouczeniem o prawie odwołania do Prokuratora Regionalnego w Warszawie. Po przekazaniu odwołania przez Prokuratora Regionalnego w Warszawie według właściwości Prokuratorowi Generalnemu, Prokurator Generalny rozpoznał odwołanie od tej decyzji jako organ drugiej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skoro przepis art. 13 ustawy – Prawo o prokuraturze w zw. z art. 32 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze nie stanowi podstawy prawnej do przeniesienia przez Prokuratora Generalnego kompetencji ustawowych do wydania decyzji w sprawie dodatku wyrównawczego dla prokuratora do spraw wojskowych będącego żołnierzem zawodowym na Prokuratora Okręgowego w [...], to decyzja z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] została wydana przez organ niewłaściwy, a zatem z naruszeniem przepisu art. 19 K.p.a., co stanowi kwalifikowaną wadę prawną określoną w art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. Z kolei Prokurator Generalny, rozpatrując sprawę jako organ odwoławczy, nie dostrzegając, że decyzja z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] jest obarczona wadą nieważności i utrzymując ją w mocy, sam rażąco naruszył przepis art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.). W świetle tych ustaleń Sąd za przedwczesne uznał odniesienie się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania sądowego, orzekł jak w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.), zaliczając do tych kosztów kwotę 480 zł z tytułu wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego oraz kwotę 17 zł z tytułu opłaty skarbowej. Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania przepisu § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a tego rozporządzenia, gdyż niniejsza sprawa jest sprawą ze stosunku służbowego (art. 239 § 1 pkt 1 lit. d P.p.s.a.), a nie sprawą o należność pieniężną. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Prokurator Generalny, reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając wyrok w całości zarzucił: I. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), tj.: - naruszenie art. 156 § 1 pkt. 1 K.p.a. w związku z art. 19 K.p.a., art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a. i art. 268a K.p.a. oraz w związku z: - art. 31, art. 32, art. 70 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2016 r., poz. 178), - § 4 ust. 3 pkt 6 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. Nr 196, poz. 1298 ze zm.), - art. 3 § 2, art. 9 § 1 i § 2, art. 13 § 1, § 2 i § 3 oraz art. 23 § 3 i § 4 i art. 28 oraz art. 125 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2016 r., poz. 177 ze zm.), - art. 22 ust. 1 pkt 2 ust. 4, ust. 7, ust. 7a, art. 80 ust. 4 i art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1414 ze zm.), poprzez ich wadliwe zastosowanie polegające na: 1) błędnym przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że organem kompetentnym do wydania decyzji w przedmiocie dodatku wyrównawczego był tylko i wyłącznie Prokurator Generalny, albowiem organ ten przejął obowiązki i uprawnienia m.in. wojskowej prokuratury okręgowej i wojskowych prokuratorów okręgowych, podczas gdy: a) Prokurator Generalny co prawda przejął obowiązki i uprawnienia m.in. wojskowej prokuratury okręgowej i wojskowych prokuratorów okręgowych (a także wojskowej prokuratury garnizonowej i wojskowych prokuratorów garnizonowych) na mocy art. 32 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o prokuraturze, jednakże: - kompetencja Prokuratora Generalnego wywodzona z przejęcia obowiązków i uprawnień m.in. wojskowego prokuratora okręgowego (a także wojskowego prokuratora garnizonowego) ustała z chwilą przeniesienia [...] Z.B. decyzją Prokuratora Generalnego na stanowisko prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...], tj. z dniem 4 kwietnia 2016 r., co dało podstawę w dalszej kolejności, tj. z dniem 27 kwietnia 2016 r., do wyznaczenia skarżącego na stanowisko służbowe prokuratora do spraw wojskowych w wydziale do spraw wojskowych Prokuratury Okręgowej w [...], na mocy decyzji Prokuratora Okręgowego w [...] wydanej w oparciu o m.in. art. 31 § 2 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o prokuraturze. - wskutek powyższego przeniesienia i objęcia wyznaczonego stanowiska odpadła podstawa prawna do przyjęcia, iż skarżącemu przysługiwał nadal status prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej w rozumieniu art. 32 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o prokuraturze, a w stosunku do skarżącego powstał odrębny status prokuratora do spraw wojskowych, a tym samym odpadła też podstawa prawna do uznania, że organem kompetentnym w stosunku do skarżącego jako prokuratora do spraw wojskowych jest Prokurator Generalny z tytułu przejęcia obowiązków i uprawnień m.in. wojskowego prokuratora okręgowego (a także wojskowego prokuratora garnizonowego), - wskutek zniesienia na mocy art. 31 § 1 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o prokuraturze m.in. wojskowych prokuratur okręgowych (a także wojskowych prokuratur garnizonowych) – obowiązki i uprawnienia m.in. tych organów wojskowych, które przejął Prokurator Generalny wobec skarżącego z racji przysługiwania mu statusu prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej – dotyczyły dotychczasowych obowiązków i uprawnień (tj. obowiązujących do dnia zniesienia wojskowej prokuratury okręgowej) i tych obowiązków i uprawnień, które powstały w okresie do daty przeniesienia [...] Z.B. decyzją Prokuratora Generalnego na stanowisko prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...], a w okresie późniejszym nie mogły powstać nowe obowiązki i uprawnienia należne m.in. wojskowemu prokuratorowi okręgowemu (a także wojskowemu prokuratorowi garnizonowemu) wobec skarżącego w ramach jego statusu prokuratora byłej wojskowej prokuratury okręgowej, skoro przestał istnieć