II OSK 1129/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie Sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz (spr.) Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lutego 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 219/16 w sprawie ze skargi I. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 3 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę I. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy. Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. Starosta Krotoszyński zatwierdził projekt budowlany i udzielił P. D. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...]. Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. złożyła I. W., podnosząc, że decyzja zatwierdziła projekt budowlany budynku usytuowanego w ostrej granicy z jej nieruchomością mimo, że w granicy tej na nieruchomości wnioskodawczyni znajduje się budynek (stodoła wraz z chlewnią) ze ścianą szczytową (graniczną) posiadającą otwory okienne. Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. Wojewoda Wielkopolski odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji, zaś rozstrzygnięcie to utrzymał w mocy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. Wyrokiem z dnia 29 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt VII SA/Wa 2135/14) uchylił obie te decyzje, stwierdzając, że z pkt 5 załącznika nr 1 do decyzji z dnia [...] września 2012 r. o warunkach zabudowy wynika możliwość lokalizacji zabudowy w granicy z działami nr [...], chociaż z tego samego punktu wynika, że obiekt powinien odpowiadać warunkom technicznym. Zarówno z projektu budowlanego, jak i planu zagospodarowania terenu wynika, że projektowany budynek ma przylegać do budynku już istniejącego i nie spełnia wymogów określonych w § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Nie kwestionowanym pozostaje to, że ściana budynku, do której ma przylegać ściana budynku projektowanego, w chwili wydawania pozwolenia na budowę posiadała otwory okienne. Ponownie rozpoznając sprawę, decyzją z dnia [...] maja 2015 r. Wojewoda Wielkopolski na podstawie art. 104 § 1 i 2, art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 K.p.a. stwierdził nieważność decyzji Starosty Krotoszyńskiego z dnia [...] listopada 2013 r. Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego – po rozpatrzeniu zażalenia P. D. i D. D.– na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Krotoszyńskiego z dnia [...] listopada 2013 r. Zdaniem organu odwoławczego, inwestor wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę przedłożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działką inwestycyjną nr ew. [...] na cele budowlane, legitymował się decyzją Burmistrza Krotoszyna z dnia [...] września 2012 r. ustalającą warunki zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego na działce nr ew. [...] (przeniesioną decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. na inwestora). Sporne zamierzenie budowlane spełnia ustalenia decyzji o warunkach zabudowy co do nieprzekraczalnej linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, co do powierzchni biologicznie czynnej, wysokości planowanej zabudowy oraz geometrii dachu. Nie doszło zatem do rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2, art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. I choć decyzja z dnia [...] listopada 2013 r. narusza § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, to naruszenie powyższe nie miało rażącego charakteru. Sporny budynek został zaprojektowany w północno – wschodniej części działki nr [...], w granicy z zabudowaną działką nr [...]. Z planu zagospodarowania terenu wynika, że nieznacznie wystaje poza ścianę budynku gospodarczego istniejącego na działce nr [...], do którego przylega. Ponadto z akt sprawy wynika, iż projektowany budynek mieszkalny jednorodzinny jest niższy od ww. budynku gospodarczego, ale nie przylega całą powierzchnią ściany do budynku istniejącego na działce sąsiedniej. Projektowany budynek "wystaje" poza ścianę budynku gospodarczego istniejącego na sąsiedniej działce na nieznacznej długości - ok. 1 m - oraz w takim miejscu (czterometrowy pas gruntu pomiędzy ww. budynkiem gospodarczym, a granicą działki nr ew. [...]), że nie ogranicza działki nr ew. [...] w możliwości jej zagospodarowania. Mając na uwadze gabaryty obydwu budynków, jak również ich przeznaczenie organ uznał, że projektowany budynek jest zdecydowanie mniejszy oraz mniej uciążliwy od istniejącego budynku gospodarczego i nie stanowi zagrożenia dla sąsiedniego obiektu. Nie