IV SA/Wa 2288/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski, sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda (spr.), Protokolant spec. Iwona Hoga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Decyzją [...] z dnia [...] maja 2017 r. Prezydent Miasta [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestora [...] Spółka z o.o. z siedzibą w [...] na działce nr geod. [...] obręb [...] położonej w [...], przy ul. [...] oraz w liniach rozgraniczających tej ulicy (część działki nr [...] obręb [...]) dla inwestycji polegającej na budowie: [...] (pojemność [...] m 3), zjazdu z ulicy [...]. Decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołań A. i A. K., S. S. M. w [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu wyznaczając obszar analizowany wzięto pod uwagę szerokość frontu działki nr [...] ([...] m), która przylega do drogi (ul. [...]) i z której odbywa się główny wjazd, wejście i jego trzykrotną szerokość ([...] m). Do obszaru analizy włączono działki zabudowane wokół terenu inwestycji, zawarte w obszarze wyznaczonym przez minimalną granicę obszaru analizowanego mając na uwadze ustawową zasadę dobrego sąsiedztwa, która winna być interpretowana urbanistycznie, gdyż jej celem jest zachowanie ładu urbanistycznego. Przy czym, do obszaru analizy włączono całe działki na tym obszarze, a w przypadku działek przeciętych minimalną granicą analizy – obszar analizy poszerzono o pozostałe fragmenty działek, do granic ewidencyjnych. Ostatecznie wyznaczono obszar analizy z granicami odsuniętymi od terenu inwestycji od [...] m do ok. [...] m. Wszystkie działki włączone do analizy, którego częścią jest teren inwestycji, tworzą ład przestrzenny charakteryzujący znajdującą się w jego granicach zabudowę. Zawarte w analizowanym obszarze działki są zagospodarowane, zabudowane budynkami usługowymi (występują usługi samodzielne i towarzyszące zabudowie mieszkaniowej tj.: stacja paliw, usługi elektromechaniczne i przezwajanie silników elektrycznych, sklepy ogólnospożywcze, odzieżowe, sklep warzywniczy, salony fryzjerskie i kosmetyczne, kluby fitness, spa, centrum językowe, gabinet weterynaryjny, pizzeria, hurtownia, sklep meblowy, gastronomia, biura, apteka, sakralne, zdrowia – przychodnie) ponadto budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi i wielorodzinnymi. W ocenie organu odwoławczego przyjęty przez organ I instancji obszar analizowany odtwarza ład przestrzenny na danym terenie i pozwala na ustalenie cech zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W szczególności przeprowadzona analiza organu I instancji zezwala na uznanie, że ma miejsce kontynuacja funkcji przez wnioskowaną inwestycję (funkcja usługowa) z funkcją występującą w obszarze analizowanym, której ta funkcja nie jest obca, sprzeczna z funkcjami występującymi w obszarze analizowanym. Dokonując weryfikacji parametrów dobrego sąsiedztwa organ wskazał na wyczerpujące ustalenia organu I instancji w zakresie linii zabudowy podzielając je w całości. Podniósł, że nieprzekraczalną linię zabudowy ustalono w odległości [...] m od krawędzi drogi ulicy [...] mając na uwadze z jednej strony dość duże zróżnicowanie w tym zakresie i zapis art. 41 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, wskazujący na usytuowanie tego typu obiektu w odległości co najmniej [...] m od zewnętrznej krawędzi jezdni w terenie zabudowanym, dla drogi powiatowej, a taki status na tym odcinku ma ulica [...]. Jednocześnie wskazano, że ustalony parametr nie będzie godzić w ład architektoniczny. W analizowanym obszarze występują zróżnicowane wskaźniki wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki (od 0,11- działka nr [...] do 1,0- działka nr [...],[...]), średni wskaźnik zabudowy obszaru analizowanego wynosi 0,41, wskaźnik zabudowy istniejącej na terenie inwestycji wynosi 0,07. Uwzględniając wyliczoną średnią ustalono powyższy parametr dla całej zabudowy w przedziale od wartości minimalnej 0,11 do wartości średniej 0,41. Szerokość elewacji frontowej dla budowy myjni samochodowej wyznaczono jako 21,5 m z tolerancją do +5% jako najbardziej charakterystyczną wielkość dla analizowanego obszaru. Średnia szerokość elewacji frontowych istniejącej zabudowy zawiera się w przedziale od ok. 2,6 m (budynek gospodarczy działka nr [...]) do ok. 85,1m (budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami działka nr [...]), szerokość elewacji frontowych budynków z usługami w obszarze analizowanym zawiera się w przedziale od ok. 3,8m (budynek handlowy działka nr [...]) do ok. 85,1m (budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami). Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznaczono w granicach od 3,5m (w nawiązaniu do wysokości górnych krawędzi elewacji frontowych budynków usługowo-handlowych zlokalizowanych na działce nr [...]) do 5,5m (wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej – attyki wiaty nad dystrybutorami stacji paliw na działce nr [...]). Ustalając kolejny ze wskaźników – geometrię dachu określono jako dach jedno-, dwu- lub wielospadowy, z dopuszczeniem dachu łukowego, z kalenicą główną równoległą do elewacji frontowej od 3,5m (w nawiązaniu do wysokości głównych kalenic dachów budynków usługowo-handlowych na działce nr [...]) do wysokości 5,5m (wysokość wiaty nad dystrybutorami stacji paliw) w ramach kontynuacji parametrów i w tym zakresie. Teren objęty inwestycją ma zapewniony dostęp do drogi publicznej, bowiem inwestor uzyskał zezwolenie zarządcy drogi decyzją nr [...] Prezydenta Miasta [...] z [...]marca 2017 r. Odnosząc się do pozostałych zarzutów A. i A. K. oraz S. S. M. SKO wskazało, ze wbrew stanowisku odwołujących się myjnia samochodowa nie została przez ustawodawcę uznana za przedsięwzięcie mogące znacząco (zawsze lub potencjalnie) oddziaływać na środowisko, w związku z tym planowana inwestycja nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zarzuty odnoszące się do kwestii ewentualnego negatywnego wpływu inwestycji na działki odwołujących położone w sąsiedztwie działki objętej wnioskiem, ewentualnego pogorszenia warunków życia odwołujących w następstwie realizacji inwestycji nie są zasadne na tym etapie procesu inwestycyjnego. Podniesiono też, że ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego ma charakter decyzji związanej, co oznacza że w sytuacji wypełnienia przez inwestora oraz organ planistyczny warunków określonych przez prawo, decyzja ustalająca warunki zabudowy musi być wydana. Odnosząc się do zarzutu S., że o toczącym się postępowaniu została powiadomiona jedynie S. jako właściciel nieruchomości nr [...], sąsiadującej z nieruchomością objętej inwestycją, a nie również pozostali właściciele lokali położonych w budynkach na niej posadowionych, SKO wskazało że zarząd nieruchomościami wspólnymi stanowiącymi współwłasność spółdzielni wykonywany jest przez spółdzielnię jak zarząd powierzony, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy o własności lokali, chociażby właściciele lokali nie byli członkami spółdzielni. Tylko w wyjątkowych przypadkach właściciel lokalu może samodzielnie, niezależnie od spółdzielni mieszkaniowej, występować jako strona postępowania tzn. wtedy, gdy wykaże swój indywidualny interes prawny, odrębny od interesu spółdzielni mieszkaniowej. Żaden z pozostałych 28 właścicieli lokali nie domagał się uznania za stronę postępowania. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. S. M. w [...] (dalej skarżąca) podniosła: I. zarzut rażącego naruszenia przepisów postępowania tj. 1.art. 10 § 1 w zw. z art. 61 § 4 kpa w zw. z art. 28 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy do udziału w postępowaniu nie zostały wezwane wszystkie osoby będące stronami w sprawie, tj. współwłaścicieli działki nr [...] obręb [...] sąsiadującej z nieruchomością której dotyczyło wydanie zaskarżonej decyzji, przez co nie zostało zapewnione im prawo do czynnego udziału w postępowaniu, a w szczególności nie zostało im umożliwione wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań – przez co zarówno decyzja I jak i II instancji dotknięta jest kwalifikowaną wada z art. 156 § 1 pkt 2 kpa; 2.zasad wyrażonych w art. 7 kpa tj. prawdy obiektywnej, uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli w zw. z art. 75 § 1 i 77§ 1 kpa poprzez: - uznanie z góry przez organ II instancji, że współwłaściciele nieruchomości gruntowej o nr ewidencyjnym [...] obręb [...] sąsiadującej z nieruchomością której dotyczyło wydanie zaskarżonej decyzji nie mają interesu prawnego w toczącym się postępowaniu, nie przeprowadzając żadnych ustaleń, - nie rozpatrzenie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii odnoszących się do zagadnień z zakresu ochrony środowiska i uciążliwości planowanej inwestycji dla mieszkańców sąsiednich nieruchomości, stwierdzając wyłącznie, że zarzuty dotyczące tych kwestii były przedwczesne. II. wydania decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego mających istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy, tj.: 1.przepisu art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji uznanie, że skarżąca jest uprawniona do wyłącznego reprezentowania wszystkich współwłaścicieli nieruchomości gruntowej nr [...] obręb [...] sąsiadującej z nieruchomością której dotyczyło wydanie zaskarżonej decyzji. W oparciu o powyższe zarzuty wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji SKO w [...] z [...] czerwca 2017 r., ewentualnie o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania, ani przepisów prawa materialnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź mającym wpływ na wynik sprawy. Przechodząc do merytorycznej oceny rozstrzygnięcia organu odwoławczego zauważyć należy, że Kolegium przeprowadziło w przedmiotowej sprawie staranne, wnikliwe postępowanie rozpoznawcze, dokonało prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, wydało trafną decyzję, którą