I SA/Wa 1775/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 4 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. M. o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia postanawia: wstrzymać wykonanie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...]. A. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości świadczenia nienależnie pobranego na dziecko K. M., pobranego w okresie od dnia [...] stycznia 2017 r. do [...] marca 2017 r. w łącznej wysokości 1500 zł oraz jego zwrotu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie. Uzasadniając wniosek skarżąca podniosła, że utrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji może prowadzić do wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla niej i jej rodziny. Jedynym źródłem dochodu rodziny skarżącej jest wynagrodzenie jej męża w kwocie 2200 zł, który utrzymuje obecnie skarżącą i ich córkę. Skarżąca wskazała we wniosku również, że stale ponoszą oni koszty miesięcznego utrzymania mieszkania (wraz z kredytem mieszkaniowym) oraz wydatki na dojazd męża do pracy. Konsekwencje egzekucji kwoty 1500 zł mogą być trudne do odwrócenia, co może pozbawić ich płynności finansowej i uniemożliwi pokrywanie bieżących, niezbędnych wydatków związanych z codziennym utrzymaniem. Taka sytuacja może doprowadzić do zadłużenia mieszkania, a w konsekwencji do jego utraty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. zwanej dalej P.p.s.a), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 P.p.s.a stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 P.p.s.a, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nadto rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie jest uzależnione od zasadności samej skargi, a rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania podejmowane jest na wstępnym etapie postępowania, gdy brak jest podstaw do wyrokowania o zasadności skargi. Zgodnie natomiast z treścią art. 61 § 6 P.p.s.a. wstrzymanie wykonania decyzji jest ochroną tymczasową, upada bowiem w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w I instancji. Zgodnie z przedstawioną regulacją prawną wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym, stanowiącą odstępstwo od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji może nastąpić zatem jedynie wówczas, gdy ujawnione zostaną okoliczności uzasadniające zastosowanie tej czynności procesowej. Sąd wydając rozstrzygnięcie w omawianej kwestii powinien je oprzeć na ocenie wniosku strony skarżącej oraz materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Ocena ta dokonywana pod kątem wystąpienia lub nie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości świadczenia nienależnie pobranego na dziecko K. M., pobranego w okresie od dnia [...] stycznia 2017 r. do [...] marca 2017 r. w łącznej wysokości 1500 zł oraz jego zwrotu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie. Analiza sytuacji rodzinnej skarżącej oraz wysokości posiadanych środków finansowych prowadzi do wniosku, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować znaczne trudności w zaspokajaniu bieżących potrzeb rodziny, w tym niemożność spłaty kredytu mieszkaniowego. Powyższe okoliczności przemawiają zatem za zastosowaniem ochrony tymczasowej, gdyż wnioskodawczyni wykazał, że w sprawie zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 61 § 3 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.