podaje również jakichkolwiek ograniczeń w zagospodarowaniu sąsiedniej nieruchomości lub też jakichkolwiek uciążliwości, które byłyby niemożliwe do zaakceptowania. Uwzględniając z kolei szerokość działki nr ew. [...] (mniejszą niż 16 m), charakter oraz gabaryty ww. obiektów, cele omawianych regulacji oraz nieznaczne ich przekroczenie, nie sposób uznać, by usytuowanie spornej inwestycji w rażący sposób naruszało przepisy ww. rozporządzenia. Oceny tej nie zmienia również fakt zamurowania otworów okiennych w budynku gospodarczym istniejącym na działce nr ew. [...] w granicy z działką inwestycyjną, co wynika z wymogu postanowienia Burmistrza Krotoszyna z dnia [...] października 2010 r. w sprawie dokonania podziału działki nr ew. [...] i nie miało związku z projektowanym budynkiem. Ponadto ww. otwory okienne zostały zamurowane od wewnętrznej strony budynku gospodarczego. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego sporna inwestycja nie narusza również rażąco: § 13, § 14 ust. 1, § 19 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1, § 23, § 57 oraz § 60 ust. 2 ww. rozporządzenia. Podsumowując, organ odwoławczy uznał, że decyzja Starosty Krotoszyńskiego z dnia [...] listopada 2013 r. nie spełnia żadnej z przesłanek z art. 156 § 1 K.p.a. Skargę na powyższą decyzję złożyła I. W., wnosząc o jej uchylenie i zarzucając jej rażące naruszenia prawa: art. 138 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a., art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., § 12 ust. 6 i § 110 ww. rozporządzenia, art. 5 ust. 1 pkt 8 i art. 20 ust. 1 pkt 1a i ust. 4 Prawa budowlanego, art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 7, art. 11, art. 77 i art. 80 K.p.a. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Analizując zapadły uprzednio w sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...] stycznia 2015 r., Sąd pierwszej instancji uznał, że przesądzono w nim, iż decyzja Starosty Krotoszyńskiego z dnia [...] listopada 2013 r. została wydana z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania weryfikowanego aktu), jednakże nie przesądzono, czy naruszenie to miało charakter kwalifikowany i uzasadniało zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, organ ponownie rozpoznając sprawę, wykonał wytyczne wynikające z przywołanego wyroku, a następnie dokonał prawidłowej oceny sprawy, chociaż to dopiero organ II instancji zrealizował wytyczne Sądu, dając temu wyraz w skarżonej decyzji. Analizując przesłanki "rażącego naruszenia prawa" (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił przyjęte przez organ okoliczności, jak to że projektowany budynek wprawdzie nie przylega w całości do ściany budynku gospodarczego istniejącego na sąsiedniej działce, niemniej "wystaje" na nieznacznej długości, a nadto - w takim miejscu (4 - metrowy pas gruntu pomiędzy ww. budynkiem gospodarczym a granicą działki nr ew. [...]), że nie ogranicza działki nr ew. [...] w możliwości jej zagospodarowania. Jakiekolwiek uciążliwości dla właściciela działki nr ew. [...] nie wynikają z faktu, iż projektowany obiekt jest niższy od budynku, do którego przylega. Mając na uwadze gabaryty obydwu budynków, jak również ich przeznaczenie (projektowany to budynek mieszkalny, a istniejący – stodoła z chlewnią), organ prawidłowo też dostrzegł, że projektowany budynek jest zdecydowanie mniejszy i mniej uciążliwy od istniejącego budynku gospodarczego. Dlatego też nie można twierdzić, by stanowił zagrożenie dla sąsiedniego budynku gospodarczego czy też, aby powodował jakiekolwiek ograniczenia w zagospodarowaniu sąsiedniej nieruchomości lub jakiekolwiek uciążliwości, które byłyby niemożliwe do zaakceptowania. Sąd wskazał też, iż okoliczność dotycząca zamurowania okien w ścianie szczytowej budynku gospodarczego istniejącego na działce nr ew. [...] związana była z koniecznością wypełnienia wymogu określonego w postanowieniu Burmistrza Krotoszyna z dnia [...] października 2010 r. w sprawie dokonania podziału działki nr ew. [...]. Nie można zatem twierdzić, aby zamurowanie otworów okiennych miało związek z projektowanym budynkiem na działce nr ew. [...]