II SA/Go 1144/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E.S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi E.S. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości postanawia: przywrócić termin do wniesienia skargi. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., znak: [...] Wojewoda ograniczył sposób korzystania z nieruchomości poł. w [...], oznaczonej nr ewidencyjnym działki [...] o pow. 0,45 ha (KW nr [...]), stanowiącej własność E.S. zam. w [...], poprzez udzielenie zezwolenia E Sp. z o.o. na wykonanie czynności związanych z przebudową istniejących napowietrznych linii elektroenergetycznych średniego napięcia SN 15 kV odgałęzienie [...] i odgałęzienie [...] oraz budowę elektroenergetycznej kablowej linii średniego napięcia SN 15 kV w obszarze lokalizacji inwestycji wyznaczonym na załączonej Przesyłka zawierająca powyższe rozstrzygnięcie została dwukrotnie awizowana w dniu 1 września 2017 r. oraz 11 września 2017 r. i następnie w dniu 18 września 2017 r. zwrócono ją do nadawcy, tj. organowi II instancji. Pismem z dnia [...] listopada 2017 r. E.S., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego. Jednocześnie skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, wskazując w nim, że o zaskarżonej decyzji dowiedziała się dopiero w dniu 31 października 2017 r., kiedy to małżonek strony udał się do Urzędu Wojewódzkiego w celu ustalenia stanu sprawy. Dopiero wtedy skarżąca uzyskała wydruk ww. decyzji. E.S. podkreśliła, że nie miała żadnej wiedzy, ani świadomości, że w toczącym się postępowaniu doszło do wydania rozstrzygnięcia, albowiem decyzja ta nie została doręczona, ani nie doszło do należytego notyfikowania przesyłki pocztowej. Skarżąca nie otrzymała ani jednego zawiadomienia o pozostawieniu pisma do odbioru w placówce pocztowej, które powinno być umieszczone w przeznaczonej do tego skrzynce pocztowej na nieruchomości strony. Skarżąca wskazała, że w ramach prowadzonego postępowania reklamacyjnego uzyskała wyjaśnienia od listonosza, który przyznał, że pozostawił awizo w ogrodzeniu, które jest dostępne powszechnie z ulicy. W ocenie skarżącej takie postępowanie jest niewytłumaczalne wobec faktu, że do nieruchomości przypisana jest zbiorcza euroskrzynka umiejscowiona w pobliżu przystanku autobusowego w miejscowości [...]. Powyższe, zdaniem skarżącej w sposób jednoznaczny wskazuje, że operator pocztowy dopuścił się uchybienia, za które strona nie może ponosić odpowiedzialności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. określanej dalej jako p.p.s.a.). czynność procesowa podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Przepisy art. 86 i następnych powołanej ustawy przewidują możliwość przywrócenia uchybionego terminu oraz określają jednocześnie przesłanki, których istnienie pozwala na przywrócenie terminu, a także przesłanki, których istnienie czyni przywrócenie terminu niedopuszczalnym. W świetle art. 86 oraz art. 87 p.p.s.a. warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest spełnienie łącznie następujących przesłanek: złożenie przez stronę wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od ustania przeszkody, która uniemożliwiła dochowanie terminu, dokonanie jednocześnie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano, uprawdopodobnienie, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony oraz powstanie w wyniku uchybienia terminu ujemnych dla strony skutków procesowych. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zachowany został siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 31 października 2017 r., kiedy to mąż skarżącej uzyskał w organie wydruk zaskarżonej decyzji. Wniosek o przywrócenie terminu został złożony wraz ze skargą, tj. w dniu 7 listopada 2017 r., a więc z zachowaniem 7-dniowego terminu. Ponadto okoliczności wskazane przez skarżącą we wniosku o przywrócenie terminu uprawdopodabniają brak winy skarżącej w uchybieniu terminu, a tym samym uzasadniają jego przywrócenie. Analiza przedstawionego stanu faktycznego prowadzi do wniosku, że skarżąca z przyczyn od siebie niezależnych nie miała możliwości wniesienia skargi w terminie. Z dodatkowych wyjaśnień skarżącej zawartych we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi z dnia 7 listopada 2017 r., jak i dołączonych dowodów w postaci m.in. oświadczenia listonosza o okolicznościach pozostawienia awiza przedmiotowej przesyłki, wynika, że skarżąca mieszka w [...]. Do nieruchomości przypisana jest skrzynka pocztowa – zbiorcza euroskrzynka mieszcząca się w pobliżu przystanku autobusowego w miejscowości [...]. Listonosz podejmując próbę doręczenia przedmiotowej przesyłki, nie miał możliwości wejścia na posesję z powodu biegających psów, pozostawił awizo w ogrodzeniu. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 44 § 2 k.p.a. zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1 art. 44, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że kolejność ta jest dla operatora pocztowego wiążąca, albowiem dopiero w przypadku, gdy doręczający nie może umieścić zawiadomienia o przesyłce w skrzynce na korespondencję, może je umieścić w pozostałych miejscach (vide: wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2016 r., sygn. akt II FSK 3420/14). W przedmiotowej sprawie zawiadomienie o przedmiotowej przesyłce nie zostało umieszczone w przeznaczonej do tego skrzynce pocztowej przypisanej do nieruchomości skarżącej. W konsekwencji Sąd stanął na stanowisku, że doręczenie zaskarżonej decyzji było wadliwe i nie może korzystać z domniemania doręczenia w trybie art. 44 k.p.a. Skarżąca nie powinna zatem ponosić negatywnych konsekwencji niezawinionych przez siebie uchybień przy doręczaniu jej korespondencji. Zaniedbania organu czy podmiotu dokonującego doręczenia oraz wszelkie pojawiające się w tym zakresie wątpliwości winny być interpretowane i oceniane na korzyść skarżącej. Tym samym uznać należało, że skarżąca bez swojej winy uchybiła terminowi do wniesienia skargi do Sądu. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.