II SAB/Op 146/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz – spr. Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędzia NSA Jerzy Krupiński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi A. N. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Opolu w przedmiocie informacji publicznej 1) zobowiązuje Komendanta Miejskiego Policji w Opolu do rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 17 października 2017 r. w części dotyczącej pkt 1-6, w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy, 2) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, 3) stwierdza, że bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Opolu w rozpatrzeniu wniosku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 4) zasądza od Komendanta Miejskiego Policji w Opolu na rzecz skarżącej A. N. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. A. N. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę, zawartą w piśmie z dnia 10 listopada 2017 r., w której zaskarżyła bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Opolu w sprawie: 1) ustalenia istnienia dokumentów wymienionych w notatce urzędowej z dnia 21 listopada 2014 r., dołączonej do akt dochodzenia [...] w sprawie o pomówienie; 2) w razie stwierdzenia istnienia ww. dokumentów - o sporządzenie kserokopii dokumentu ubezpieczyciela stwierdzającego szkodę całkowitą samochodu marki [...], opinii rzeczoznawcy oraz dowodu złomowania ww. pojazdu. Poza tym A. N. zaskarżyła bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Opolu dotyczącą nieudzielania informacji publicznej w trybie art. 1-3 ustawy o dostępie do informacji publicznej w sprawie: 1) podania stopnia służbowego imienia i nazwiska funkcjonariusza Wydziału [...] z Notatki urzędowej, który stwierdził, że czynności służbowe wykonane w dochodzeniu [...] były zgodne z prawem oraz 2-6) podania szeregu informacji dotyczących funkcjonariusza XY, w tym daty jego wydalenia ze służby i dokonanych przez niego czynności, wymienionych w tych punktach. Na tej podstawie skarżąca zarzuciła Komendantowi Miejskiemu Policji w Opolu naruszenie art. 1, 2 i 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez ignorowanie obowiązku udzielenia informacji publicznej na zasadach przewidzianych w tej ustawie. Stosownie do podniesionych zarzutów skarżąca wniosła o obowiązanie Komendanta Miejskiego Policji w Opolu do ustalenia, czy dokumenty wymienione w notatce urzędowej z dnia 21 listopada 2014 r. istnieją w rzeczywistości i zobowiązanie organu do sporządzenia wnioskowanych kserokopii w razie stwierdzenia istnienia ww. dokumentów, a ponadto o zobowiązanie Komendanta Miejskiego Policji w Opolu do udzielenia wnioskowanej informacji publicznej na zasadach przewidzianych w ustawie o dostępie do informacji publicznej i o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Komendant Miejski Policji w Opolu, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o odrzucenie skargi w całości, ewentualnie o jej oddalenie. Organ stwierdził, że nie pozostaje w jakiejkolwiek bezczynności. Podniósł, że część zarzutów z wniesionej skargi rozpatrzono skargowo w związku z "Zażaleniem" z dnia 17 października 2017 r., pismem z dnia 22 listopada 2017 r., nazwanym "zawiadomieniem", którego treść dołączył do przedłożonych akt administracyjnych sprawy. Stwierdził też organ, że skarga wniesiona przez skarżącą jest pierwszym pismem w sprawie, więc trudno mówić o bezczynności. Wyjaśnił, przy tym, że wcześniej A. N. skierowała w dniu 17 października 2017 r. do KWP w Opolu pismo zatytułowane "Zażalenie", które zakwalifikowano jako skargę i przesłano do KMP. W dniu 22 listopada 2017 r. sporządzono i wysłano skarżącej zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi. Organ podniósł ponadto, że pytania skarżącej nie dotyczą kwestii będących informacją publiczną, gdyż zakres przedmiotowy skargi z dnia 10 listopada 2017 r. dotyczy postępowania karnego, w którym A. N. była stroną. Żądane informacje nie są w posiadaniu organu, gdyż akta postępowań przygotowawczych po sporządzeniu aktu oskarżenia trafiają do prokuratury i sądu. Natomiast zakres uprawnień strony postępowania karnego uregulowany jest procedurą karną, a nie administracyjną. Dostęp do akt odbywa się na podstawie art. 156 K.p.k. Korespondencja w ramach postępowania karnego odbywa się również według reguł z K.p.k., a nie K.p.a. Powyższe nie wchodzi w zakres określony w art. 3 ust. 