. Nadto ww. otwory okienne w ścianie szczytowej budynku gospodarczego w chwili wydania decyzji z dnia [...] listopada 2015 r. nie istniały, gdyż wcześniej zostały (od wewnątrz) zamurowane. Z przedstawionych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła I. W., zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie i zasądzenie od organu na jej rzecz niezbędnych kosztów postępowania w kwocie 680 zł. Skarżąca jednocześnie zrzekła się rozprawy. Jako podstawy kasacji przedstawiono: 1. art. 174 pkt 2 w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a., tj. naruszenie przepisów postępowania polegające na nieprzedstawieniu w uzasadnieniu wyroku stanu sprawy zgodnie ze stanem faktycznym i wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, 2. art. 174 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 1a i pkt 1c oraz art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., tj. naruszenie przepisów postępowania polegające na nieuwzględnieniu skargi. WSA w Warszawie powinien wydać orzeczenie nie w oparciu art. 151 P.p.s.a. tylko w oparciu o art. 145 P.p.s.a., tzn. WSA w Warszawie winien uznać, iż w przedmiotowej sprawie rację miał Wojewoda Wielkopolski, który uznał, że Starosta Krotoszyński wydał badaną decyzję o pozwoleniu na budowę z rażącym naruszeniem prawa i tym samym uchylić decyzję GINB z dnia [...] listopada 2015 r., gdyż decyzja ta uchylała decyzję Wojewody Wielkopolskiego odpowiadającą prawu, bowiem prawidłowo stwierdzała nieważność decyzji Starosty Krotoszyńskiego z dnia [...] listopada 2013 r. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.), 3. art. 174 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego (zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi), tj. naruszenie prawa materialnego polegające na jego niezastosowaniu oraz błędnej wykładni; projekt zagospodarowania działki w aspekcie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. rażąco narusza przepis § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, 4. art. 174 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w związku rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, tj. naruszenie przepisu prawa materialnego przez jego niezastosowanie, 5. art. 174 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, tj. naruszenie przepisu prawa materialnego przez jego niezastosowanie, 6. art. 174 pkt 2 w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych. W uzasadnieniu kasacji odnośnie wskazanych podstaw kasacyjnych w nawiązaniu do zarzutu pierwszego podniesiono również naruszenie § 12 ust. 6 i § 110 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz art. 20 ust. 1 pkt 1a i ust. 4, art. 57 ust. 1 pkt 2a w związku z art. 17 pkt 4 Prawa budowlanego, zaś zarzut czwarty rozwinięto o naruszenie § 11 ust. 1 i 2 pkt 1, 6, 8, 9, 11 i § 12 ust. 1 pkt 5 lit. a i b rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.): "Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów" (art. 182 § 3 P.p.s.a.). Ponieważ w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca złożyła stosowny wniosek, któremu pozostałe strony nie sprzeciwiły się, Sąd rozpoznał kasację poza rozprawą. Oceniając wniesioną kasację w granicach określonych treścią art. 183 § 1 P.p.s.a. i nie dostrzegając przy tym przesłanek nieważności postępowania, o których mowa w § 2 tego przepisu, stwierdzić trzeba, że jedynym obowiązkiem organów nadzoru budowlanego, rozpoznających ponownie sprawę po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2015 r., była ocena czy stwierdzone naruszenie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego w związku z § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie mogło stanowić rażące naruszenie prawa. Kwestia bowiem uchybienia ww. normom przez wydanie decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. została przesądzona w ww. prawomocnym wyroku i jako taka jest wiążąca również dla Sądów rozpoznających niniejszą sprawę. Zasadniczy przedmiot kontroli kasacyjnej stanowiła jego ocena w świetle przesłanek z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Z tego już tylko względu nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Stwierdzić bowiem trzeba, że przepis ten określa, jakie elementy powinno mieć uzasadnienie wyroku, a skarżony wyrok zawiera je wszystkie. Sąd pierwszej instancji prawidłowo uzasadnił swoje stanowisko i wyczerpująco wyjaśnił, dlaczego w badanej sprawie brak było podstaw do uchylenia skarżonej decyzji, a szczególnie dlaczego podziela ocenę organu odwoławczego o braku podstaw do kwalifikowania naruszenia ww. przepisów jako rażącego. Badanie natomiast tego stanowiska, błędnie kwalifikowanego jako "stan sprawy" wykracza poza zakres przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. wskazanego jako samodzielna podstawa kasacyjna. I choć w uzasadnieniu kasacji, przytaczając argumentację na poparcie analizowanego zarzutu, skarżąca rozwinęła go poprzez nawiązanie do naruszenia