II SAB/Sz 114/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 października 2015 r. sprawy ze skargi J. O. na bezczynność Burmistrza N. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. J. O. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na bezczynność Burmistrza N., polegającą na nierozpoznaniu jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wnioskiem z dnia 4 sierpnia 2014 r. skarżący zwrócił się drogą elektroniczną do Burmistrza N. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: 1) czy aktualny doradca prawny (w imieniu którego działają te same osoby co poprzednio, Ł. C. i R. S.) zwrócił uwagę Burmistrza N. i osób działających z jego upoważnienia na treść pkt 2 sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 544/15, zgodnie z którą na podstawie art. 152 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł on, że wstrzymuje wykonanie zaskarżonej czynności Burmistrza N. polegającej na wyborze tzw. "partnera publicznego"; 2) czy aktualny doradca prawny (w imieniu którego działają te same osoby co poprzednio, Ł. C. i R. S.) zwrócił uwagę Burmistrza N. i osób działających z jego upoważnienia, że na wiążącą moc pkt 2 sentencji ww. wyroku z dnia 17 czerwca 2015 r. nie będzie miało wpływu ewentualne wniesienie skargi kasacyjnej. Pismem z dnia 18 sierpnia 2015 r. (datę omyłkowo wskazano jako 18 marca 2015 r.), Sekretarz Gminy udzieliła skarżącemu informacji, iż nie może zadośćuczynić jego żądaniu bowiem w myśl art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2014.782 ze zm.), dokumentem urzędowym jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona lub podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Nadto organ powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1177/12, z którego wynika, że dopóki określona informacja istnieje tylko w pamięci przedstawiciela władzy publicznej i nie została utrwalona w jakiejkolwiek formie tak, aby można było w sposób nie budzący wątpliwości odczytać jej treść, dopóty informacja taka nie ma waloru informacji publicznej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. J. O. podniósł, że jego wniosek o udzielenie informacji publicznej nie został rozpoznany w sposób prawem przewidziany. Skarżący potwierdził, że otrzymał drogą elektroniczną skan pisma z dnia 18 sierpnia 2015 r. jednak w jego ocenie nie zawiera ono spójnego i logicznego uzasadnienia z jakiego powodu informacje, których udzielenia się domagał nie stanowią informacji publicznej. Skarżący wniósł o zobowiązanie Burmistrza N. do udzielenia informacji publicznej wskazanej we wniosku w terminie 14 dni od przekazania akt sprawy organowi, stwierdzenie, że bezczynność Burmistrza N. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny w wysokości przewidzianej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012.270 ze zm.), oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Burmistrz N. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2014.1647, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga jest niezasadna. Tryb i zasady udzielania informacji publicznych regulują przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2014.782 ze zm.), zwanej dalej "u.d.i.p." W myśl art. 1 ust. 1 u.i.d.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Na podstawie art. 2 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, zwane dalej "prawem do informacji publicznej". Od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Zgodnie z art. 3 u.i.d.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do: 1) uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego; 2) wglądu do dokumentów urzędowych; 3) dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów. Prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych. Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (art. 4 ust. 1 u.i.d.p.) Stosownie do art.7 ust. 1 u.i.d.p. udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze: 1) ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art. 8; 2) udostępniania, o którym mowa w art. 10 i 11; 3) wstępu na posiedzenia organów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3, i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia; 4) udostępniania w centralnym repozytorium. W przypadku złożenia wniosku o udzielenie informacji publicznej, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej podmiot zobowiązany, po rozpatrzeniu wniosku winien niezwłocznie, nie dłużej niż w terminie 14 dni udostępnić żądane informacje bądź odmówić ich udzielenia wraz z pisemnym uzasadnieniem, ewentualnie, w przypadku stwierdzenia, że nie stanowią one informacji publicznej – poinformować o tym wnioskodawcę. Zgodnie z art. 16 ust. 1 u.i.d.p. odmowa udzielenia informacji publicznej przez organ administracji publicznej następuje w drodze decyzji. Na podstawie art. 17 ust. 1 u.i.d.p. do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. W niniejszej sprawie w pierwszej kolejności należy wskazać, że co prawda w piśmie organu z dnia 18 sierpnia 2015 r. nie zostało wprost wyartykułowane, iż żądana informacja nie istnieje w formie pisemnej, jednak taka konkluzja wynika z jego treści. Zasadnie zatem organ uznał, że informacja, która nie przybrała postaci dokumentu, a zatem istnieje tylko w pamięci przedstawiciela władzy publicznej, nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p. Za trafnością tego poglądu przemawia przede wszystkim fakt, iż treść takiej informacji jest nieweryfikowalna, bowiem nie została wytworzona na żadnym nośniku, zatem nie sposób odtworzyć jej treści w wiarygodny sposób. Z kolei uwzględnienie żądania przekazania informacji, która nie została utrwalona prowadziłoby do konieczności jej utrwalenia wyłącznie na potrzeby wniosku. Siłą rzeczy zatem treść tej informacji mogłaby nie odpowiadać dokładnie treściom ustnie przekazanym Burmistrzowi N., przy założeniu, że taka sytuacja w ogóle miała miejsce. Z bezczynnością organu na gruncie u.i.d.p. mamy do czynienia tylko wtedy gdy organ posiadając określoną informację nie udostępnia jej, nie wydaje też decyzji o odmowie udostępnienia. W sytuacji natomiast gdy organ informacji nie posiada bądź w jego ocenie, posiadane informacje nie stanowią informacji publicznej i przekazuje wnioskodawcy pisemną odpowiedź, wyjaśniając z jakich względów żądana informacja nie może zostać udzielona, brak jest podstaw do wywodzenia, że organ pozostaje w bezczynności. Organ udzielił skarżącemu informacji, z której wynika, że nie posiada dokumentu, w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. zawierającego żądane informacje, a zatem nie pozostawał w bezczynności. Brak było w tej sytuacji podstaw do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, skoro taka informacja nie została wytworzona. Z tych względów sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a, skargę oddalił.