zarówno taki organ jak: wojskowa prokuratura okręgowa, jak też i status prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej, a nie jest prawnie możliwe przejęcie praw nieistniejących, - w dacie wydania zaskarżonej decyzji obowiązywał przepis art. 70 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o prokuraturze, zgodnie z którymi ilekroć w dotychczasowych przepisach jest mowa o prokuratorze wojskowym należy przez to rozumieć prokuratora do spraw wojskowych w rozumieniu ustawy Prawo o prokuraturze, a zatem w dacie wydania decyzji o dodatku wyrównawczym odpowiednie rozumienie powyższych przepisów wymagało, aby uwzględnić, że pod użytym w § 4 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej pojęciem "prokurator wojskowej prokuratury okręgowej (a także odpowiednio: wojskowej prokuratury garnizonowej) (...) – wojskowy prokurator okręgowy (a także odpowiednio: wojskowy prokurator garnizonowy)"należy rozumieć, że w przepisie tym chodzi o prokuratora do spraw wojskowych, w tym przypadku o skarżącego (a nie o: "prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej", a także odpowiednio: "wojskowej prokuratury garnizonowej") i że w przepisie tym chodzi o przełożonego prokuratora do spraw wojskowych, czyli w tym przypadku o prokuratora okręgowego (a nie o: "wojskowego prokuratora okręgowego czy garnizonowego"), - przepis art. 32 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o prokuraturze, jako mający charakter przepisu dostosowującego i przejściowego, miał na celu umożliwienie przejęcia przez Prokuratora Generalnego obowiązków i uprawnień m.in. wojskowego prokuratora okręgowego (a także odpowiednio: wojskowego prokuratora garnizonowego) wobec byłego prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej (a także odpowiednio: wojskowej prokuratury garnizonowej) w tzw. okresie przejściowym, z uwzględnieniem zniesienia m.in. tych organów wojskowych i faktu, że – jak ma to miejsce w niniejszej sprawie – dany prokurator wojskowej prokuratury okręgowej niekoniecznie będzie powołany do Prokuratury Okręgowej, a wówczas należy określić kompetencje organu, który będzie uprawniony do przeniesienia tego prokuratora na stanowisko np. prokuratora do spraw wojskowych w wydziale do spraw wojskowych Prokuratury Okręgowej w [...], - przeniesienie skarżącego na stanowisko prokuratora do spraw wojskowych w wydziale do spraw wojskowych Prokuratury Okręgowej w [...] spowodowało, że od tej daty przełożonym skarżącego był bezpośrednio Prokurator Okręgowy w [...], który był kompetentny do wydania zaskarżonej decyzji, bowiem był uprawniony do przejęcia sprawy prowadzonej przez prokuratora podległego (czyli prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...]) i wykonywania jego czynności, a zatem zaskarżony wyrok narusza przepisy art. 31 § 1 i § 2, art. 32 i art. 70 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o prokuraturze, a także przepis § 4 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, b) Prokurator Generalny, choć nie przejął obowiązków i uprawnień w zakresie wydania decyzji o dodatku wyrównawczym m.in. przynależnych wojskowemu prokuratorowi okręgowemu (a także odpowiednio: wojskowemu prokuratorowi garnizonowemu) wobec skarżącego po dacie przeniesienia [...] Z.B. na stanowisko prokuratora do spraw wojskowych w wydziale do spraw wojskowych Prokuratury Okręgowej w [...], to jednakże obowiązujące w strukturze prokuratury szczególne zasady hierarchicznego podporządkowania i kierownictwa dają Prokuratorowi Generalnemu uprawnienie do kierowania działalnością całej prokuratury, a Prokurator Generalny jest naczelnym organem prokuratury i przełożonym wszystkich prokuratorów, w tym Prokurator Generalny może przejąć zadania podległych prokuratorów, a zatem Prokurator Generalny jest uprawniony do przejęcia kompetencji i uznania siebie jako organu uprawnionego np. w przedmiocie dodatku wyrównawczego i kompetentnego – przykładowo – do wydania zarządzenia upoważniającego prokuratora Prokuratury Okręgowej do wydania decyzji w sprawie dodatku wyrównawczego należnego skarżącemu, a więc podstawy prawnej do uznania Prokuratora Generalnego za kompetentnego w sprawie dodatku wyrównawczego należnego skarżącemu należy dopatrywać się nie tyle w przepisie art. 32 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o prokuraturze, co w przepisie art. 9 § 1 i § 2 oraz art. 13 § 1 i § 2 ustawy – Prawo o prokuraturze, a zatem zaskarżony wyrok narusza przepisy art. 9 § 1 i § 2 oraz art. 13 § 1 i § 2 ustawy – Prawo o prokuraturze, c) organem kompetentnym do wydania zaskarżonej decyzji był Prokurator Okręgowy w [...], gdyż był pośrednio przełożonym skarżącego, umocowanym do podejmowania decyzji m.in. w przedmiocie dodatku wyrównawczego i to Prokurator Okręgowy w [...] był kompetentny do przejęcia sprawy prowadzonej przez prokuratora podległego (czyli prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...]) i wykonywania jego czynności, bowiem: - z przepisu art. 23 § 3 i § 4 ustawy – Prawo o prokuraturze wynika, że Prokuraturą Okręgową kieruje Prokurator Okręgowy, który jest prokuratorem przełożonym prokuratorów danej prokuratury okręgowej, - z przepisu art. 22 ust. 1 pkt. 2 ust. 4, ust. 7, ust. 7a, art. 80 ust. 4 i art. 104 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej wynika, że: ● żołnierz zawodowy może pełnić zawodową służbę wojskową na stanowiskach służbowych m.in. w powszechnej jednostce organizacyjnej prokuratury (zwana dalej "instytucją cywilną"), a na wskazane stanowisko służbowe wyznacza go kierownik instytucji cywilnej lub inny uprawniony organ, w formie przewidzianej dla tego stanowiska, a do żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową w instytucji cywilnej stosuje się odpowiednio obowiązujące na zajmowanym przez niego stanowisku służbowym przepisy dotyczące stosunku służbowego, w tym do prokuratora do spraw wojskowych