innych norm prawa materialnego, to również i takie działanie nie pozwalało na skuteczne zakwestionowanie oceny przeprowadzonej przez Sąd pierwszej instancji. Wskazanie na § 12 ust. 6 ww. rozporządzenia nie miało żadnego znaczenia dla sprawy, bowiem przepis ten dotyczy sytuowania budynku inwentarskiego lub budynku gospodarczego a nie mieszkalnego, jednorodzinnego jak oceniany w niniejszym postępowaniu. Podobnie zresztą zastosowania nie mógł znaleźć w sprawie § 110 ww. rozporządzenia. Odnośnie argumentacji o konieczności zapewnienia odpowiednich warunków dla inwentarza żywego stwierdzić należało, że obowiązek zamurowania otworów okiennych był spowodowany podziałem nieruchomości (działki nr [...]), a nie realizacją inwestycji na nieruchomości sąsiedniej. Z kolei fakt, że otwory okienne w ścianie szczytowej budynku w chwili wydania decyzji przez organ odwoławczy z dnia [...] listopada 2015 r. wprawdzie już nie istniały, to dopuszczenie do tego, aby ściana budynku do której ma przylegać ściana budynku projektowanego w chwili wydawania pozwolenia na budowę posiadała otwory okienne bezspornie stanowiło naruszenie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego w związku z § 12 ust. 3 pkt 2 ww. rozporządzenia. Przypomnieć jednak trzeba, że o "rażącym naruszeniu prawa" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki, jakie wywołuje decyzja. Usunięcie skutków naruszenia prawa po wydaniu decyzji słusznie zostało uznane za wykluczające możliwość stwierdzenia nieważności badanej decyzji, skoro nastąpiło zamurowanie tych okien chociaż z odmiennych przyczyn, a mianowicie ze względu na to, że stanowiło to warunek podziału nieruchomości. Analizując dalszą część zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 20 ust. 1 pkt 1a i ust. 4 Prawa budowlanego, stwierdzić trzeba, że żądanie przez skarżącego badania czy zatwierdzony projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające stosowne specjalizacje konkretnych branżach nie przystaje do ww. wytycznych zawartych w wyroku z dnia 29 stycznia 2015 r. jak również stanowi nieuzasadnioną polemikę, bowiem nawet nie wskazuje, prawidłowość którego konkretnie elementu projektu budowlanego skarżąca kwestionuje. Sąd kasacyjny nie powinien natomiast domyślać się intencji stron skarżących i formułować za nich zarzutów pod adresem skarżonego wyroku ani ich precyzować. W nawiązaniu do kolejnej części naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 57 ust. 1 pkt 2a w związku z art. 17 pkt 4 Prawa budowlanego, stwierdzić trzeba, że zarzut ten nie ma związku z przedmiotem niniejszej sprawy, bowiem wskazana norma prawna dotyczy zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego lub wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie. Z przyczyn wskazanych powyżej jako niezasadne należało ocenić również zarzuty naruszenia: art. 145 § 1 pkt 1 a i c oraz art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. (zarzut 2), art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. i § 12 ust. 3 pkt 2 ww. rozporządzenia (zarzut 3) oraz art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego (zarzut 5). Skarżąca nie podważyła bowiem skutecznie oceny Sądu pierwszej instancji o braku w sprawie przesłanki "rażącego naruszenia prawa" ww. przepisów. Nie zasługiwał wreszcie na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w związku z § 11 ust. 1 i 2 pkt 1, 6, 8, 9, 11 i § 12 ust. 1 pkt 5 lit. a i b rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (zarzut 4). Skarżąca kasacyjnie nie wskazała w nim bowiem ani na czym miałoby konkretnie polegać wskazane naruszenie, ani w jaki sposób wiąże się to z przesłanką rażącego naruszenia prawa, co sprowadzało go do nieuprawnionej polemiki z próbą przerzucenia ciężaru dowodzenia na Sąd kasacyjny, co należy uznać za wykluczone w świetle wymogów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej. W konsekwencji powyższego jako niezasadny należało ocenić ostatni zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a., gdyż przeprowadzona przez Sąd pierwszej instancji analiza kontrolowanej decyzji nie została skutecznie podważona. Eksponowana w uzasadnieniu skarżonego wyroku kwestia szerokości działki nr [...], jej charakteru oraz gabarytów obiektów ocenianych w postępowaniu oraz fakt "wystawania" poza ścianę budynku gospodarczego przez budynek mieszkalny jako nie kwestionowane w skardze kasacyjnej nie podlegały ocenie. W tym też stanie sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 2 P.p.s.a. oddalił rozpoznawaną skargę kasacyjną.