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a. Na wezwanie Sądu, skarżąca w piśmie z dnia 10 grudnia 2017 r. wyjaśniła, że pytania o zdarzenia związane z [...] XY skierowała do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu w piśmie z dnia 17 października 2017 r., niemniej jednak Komendant Miejski Policji w Opolu odmówił na nie odpowiedzi, uznając pytania za nierozstrzygnięta skargę. Stwierdziła, że stanowi to o bezczynności obu ww. organów, gdyż żaden z nich nie zamierza udzielić nawet szczątkowej odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie odnotować należy, że stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) zwanej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, przy czym - na zasadzie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4 P.p.s.a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Istotną kwestią z punktu widzenia tego rodzaju skargi jest więc przede wszystkim występowanie podstawy prawnej do określonego zachowania się adresata wniosku, wobec przedstawionego żądania strony. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności wynikającej z przepisów prawa, przez zobowiązany do tego organ. Uwzględniając skargę na bezczynność Sąd orzeka na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym: zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2) oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności. Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. sąd stwierdza, czy bezczynność organu miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie zaś do art. 149 § 1b P.p.s.a. sąd może też orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, a na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. - także o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub o przyznaniu od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Oceniając w pierwszej kolejności kwestię dopuszczalności skargi wniesionej w niniejszej sprawie, podkreślić należy, że wniesienie skargi na bezczynność nie zostało przez ustawodawcę ograniczone żadnym terminem. Ponadto skarga na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, gdyż ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą), która w sposób kompleksowy reguluje dostęp do informacji publicznej i której uregulowania decydują o trybie postępowania w tych sprawach, nie przewiduje środka zaskarżenia w tym zakresie. W świetle powyższego stwierdzić należało, że skarga złożona w niniejszej sprawie przez skarżącą jest dopuszczalna i podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Na podstawie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 P.p.s.a, sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności wykazała natomiast, że skarga jest zasadna, gdyż istnieją podstawy prawne do stwierdzenia bezczynności Komendanta Miejskiego Policji w Opolu w zakresie rozpoznania wskazanego w skardze żądania, sformułowanego w pkt 1-6 wniosku z dnia 17 października 2017 r. Na wstępie podkreślenia wymaga, że w niniejszej sprawie przedmiotem oceny Sądu była ta część skargi, która dotyczyła bezczynności Komendanta Miejskiego Policji w Opolu odnośnie żądań sformułowanych przez skarżącą na tle ustawy o dostępie do informacji publicznej. Kontrola Sądu obejmowała zatem bezczynność ww. organu w zakresie żądań objętych punktami 1-6 wniosku, jaki został przez skarżącą zawarty w piśmie z dnia 17 października 2017 r., zatytułowanym "Zażalenie", wniesionym do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu, które zostało przekazane do Komendanta Miejskiego Policji w Opolu za pismem z dnia 23 października 2017 r. celem wyjaśnienia podniesionych zarzutów, jak również nadania sprawie stosownego biegu. W powyższym wniosku skarżąca, powołując się na przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, domagała się udzielenia odpowiedzi na pytania dotyczące funkcjonariusza XY w zakresie: 1) daty wydalenia tego funkcjonariusza ze służby przez Komendanta Miejskiego Policji w Opolu; 2) daty uprawomocnienia się tej decyzji; 3-6) dat powzięcia przez Komendanta Miejskiego Policji w Opolu informacji o określonych w tych punktach zdarzeniach z udziałem ww. funkcjonariusza. Z tego też względu w niniejszej sprawie kontroli Sądu nie podlegały podniesione w pkt 1 i 2 skargi kwestie dotyczące działań