będącego żołnierzem zawodowym stosuje się również przepisy ustawy – Prawo o prokuraturze, dodatki do uposażenia przyznaje, w formie decyzji, organ, o którym mowa w art.104, tj. jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, organem właściwym są dowódcy jednostek wojskowych, ● właściwe odkodowanie i zrozumienie powyższych przepisów oznacza, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji o dodatku wyrównawczym skarżący jako prokurator do spraw wojskowych będący żołnierzem zawodowym pełnił zawodową służbę wojskową jako prokurator do spraw wojskowych w wydziale do spraw wojskowych Prokuratury Okręgowej w [...] i podlegał Prokuratorowi Okręgowemu w [...] (błędnie podano "w Poznaniu") pełniącemu obowiązki odpowiednie do kierownika instytucji cywilnej lub innego uprawnionego organu oraz to Prokurator Okręgowy w [...] był organem kompetentnym do wydania decyzji w przedmiocie dodatku wyrównawczego do uposażenia, - przepisy ustawy – Prawo o prokuraturze mają pierwszeństwo przed przepisami ustawy o służbie wojskowej oraz uznać należy, że przepisy szczególne ustawy – Prawo o prokuraturze stanowią inaczej w zakresie organu kompetentnego do wydania decyzji o dodatku wyrównawczym, a zatem zaskarżony wyrok narusza art. 22 ust. 1 pkt. 2 ust. 4, ust. 7, ust. 7a, art. 80 ust. 4 i art. 104 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej w związku z przepisami art. 9 § 1 i § 2 oraz art. 13 § 1 i § 2 ustawy – Prawo o prokuraturze. c) ocena, który organ jest organem kompetentnym do wydania zaskarżonej decyzji, nie może pomijać, że na datę wydania zaskarżonej decyzji to Prokurator Okręgowy w [...] (błędnie podano "w Poznaniu") był przełożonym skarżącego, a zatem to Prokurator Okręgowy w [...] był organem umocowanym do podejmowania decyzji m.in. w przedmiocie dodatku wyrównawczego, 2) poprzez wadliwe uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że Prokurator Generalny do realizacji przyznanych mu kompetencji i zadań ustawowych może upoważnić tylko i wyłącznie Prokuratora Krajowego lub innego zastępcę Prokuratora Generalnego, podczas gdy: a) Prokurator Generalny, niezależnie od tego, czy przyjmie się, że kompetencje Prokuratora Generalnego wynikają z przejęcia obowiązków i uprawnień m.in. Naczelnej Prokuratury Wojskowej i wojskowych prokuratorów okręgowych na mocy art. 32 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o prokuraturze, czy też uzna się, że Prokuratorowi Generalnemu przysługują jako przełożonemu skarżącego kompetencje w przedmiocie m.in. dodatku wyrównawczego na mocy art. 9 § 1 i § 2, art. 13 § 1 i § 2 ustawy – Prawo o prokuraturze, może posłużyć się zarówno: - tzw. upoważnieniem normatywnym wynikającym z art. 13 § 3 ustawy – Prawo o prokuraturze, uprawniającym do tego, aby kompetencje i zadania Prokuratora Generalnego wynikające z ustaw były również realizowane przez upoważnionego przez niego Prokuratora Krajowego lub innego zastępcę Prokuratora Generalnego, a w celu realizacji tego upoważnienia normatywnego Prokurator Generalny może wydać stosowne zarządzenie, jak też i posłużyć się: - tzw. upoważnieniem normatywnym wynikającym z art. 9 § 1 i § 2, art. 13 § 1 i § 2 ustawy – Prawo o prokuraturze, uprawniającym Prokuratora Generalnego do tego, aby udzielił upoważnienia do m.in. wydania decyzji dotyczących dodatku wyrównawczego Prokuratorowi Okręgowemu, bowiem Prokurator Generalny jako prokurator przełożony może powierzyć podległym prokuratorom wykonywanie czynności należących do jego zakresu działania, a w celu realizacji tego upoważnienia normatywnego Prokurator Generalny może wydać stosowne zarządzenie, jak też: - w ramach tzw. dekoncentracji wewnętrznej czy zewnętrznej może upoważnić na mocy art. 268a K.p.a. pracowników obsługujących ten organ – czyli także podległego mu Prokuratora Okręgowego w ramach szczególnej zasady hierarchicznego podporządkowania i kierownictwa – do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, także w przedmiocie dodatku wyrównawczego, b) z treści art. 32 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o prokuraturze, a także art. 9 § 1 i § 2, art. 13 § 1 i § 2 ustawy – Prawo o prokuraturze oraz art. 268a K.p.a. – nie jest prawnie możliwe wywiedzenie i taka interpretacja, iż przepisy te z uwagi na ich charakter uniemożliwiają udzielenie upoważnienia przez Prokuratora Generalnego na rzecz Prokuratora Okręgowego w [...] w przedmiocie dodatku wyrównawczego, w tym, iż: - rzekomo normuje tzw. wyłączne kompetencje Prokuratora Generalnego w sprawach ustrojowych, które mogą być realizowane jedynie przez ten organ i nie mogą być przekazane innej osobie czy przeniesione na inne osoby bez wyraźnej woli ustawodawcy (poza Prokuratorem Krajowym lub innym zastępcą Prokuratora Generalnego), - rzekomo stanowi, iż uprawnienia Prokuratora Generalnego mogą być wykonywane tylko i wyłącznie osobiście przez piastuna tego organu, tj. że rzekomo mają charakter uprawnienia osobistego ściśle związanego tylko z Prokuratorem Generalnym, - rzekomo stanowi przepis ustawy, który jest przepisem stanowiącym inaczej niż to określono w przepisie art. 9 § 1 i § 2 oraz art. 13 § 1 i § 2 ustawy – Prawo o prokuraturze oraz że przepis art. 32 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze rzekomo zakazuje stosowania przepisów art. 9 § 1 i § 2 oraz art. 13 § 1 i § 2 ustawy – Prawo o prokuraturze, - brak podstaw do uznania, że powyższe przepisy rzekomo dotyczą kompetencji nienależących do sfery administracji. c) wykładnia przyjęta przez Sąd pierwszej instancji jest w sposób nieprawidłowy zawężająca, chociaż zarówno ustawowe, jak i ustrojowe, rozumienie zadań (zakresu działania) Prokuratora Generalnego należy interpretować szeroko, 3) poprzez nieprawidłowe stwierdzenie nieważności decyzji Prokuratora Generalnego i utrzymanej w mocy decyzji Prokuratora Okręgowego w [...] w przedmiocie przyznania [...] Z.B. dodatku