III SA/Łd 1049/17

Dnia 10 stycznia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: , Przewodnicząca Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, , , Protokolant Specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2018 roku sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i Wspólnicy Spółki komandytowej z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie w sprawie zarzutów zgłoszonych w toku postępowania egzekucyjnego oddala skargę. III SA/Łd 1049/17 UZASADNIENIE Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] postanowieniem z dnia [...] stwierdził, że zażalenie A. Spółki z o.o. i Wspólnicy Spółki Komandytowej na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] w sprawie uznania zarzutów za nieuzasadnione w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] wystawionego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...], zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu do jego złożenia. Stwierdził, że postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] Spółka odebrała 6 lipca 2017 roku i pismem z dnia 14 lipca 2017 roku złożyła na nie zażalenie. Termin do złożenia zażalenia rozpoczął swój bieg 7 lipca 2017 roku, a zakończył się w dniu 13 lipca 2017 roku. Tymczasem zażalenie, jak wynika z umieszczonej na kopercie daty pieczęci urzędu pocztowego zostało wniesione 14 lipca 2017 roku , a więc po upływie terminu określonego w ustawie. Jednocześnie Spółka, składając zażalenie nie wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia. W tej sytuacji organ odwoławczy działając na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 17 § 1 i art. 18 ustawy z dnia 17.06.1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji orzekł jak w sentencji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1201). Skarżąca Spółka zarzuciła postanowieniu naruszenie prawa procesowego mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj. : 1. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2017 roku poz. 1201 ze zm. dalej u.p.e.a.) poprzez brak zebrania przez organ odwoławczy wystarczającego materiału dowodowego w zakresie rozstrzygnięcia w przedmiocie uchybienia przez stronę skarżącą terminu do wniesienia zażalenia; 2. art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez dokonanie oceny terminu do wniesienia zażalenia w oparciu niepełny materiał dowodowy; 3. art. 134 k.p.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez wydanie postanowienia o uchybieniu terminu do złożenia zażalenia, mimo braku wystarczających dowodów potwierdzających uchybienie tego terminu. W uzasadnieniu stwierdził, że postanowienie organu I instancji zostało odebrane w placówce pocztowej w dniu 7 lipca 2017 roku o godz. 14:48 o czym świadczą informacje wynikające z systemu śledzenia przesyłek. Zdarzenie to potwierdza wykaz pokwitowań odbioru Poczty Polskiej z dnia 7 lipca 2017 roku, który prowadzony jest w sposób ciągły. Analiza dokumentu pozwala na domniemanie, że pracownik poczty pomylił się wpisując cyfrę 6 na oznaczenie dnia a następnie poprawił ją nadpisując datę 7. Okoliczność ta uwiarygodniona jest przez to, że na tej samej stronie (prowadzonego w sposób ciągły) wykazu, kolejną datą jest 10 lipca. Dzień 7 lipca 2017 roku to piątek, natomiast dzień 10 lipca 2017 roku to poniedziałek. Taka kolejność terminów wynika z faktu, że urząd pocztowy jest nieczynny w soboty i niedziele. Gdyby przyjąć, że ostatnim dniem odbioru był 6 lipca to oznaczałoby, że 7 lipca (w piątek) nie było do odbioru żadnej przesyłki - co sprzeczne jest z zasadami doświadczenia życiowego. Również miesiąc w wykazie został błędnie oznaczony "7/06/14" podczas gdy powinno być "7/07/14" co wskazuje na oczywistą omyłkę pracownika poczty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Powtórzył, że postanowienie - co potwierdza podpis na zwrotnym poświadczeniu odbioru - zostało odebrane w dniu 6.07.2017 roku. Data ta została potwierdzona w dwóch miejscach: przy imieniu i nazwisku odbiorcy R. K. oraz przy podpisie