I SA/Łd 984/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Tarno (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędzia WSA Cezary Koziński Protokolant: referent – stażysta Anna Jaworska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji określającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2014 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] i jednocześnie umarza postępowanie administracyjne; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy własną decyzję z [...] r. stwierdzającą nieważność decyzji Wójta Gminy O. z dnia [...] r., którą organ ten określił A Spółce z o.o. z siedzibą w O. (dalej: Spółka) wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2014 r. W ocenie Kolegium wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości dla przedsiębiorcy, opodatkowującej grunty o symbolu Ws ze stawką jak dla gruntów pozostałych, stanowi o tym, iż decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.), dalej: O.p., bowiem doszło do oczywistej sprzeczności pomiędzy normą przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.), dalej: u.p.o.l., nakazującą opodatkowanie nieruchomości stawką dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, a przedmiotową decyzją, w której opodatkowano nieruchomość stawką jak dla gruntów pozostałych. SKO w Ł. zauważyło, że art. 247 § 1 pkt 3 O.p. nie zawiera definicji "rażącego naruszenia prawa". Z tego względu w oparciu o poglądy i stanowiska prezentowane w piśmiennictwie i orzecznictwie, pojęcie to należy zdefiniować jako naruszenie mające charakter oczywisty, przejawiający się w tym, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu, zaś istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste ich zestawienie. O rażącym naruszeniu prawa nie można mówić wówczas, gdy na gruncie danego przepisu możliwy jest wybór różnych jego interpretacji, z których każda daje się uzasadnić z jednakową mocą. Rażące naruszenie prawa zachodzi, gdy treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego w niej przepisu prawa, bądź jeżeli wydano ją z pominięciem przepisu, który powinien zostać zastosowany, gdy w niebudzącym wątpliwości interpretacyjnych stanie prawnym treść decyzji stanowi negację całości lub części obowiązujących przepisów, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zdarzeniu ustanowionemu w jednoznacznym przepisie prawnym, gdy wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa lub ich odmówiono albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem lub uchylono obowiązek. Kolegium wskazało, że w dniu 25 listopada 2014 r. do Wójta Gminy O. wpłynął wniosek Spółki o stwierdzenie nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za okres 2009 - XI 2014 r. na podstawie art. 75 § 2 pkt 1 lit. b) oraz art. 76 § 1 O.p. Decyzją z dnia [...] r. Wójt Gminy O. na podstawie art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 O.p. określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2014 r. Opodatkowane zostały tylko i wyłącznie "pozostałe grunty (Ws)" o powierzchni 58.834.00 m², stawką od gruntów pozostałych. W treści uzasadnienia wskazano m. in., że w dniu 25 listopada 2014 r. Spółka złożyła korektę deklaracji dot. podatku od nieruchomości za 2014 r., w której nie wykazała gruntów do opodatkowania oznaczonych symbolem "Ws". Zobowiązanie z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2014 ustalono na podstawie wypisu z ewidencji gruntów i budynków, z gruntów stanowiących działkę nr [...], położoną w obrębie L. o powierzchni 5,8834 ha, oznaczoną symbolem "Ws". Kolegium wyjaśniło, że Spółka posiada na terenie gminy O. m. in. nieruchomość o powierzchni 11.9347 ha położoną w L., uregulowaną w księdze wieczystej nr [...] i składającą się z działek o nr ew.: [...],[...] i [...], w obrębie L. Z rejestru gruntów na działce nr ew. [...] znajdują się następujące rodzaje użytków: RIVa (0,3041 ha), W (0,0134 ha), Ba (5,7338 ha) i Ws (5,8834 ha). W ocenie SKO w Ł., Wójt Gminy Z. opodatkował tylko niewydzieloną geodezyjnie cześć działki ewidencyjnej nr [...] - użytek Ws (grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi) o powierzchni 58.834,00 m², czyli fragment jednej z nieruchomości będących w posiadaniu podatnika, czym rażąco naruszył przepis art. 21 § 3 O.p. Pominięte zostały wszystkie pozostałe położone na terenie gminy O. nieruchomości Spółki podlegające podatkowi od nieruchomości. Decyzja w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości w istocie zastępuje deklarację na podatek od nieruchomości, zatem powinna określać zobowiązanie w podatku od nieruchomości od przedmiotów opodatkowania wykazanych w tej deklaracji. Organ ocenił, że nie ma wątpliwości, iż niewydzielona geodezyjnie cześć działki ewidencyjnej nr [...] - użytek Ws (grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi) o powierzchni 58.834,00 m² podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W myśl art. 2 ust. 2 u.p.o.l. (w brzmieniu od 1 stycznia 2007 r. do 31 grudnia 2015 r.) