II OZ 1617/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2017 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 2134/17 ze skargi A. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2017 r. Nr [...] w przedmiocie czasowego odebrania psów postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 2134/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) - P.p.s.a., w sprawie ze skargi A. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w[...] z dnia [...] lipca 2017 r. Nr [...] w przedmiocie czasowego odebrania psów odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdził, że skarżąca nie podała okoliczności, które świadczyłyby o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazał, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie w wykonania zaskarżonej decyzji, nie może badać legalności zaskarżonego aktu. Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia i uwzględnienia wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji, ewentualnie - uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania na rzecz skarżącej według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 1) art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie i niewstrzymanie wykonania decyzji, podczas gdy zostały spełnione przesłanki wstrzymania decyzji w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków; 2) art. 133 § 1 w związku z art. 151 P.p.s.a., poprzez naruszenie obowiązku wydania postanowienia na podstawie pełnych akt sprawy i całości zebranego materiału dowodowego, tj. pominięcie pełnej treści skargi złożonej do WSA, protokołów z kontroli weterynaryjnych załączonych do skargi i opinii biegłej sądowej dr n. wet. M. S. z dnia 5 maja 2017 r., która wskazywała w niej, że "Przeprowadzona kontrola wykazała, że zwierzęta w zdecydowanej większości są w dobrej kondycji fizycznej i nie wykazały objawów choroby. [...] Nie można nie zauważyć wielkiej miłości, jaką pani J. obdarowuje wszystkich "podopiecznych". Ma z nimi bardzo dobry kontakt, a zwierzęta odwdzięczają się zaufaniem". - z czego wynika, że spełnione zostały ww. przesłanki wstrzymania decyzji w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków; 3) z ostrożności procesowej, jeżeli Sąd nie uznałby ww. zarzutów za zasadne - art. 6 w związku z art. 49 § 1 P.p.s.a., poprzez niepouczenie i niewezwanie skarżącej jako osoby działającej bez profesjonalnego pełnomocnika, schorowanej i w podeszłym wieku, do uzupełnienia braków formalnych wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poprzez wskazanie okoliczności świadczących o spełnieniu przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Prokurator Okręgowy [...] w [...] wniósł o oddalenie zażalenia, odniósł się do jego zarzutów, podniósł, że zaskarżona decyzja została wykonana oraz załączył kopie dokumentów w postaci pisma Urzędu Gminy[...] z dnia 22 listopada 2017 r. i protokołu z dnia 3 października 2017 r. sporządzonego z czynności czasowego odebrania zwierząt. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Sąd administracyjny nie bada w tym postępowaniu zasadności samej skargi, ocenia natomiast trafność zastosowania w konkretnym przypadku tzw. ochrony tymczasowej, na czas kontroli przez sąd legalności aktu administracji w ramach głównego postępowania sądowoadministracyjnego i wydania w tym zakresie stosownego orzeczenia. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. zobowiązuje jednocześnie wnioskodawcę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Odnosząc się do argumentów podniesionych w zażaleniu należy stwierdzić, że w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, w sytuacji gdy została ona już zrealizowana, a więc wówczas gdy wywołała już ona skutki prawne. Instytucja wstrzymania wykonania określonego aktu lub czynności jest postrzegana jako tymczasowa ochrona osoby, która wniosek taki składa, przed ewentualnymi skutkami kontrolowanego przez Sąd działania organu administracji publicznej. Objęcie skarżącej ochroną przewidzianą w art. 61 § 3 P.p.s.a. może mieć miejsce wyłącznie w przypadku zaskarżenia decyzji, która nadaje się do wykonania i która ma być w przyszłości wykonana. Należy zwrócić uwagę, że zaskarżona decyzja dotycząca czasowego odebrania zwierząt została wykonana, a świadczą o tym dokumenty w postaci pisma Urzędu Miejskiego w [...] z dnia 22 listopada 2017 r. i protokołu z dnia 3 października 2017 r. z dokonania czynności odebrania zwierząt. Z dokumentacji tej wynika, że wszystkie psy rasy mieszaniec zostały odebrane A. J., zgodnie z decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. nr[...], znak:[...]. Zatem orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania decyzji jest w takim przypadku bezprzedmiotowe, nie ma bowiem możliwości odwrócenia dokonanych już czynności w ramach ochrony tymczasowej. Skutki kwestionowanej przez skarżącą decyzji o czasowym odebraniu psów mogą być zatem zniwelowane jedynie przez pozytywne dla skarżącej orzeczenie uwzględniające jej skargę, a nie przez wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji. Należy przy tym zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, że skarżąca nie wykazała przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia jej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Powyższego wniosku nie podważa więź uczuciowa skarżącej z aktualnie odebranymi już zwierzętami. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut dotyczący niezastosowania art. 49 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 6 P.p.s.a. i niewezwania skarżącej do podania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Przepis art. 49 § 1 P.p.s.a. stanowi podstawę do wezwania o uzupełnienie braków formalnych, podczas gdy brak podania okoliczności usprawiedliwiających udzielenie ochrony tymczasowej stanowi przesłankę merytorycznego rozpoznania wniosku. W tej sytuacji, wobec braku zaistnienia przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, należało uznać, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo odmówił wstrzymania jej wykonania. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia