II SA/Lu 951/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca), Sędzia NSA Jerzy Dudek, Protokolant Referent stażysta Kinga Górka, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi H. B. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie przewinienia dyscyplinarnego oddala skargę. Postanowieniem nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia 25 maja [...]17 r. wszczęto postępowanie dyscyplinarne przeciwko asp. szt. H. B. (skarżącemu). Następnie orzeczeniem nr [...] z dnia 22 czerwca [...]17 r., wydanym na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia [...] kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z [...]16 r., poz. 1782 ze zm., zwanej dalej w skrócie jako: "ustawa o Policji"), Komendant Powiatowy Policji w P. uznał skarżącego za winnego popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej w ten sposób, że pełniąc służbę detektywa Zespołu do Walki z Przestępczością przeciwko Życiu i Zdrowiu Wydziału Kryminalnego KPP w P., w dniu 10 lutego [...]17 r. w miejscowości K. na prostym odcinku drogi w terenie niezabudowanym spowodował wypadek komunikacyjny, a także nie wykazał należytej staranności o powierzone mienie do użytkowania przez to, że wykonując czynność służbową prowadzenia pojazdu służbowego marki [...] podczas wykonywania manewru skrętu w lewo, będąc zobowiązanym do zachowania szczególnej ostrożności przy zmianie kierunku jazdy, nie upewnił się, że nie jest wyprzedzany przez inny pojazd doprowadził do zajechania drogi pojazdowi marki [...], doprowadzając do zderzenia pojazdów na skutek czego pasażerka kierowanego przez niego pojazdu st. sierż. A. P. doznała obrażeń ciała, które spowodowały rozstrój zdrowia i naruszenie czynności narządów ciała na okres powyżej siedmiu dni, a także powodując uszkodzenie lewej strony pojazdu służbowego oraz orzekł o odstąpieniu od ukarania za powyżej wymienione przewinienie dyscyplinarne, bowiem zostało ono popełnione z winy nieumyślnej. W odwołaniu skarżący wniósł o uchylenie w całości przywołanego orzeczenia i umorzenie postępowania dyscyplinarnego, zarzucając mu naruszenie art. 135 ust. 3 ustawy o Policji poprzez wszczęcie i przeprowadzenie postępowania dyscyplinarnego po upływie 90 dni od momentu powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego, tj. Komendanta Powiatowego Policji w P. wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego przez skarżącego. W uzasadnieniu odwołania akcentował, że zgodnie z art. 134i. ust. 1 ustawy o Policji przełożony dyscyplinarny wszczyna postępowanie dyscyplinarne jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie popełnienia przez policjanta przewinienia dyscyplinarnego. Zgodnie zaś z art. 135 ust. 3 ustawy o Policji postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się po upływie 90 dni od dnia powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego. Upływ tego terminu wyłącza dopuszczalność wszczęcia przedmiotowego postępowania. Podkreślił, że chodzi o dzień, w którym to rzecznik dyscyplinarny "po raz pierwszy" powziął wiadomość o popełnieniu danego przewinienia przez określoną osobę. Późniejsze uzyskanie od innych organów informacji o zakwalifikowaniu określonego zachowania policjanta jako przestępstwa, nie powoduje przedłużenia omawianego terminu ani też rozpoczęcia na nowo jego biegu. Postępowanie dyscyplinarne jest postępowaniem samodzielnym i odrębnym od postępowania karnego. O tym, czy określone zachowanie policjanta uzasadnia pociągnięcie go do odpowiedzialności dyscyplinarnej decyduje wyłącznie właściwy przełożony dyscyplinarny. Przepisy ustawy o Policji dla wszczęcia postępowania dyscyplinarnego nie wymagają pewności ze strony przełożonego dyscyplinarnego, co do naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej, nie wymagają też przyznania się obwinionego, wystarczy samo uzasadnione przypuszczenie popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. Zdaniem skarżącego w sprawie nie budzi jakichkolwiek wątpliwości okoliczność, iż przełożony dyscyplinarny po raz pierwszy uzyskał wiadomość o popełnieniu przez obwinionego przewinienia dyscyplinarnego w dniu 13 lutego [...]17 r., kiedy to zapoznał się z notatką urzędową z dnia 10 lutego [...]17 r. sporządzoną przez sierż[...]