wyrównawczego, choć nie było ku temu podstaw prawnych, bowiem: a) decyzje nie zostały wydane z naruszeniem przepisów o właściwości i tym samym nie zaistniały podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji: - decyzja podlegała pod właściwość rzeczową (merytoryczną) Prokuratora Okręgowego w [...] jako przełożonego skarżącego (choć kompetentnym do przejęcia tego uprawnienia był też Prokurator Generalny jako prokurator przełożony), - w niniejszej sprawie przy wydaniu decyzji przez organ drugiej instancji została zachowana właściwa reguła co do określenia organu właściwego pod względem instancyjności (właściwość instancyjna), bowiem przy ustalaniu organu wyższej instancji należy uwzględnić, iż sprawa niniejsza dotyczy prokuratora do spraw wojskowych, natomiast w zakresie struktur prokuratury do spraw wojskowych utworzone zostały wydziały do spraw wojskowych pomijające strukturę prokuratur regionalnych (co oznacza, że organem wyższej instancji nie może być dana prokuratura regionalna) z organem naczelnym prokuratury – Prokuratorem Generalnym. II. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.): 1) naruszenie art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 19 K.p.a., art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a. i art. 268a K.p.a.: - poprzez nieprawidłowe stwierdzenie nieważności decyzji Prokuratora Generalnego, utrzymującej w mocy decyzję Prokuratora Okręgowego w [...] w przedmiocie przyznania [...] Z.B. dodatku wyrównawczego, choć nie było ku temu podstaw prawnych, bowiem nawet gdyby przyjąć (czemu organ skarżony zaprzecza), że decyzja w przedmiocie dodatku wyrównawczego przynależała do Prokuratora Generalnego, to okoliczność, iż w treści decyzji figuruje jako organ wydający decyzję – Prokurator Okręgowy w [...] – nie oznacza, iż nastąpiła nieważność decyzji, bowiem: ● sam brak powołania się na upoważnienie w treści decyzji nie pociąga za sobą skutków w postaci nieważności decyzji czy jej uchylenia, o ile upoważnienie takie istniało w dniu wydania decyzji, gdyż nawet jeśli doszłoby do naruszenia przepisów postępowania, to uchybienie to nie może mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, ● nie można się zgodzić z poglądem Sądu, iż brak adnotacji w treści decyzji o tym, że decyzję podpisała osoba działająca z upoważnienia, spełnia przesłankę stwierdzenia nieważności, ● Sąd powinien w razie wątpliwości badać, czy podpisujący decyzję miał upoważnienie do działania w imieniu uprawnionego organu, czego nie uczynił, oceniając powyższe reguły w sposób wadliwy, ● w niniejszej sprawie można przyjąć, że Prokurator Okręgowy w [...] działał na podstawie upoważnienia zawartego w zarządzeniu Prokuratora Generalnego z dnia 27 kwietnia 2016 r. nr 25/16, 2) naruszenie art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. i art. 107 K.p.a. w związku z art. 151 P.p.s.a. i art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, dalej w skrócie "P.u.s.a.") mające istotny wpływ na wynik sprawy: - poprzez wadliwe zbadanie decyzji przez Sąd pierwszej instancji pod kątem rzekomego wystąpienia kwalifikowanych wad prawnych decyzji wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. i akceptację przez Sąd zastosowania powyższych przepisów, w sytuacji, gdy nie ziściła się przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji, ani nie wystąpiły ku temu ustawowe przesłanki i decyzje nie powinny zostać wyeliminowane z obrotu prawnego, w przypadku, gdy decyzja Prokuratora Okręgowego w [...] została wydana przez osobę posiadającą upoważnienie do jej wydania, choć w treści decyzji wystąpił: ● brak adnotacji w tym zakresie w treści samej decyzji, iż jest ona wydana z upoważnienia, ● choć brak było w decyzji wykazania, że organ wydając decyzję działa z upoważnienia i brak było w decyzji stosownej klauzuli, iż jest ona wydawana z upoważnienia, ● choć w decyzji brak było klauzuli zamieszczonej przy podpisie decyzji, że została wydana przez osobę posiadającej upoważnienie do jej wydania, - co nie oznacza, że decyzje zawierały istotne wady skutkujące stwierdzeniem nieważności, 3) naruszenie art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.: - poprzez błędną ocenę Sądu pierwszej instancji w zakresie poczynionych przez Sąd ustaleń i ocen charakteryzującą się wadliwością i dowolnością niemającą oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym sprawy i z przekroczeniem dozwolonych granic uznaniowości i dyskrecjonalnej władzy Sądu, - poprzez zastosowanie w sprawie niedopuszczalnej, zbyt dowolnej i rozszerzającej interpretacji powyższych przepisów materialnoprawnych, z niedopuszczalnym rozstrzyganiem na niekorzyść organu skarżonego wszystkich wątpliwości i niejasności występujących w sprawie i wywodzeniu stąd w sposób niedopuszczalny negatywnych skutków dla organu skarżonego, chociaż decyzje korzystały z domniemania prawidłowości, a Sąd powinien był zastosować reguły ścisłej wykładni przepisów prawa materialnego, - poprzez niedostateczne i enigmatyczne wyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się Sąd przy wydawaniu zaskarżonego wyroku. Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ponadto wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawił argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów. Z.B. reprezentowany przez radcę prawnego w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu stwierdził, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Dodał, że poza subiektywnymi zarzutami, autor skargi kasacyjnej nie zdołał przedstawić i uzasadnić domniemanych uchybień zaskarżonego wyroku, a zatem szczegółowe odnoszenie się do wyartykułowanych zarzutów skargi kasacyjnej wydaje się bezcelowe. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. Przy czym istota podniesionych w niej zarzutów zmierza do wykazania, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonując wykładni art. 32 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o prokuraturze w zw. z § 4 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, przy uwzględnieniu regulacji zawartej w art. 31 i art. 36 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o prokuraturze oraz zarządzenia Prokuratora Generalnego z dnia 27 kwietnia 2016 r. nr 25/16 w sprawie upoważnienia prokuratorów okręgowych do wydawania decyzji w sprawach przyznawania i ustalania prokuratorom do spraw wojskowych będących żołnierzami zawodowymi wynagrodzenia, dodatków oraz innych należności pieniężnych, a także art. 13 § 1 i § 3 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze oraz art. 19 , art. 268a i art. 127 § 3 K.p.a., nieprawidłowo przyjął, że organem właściwym do wydania decyzji w przedmiocie przyznania [...] Z.B. – byłemu prokuratorowi Naczelnej Prokuratury Wojskowej, przeniesionemu na stanowisko prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...], który jako żołnierz zawodowy pełni zawodową służbę wojskową w wydziale do spraw wojskowych tej Prokuratury – dodatku wyrównawczego, był wyłącznie Prokurator Generalny. Konsekwencją ustalenia przez Sąd pierwszej instancji, że decyzja Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] o przyznaniu [...] Z.B. dodatku wyrównawczego została wydana przez organ niewłaściwy w sprawie (art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a.), a Prokurator Generalny utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji dotkniętą wadą nieważności, rażąco naruszył art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.) – było stwierdzenie nieważności decyzji organów obu instancji. Na wstępie zauważyć należy, iż autor skargi kasacyjnej w przedstawionych zarzutach błędnie określa status [...] Z.B. jako prokuratora byłej wojskowej prokuratury okręgowej, gdyż jak już wyżej podano, z akt sprawy wynika, że przed przeniesieniem na stanowisko prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] był on prokuratorem byłej Naczelnej Prokuratury Wojskowej. W przedmiotowej sprawie należało rozważyć, który organ jest właściwy rzeczowo do wydania decyzji o przyznaniu [...] Z.B. dodatku wyrównawczego. Argumentacja organu przedstawiona w skardze kasacyjnej jest oparta na twierdzeniu, że wprawdzie stosownie do treści art. 32 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze, Prokurator Generalny przejął obowiązki i uprawnienia m.in. Naczelnego Prokuratora Wojskowego, wojskowych prokuratorów okręgowych i wojskowych prokuratorów garnizonowych to jednak kompetencja Prokuratora Generalnego wynikająca z tego przepisu ustała z dniem 4 kwietnia 2016 r., tj. z datą przeniesienia [...] Z.B. na stanowisko prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...], a następnie wyznaczenia w/w oficera z dniem 27 kwietnia 2016 r. na stanowisko prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] w wydziale do spraw wojskowych z określeniem stopnia etatowego i grupy uposażenia. Oznacza to, że od tej daty przełożonym [...] Z.B. był Prokurator Okręgowy w [...], który był również uprawniony do wydania decyzji w przedmiocie przyznania w/w oficerowi dodatku wyrównawczego na podstawie przepisów ustawy o służbie wojskowej. Przepisy ustawy – Prawo o prokuraturze mają bowiem pierwszeństwo przed przepisami ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i jako przepisy szczególne stanowią inaczej w zakresie organu kompetentnego do wydania decyzji w tym przedmiocie. Wskazać należy, iż Prokurator Okręgowy w [...] w decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] o przyznaniu [...] Z.B. dodatku wyrównawczego, jako przepisy uzasadniające kompetencje tego organu do wydania decyzji w tym przedmiocie poza art. 104 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych podał również zarządzenie Prokuratora Generalnego z dnia 27 kwietnia 2016 r. nr 25/16 w sprawie upoważnienia prokuratorów okręgowych do wydawania decyzji w sprawach przyznawania i ustalania prokuratorom do spraw wojskowych będących żołnierzami zawodowymi wynagrodzenia, dodatków oraz innych należności pieniężnych oraz § 4 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w pierwszej kolejności niezbędne stało się przedstawienie stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania decyzji kwestionowanych w sprawie. Z art. 31 § 1 i § 2 pkt 2 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze wynika, że z dniem 4 kwietnia 2016 r. zniesiono wojskowe jednostki organizacyjne prokuratury: Naczelną Prokuraturę Wojskową, wojskowe prokuratury okręgowe i wojskowe prokuratury garnizonowe. W powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury można utworzyć komórki organizacyjne właściwe w sprawach wojskowych – wydziały do spraw wojskowych w prokuraturach okręgowych. Stosownie do treści art. 32 tej ustawy, obowiązki i uprawnienia Naczelnego Prokuratora Wojskowego, wojskowych prokuratorów okręgowych i wojskowych prokuratorów garnizonowych w sprawach wynikających z ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przejął Prokurator Generalny. W świetle regulacji zawartej w art. 35 § 1 i § 3 oraz 36 § 1-3 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze, prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej mógł zostać powołany przez Prokuratora Generalnego na stanowisko prokuratora Prokuratury Krajowej lub przeniesiony na inne stanowisko służbowe w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury z zachowaniem tytułu "prokuratora byłej Naczelnej Prokuratury Wojskowej. Przy czym w tym przypadku przy wykonywaniu czynności służbowych prokurator dotychczasowej Naczelnej Prokuratury Wojskowej posługuje się wyłącznie tytułem prokuratora związanym z aktualnie zajmowanym stanowiskiem służbowym. Zgodnie z art. 53 tej ustawy, Prokurator Generalny, na wniosek Prokuratora Krajowego, powoła prokuratorów regionalnych, okręgowych i rejonowych oraz ich zastępców, a także pozostałych prokuratorów pełniących funkcje w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury, w terminie 60 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Powołanie zastępcy prokuratora okręgowego do spraw wojskowych i zastępcy prokuratora rejonowego do spraw wojskowych następuje po uzgodnieniu z Ministrem Obrony Narodowej. W niniejszej sprawie Prokurator Generalny decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], na podstawie art. 36 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze, przeniósł [...] Z.B. – prokuratora byłej Naczelnej Prokuratury Wojskowej z dniem 4 kwietnia 2016 r. na stanowisko prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...]