II GSK 1868/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia del. WSA Cezary Kosterna (spr.) Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2022 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "(...)" Sp. z o.o. w (...) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 sierpnia 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 2182/17 w sprawie ze skargi "(...)" Sp. z o.o. w (...) na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej w części dotyczącej terminu jego obowiązywania 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od "(...)" Sp. z o.o. w (...) na rzecz Ministra Rozwoju i Finansów 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. "(...)" Sp. z o.o. z siedzibą w T. (dalej: Strona, Skarżąca lub Spółka) zaskarżyła skargą kasacyjną wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 3 sierpnia 2018 r. syg. akt VI SA/Wa 2187/17. Wyrokiem tym została oddalona skarga Spółki na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów (dalej: Organ lub Minister) z (...) r. nr(...), utrzymującą w mocy swoją wcześniejszą decyzję z (...)r. nr (...)o odmowie stwierdzenia nieważności Zezwolenia nr (...) z (..) r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Katowickiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej (dalej: KSSE) udzielonego Skarżącej z terminem obowiązywania do 8 sierpnia 2016r. Zaskarżony wyrok został wydany w następującym stanie sprawy: Zezwoleniem nr (...) z (...)r. (dalej: Zezwolenie) udzielono Skarżącej zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie KSSE w określonym tam zakresie. W punkcie I Zezwolenia wskazano, że udziela się go do dnia (...)r. W dalszej części Zezwolenia wskazano warunki prowadzenia działalności gospodarczej na terenie KSSE. Zezwolenie zostało wydane m.in. na podstawie art. 16 ust. 1, 7, 8 i art, 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. Nr 123 poz. 600 ze zm., dalej: ustawa sse). Pismem z (...)r. Strona, powołując się na art. 156 § 1 pkt 2 kpa, wniosła o stwierdzenie nieważności Zezwolenia nr (...)z dnia (...)r. w części dotyczącej okresu obowiązywania. Podniosła, że jednym z elementów przedmiotowego Zezwolenia było ustalenie daty ważności obowiązywania na dzień 8 sierpnia 2015 r. W momencie wydania zezwolenia był to maksymalny okres, na jaki została powołana Katowicka Specjalna Strefa Ekonomiczna (KSSE). Jednakże w ustawie z dnia 16 listopada 2000 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 117, poz. 1228, dalej ustawa z 2000 r. zmieniająca ustawę o sse) nie przewidziano ograniczenia czasowego dla wydawanych zezwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnych stref ekonomicznych, a to oznacza celowe odejście od obowiązującej uprzednio zasady udzielania zezwoleń na określony czas. Decyzją z (...)r. Minister Rozwoju i Finansów odmówił stwierdzenia nieważności przedmiotowego Zezwolenia. Minister wskazał, że Zezwolenie Nr (...)zostało wydane pod rządami ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych, w brzmieniu obowiązującym do końca 2000 roku, w której art. 16 ust. 9 stanowił, że zezwolenia udziela się na czas oznaczony. Ustawa z 2000 r. zmieniająca ustawę o sse, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2001 r., wprawdzie wprowadziła w tym względzie zmianę i uchyliła obowiązek wpisywania do zezwolenia terminu jego ważności, ale zmiana ta, podobnie jak zmiany ustawy o sse uchwalone w kolejnych latach, nie mogą być brane pod uwagę przy ocenie, czy spełnione zostały przesłanki stwierdzenia nieważności Zezwolenia. Na dzień wydania przedmiotowej decyzji administracyjnej, tj. (...)r., istniała bowiem podstawa prawna zobowiązująca do wskazania w Zezwoleniu terminu jego obowiązywania. Termin ten był zgodny z przepisem § 1 ust. 4 obowiązującego wówczas rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie ustanowienia specjalnej strefy ekonomicznej w województwie katowickim (Dz. U. Nr 88, poz. 397, ze zm..), zgodnie z którym strefa miała zakończyć działalność w dniu 8 sierpnia 2016 r. Skoro Zezwolenie zostało wydane na podstawie i w zgodzie z obowiązującymi wówczas przepisami ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych, to nie można zarzucić, że zostało wydane bez podstawy prawnej. Zmiany wynikające z ustawy nowelizującej z 2000 r. nie dają podstaw do wniosku, że nowe zasady korzystania z pomocy publicznej w strefach nie miały ograniczenia czasowego. Zmiana zasad korzystania z pomocy publicznej w strefach będąca wynikiem ww. nowelizacji ustawy o sse nie miała zastosowania do przedsiębiorców działających na podstawie zezwoleń wydanych do końca 2000 r. W dalszym ciągu była więc grupa przedsiębiorców, którzy posiadali prawo do pomocy niezgodnej z acquis i warunki tej pomocy były przedmiotem negocjacji akcesyjnych. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Spółka powtórzyła argumentację zawartą we wniosku o stwierdzenie nieważności Zezwolenia. Decyzją z (...) r. Minister Rozwoju i Finansów utrzymał w mocy swoją decyzję z (...)r., podtrzymując dotychczasową argumentację. W skardze na tę decyzję wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie(...) zarzuciła zaskarżonej decyzji: 1. naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez brak stwierdzenia przez organ nieważności Zezwolenia nr (..) z dnia (...)r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Katowickiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej w części dotyczącej terminu jego obowiązywania, alternatywnie naruszenie art. 155 kpa poprzez niedokonanie zmiany decyzji przez usunięcie z jej treści terminu obowiązywania zezwolenia, co skutkuje utrzymaniem okresu czasowego obowiązywania zezwolenia bez podstawy prawnej; 2. naruszenie art. 19 ust. 1 ustawy o sse poprzez jego błędną wykładnię, skutkującą uznaniem, że w świetle ratio legis kolejnych nowelizacji ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych istnieją podstawy prawne do utrzymania ograniczenia czasowego obowiązywania zezwolenia; 3. naruszenie art. 6 i art. 7 kpa poprzez nierozpoznanie istoty sprawy, naruszenie zasady praworządności i prawdy obiektywnej. W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju i Finansów, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 20202 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zmianami, dalej: ppsa). Sąd I instancji uznał, że zmiana przepisów ustawy o sse nie mogła skutkować pozbawieniem podstawy prawnej Zezwolenia nr (...) wydanego przed tą zmianą i w konsekwencji doprowadzić do stwierdzenia jego nieważności w tej części uregulowań w sytuacji, gdy nie wynika z przepisów przejściowych/intertemporalnych ustawy zmieniającej. WSA stwierdził, że art. 156 § 1 pkt 2 kpa, na którym Spółka oparła swój wniosek, daje podstawę do częściowego stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej dotkniętej wadą kwalifikowaną, to jest wadą o charakterze materialnoprawnym powodującą, że z mocy takiej decyzji powstaje albo stosunek prawny ułomny, albo w ogóle się nie nawiązuje, przy czym wady tkwią w samej decyzji, godząc w elementy stosunku prawnego podmiotowe, w jego przedmiot lub w podstawę prawną, w wyniku czego dochodzi do nieprawidłowych skutków prawnych, albo do prawnej bezskuteczności decyzji. WSA wskazał, że w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji organ administracji nie poddaje analizie całego postępowania zwykłego, lecz jedynie kontroluje, czy wydanie decyzji wiąże się z zaistnieniem którejkolwiek z przesłanek określonych w wymienionym przepisie. Badaniu podlega stan faktyczny i prawny z daty wydania tej decyzji. Samo stwierdzenie nieważności jest natomiast aktem deklaratoryjnym, który działa z mocą wsteczną (ex tunc) od daty wydania decyzji stwierdzającej nieważność decyzji dotkniętej wadą, przy czym dla oceny tej decyzji nie są istotne przepisy prawa materialnego z daty stwierdzenia nieważności, lecz przepisy obowiązujące w dacie wydania decyzji. Dalej Sąd I instancji wyjaśnił, że wydanie decyzji bez podstawy prawnej, to sytuacja, w której w przepisach powszechnie obowiązujących brak jest normy prawnej dającej podstawę do rozstrzygnięcia danej kwestii w drodze decyzji administracyjnej. Tymczasem w tej sprawie w dacie wydania ww. Zezwolenia nr (...)