. Dodatkowo w dniu 14 lutego [...]17 r. do Komendanta Powiatowego Policji w P. skierowany został raport skarżącego, w którym zameldował o zaistniałym zdarzeniu drogowym. Skoro zatem postępowanie dyscyplinarne wszczęte zostało dopiero w dniu 25 maja [...]17 r. omawiany termin nie został zachowany. Tym samym - zdaniem skarżącego - nie do zaakceptowania jest stanowisko organu, że dopiero informacje zawarte w piśmie z dnia 19 maja [...]17 r. nadesłanym przez Prokuraturę Rejonową w P. pozwoliły na ustalenie samego faktu popełnienia przez skarżącego przewinienia dyscyplinarnego, jak również dokonanie jego prawidłowej kwalifikacji. L. Inne w orzeczeniu z dnia 28 lipca [...]17 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 135n. ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji, utrzymał w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy szczegółowo opisał stan faktyczny sprawy oraz przytoczył przepisy ustawy o Policji mające w niej zastosowanie. Wywiódł, że prowadzenie pojazdu służbowego jest czynnością służbową. Skarżący prowadząc pojazd służbowy podczas wykonywania manewru skrętu w lewo, będąc zobowiązanym zgodnie z przepisami do zachowania szczególnej ostrożności, nie upewnił się czy nie jest wyprzedzany przez inny pojazd, podjął manewr skrętu w lewo, przez co doprowadził do zajechania drogi innemu pojazdowi doprowadzając do zderzenia z tym pojazdem. Z powyższego wynika, że skarżący naruszył dyscyplinę służbową poprzez wykonanie czynności służbowej w sposób nieprawidłowy i doprowadził do wypadku drogowego, tym samym nie wykazał należytej dbałości o powierzone mienie do użytkowania, powodując uszkodzenie pojazdu służbowego, czym naruszył pkt 10 Karty Opisu Stanowiska Pracy. Opisane przewinienie dyscyplinarne nie spowodowało istotnych zakłóceń w realizacji zadań policji oraz nie miało negatywnego wpływu na wizerunek formacji. Stopień szkodliwości popełnionego przewinienia dyscyplinarnego jest nieznaczny. Ponadto brak umyślności popełnionego czynu, dotychczasowy przebieg służby oraz zachowanie skarżącego przed i po popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego stanowią dostateczną podstawę odstąpienia od ukarania obwinionego. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ powołując się na wyrok NSA z dnia 14 września 2017 r. (I OSK 1786/06) stwierdził, że bieg terminu określonego w art. 135 ust. 3 ustawy o Policji ustawodawca powiązał z "powzięciem wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego". Chodzi tu o uzasadnione przypuszczenie popełnienia przewinienia dyscyplinarnego przez co należy rozumieć taki zestaw okoliczności, który stwarza subiektywny osąd przełożonego dyscyplinarnego, że rzeczywiście dany funkcjonariusz dopuścił się określonego przewinienia dyscyplinarnego. W sytuacji wystąpienia w tym zakresie wątpliwości, przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego należy przeprowadzić niezbędne czynności wyjaśniające. W przedmiotowej sprawie Komendant Powiatowy Policji w P. na notatce urzędowej z dnia 10 lutego [...]17 r. sporządzonej przez sierż. Ł. [...] wydał pisemne polecenie "zgłosić do Prokuratury". Tym samym uznał, że okoliczności zdarzenia i posiadane informacje nie dają podstaw do przeprowadzenia czynności wyjaśniających. W meldunku z dnia 13 lutego [...]17 r. jako okoliczności kolizji wskazano "funkcjonariusz wykonując manewr skrętu w lewo pojazdem służbowym, w trakcie manewru w jego lewy bok uderzył pojazd [...]