wyczerpująco i przekonująco uzasadniło, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa. Wobec powyższego Sąd upoważniony jest do stwierdzenia, że w wyniku dokonanej kontroli nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji niczego co usprawiedliwiałoby zarzut naruszenia zasady prawdy obiektywnej, uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, obowiązku zebrania i rozpatrzenia całości dowodów (bez naruszania granic swobodnej oceny, w zgodzie z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego). Decyzja zapadła zatem z poszanowaniem zasad przewidzianych w art. 7, 75 § 1 i 77 § 1 i 107 § 1 kpa. W związku z tym Sąd podzielił w pełni stanowisko organu odwoławczego odnośnie prawidłowości wydanej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz.778 ze zm.), zmiana zagospodarowania terenu, w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Wskazać należy również, ze ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji następuje w sytuacji spełnienia warunków z art. 61 ust. 1 w/w ustawy, w myśl którego wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w sytuacji, gdy: 1.co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, 2. teren ma dostęp do drogi publicznej, 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą przy uchwalaniu planów miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Natomiast sposób ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu, określił na podstawie upoważnienia zawartego w art. 61 ust. 6 cyt. ustawy Minister Infrastruktury w rozporządzeniu z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), co też ma miejsce odnośnie przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Sąd o czym już była mowa dokonując kontroli zaskarżonej decyzji nie stwierdził naruszenia prawa uzasadniającego wyeliminowanie tej decyzji z obrotu prawnego, podzielając stanowisko zaprezentowane przez organ odwoławczy. Mając to na uwadze koniecznym stało się odniesienie do zarzutów podniesionych przez stronę skarżącą. Przypomnienia wymaga, że żaden z przepisów u.p.z.p. nie określa na gruncie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu szczególnych zasad ustalania kręgu stron. W konsekwencji zastosowanie znajduje zasada ogólna wyrażona w art. 28 kpa, zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny jest kategorią prawnomaterialną obejmującą uprawnienia i obowiązki strony oparte na prawie, a więc o istnieniu interesu prawnego decyduje przepis prawa materialnego. Przy czym interes prawny musi być indywidualny i realny, a więc znajdujący potwierdzenie w okolicznościach faktycznych sprawy, które uzasadniają zastosowanie danej normy prawa materialnego. W sprawie zagospodarowania przestrzennego prawo do ochrony interesu prawnego może być skutecznie realizowane poprzez wskazanie konkretnego przepisu prawa materialnego, który chroni bezpośredni i rzeczywisty interes, a który zostaje naruszony postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy. Zasada ta wynika bezpośrednio z treści art. 6 ust. 2 pkt u.p.z.p., zgodnie z którym każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Zarzuty w zakresie nie wezwania do udziału w postępowaniu współwłaścicieli działki nr [...] obręb [...] sąsiadującej z nieruchomością, której dotyczyło wydanie zaskarżonej decyzji nie zasługują na uwzględnienie. Eksponowane prawo własności do lokalu mieszkalnego i prawo współwłasności części wspólnych nieruchomości sąsiadującej z planowana inwestycją nie dają bowiem podstaw do uznania, że współwłaściciele ci posiadają swój własny, indywidualny interes prawny, chroniony konkretnym przepisem prawa materialnego. W okolicznościach niniejszej sprawy pominąć nie można, że za stronę postępowania zakończonego ostateczną decyzją SKO w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. uznana została m. in. skarżąca S. S. M. w [...], sprawująca z mocy art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych zarząd powierzony nieruchomością wspólną, stanowiącą współwłasność Spółdzielni i pozostałych właścicieli lokali położonych w budynkach na niej posadowionych, którzy mają udział we współwłasności gruntu obejmującą działkę nr [...] położoną w [...] przy ulicy [...]. Na mocy wskazanego art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych w postępowaniu administracyjnym do reprezentowania interesu podmiotu zbiorowego – ogółu właścicieli odrębnych lokali, w tym również nie będących członkami spółdzielni – co do zasady legitymację ma spółdzielnia mieszkaniowa, nie zaś poszczególni właściciela lokali. Tylko w wyjątkowych przypadkach właściciel lokalu może samodzielnie, niezależnie od spółdzielni mieszkaniowej, występować jako strona postępowania. Takie odstępstwo od ogólnych zasad reprezentowania w postępowaniu administracyjnym podmiotów prawnych o charakterze zbiorowym jak wspólnoty mieszkaniowe czy spółdzielnie możliwe jest wtedy, gdy właściciel lokalu wykaże swój indywidualny interes prawny odrębny od