. Następnie także Prokurator Generalny decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 22 ust. 1 pkt 2, ust. 1a i ust. 4 oraz 23 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, wyznaczył [...] Z.B. – prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] na stanowisko służbowe prokuratora do spraw wojskowych w wydziale do spraw wojskowych Prokuratury Okręgowej w [...]. Prokurator Generalny wyznaczając w/w prokuratora na wskazane stanowisko służbowe wraz z określeniem stopnia etatowego i grupy uposażenia niewątpliwie przyjął, iż w tym przypadku korzysta z uprawnienia określonego w art. 32 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze. Z art. 70 tej ustawy wynika, że ilekroć w dotychczasowych przepisach jest mowa o prokuratorze wojskowym, należy przez to rozumieć prokuratora do spraw wojskowych w rozumieniu ustawy Prawo o prokuraturze. Wskazać należy, iż ustawa o prokuraturze nie zawiera jakiejkolwiek regulacji dotyczącej ustalania wysokości i składników uposażenia prokuratorów do spraw wojskowych będących żołnierzami zawodowymi. Z tego względu ustawodawca w art. 125 ustawy Prawo o prokuraturze stwierdził, że do prokuratorów do spraw wojskowych, będących żołnierzami zawodowymi, w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się przepisy dotyczące żołnierzy zawodowych. Celem tego przepisu jest zabezpieczenie interesów wymienionej grupy prokuratorów. W rozumieniu art. 6 pkt 16 ustawy o służbie wojskowej – prokuratorzy do spraw wojskowych to prokuratorzy powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury wykonujący czynności w Departamencie do Spraw Wojskowych Prokuratury Krajowej, w wydziałach do spraw wojskowych prokuratur okręgowych i w działach do spraw wojskowych prokuratur rejonowych. W świetle art. 22 ust. 7a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, do prokuratorów do spraw wojskowych będących żołnierzami zawodowymi stosuje się również przepisy ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Prawo o prokuraturze. Stosownie do art. 23 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, tryb postępowania i warunki, których spełnienie jest wymagane przy wyznaczaniu żołnierzy zawodowych na stanowiska sędziów w sądach wojskowych oraz stanowiska prokuratorów do spraw wojskowych i odwoływaniu z tych stanowisk określają przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. – Prawo o ustroju sądów wojskowych oraz ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Prawo o prokuraturze. W następstwie powyższych decyzji Prokuratora Generalnego, [...] Z.B. został przeniesiony na stanowisko prokuratora Prokuratury Okręgowej w Warszawie i jako żołnierz zawodowy pełni zawodową służbę wojskową na wyznaczonym stanowisku służbowym – w komórce organizacyjnej właściwej do spraw wojskowych w powszechnej jednostce organizacyjnej prokuratury – w wydziale do spraw wojskowych Prokuratury Okręgowej w [...]. Z uwagi na fakt, iż jego miesięczne uposażenie żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku prokuratora do spraw wojskowych jest niższe od wysokości wynagrodzenia prokuratora na takim samym stanowisku i pełnionej funkcji, żołnierzowi, stosownie do treści art. 80 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, przysługuje dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy między tym wynagrodzeniem a uposażeniem należnym na zajmowanym stanowisku. Przy czym z art. 80 ust. 4 tej ustawy wynika, że przedmiotowy dodatek przyznaje w formie decyzji organ, o którym mowa w art. 104. Zgodnie z art. 104 ust. 1 powołanej ustawy, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, organami właściwymi w sprawach określonych w przepisach niniejszego rozdziału są dowódcy jednostek wojskowych zajmujący stanowiska służbowe dowódcy batalionu lub równorzędne, o których mowa w ust. 3, albo wyższe – w stosunku do wszystkich żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową w podległej jednostce wojskowej, z wyjątkiem tego dowódcy i jego zastępcy. Jednocześnie w art. 80 ust. 7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych zawarto upoważnienie dla Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej do określenia, w drodze rozporządzenia, sposobu ustalania wysokości dodatku wyrównawczego, o którym mowa w ust. 2, z uwzględnieniem określenia składników uposażenia i wynagrodzenia przyjmowanych przy obliczaniu dodatku wyrównawczego, a także terminy wypłacania tego dodatku, mając na względzie konieczność zapewnienia pełnej i niezwłocznej kompensaty różnicy w uposażeniu należnym na zajmowanym stanowisku. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uwzględniając przedstawione regulacje prawne Sąd pierwszej instancji w rozpoznawanej sprawie zasadnie przyjął, że tylko Prokurator Generalny jest organem właściwym rzeczowo do wydania decyzji w przedmiocie przyznania [...] Z.B. dodatku wyrównawczego w określonej wysokości w oparciu o przepisy ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Analiza art. 32 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze nie pozwala na uznanie, że przepis ten ma charakter przejściowy i kompetencja Prokuratora Generalnego wywodzona z tego przepisu ustała z datą przeniesienia [...] Z.B. na stanowisko prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...]