Komendanta Miejskiego Policji w Opolu, podejmowanych w związku z żądaniem ustalenia istnienia dokumentów wymienionych w notatce urzędowej z dnia 21 listopada 2014 r., dołączonej do akt dochodzenia [...] i udostępnienia ich kserokopii. Ta część skargi, jak również zawarty w pkt 1 wniosek o podanie stopnia służbowego imienia i nazwiska funkcjonariusza Wydziału [...] z notatki urzędowej, który stwierdził, że czynności służbowe wykonane w dochodzeniu [...] były zgodne z prawem, będzie stanowić przedmiot rozpoznania Sądu w odrębnej sprawie Z uwagi na przedmiot skargi zauważyć przyjdzie, że z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ (podmiot zobowiązany) nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Przy czym, dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie lub inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu (podmiotu zobowiązanego), że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane, wyrażającym się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2011 r., s. 109-110; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 kwietnia 2007 r., VII SAB/Wa 71/06, dostępny na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl.). Natomiast w sprawie ze skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej sąd administracyjny bada, czy żądanie zostało skierowane do podmiotu zobowiązanego w ustawie do udostępnienia informacji publicznych oraz, czy informacja wskazana we wniosku o jej udostępnienie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy. Poza tym sąd administracyjny musi ocenić, jakie działania podjęto w celu załatwienia wniosku, czy zostały dokonane w prawem wymaganej formie, a jeśli udzielono żądanej informacji, czy została ona udzielona w pełni, a więc, czy podmiot zobowiązany wywiązał się ze wszystkich obowiązków nałożonych ustawą (por. wyrok NSA z 17 kwietnia 2013 r., I OSK 3109/12, powołana strona internetowa). Zaistnienie bezczynności związane jest natomiast z brakiem podjęcia przez zobowiązany organ odpowiednich czynności ostatecznie zmierzających do rozpoznania wniosku, określonych w ustawie. W świetle art. 4 ust. 1 ustawy, nie budzi jakichkolwiek wątpliwości, że Komendant Miejski Policji w Opolu jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznej. Zgodnie ze wskazaną regulacją, do udostępniania informacji publicznej obowiązane są bowiem władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Policja, będąca zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r. poz. 1782, z późn. zm.) umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego, należy do kategorii organów określonych w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy. Pojęcie informacji publicznej zdefiniowane zostało w art. 1 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. W art. 6 ust. 1 ustawy pojęcie to ustawodawca doprecyzował poprzez wymienienie rodzajów spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym. W szczególności według art. 6 ust. 1 ustawy, informację publiczną stanowi informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o organach i osobach sprawujących w nich funkcje (pkt 2 lit. d), a także dane publiczne, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć (pkt 4 lit. a tiret pierwsze), jak też stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego (pkt 4 lit. b), do których zgodnie z art. 115 § 13 pkt 7 ustawy z dnia z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. 2016 r. poz. 1137, z późn. zm.) ustawa zalicza funkcjonariuszy organu powołanego do ochrony bezpieczeństwa publicznego, jakimi są funkcjonariusze Policji. Komentowany przepis art. 6 ust. 1 ustawy zawiera jednak tylko przykładowy katalog spraw, w związku z czym dla prawidłowego ustalenia znaczenia tego pojęcia uwzględnić należy także zapisy Konstytucji RP, która w art. 61 ust. 1 ustala prawo obywatela do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a także o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, oraz innych osób i jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Na podstawie wskazanych powyżej przepisów przyjąć trzeba, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego przez kogo zostały wytworzone. Z uwagi na zakres żądania skarżącej, zawartego we wniosku z dnia 17 października 2017 r., dotyczących danych o funkcjonariuszu Policji, należy mieć na