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Zdaniem organu o tym, czy nieruchomość podlega opodatkowaniu stawkami podatkowymi w podwyższonej wysokości - jako związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. - decyduje sam fakt posiadania jej przez przedsiębiorcę, a nie sposób, w jaki jest ona wykorzystywana. Zastosowanie przez Wójta Gminy O. stawki od gruntów pozostałych stanowiło zatem rażące naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Każda nieruchomość w posiadaniu przedsiębiorcy powinna być opodatkowana według stawek przewidzianych dla gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z trzema wyjątkami wskazanymi w art. 1 ust.1 pkt 3 u.p.o.l., tzn.: 1) z wyjątkiem "budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami", 2) z wyjątkiem "gruntów pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych" (w oparciu o odesłanie w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. do art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.o.l), 3) kiedy "przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych" (w okresie od 1 stycznia 2003 r. do 31 grudnia 2015 r.). W ocenie organu żaden z tych wyjątków w sposób oczywisty nie miał zastosowania w analizowanej sprawie podatkowej. Odnosząc się w tym zakresie do zarzutów odwołania, SKO w Ł. stwierdziło, że w toku postępowania nie zostały zgromadzone żadne dowody mogące świadczyć o istnieniu względów technicznych. Kwestia względów technicznych w ogóle nie była analizowana w toku postępowania. We wniosku z dniu 25 listopada 2014 r. o stwierdzenie nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za okres 2009 - XI 2014 w odniesieniu do części działki ew. nr [...] oznaczonej symbolem "Ws" podatnik stwierdził, że "[...] w analizowanym okresie woda ze zbiornika została wypuszczona, a zbiornik nie był oraz nie jest wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej". Zatem sam podatnik wyraźnie wskazywał, że grunt nie jest, a nie, że nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Nie było podstaw do kwestionowania stanowiska Spółki. Z protokołu oględzin z dnia 3 marca 2015 r. wynika jedynie, że "Powierzchnia tych gruntów porośnięta jest trawami, brak lustra wody i nie ma śladów prowadzenia działalności gospodarczej". W treści uzasadnienia decyzji wskazano m. in.: "W toku postępowania podatkowego ustalono, że wymienione grunty nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej". Odnosząc się do kwestii zapisów w ewidencji gruntów, organ wskazał, że nie mają one jakiegokolwiek powiązania z kwestią "względów technicznych" i mogą one wystąpić na każdym użytku, który stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Pismem z dnia 15 marca 2017 r. Kolegium wyznaczyło stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. W dniu 22 marca 2017 r. pełnomocnik strony zapoznał się z aktami sprawy i wskazał, że "Dodatkowe wnioski zostaną złożone do 31.03.2017 [...]". Odnosząc się do tego, Kolegium wskazało, że termin z art. 200 § 1 O.p. jest terminem ustawowym, co oznacza, że organ podatkowy nie ma możliwości go skracać ani przedłużać, np. z powodu braku czasu na wypowiedzenie się przez pełnomocnika podatnika. Pełnomocnik strony mógł wypowiedzieć się w wyznaczonym terminie, ale uznał, że bez jakiejkolwiek podstawy prawnej wyznaczy sobie i zarazem organowi podatkowemu własny termin. Niezależnie od powyższego w dniu 24 marca 2017 r. wpłynęło pismo strony w którym, stwierdzono: "W odpowiedzi na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia 15 marca 2017 r. (...) informujemy, że w dniu 23 marca 2017 r. przedstawiciel naszej spółki zapoznał się w siedzibie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z zebranym materiałem dowodowym w przedmiotowej sprawie. W oparciu o ww. materiał dowodowy nie widzimy podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji wydanych przez Wójta Gminy O., o których mowa w ww. piśmie". Zatem – w ocenie organu – strona zarówno w terminie wyznaczonym przez Kolegium, jak i terminie wyznaczonym przez pełnomocnika, wypowiedziała się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Na marginesie SKO zauważyło, że pismo pełnomocnika strony z dnia 30 marca 2017 r. powołuje poglądy orzecznictwa i doktryny w istocie znane Kolegium z urzędu. Nie podniesiono przy tym żadnych okoliczności, które nie wynikałyby z zebranego materiału dowodowego. Ponadto strona nie wskazała na wpływ ewentualnego naruszenia na wynik sprawy. Na wyżej opisaną decyzję Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając kwestionowanemu rozstrzygnięciu: I. naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 123 § 1 w zw. z art. 200 § 1 O.p., polegające na przyjęciu, iż w postępowaniu przed organem I instancji nie doszło do rażącego naruszenia zasady zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu, w sytuacji gdy pełnomocnik zapoznając się z aktami wskazał na wolę złożenia dodatkowych wyjaśnień przed wydaniem decyzji i złożył stosowne pismo w tym zakresie, a organ pomimo tego wydał decyzję bez oczekiwania na stanowisko skarżącego, przy czym takie postępowanie zupełnie wypaczyło zasadę zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu, bowiem istotą wyznaczenia terminu do zapoznania się z aktami nie jest spełnienie formalnego wymogu zawiadomienia o takim terminie, lecz poinformowanie strony o zamiarze wydania decyzji i umożliwienie jej realnego ustosunkowania się do sprawy przed wydaniem decyzji, zwłaszcza gdy strona wprost sygnalizuje wolę wzięcia takiego czynnego udziału w sprawie, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie; II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 247 § 1 pkt 3 O.p. poprzez przyjęcie, że organ I instancji prawidłowo stwierdził nieważność decyzji Wójta Gminy O., pomimo tego, że decyzja ta nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ: - w toku postępowania zostały zgromadzone dowody mogące świadczyć o istnieniu względów technicznych, takie jak wyciąg z ewidencji gruntów wskazujący na oznaczenie klasyfikacyjne gruntu, jak również protokół z oględzin nieruchomości opisujący stan i sposób zagospodarowania gruntów, a zatem ewentualnie istniejące uchybienia w zakresie przeprowadzonego postępowania dowodowego, są jedynie kwestią ocenną i nie można ich traktować w kategorii rażącego naruszenia prawa; - w niniejszej sprawie nie mogło dojść do rażącego naruszenia art. 21 § 3 O.p. poprzez wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego tylko względem części przedmiotów opodatkowania będących w posiadaniu podatnika, podczas gdy wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego względem niektórych przedmiotów opodatkowania w ogóle nie stanowi naruszenia prawa, a więc tym bardziej nie może stanowić rażącego naruszenia prawa i podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji wymiarowej. Mając na uwadze powyższe, strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Dla rozstrzygnięcia sprawy najistotniejsza jest ocena czy wydając decyzję wymiarową, Wójt Gminy O. dopuścił się rażącego naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. oraz art. 21 § 3 O.p. – jak twierdzi SKO w Ł.. W ocenie Sądu nie, chociaż przyznać należy, iż Kolegium trafnie definiuje pojęcie "rażącego naruszenia prawa", o którym mowa w art. 247 § 1 pkt 3 O.p., uznając, że przypadek ten zachodzi, gdy: treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego w niej przepisu prawa, bądź jeżeli wydano ją z pominięciem przepisu, który powinien zostać zastosowany; gdy w niebudzącym wątpliwości interpretacyjnych stanie prawnym treść decyzji stanowi negację całości lub części obowiązujących przepisów; gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zdarzeniu ustanowionemu w jednoznacznym przepisie prawnym; gdy wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa lub ich odmówiono albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem lub uchylono obowiązek. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w wersji obowiązującej w badanym okresie - grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b (grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi lub wodami powierzchniowymi płynącymi jezior i zbiorników sztucznych), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Zauważyć należy, że z uzasadnienia decyzji wymiarowej Wójta Gminy O. (s. 2) w sposób niebudzący wątpliwości wynika, iż treść tego przepisu jest organowi znana, chociaż wprost go nie powołuje. Wójt stwierdza bowiem, że gdy grunty oznaczone symbolem Ws są w posiadaniu przedsiębiorcy – powinny być opodatkowane stawką dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W następnej linijce natomiast organ ten wskazuje, że "w toku postępowania podatkowego ustalono, że wymienione grunty nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej". Ponieważ art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. zawiera wyłączenia od zastosowania najwyższej stawki podatku, których Wójta Gminy O. nie omawia, nie jest możliwe stwierdzenie, że treść decyzji wymiarowej pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią tego przepisu. Można przyjąć bowiem, że organ ten dopatrzył się okoliczności wskazujących na to, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych, ewentualnie, że są to grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi lub wodami powierzchniowymi płynącymi jezior i zbiorników sztucznych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.p.o.l. Organ stwierdza jedynie, że w sprawie nie ma zastosowania przepis art. 7 ust. 1 pkt 8a u.p.o.l. dotyczący zwolnienia od podatku gruntów będących własnością Skarbu Państwa usytuowanych pod wodami powierzchniowymi