pracownika poczty doręczającego przesyłkę. Natomiast informacje zawarte w systemie śledzenia przesyłek nie stanowią wiarygodnego źródła, które mogłoby podważyć moc dowodową dokumentu urzędowego, tj. potwierdzenia odbioru. Jednak w związku z tym Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego [...] wystosował do Poczty Polskiej wniosek o przeprowadzenie postępowania reklamacyjnego w sprawie ustalenia prawidłowej daty doręczenia przesyłki zawierającej postanowienie organu I instancji. Pismem z dnia 27 października 2017 roku Poczta Polska poinformowała, że przesyłka została odebrana w dniu 6 lipca 2017 roku a informacje wyświetlone w systemie śledzenia przesyłek mają charakter poglądowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje : Sąd nie stwierdził, aby zaskarżone postanowienie naruszało prawo procesowe, co skutkowałoby uchyleniem rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 39 k.p.a. organ administracji publicznej doręcza pismo za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 roku – Prawo pocztowe (jednolity tekst Dz.U. z 2017 poz. 1481) przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione organy. Stosowanie natomiast do art. 46 § 1 i § 2 k.p.a. odbierający pismo potwierdza doręczenie mu pisma ze wskazaniem daty doręczenia. Jeżeli odbierający pismo uchyla się od potwierdzenia doręczenia lub nie może tego uczynić, doręczający sam stwierdza datę doręczenia oraz wskazuje osobę, która odebrała pismo i przyczynę braku jej podpisu. Doręczenie jest czynnością procesową organu administracji publicznej wywołującą skutki prawem przewidziane w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego. Między innymi od daty doręczenia rozpoczynają bieg niektóre terminy, do dokonania czynności procesowych, a ponadto doręczenie pisma może wywoływać także inne skutki prawne, a w szczególności związanie organu np. decyzją administracyjną jest skuteczne od chwili jej doręczenia. W piśmiennictwie przyjmuje się, że instytucja doręczeń urzeczywistnia zasadę czynnego udziału stron, gdyż umożliwia stronie zapoznanie się z czynnościami organu innych uczestników postępowania. Nieprawidłowe, czyli niezgodne z przepisami k.p.a. doręczenia pisma, od którego rozpoczyna bieg procesowy, należy uznać za naruszenie zasady oficjalności doręczeń pism, mogące spowodować pozbawienie strony możliwości obrony swych praw. Prawidłowość postępowania organu w tym zakresie podlega także kontroli ze strony sądu administracyjnego. Niezgodnie z przepisami postępowania administracyjnego doręczenie pism ( decyzji, postanowienia) może być uznawane przez sąd w konkretnych okolicznościach sprawy za pozbawione znaczenia prawnego uzasadniające stwierdzenie, że do doręczenia doszło w innej dacie lub do doręczenia w ogóle nie doszło. Wynika to, z obowiązującej w postępowaniu administracyjnym zasady, że decyzja/postanowienie wywiera skutki prawne od daty jej doręczenia lub ogłoszenia. Powyższe uwagi skłaniają do wniosku, że doręczenie wszelkiego rodzaju pism, a zwłaszcza rozstrzygnięć organów administracji publicznej powinno następować z datą pewną potwierdzoną osobiście przez adresata decyzji. Wniesienie zażalenia nakładało na organ obowiązek ustalenia czy zostało ono wniesione z zachowaniem ustawowego terminu. Przez doręczenie zażalenia należy rozumieć doręczenie lub ogłoszenie w sposób unormowany w art. 39 i następnych k.p.a. za pokwitowaniem przez pocztę, pracownika organu lub inne upoważnione osoby. Pocztowy dowód doręczenia adresatowi przesyłki jest dokumentem urzędowym potwierdzającym fakt i datę doręczenia zgodnie z danymi na dokumencie tym umieszczonymi. Tylko taki korzysta z domniemania prawdziwości. Ze zwrotnego poświadczenia odbioru postanowienia (karta 101 akt administracyjnych) jednoznacznie wynika, że pismo zostało odebrane w dniu 6 lipca 2017 roku. Potwierdzało to, co prawda po wniesieniu skargi, przeprowadzone postępowanie reklamacyjne. Z tych też względów Sąd na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji. R.T.