względzie, że Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż sprawowanie funkcji publicznych wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie i wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, winno odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na instytucję zadania publiczne. Chodzi o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnych w ramach instytucji, przy czym nie muszą to być jedynie osoby uprawnione do wydawania decyzji administracyjnych (wyrok TK z 20 marca 2006 r., K 17/05, OTK-A 2006 r. nr 3, poz. 30). Co do zasady, informacje dotyczące działań policjanta jako funkcjonariusza publicznego stanowią informację publiczną, o ile są to działania podejmowane w ramach obowiązków służbowych, mieszczących się w ustawowym zakresie działań Policji. Dostrzec przy tym przyjdzie, że na zasadzie art. 66 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, policjant podczas lub w związku z pełnieniem obowiązków służbowych korzysta z ochrony przewidzianej w Kodeksie karnym dla funkcjonariuszy publicznych, jak również z ochrony takiej korzysta policjant, który poza czasem służby działa na rzecz zapobieżenia zagrożeniu dla życia lub zdrowia ludzkiego, przywrócenia bezpieczeństwa i porządku publicznego lub ujęcia sprawcy czynu zabronionego. Przepis ten wyraźnie naprowadza, że policjant działa jako funkcjonariusz publiczny wykonując obowiązki służbowe w czasie pracy, a w czasie wolnym tylko wówczas jeżeli podejmuje działania na rzecz zapobieżenia zagrożeniu dla życia lub zdrowia ludzkiego, przywrócenia bezpieczeństwa i porządku publicznego lub ujęcia sprawcy czynu zabronionego. Natomiast jeżeli policjant nie będący na służbie podejmuje działania spoza zakresu zadań Policji, które nie związane z pełnioną funkcją publiczną, to nie czyni tego jako funkcjonariusz publiczny, wobec czego działania te nie stanowią informacji publicznej, nawet wówczas, gdy policjant poza służbą jest podmiotem działań Policji. Występuje wówczas jako osoba prywatna, jako obywatel poddający się interwencji Policji ze względu na określone zdarzenie, w którym uczestniczy, bez związku ze służbą. W tym miejscu odnotować przyjdzie, że zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Na tle tego przepisu Trybunał Konstytucyjny w powołanym wyżej wyroku przyjął, że możliwość ingerencji w prawo do prywatności ma znacznie szerszy zakres w stosunku do osób pełniących funkcje publiczne, niż do pozostałych osób. Oceniając konstytucyjność ograniczenia wynikającego z art. 5 ust. 2 ustawy, Trybunał wskazał, że podstawowym problemem jest określenie związku między życiem prywatnym osoby pełniącej funkcje publiczną, a działalnością publiczną. Istnienie takiego związku oznacza, że informacja powinna się wiązać z funkcjonowaniem instytucji, w szczególności mogłaby mieć znaczenie dla ukształtowania się poglądu o sposobie jej funkcjonowania. W każdym konkretnym przypadku należy jednak ważyć obie chronione prawem wartości. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy. Ustawa nie przewiduje żadnej szczególnej formy udzielenia informacji publicznej i jej udostępnienie ma formę czynności materialno-technicznej. Stosownie do art. 14 ust. 1 ustawy, udostępnienie informacji publicznej powinno nastąpić w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem. Jednocześnie, w art. 16 ust. 1 ustawy przewidziana została forma decyzji dla odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz dla umorzenia postępowania w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy. Z kolei, jeśli żądanie strony nie dotyczy informacji publicznej, wniosek podlega załatwieniu poprzez pisemne powiadomienie wnioskodawcy. Podkreślić przy tym trzeba, że obowiązek rozpoznania wniosku na zasadach wynikających z zapisów ustawy aktualizuje się jedynie wówczas, gdy organ jest w posiadaniu żądanej informacji. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 3 ustawy, podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, obowiązane są do udostępnienia informacji publicznej wówczas, gdy są w jej posiadaniu. W przeciwnym przypadku obowiązek udostępnienia informacji nie występuje, a dla uchylenia się od zarzutu bezczynności w tym przedmiocie wystarczające jest poinformowanie wnioskodawcy o nieposiadaniu żądanej informacji. Na tej też podstawie przyjąć należy, że bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej wystąpi wówczas, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia tej informacji, będący w jej posiadaniu, nie podejmuje w przewidzianym terminie odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia, bądź też w przypadku, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, nie wydaje decyzji o umorzeniu postępowania zgodnie z art. 14 ust. 2 ustawy. Bezczynność zaistnieje zarówno wtedy, gdy nie zostanie dotrzymany termin załatwienia sprawy, jak i w razie odmowy podjęcia określonego działania, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby podmiot mylnie sądził, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od takiego obowiązku. Z przywołanych przepisów wynika, że stan bezczynności - w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej - oznacza sytuację, w której mimo upływu ustawowych terminów podmiot zobowiązany nie udostępnia żądanej informacji, nie wydaje decyzji, gdy zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej z przyczyn wskazanych w art. 5 albo umorzenia postępowania, bądź nie informuje wnioskodawcy o tym, że nie posiada żądanej informacji lub że objęta wnioskiem informacja nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów powołanej ustawy. W niniejszej sprawie Komendant Miejski Policji w Opolu do dnia rozpoznania przez Sąd skargi nie załatwił wniosku skarżącej z dnia 17 października 2017 r. o udzielenie informacji publicznej w zakresie żądań zawartych w pkt 1-6 wniosku, gdyż nie odniósł się do żądania dotyczącego decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby, który to akt stanowi informację publiczną, ani nie ocenił, które z żądanych przez skarżącą informacji mają związek z funkcją publiczną pełnioną przez XY oraz czy jest w posiadaniu informacji wnioskowanych przez skarżącą. Organ błędnie zakwalifikował powyższy wniosek i nie rozpatrzył wniosku w kontekście przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, przez podjęcie czynność materialno-technicznej udostępnienia informacji. Nie wydał też w tym przedmiocie decyzji odmownej ani nie wystosował do strony skarżącej żadnego powiadomienia, mogącego uzasadniać udostępnienie informacji w terminach wynikających z art. 13 ust. 2 lub z art. 15 ust. 2 ustawy. W piśmie z dnia 22 listopada 2017 r. organ stwierdził bowiem, że pytania skarżącej zawarte we wniosku z dnia 17 października 2017 r., dotyczące [...] XY, stanowią zarzuty skargowe w myśl art. 227 K.p.a., a nie stanowią wniosku o udzielenie informacji publicznej. Dlatego nie może być oceniona jako prawidłowa konstatacja organu, zawarta w piśmie z dnia 22 listopada 2017 r., że "skargę w tym zakresie należy uznać za nierozstrzygniętą", gdyż XY nie jest już funkcjonariuszem Policji, podobnie jak [...] AB - ówczesny [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...]. Tym samym, na uwzględnienie zasługiwała skarga na bezczynność w zakresie rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 17 października 2017 r., w części dotyczącej pkt 1-6. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku, stwierdzając jednocześnie w pkt 2 sentencji wyroku bezczynność organu. Zdaniem Sądu, wskazana bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w pkt 3 sentencji wyroku, w oparciu o art. 149 § 1a P.p.s.a. Oceniając tę kwestę Sąd miał na uwadze, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, podczas gdy w niniejszej sprawie nie sposób uznać, że zaniechanie organu było zamierzone, czy też miało na celu utrudnienie skarżącej dostępu do informacji publicznej. W niniejszej sprawie nie zachodził przypadek oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności, czy też lekceważenia wniosku skarżącej. Organ, po otrzymaniu od Komendanta Wojewódzkiego Policji wniosku skarżącej zawartego w piśmie z dnia 17 października 2017 r., aczkolwiek wadliwie, to jednak wyraził swoje stanowisko w piśmie z dnia 22 listopada 2017 r. Stwierdzona bezczynność nie była wynikiem złej woli organu, lecz skutkiem błędnej wykładni przepisów ustawy i wadliwego zakwalifikowania zgłoszonych przez skarżącą żądań. W związku z zasadnością skargi, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a., uwzględniono wniosek o zasądzenie na rzecz skarżącej od organu kosztów postępowania, o których orzeczono w pkt 4 sentencji wyroku. Koszty te obejmują kwotę 100 zł, uiszczoną tytułem wpisu od skargi.