płynącymi jezior. Z treści uzasadnienia decyzji wymiarowej można wywnioskować, że skoro organ wskazuje, iż grunty oznaczone symbolem Ws będące w posiadaniu przedsiębiorcy powinny być opodatkowane stawką dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, a niżej stwierdza, że w przedmiotowej sprawie grunty podatnika nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej - to w ocenie Sądu z jednakowym prawdopodobieństwem można przyjąć dwie co najmniej wersje: 1) że organ ten uznaje, iż grunty nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych, 2) że organ pomylił się w zastosowaniu odpowiedniej stawki. Zdaniem Sądu za przyjęciem pierwszego wariantu przemawia kilkuletnia praktyka organu w sporządzaniu takich decyzji wobec skarżącej Spółki, które to decyzje za lata 2012 – 2015 zawierają analogiczną treść. Nie można tego jednak stwierdzić z całą pewnością, gdyż lakoniczne uzasadnienie decyzji wymiarowej na to nie pozwala. W tych okolicznościach z całą pewnością nie można stwierdzić, że decyzja wymiarowa stanowi negację całości lub części przepisu, czy też, że została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w jednoznacznym przepisie prawnym. Powyższe oznacza, że teza o rażącym naruszeniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie znajduje uzasadnienia prawnego. Przechodząc do art. 21 § 3 O.p., należy wskazać, że zgodnie z tym przepisem jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. W tym zakresie zarzut Kolegium dotyczący rażącego naruszenia prawa sprowadza się do twierdzenia, że Wójt Gminy Z. opodatkował tylko niewydzieloną geodezyjnie cześć działki ewidencyjnej nr 33/1 - użytek Ws (grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi) o powierzchni 58.834,00 m², czyli fragment jednej z nieruchomości będących w posiadaniu podatnika, a powinien był opodatkować całość. Nie podzielając tego poglądu, Sąd w składzie orzekającym w dniu dzisiejszym odwołuje się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 maja 2015 r., II FSK 1833/13, w którym NSA sformułował dwie następujące tezy: I. W świetle art. 6 ust. 9 pkt 1 ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.; aktualnie: Dz. U. z 2014 r., poz. 849) w powiązaniu z art. 21 § 2 i 3 oraz art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749) brak jest podstaw do tego, żeby wyprowadzić obowiązek organu podatkowego objęcia jedną decyzją, o której mowa w art. 21 § 3 o.p., wszystkich przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości danego podatnika położonych na terenie jednej gminy. II. Brak objęcia decyzją organu podatkowego niezadeklarowanych przez podatnika przedmiotów opodatkowania położonych na terenie jednej gminy nie powoduje konieczności jej eliminowania z obrotu prawnego w drodze wznowienia postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 o.p., bowiem nieobjęty pierwotną decyzją przedmiot opodatkowania może zostać ujęty w kolejnej decyzji określającej wysokość zobowiązania, a zatem deklaracja podatnika dotycząca dotychczas niezadeklarowanych przez niego przedmiotów opodatkowania nie stanowi istotnego dla sprawy nowego dowodu, na skutek którego należałoby uchylić po wcześniejszym wznowieniu postępowania wcześniejszą decyzję podatkowa, która nie obejmowała tego później zadeklarowanego przedmiotu opodatkowania. W ocenie Sądu tezy te zachowują swoją aktualność również w sytuacji gdy organ opodatkował tylko niewydzieloną geodezyjnie cześć działki, zwłaszcza, że w niniejszej sprawie z treści decyzji wymiarowej wyraźnie wynika jaka powierzchnia gruntu została opodatkowana. Z powyższych względów zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 247 § 1 pkt 3 O.p. - należy uznać za uzasadniony. W tej sytuacji kolejny zarzut dotyczący naruszenia prawa procesowego, tj. art. 123 § 1 w zw. z art. 200 § 1 O.p. – utracił znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Na marginesie dodać należy, iż naruszenie tych przepisów może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji tylko wówczas, gdy mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. uchwała NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r., FPS 6/04, ONSAiWSA 2005, nr 4, poz. 66). W skardze pełnomocnik Spółki ogólnie wskazał, że organ wydał decyzję bez oczekiwania na stanowisko skarżącego, nie wyjaśnił jednak jaki konkretnie miało to wpływ na wynik sprawy, co – zdaniem Sądu – nie jest wystarczające dla wywołania oczekiwanego skutku. Wobec naruszenia przez organ prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: P.p.s.a.), Sąd uchylił decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławcze w Ł. wydane w obu instancjach i stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego - jednocześnie umorzył to postępowanie. Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 3, art. 200 i 205 § 1 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji. P.C.