(... r.), w zakresie okresu jego obowiązywania, istniał stan prawny, który łączył zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej z określeniem terminu, na jaki zostało to zezwolenie wydane i który to termin organ wydający zezwolenie musiał wskazać w jego treści. Wynikało to z art. 16 ust. 9 sse, w brzmieniu tej ustawy obowiązującym do 31 grudnia 2000 r.. W dacie wydania zezwolenia była podstawa prawna do określenia okresu jego obowiązywania. Późniejsze zmiany ustawy o sse (w tym ww. ustawa zmieniająca ustawę o sse z 2000 r., która z dniem 31 grudnia 2000 r. zniosła ust. 9 art. 16 sse, a w art. 19 ust. 1 tej ustawy wprowadziła zmianę, że zezwolenie wygasa z upływem okresu na jaki ustanowiona została strefa (najpierw z zastrzeżeniem ust. 2 tego przepisu, a w kolejnej zmianie ww. ustawą zmieniającą z 2003 r. już bez tego zastrzeżenia), nie zniosły tej podstawy względem zezwoleń udzielonych podmiotom gospodarczym przed tymi zmianami. WSA uznał, że art. 19 ust. 1 ustawy o sse znajduje zastosowanie do zezwoleń wydanych na czas nieoznaczony, wskazując przesłankę wygaśnięcia takich zezwoleń. Wprowadzenie tego przepisu było konieczne dla zachowania zasady pewności obrotu prawnego, ponieważ brak takiej regulacji w sytuacji zakończenia bytu prawnego specjalnych stref ekonomicznych mógłby rodzić wątpliwości w zakresie dalszego obowiązywania zezwoleń bezterminowych. Przepis ten nie znajduje natomiast zastosowania do zezwoleń wydanych na czas oznaczony i nie stanowi podstawy zmiany ex lege zezwoleń terminowych na bezterminowe. Sąd I instancji za prawidłowe uznał stanowisko Organu, że rozstrzygające dla oceny, czy zachodzi przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji, jest stan prawny z daty jej wydania. Zauważył też, że w postępowaniu nieważnościowym przedmiot tego postępowania został ograniczony wyłącznie do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy procesowej, a nie sprawy co do jej meritum. Tu organ rozpatrywał sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, a konkretnie prawidłowość wydania ww. Zezwolenia pod kątem przesłanki braku podstawy prawnej w punkcie l tego Zezwolenia, dotyczącym okresu obowiązywania Zezwolenia. Sąd I instancji podkreślił, że podstawa nieważności w okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy musi być jednoznaczna i oczywista, ma wynikać z prostego zestawienia rozstrzygnięcia z treścią przepisów, na podstawie których zostało ono podjęte, a nie z wykładni tych przepisów w ujęciu celowościowym czy systemowym. Na ocenę przesłanki nieważności nie może mieć wpływu ani późniejsza zmiana prawa, ani tym bardziej zmiana jego interpretacji. W tej sytuacji ww. zmiany/nowelizacje ustawy o sse z 2000 i 2003 roku nie mogły być brane pod uwagę przy ocenie spełnienia przesłanki nieważności, wydanego wcześniej, przedmiotowego Zezwolenia we wskazanej we wniosku strony jego części. (...) zaskarżyła omówiony wyrok w całości skargą kasacyjną. Zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. rt. 145 § 1 pkt 1) lit. c ppsa w związku z art. 8 § 1 i art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017, poz. 1257 z późn. zm., dalej: kpa) poprzez oddalenie skargi i nieuchylenie decyzji, podczas gdy w toku postępowania administracyjnego organ zaniechał obowiązkowi należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, a to wskutek niepoinformowania strony o możliwości rozpatrzenia wniosku w trybie zmiany decyzji administracyjnej, co podważało również zasadę zaufania do władzy publicznej; 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1) lit. c ppsa w związku z art. 3 § 1 i 2 pkt 1) ppsa. poprzez oddalenie skargi i nierozpoznanie istoty sprawy, a to wskutek nieuwzględnienia zarzutu naruszenia przepisu art. 155 kpa, na podstawie którego organ administracji publicznej mógł zmienić decyzję ostateczną i w konsekwencji wydać decyzję zgodnie z wolą strony skarżącej; 3. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1) lit. c ppsa w związku z art. 7,155 i 163 kpa w związku z art. 16 ust. 4 i 19 ust. 4 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2017, poz. 1010 z późn. zm., dalej: usse) poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy w sprawie występowały okoliczności uzasadniające odstąpienie od żądania stwierdzenia nieważności decyzji w części dotyczącej terminu obowiązywania zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Katowickiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej oraz zachodziły podstawy do przyjęcia, że wniosek o unieważnienie zezwolenia w istocie stanowi wniosek o zmianę zezwolenia. Wskazując na powyższe Skarżąca wniosła o: 1. uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz uchylenie zaskarżonej decyzji nr (..) z dnia (...) r. wraz z poprzedzającą ją decyzją nr (...) z dnia (...) r., albo; 2. w razie stwierdzenia, że istota sprawa nie jest dostatecznie wyjaśniona - uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 3. rozpoznanie sprawy na rozprawie; 4. zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Przedsiębiorczości i Technologii wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, oraz o zasądzenie od Skarżącej na rzecz Organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ppsa. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 ppsa) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny bada bowiem legalność wyroku Sądu I instancji jedynie w zakresie zakwestionowanym przez autora skargi kasacyjnej, a nie rozpoznaje sprawy ponownie w jej całokształcie. W skardze kasacyjnej postawiono tylko zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Postępowanie to dotyczyło stwierdzenia nieważności Zezwolenia nr (...) na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Katowickiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej wydanego (...)r. Było wywołane wnioskiem Skarżącej o stwierdzenie nieważności tego zezwolenia w części dotyczącej określenia terminu obowiązywania, gdzie Skarżąca jednoznacznie domagała się stwierdzenia nieważności zezwolenia w części na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem samodzielnym (odrębnym) w tym sensie, że jego celem nie jest ponowne rozpatrzenie sprawy, w której uprzednio wydano decyzję administracyjną co do istoty, lecz zbadanie, czy w sprawie zakończonej tą decyzją nie wystąpiły przesłanki nieważności, określone w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa. Wniosek Skarżącej o stwierdzenie nieważności ograniczał przy tym zakres sprawy do badania, czy nie zachodziła przesłanka nieważności postępowania określona art. 156 § 1 pkt 2 kpa, to jest czy nie doszło do wydania Zezwolenia nr (...) (będącego decyzją administracyjną) bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Sąd I instancji uznał, że do takiego naruszenia prawa nie doszło, gdyż Zezwolenie (...) zostało wydane zgodnie z obowiązującym w dacie jego wydania (30 grudnia 2000 r.) stanem prawa. Tej konstatacji Sądu I instancji Skarżąca nie kwestionuje, gdyż nie stawia zarzutu naruszenia 156 § 1 pkt 2 kpa, co zwalnia Naczelny Sąd Administracyjny z obowiązku kontroli prawidłowości zastosowania tego przepisu ze względu na związanie granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ppsa). Należy jednak stwierdzić na marginesie, że NSA nie tylko nie dostrzegł w kontrolowanym wyroku wadliwości stanowiska Sądu I instancji w ocenie braku przesłanek do stwierdzenia nieważności Zezwolenia (...) i zaakceptowania stanowiska Organu w tym zakresie. Istota wszystkich zarzutów skargi kasacyjnej sprowadza się do tego, że zdaniem Skarżącej, Organ nie zważając na treść jej wniosku o stwierdzenie nieważności zezwolenia (...), powinien rozważyć możliwości zmieniona na podstawie art. 155 kpa lub art. 163 kpa. Powinien też – zdaniem Skarżącej - udzielić jej w ramach postępowania o stwierdzenie nieważności pouczenia, a w istocie porady prawnej co do możliwości wystąpienia o zmianę zezwolenia (...)w innym trybie, niż stwierdzenie nieważności. Organ rozpatrując sprawę o stwierdzenie nieważności Zezwolenia (...) nie mógł wyjść poza granice tej sprawy, to jest poza ocenę zgodności zezwolenia z prawem w dacie jego wydania i rozpatrywać możliwości zmiany decyzji na podstawie art. 155 kpa. Art. 155 kpa stanowi, że decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji państwowej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Przepis ten wymaga zgody strony na uchylenie lub zmianę decyzji. Zgoda ta musi być udzielona wyraźnie. Nie może tu być mowy o domniemanej zgodzie, chociażby za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawiał "słuszny interes strony". Zgoda strony na wzruszenie w całości lub w części decyzji, z której czerpie ona swe prawa, nie może być ani dorozumiana, ani domniemana (zob. wyrok SN z 14 marca 1991 r., sygn. akt III ARN 32/90, OSNCP 1992/6, poz. 112). Tylko i wyłącznie zgoda udzielona wprost i wyraźnie, przez stosowne oświadczenie złożone organowi administracji państwowej, może stanowić jedną z przesłanek zmiany lub uchylenia ostatecznej decyzji na podstawie art. 155. Zgoda strony lub stron na zmianę lub uchylenie decyzji może być złożona w dowolnej formie. Jeżeli taka zgoda ma być wyrażona ustnie, a nie w formie pisemnej, to powinna być złożona do protokołu. W orzecznictwie stwierdzono, że zgoda strony na uchylenie lub zmianę decyzji w trybie art. 155 musi być udzielona wprost i wyraźnie – nie można jej domniemywać (zob. wyroku NSA z dnia 25 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1714/97, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ nie miał zatem żadnych podstaw do rozważania możliwości zmiany decyzji w trybie art. 155 kpa. Również nietrafny jest zarzut naruszenia przepisów postępowania dotyczący art. 163 kpa. Przepis ten przewiduje możliwość uchylenia lub zmiany decyzji, ale tylko wtedy gdy przewidują to przepisy szczególne. Pomijając już to co zostało wskazane wyżej w odniesieniu do granic rozpoznania sprawy z wniosku o stwierdzenie nieważności, Skarżąca kasacyjnie nie wskazuje na takie przepisy szczególne, które mogłyby być użyte do zastosowania art. 163 kpa. Zatem brak naruszenia art. 155 i art. 163 kpa sprawił, że nie można uznać za zasadne związanych z zarzutami naruszenia tych przepisów zarzutów dotyczących naruszenia art. 7, art. 8 § 1 i art. 9 kpa. W toku rozpatrywania wniosku o stwierdzenie nieważności Sąd I instancji zasadnie uznał, że Organ nie naruszył wynikającej z art. 7 kpa zasady praworządności i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, gdyż zbadał zgodność z prawem Zezwolenia nr 7 nie stwierdzając, by było ono wydane z rażącym naruszeniem prawa obowiązującego w dacie jego wydania. WSA nie miał też podstaw do zarzucania Organowi niezastosowania art. 155 lub art. 163 kpa. Tym samym Sąd I instancji nie mógł też stwierdzić, że w granicach rozpatrywania wniosku o stwierdzenie nieważności Organ naruszył wynikającą z art. 8 § 1 kpa zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej. Nie został również naruszony określony w art. 9 kpa obowiązek informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania. W ramach postępowania o stwierdzenie nieważności stan faktyczny nie budził wątpliwości i nie był kwestionowany, a charakter postępowania nie wymagał informowania strony o okolicznościach prawnych, gdyż te określał jednoznacznie wniosek Strony i treść przepisów stanowiących podstawę wydania zezwolenia nr (...). Nie mogło też dojść do naruszenia art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ppsa, skoro Sąd I instancji kontrolując na skutek skargi decyzję administracyjną sprawował kontrolę działalności administracji i zastosował w ramach tej kontroli środek określony w ustawie, to jest oddalił skargę na podstawie art. 151 ppsa trafnie uznając, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Tym samym nie naruszył też art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa, nie uchylając decyzji na podstawie tego przepisu, skoro uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Biorąc to wszystko pod uwagę należało skargę kasacyjną oddalić na podstawie art. 184 ppsa jako niemająca usprawiedliwionych podstaw. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 oraz art. 209 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265) – zasądzając na rzecz Organu kwotę kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 360 zł.