II OZ 254/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 10 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 1299/17 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia [...] września 2017 r., nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania robót w celu doprowadzenia przebudowanego lokalu do stanu zgodnego z prawem postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 10 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 1299/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę J. W. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia [...] września 2017 r., nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania robót w celu doprowadzenia przebudowanego lokalu do stanu zgodnego z prawem. Sąd stwierdził, że skarżący nie uiścił wpisu od skargi pomimo wezwania go do jego uiszczenia zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 4 grudnia 2017 r. Pismo zawierające wezwanie zostało doręczone mu w trybie doręczenia zastępczego z art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t,j. Dz. U. 2017, poz. 1369 t.j., dalej jako P.p.s.a.) w dniu 20 grudnia 2017 r. a zatem termin do uiszczenia wpisu upłynął 27 grudnia 2017 r. Termin uiszczenia wpisu upłynął bezskutecznie a zatem stosownie do art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga podlegała odrzuceniu. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący twierdząc, że odrzucenie jego skargi nastąpiło niesłusznie albowiem nie otrzymał żadnego wezwania ani zawiadomienia o jakiejkolwiek przesyłce skierowanej do niego z Sądu w sprawie uiszczenia wpisu. Poczta Polska UP w J. nie zawiadomiła go o jakiejkolwiek przesyłce. Oczywiste jest, że gdyby otrzymał wezwanie to uiściłby wpis. Nie uiścił go przy składaniu skargi bowiem nie znał jego wysokości. Czekał na wezwanie ale takiego nie otrzymał. Zamiast tego otrzymał zaskarżone postanowienie. Skarżący wniósł o uwzględnienie zażalenia i uchylenie postanowienia bowiem brak uiszczenia wpisu nie był skutkiem jego uchybienia w sytuacji kiedy UP w Jarosławiu nie doręczył mu żadnego wezwania do uiszczenia opłaty. W uzasadnieniu wskazał, że od momentu wniesienia skargi do dnia 15 stycznia 2018 r. nie otrzymał żadnego wezwania do uiszczenia wpisu ani zawiadomienia o przesyłce z UP w J. Uważa, że dopiero 15 stycznia 2018 r. awizowano do niego pierwszą przesyłkę w tej sprawie, którą odebrał w dniu 16 stycznia 2018 r. Uważa, że nie może ponosić konsekwencji skoro nie otrzymał żadnego wezwania ani zawiadomienia z UP w J.. Stwierdził, że ani w dniu 6 grudnia 2017 r. ani w dniu 14 grudnia 2017 r. nie pozostawiono w jego skrzynce żadnego zawiadomienia. W jego interesie było odbieranie przesyłek skoro wnosił skargę do Sądu. Nie ponosi za to żadnej odpowiedzialności i nie powinno dojść w jego sprawie do wydania postanowienia o odrzuceniu skargi. Skarżący wysunął przypuszczenie co mogło wydarzyć się, że nie doszło do poinformowania go o przesyłce. Uważa, że nowy listonosz, który obsługuje teren jego zamieszkania nie był dobrze zorientowany w odniesieniu do adresatów i do adresów miejsc zamieszkania w jego dzielnicy. Nieprawidłowości w pracy UP w J. czy doręczyciela tego urzędu nie mogą wywoływać dla niego ujemnych konsekwencji. Wątpliwości potwierdza także to, że awizo z dnia 15 stycznia 2018 r. znajdowało się w skrzynce a nie było tam poprzedniego awiza z dnia 6 grudnia 2017 r. i z dnia 14 grudnia 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 P.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest między innymi skarga. W myśl art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Szczególne znaczenie ustawodawca nadał obowiązkowi uiszczenia opłaty od skargi. W § 2 art. 220 P.p.s.a. stanowi się, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie ma ustalenie czy skarżącemu skutecznie doręczono przesyłkę. W art. 73 P.p.s.a. przewiduje się instytucję doręczenia zastępczego. Stanowi on, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe.(§2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (§ 4). Uchybienie któremukolwiek z elementów procedury doręczenia zastępczego powoduje, iż strona zeń korzystająca nie będzie mogła skutecznie powołać się na domniemanie doręczenia (por. podobnie Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 22 lutego 2001 r., sygn. akt II RN 70/00, publ. OSNAPiUS 2001/19/574). Kwestia twierdzeń skarżącego odnośnie do wadliwego doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu nie zasługuje na uwzględnienie. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zamieszczonego w aktach wynika jednoznacznie, że doręczenie zostało dokonane prawidłowo. Zawarte tam adnotacje Urzędu Pocztowego Jarosław 1 (pieczątki i podpisy) wskazują, że wezwanie do uiszczenia wpisu zostało awizowane po raz pierwszy w dniu 6 grudnia 2017 r. Ponowne awizowanie nastąpiło w dniu 14 grudnia 2017 r. Zwrot przesyłki do nadawcy nastąpił 21 grudnia 2017 r. tj. dzień po upływie 14 dni od pierwszego awizowania. Wszystkie te okoliczności potwierdzają adnotacje poczty umieszczone na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Należy zauważyć, że zwrotne potwierdzenie odbioru jest dokumentem urzędowym i potwierdza okoliczności w nim stwierdzone. Korzysta ono z domniemania prawdziwości tego co zostało w nim stwierdzone. Podważyć to domniemanie może przeprowadzona skutecznie reklamacja doręczenia przesyłki w Urzędzie Pocztowym albo uprawdopodobnienie w inny sposób okoliczności, które mogły mieć wpływ na doręczenie przesyłki. Skarżący nie przeprowadził reklamacji przesyłki. Nie informuje też o podjęciu takich działań i ich efektach. Nie wykazał też, że zaistniały inne okoliczności, które mogłyby mieć wpływ na uznanie, że przesyłka nie została doręczona w trybie zastępczym. W związku z niepodjęciem przesyłki przez skarżącego, słusznie Sąd I instancji przyjął, że do doręczenia w trybie zastępczym doszło w dniu 20 grudnia 2017 r., a termin do uiszczenia wpisu od skargi upłynął w dniu 27 grudnia 2017 r. Zasadne było w związku z tym odrzucenie skargi w związku z jej nieopłaceniem. Subiektywne przeświadczenie skarżącego o wadliwości doręczenia, nie może stanowić argumentu na rzecz braku obowiązku uiszczenia wpisu. Należy bowiem podnieść, że dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Przedmiotowe domniemanie może być obalone, jednakże podejmując próbę dokonania tego należy mieć na względzie, iż dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi. Co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonywujące. W niniejszej sprawie skarżący w żaden sposób nie obalił domniemania prawdziwości zwrotnego potwierdzenia odbioru. Okoliczność pozostawienia awizo dotyczącego przesyłki z 15 stycznia 2018 r., którą skarżący odebrał a było to zaskarżone postanowienie, zdaniem NSA, dowodzi tego, że Urząd Pocztowy nie zaniedbuje swoich obowiązków w zakresie doręczania przesyłek. Potwierdza to także to, że adnotacje zawarte na zwrotnym potwierdzeniu odbioru były właściwe i zgodne ze stanem rzeczywistym. Prawidłowości tych adnotacji nie podważa twierdzenie skarżącego, że teren jego zamieszkania obsługuje nowy listonosz, który nie był dobrze zorientowany w odniesieniu do adresatów i do adresów miejsc zamieszkania w jego dzielnicy. Znajomość lub jej brak co do zamieszkania adresatów nie jest konieczna bowiem listonosz wszelkie dane dotyczące osoby adresata i miejsca jego zamieszkania ma wskazane na przesyłce. Pozbawione podstaw jest twierdzenie skarżącego jakoby listonosz ponosząc odpowiedzialność za właściwe doręczanie przesyłek pozostawiał je w innych miejscach niż do tego przeznaczone (właściwa skrzynka) wbrew danym adresowym czy wpisywał fikcyjne dane dotyczące pozostawiania zawiadomień o oczekującej w urzędzie przesyłce. Takie twierdzenia nie mogły podważyć domniemania wynikającego ze zwrotnego potwierdzenia odbioru. tj. prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.