. Jak wyżej podano, podstawę prawną przeniesienia wyżej wymienionego prokuratora byłej Naczelnej Prokuratury Wojskowej, który nie został powołany do Prokuratury Krajowej – do powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury – Prokuratury Okręgowej w [...], stanowił art. 36 § 1, a nie art. 32 tej ustawy. Przejęcie przez Prokuratora Generalnego, w oparciu o art. 32 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze z mocy prawa uprawnień i obowiązków wymienionych w nim organów w sprawach wynikających z ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych – przysługujące wcześniej Naczelnemu Prokuratorowi Wojskowemu, Wojskowemu Prokuratorowi Okręgowemu i Wojskowemu Prokuratorowi Garnizonowemu stanowiło m.in. podstawę do wydania przez ten organ decyzji w przedmiocie wyznaczenia żołnierza [...] Z.B., pełniącego zawodową służbę wojskową w Prokuraturze Okręgowej w [...], na stanowisko służbowe z zaszeregowaniem do stopnia etatowego pułkownika i grupy uposażenia w oparciu o art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 22 ust. 1 pkt 2, ust. 1a i ust. 4 oraz art. 23 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie trafnie wskazał, że przepis art. 32 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze określa jednoznacznie wyłączną kompetencję Prokuratora Generalnego do wydania decyzji w sprawach wynikających z ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, do których należy sprawa przyznania żołnierzowi zawodowemu pełniącemu zawodową służbę wojskową na wyznaczonym stanowisku służbowym – w komórce organizacyjnej właściwej do spraw wojskowych w powszechnej jednostce organizacyjnej prokuratury – w wydziale do spraw wojskowych Prokuratury Okręgowej w [...] dodatku wyrównawczego. Podstawę materialnoprawną decyzji w tym przedmiocie stanowiły przepisy art. 80 ust. 2 i ust. 4 w zw. z art. 104 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew argumentacji skarżącego kasacyjnie, ustalając organ właściwy do wydania decyzji w przedmiocie przyznania [...] Z.B. – prokuratorowi do spraw wojskowych dodatku wyrównawczego, nie można uznać, że jest nim Prokurator Okręgowy w [...] jako prokurator przełożony, o którym mowa w art. 23 § 3 i § 4 ustawy Prawo o prokuraturze. Brak jest podstawy do wywodzenia tego uprawnienia organu z treści art. 104 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez przyjęcie, że przepisy ustawy – Prawo o prokuraturze stanowią przepisy szczególne i mają pierwszeństwo przed przepisami ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. W tym przypadku przepisem szczególnym jest bowiem art. 32 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze, przyznający Prokuratorowi Generalnemu uprawnienie w sprawie wynikającej z ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, a taką jest sprawa przedmiotowego dodatku wyrównawczego. Prokurator Generalny, jako kierownik instytucji cywilnej, w której poza resortem Obrony Narodowej pełnią służbę żołnierze zawodowi – prokuratorzy do spraw wojskowych w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury został z mocy ustawy przełożonym o uprawnieniach dowódcy (art. 7 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych) i uzyskał m.in. uprawnienia do wydawania decyzji administracyjnych o wysokości przyznawanych tym żołnierzom – prokuratorom do spraw wojskowych dodatków wyrównawczych. Przy czym zauważyć należy, iż ustawodawca w art. 32 omawianej ustawy nie przewidział norm kompetencyjnych do określenia organów niższych szczebli, mogących przejąć ustawowe kompetencje Prokuratora Generalnego w przedmiotowym zakresie. Ponadto wskazać należy, iż powołany w decyzji Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] przepis § 4 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, obowiązujący w dacie wydawania decyzji w oparciu o art. 73 pkt 4 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze, nie mógł być w tej sprawie stosowany. Zgodnie z tym przepisem wysokość dodatku ustala decyzją prokuratorowi wojskowej prokuratury okręgowej, wojskowemu prokuratorowi garnizonowemu i jego zastępcy – wojskowy prokurator okręgowy. Przedmiotowe rozporządzenie w zakresie określającym właściwość organów do wydawania decyzji w sprawie dodatku wyrównawczego zostało wydane z przekroczeniem delegacji ustawowej zawartej w powołanym już wyżej art. 80 ust. 7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. W tym upoważnieniu nie mieści się bowiem określenie organów właściwych do ustalania wysokości dodatku wyrównawczego. Przepisy rozporządzenia wykonawczego do ustawy mogą pełnić taką funkcję jaką nadaje im ustawodawca, a więc służyć wykonaniu danej ustawy i znajdować oparcie wyłącznie w delegacji ustawowej. Oznacza to, że przepisy § 4 ust. 3, w tym pkt 5 tego rozporządzenia, nie mogły stanowić samoistnych czy samodzielnych przepisów regulujących zakres kompetencji organów prokuratury do wydawania decyzji. Nie mogły być one zatem powołane wśród podstaw prawnych przedmiotowej decyzji Prokuratora Okręgowego w [...]. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawione rozważania prowadzą do wniosku, że podniesione przez autora skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 31 § 1 i § 2, art. 32, art. 70 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze, § 4 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, art. 23 § 3 i § 4, art. 28 i art. 125 ustawy – Prawo o prokuraturze, a także art. 22 ust. 1 pkt 2, ust. 4 , ust. 7 , ust. 7a , art. 80 ust. 4 i art. 104 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, są nietrafne. Na uwzględnienie nie zasługiwały także zarzuty naruszenia art. 3 § 2 i art. 9 § 1 i § 2 oraz art. 13 § 1, § 2 i § 3 ustawy – Prawo o prokuraturze. Pierwszy z tych przepisów określa zadania, jakie wykonują prokuratorzy do spraw wojskowych m.in. w wydziałach prokuratur okręgowych. Z art. 9 § 1 i § 2 omawianej ustawy wynika, że prokurator przełożony może powierzyć podległym prokuratorom wykonywanie czynności należących do jego zakresu działania, chyba że ustawa zastrzega określoną czynność wyłącznie do jego właściwości oraz może przejmować sprawy prowadzone przez prokuratorów podległych i wykonywać ich czynności, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Przepisy art. 13 § 1, § 2 i § 3 cyt. ustawy stanowią, że Prokurator Generalny kieruje działalnością prokuratury osobiście lub za pośrednictwem Prokuratora Krajowego oraz pozostałych zastępców Prokuratora Generalnego, wydając zarządzenia, wytyczne i polecenia. Prokurator Generalny jest przełożonym prokuratorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury oraz prokuratorów Instytutu Pamięci Narodowej. Kompetencje i zadania Prokuratora Generalnego wynikające z ustaw może również realizować upoważniony przez niego Prokurator Krajowy lub inny zastępca Prokuratora Generalnego. Prokurator Generalny wydaje w tym zakresie stosowne zarządzenie. Wbrew twierdzeniu autora skargi kasacyjnej, analiza tych przepisów nie pozwala na stwierdzenie, że "na ich podstawie Prokurator Generalny był uprawniony do przejęcia kompetencji i uznania siebie jako organu uprawnionego np. w przedmiocie dodatku wyrównawczego i kompetentnego – przykładowo do wydania zarządzenia upoważniającego prokuratora Prokuratury Okręgowej do wydania decyzji w sprawie dodatku wyrównawczego należnego skarżącemu, a więc do uznania Prokuratora Generalnego za kompetentnego w sprawie dodatku wyrównawczego należnego skarżącemu", jak również, iż "przepisy te z uwagi na ich charakter uniemożliwiają udzielenie upoważnienia przez Prokuratora Generalnego na rzecz Prokuratora Okręgowego w [...] w przedmiocie dodatku wyrównawczego". Prokurator Generalny jest przełożonym prokuratorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury oraz prokuratorów Instytutu Pamięci Narodowej. Natomiast prokurator przełożony może przejmować sprawy prowadzone przez prokuratorów podległych i wykonywać ich czynności, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Przy czym to uprawnienie dotyczy obowiązków określonych w art. 2 ustawy – Prawo o prokuraturze, tj. związanych z wykonywaniem zadań w zakresie ścigania przestępstw oraz stania na straży praworządności, sprecyzowanych w art. 3 § 1 pkt 1-14 tej ustawy, a w odniesieniu do prokuratorów do spraw wojskowych w art. 3 § 2-4 cyt. ustawy. Pozycja Prokuratora Generalnego, który zgodnie z art. 1 § 2 ustawy Prawo o prokuraturze jest naczelnym organem prokuratury, nie uprawnia go jednak do przejmowania spraw spoza zakresu art. 2 omawianej ustawy. Oznacza to, że przepisy art. 9 § 1 i § 2 oraz art. 13 § 1 i § 2 ustawy Prawo o prokuraturze nie mogły stanowić podstawy prawnej do wywodzenia uprawnienia Prokuratora Generalnego do wydania decyzji w przedmiocie dodatku wyrównawczego. Z kolei ustawodawca w art. 13 § 3 omawianej ustawy ograniczył możliwość przeniesienia przez Prokuratora Generalnego uprawnień do realizacji jego ustawowych zadań i kompetencji na upoważnionego przez niego Prokuratora Krajowego lub zastępców Prokuratora Generalnego. Oznacza to, że wbrew twierdzeniu autora skargi kasacyjnej, w oparciu o ten przepis nie jest możliwe delegowanie kompetencji Prokuratora Generalnego – w zakresie przyznania [...] Z.B. dodatku wyrównawczego – na Prokuratora Okręgowego w [...]. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo przyjął, że art. 13 ustawy – Prawo o prokuraturze, podany w zarządzeniu Prokuratora Generalnego z dnia 27 kwietnia 2016 r. nr 25/16 w sprawie upoważnienia prokuratorów okręgowych do wydawania decyzji w sprawach przyznawania i ustalania prokuratorom do spraw wojskowych będących żołnierzami zawodowymi wynagrodzenia, dodatków oraz innych należności pieniężnych, jako podstawa jego wydania – nie mógł stanowić podstawy do przeniesienia przez Prokuratora Generalnego jego kompetencji ustawowych przyznanych mu w art. 32 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze na niższy szczebel decyzyjny, tj. prokuratorów okręgowych. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym nie podziela poglądu przedstawionego przez tut. Sąd w uzasadnieniu wyroku z dnia 26 kwietnia 2018 r. sygn. akt I OSK 2167/17, w którym stwierdzono, że przejęta na podstawie art. 32 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze kompetencja Prokuratora Generalnego ustała z datą przeniesienia prokuratora byłej Naczelnej Prokuratury Wojskowej do powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury. Konsekwencją uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny niezasadności zarzutów naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie omówionych wyżej przepisów prawa materialnego, była również nieskuteczność zarzutów naruszenia 156 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 19 K.p.a. i art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Chybione okazały się także zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Sąd pierwszej instancji, stwierdzając nieważność wydanych w sprawie decyzji organów obu instancji, nie naruszył 156 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 19 K.p.a. i art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. i art. 268a K.p.a. Natomiast w niniejszej sprawie nie stosował przepisów art. 151 P.p.s.a., czy też art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Czyni to zarzuty ich naruszenia nieskutecznymi. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 P.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 204 pkt 2 i art. 209 P.p.s.a. oraz art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz.1804 ze zm.), z uwzględnieniem stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 19 listopada 2012 r. sygn. akt II FPS 4/12 (publ. LEX nr 1226661).