interesu spółdzielni mieszkaniowej, co w niniejszym postępowaniu nie miało miejsca. Brak jest bowiem elementów pozwalających na stwierdzenie, że realizacja inwestycji w sposób inny, niż dotyczy to ogółu nieruchomości budynkowej może naruszyć warunki korzystania z lokali mieszkalnych, chronione przez przepisy prawa materialnego, a podlegające badaniu w sprawie o ustalenie warunków zabudowy. Zatem zarzut naruszenia art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych nie jest zasadny, tak jak i ten dotyczący naruszenia art. 61 § 4 kpa w zw. z art. 28 kpa. Za nietrafne uznać też należy argumenty Skarżącej, że spółdzielnia mieszkaniowa nie jest uprawniona do reprezentowania wszystkich współwłaścicieli nieruchomości gruntowej w świetle treści uchwały 7 sędziów NSA z 19 października 2015 r., sygn. akt II OPS 2/15 i zapoczątkowanej nią linii orzeczniczej. W ocenie Sądu wskazana wyżej uchwała nie ma znaczenia dla oceny interesu prawnego pozostałych współwłaścicieli nieruchomości uzasadniających przyznanie im statusu strony w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Kluczowe znaczenie ma bowiem okoliczność, że uchwała ta dotyczyła zagadnienia samodzielnego dysponowania nieruchomością wspólną na cele budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. ustawy prawo budowlane. NSA wypowiedział się w kwestii oceny, czy spółdzielnia mieszkaniowa posiada prawo do dysponowania nieruchomością wspólną na cele budowlane, wynikający ze współwłasności i wykonywanego przez spółdzielnię z mocy ustawy zarządu nieruchomością wspólna, gdy spółdzielnia zamierza podjąć roboty budowlane dotyczące nieruchomości wspólnej, regulowane przepisami prawa budowlanego. Stanowisko NSA zajęte w uzasadnieniu powołanej uchwały nie znajduje zatem zastosowania do oceny prawidłowości uznania spółdzielnię mieszkaniową za stronę postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy innej nieruchomości, co do której spółdzielnia nie posiada tytułu prawnego i nie jest inwestorem. Nie zasługuje też na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 10 § 1 kpa. Powyższy zarzut sformułowany przez Skarżącą może zdaniem Sądu postawić wyłącznie ten podmiot, którego on dotyczy. Okoliczność, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, mógłby stanowić podstawę wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 kpa, które może nastąpić wyłącznie na wniosek strony pominiętej. Zatem należy wykluczyć uwzględnienie skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. zarówno na zarzut innej strony jak i Sądu działającego z urzędu. Nadto, aby zarzut naruszenia art. 10 § 1 kpa okazał się skuteczny, strona musi wykazać, że naruszenie w/w przepisu uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, co nie nastąpiło. Odnośnie zarzutu negatywnego wpływu na środowisko oraz zdrowia i komfortu okolicznych mieszkańców planowanej inwestycji zauważyć należy, iż myjnia samochodowa nie została uznana przez ustawodawcę za przedsięwzięcie mogące znacząco (zawsze lub potencjalnie) oddziaływać na środowisko (rozporządzenie Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko) wobec czego planowana inwestycja nie wymagała przeprowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej, w ramach której możliwe jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko (art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko). Dokonywaniu takiej oceny oddziaływania nie służy postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Ustawodawca pozostawił organom administracji architektoniczno-budowlanej rozstrzyganie zarzutów w zakresie utrudnień zamieszkiwania na sąsiedniej nieruchomości z powodu ewentualnych uciążliwości spowodowanych np.: zbyt małą odległością posadowienia obiektu. Organ w szczególności ma wówczas obowiązek ustalenia, czy obiekt spełnia podstawowe wymagania dotyczące m. in. odpowiednich warunków higienicznych, zdrowotnych, ochrony środowiska czy ochrony przed hałasem, drganiami, a także czy budowa obiektu zapewnia poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich i czy zachowane są odpowiednie odległości od granic nieruchomości sąsiednich z punktu widzenia warunków technicznych. Od oceny tych faktów zależy wynik kolejnego etapu postępowania, jakim jest postępowanie prowadzące do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W każdym z tych etapów organ prowadzący postępowanie jest prawnie zobligowany do zapewniania ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, aczkolwiek zakres ochrony jest różny w obu tych sprawach. Zatem trafnie wskazał organ odwoławczy, że zarzuty dotyczące ewentualnego pogorszenia się warunków życia odwołujących w następstwie realizacji inwestycji należy uznać za przedwczesne. Celem postępowania w tej sprawie jest bowiem ustalenie, czy inwestycja o określonych generalnie cechach i parametrach może być zrealizowana na określonym terenie. Z tych względów skargę jako niezasadną oddalono – art. 151 P.p.s.a.