I OZ 1859/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 22 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 198/17 o odrzuceniu skargi A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 22 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 198/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 15 lutego 2017 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego kwocie 200 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało przesłane na adres wskazany w skardze. Jednakże z uwagi na nieobecność adresata w miejscu zamieszkania korespondencja została w dniu 16 lutego 2017 r. awizowana w placówce pocztowej, a następnie w dniu 24 lutego 2017 r. powtórnie awizowana. Terminu do odbioru wezwania mijał z dniem 2 marca 2017 r. Natomiast zakreślony termin do uiszczenia wpisu sądowego upłynął bezskutecznie z dniem 9 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucając skargę wskazał, że pomimo prawidłowego wezwania o uzupełnienie braków fiskalnych skargi A. G. nie uczynił zadość wezwaniu i nie uiścił wpisu sądowego. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł A. G., wskazując że korespondencja zawierająca wezwanie do usunięcia braków fiskalnych skargi nie została doręczona przez Pocztę Polską w sposób prawidłowy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W rozpoznawanej sprawie wpis od skargi nie został uiszczony w wyznaczonym terminie, a zatem właściwie Sąd I instancji odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. Odnosząc się do argumentów powołanych w zażaleniu wskazać należy, że przesyłka zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi została doręczona w trybie doręczenia zastępczego, o którym mowa w art. 73 P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 P.p.s.a., pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Stosownie do § 3 tego artykułu w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Zgodnie zaś z § 4 doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Z art. 73 § 1 i § 4 P.p.s.a. wynika zatem, że doręczenie w tym trybie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu, liczonego od dnia pierwszej próby doręczenia, o której adresat dowiaduje się ze stosownego zawiadomienia, tj. awizo. Od daty na zawiadomieniu należy liczyć czternastodniowy termin do przyjęcia fikcji prawnej doręczenia pisma. Fikcja ta polega na przyjęciu za udowodniony fakt, że adresat przesyłki zapoznał się z jej treścią ostatniego dnia tego terminu, a zatem z tą datą wiążą się również odpowiednie skutki procesowe. W niniejszej sprawie korespondencja skierowana do skarżącego została awizowana po raz pierwszy w dniu 16 lutego 2017 r. i powtórnie 24 lutego 2017 r. Z potwierdzenia odbioru wynika, że przesyłkę pozostawiono w placówce pocztowej "[...]". W dniu 4 marca 2017 r. stwierdzono, że przesyłka nie została podjęta i nastąpił jej zwrot do nadawcy. Podkreślić należy, że wprawdzie w zażaleniu skarżący podniósł, że jego zdaniem doręczenie spornej korespondencji zostało dokonane wadliwie, jednakże okoliczność ta nie została przez niego uprawdopodobniona. Twierdzenia skarżącego, że nie otrzymał wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi nie znajdują potwierdzenia w aktach sądowych, ani nie zostały poparte żadnym dowodem. W szczególności skarżący nie wykazał, aby operator pocztowy – Poczta Polska S.A. stwierdził nieprawidłowość doręczenia przesyłki. Dopiero ewentualny wynik reklamacji mógłby stanowić poparcie dla tezy strony o nieprawidłowości w doręczeniu korespondencji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawione okoliczności nie dają podstaw do podważenia prawidłowości doręczenia skarżącemu wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W wyznaczonym terminie A. G. nie dokonał ww. czynności procesowej, skutkiem czego było odrzucenie skargi na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. Tym samym zaskarżone postanowienie Sądu I instancji należy uznać za prawidłowe. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.