. W punkcie odnoszącym się do odpowiedzialności za kolizję i przyczyn jej powstania wskazano: "brak rozstrzygnięcia kto ponosi odpowiedzialność za zdarzenie drogowe". Czynności wyjaśniające prowadzi Prokurator w P.. Tym samym okolicznością istotną dla ustalenia początku biegu terminu z art. 135 ust. 3 ustawy o Policji jest data powzięcia przez Komendanta Powiatowego Policji w P. wiadomości o popełnieniu (możliwości popełnienia) deliktu dyscyplinarnego przez skarżącego, co nastąpiło w dniu 22 maja [...]17 r. po otrzymaniu pisma z Prokuratury Rejonowej w P. i otrzymaniu akt śledztwa. Okoliczności ustalone na podstawie dokumentów, które posiadał przełożony dyscyplinarny od daty zdarzenia w żaden sposób nie wskazywały, że policjant mógł popełnić lub popełnił przewinienie dyscyplinarne. Zważywszy na powyższe i fakt, iż wszczęcie postępowania dyscyplinarnego nastąpiło w dniu 25 maja [...]17 r, w sprawie nie doszło do przekroczenia terminu 90 dni, liczonego od dnia powzięcia informacji przez przełożonego dyscyplinarnie. Prawidłowa wykładnia art. 135 ust. 3 ustawy o Policji wskazuje, że nie można stawiać równości pomiędzy dniem powzięcia wiadomości o zdarzeniu i dniem powzięcia wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego. Z tego powodu, zdaniem organu odwoławczego, zarzuty w powyższym zakresie należało uznać za bezzasadne. W skardze, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, od opisanego powyżej orzeczenia, skarżący domagał się uchylenia obu orzeczeń wydanych w jego sprawie, umorzenie prowadzonego postępowania dyscyplinarnego oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący podobnie jak w odwołaniu, zarzucił organowi naruszenie: - art. 135n. ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy wadliwego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, w sytuacji gdy postępowanie dyscyplinarne wobec skarżącego wszczęte zostało po upływie 90 dni od dnia powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego; - art. 135 ust. 3 ustawy o Policji poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, iż dzień powzięcia wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego przez policjanta jest tożsamym z momentem uzyskania przez przełożonego dyscyplinarnego informacji od organów ścigania o zakwalifikowaniu tegoż czynu jako wypełniającego znamiona przestępstwa i przedstawienia mu zarzutów w postępowaniu karnym. Uzasadniając podniesione zarzuty skarżący podkreślił, że wśród okoliczności wyłączających możliwość wszczęcia rzeczonego postępowania ustawodawca przewidział sytuację, w której dochodzi do upływu 90 dni od momentu powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przez funkcjonariusza przewinienia dyscyplinarnego (art. 135 ust. 3 ustawy o Policji), co ma zapobiegać zbyt pochopnemu wszczynaniu postępowań dyscyplinarnych. Podstawą wszczęcia tegoż postępowania nie mogą bowiem być dowolne przypuszczenia, lecz tylko uzasadnione podejrzenie popełnienia przez policjanta przewinienia dyscyplinarnego. Jeżeli natomiast w sprawie występują jakiekolwiek wątpliwości, przed wszczęciem postępowania należy przeprowadzić niezbędne czynności wyjaśniające. Tylko bowiem w miarę szybka reakcja na naruszenie dyscypliny służbowej pozwala na osiągnięcie celów tegoż postępowania. Zdaniem skarżącego oznacza to, że początkową datę biegu terminu wyznacza dzień uzyskania informacji o takim działaniu policjanta, które stanowi naruszenie dyscypliny w rozumieniu przepisów ustawy o Policji. Chodzi przy tym o uzyskanie rzeczonej wiadomości po raz pierwszy przez przełożonego dyscyplinarnego. Tym samym późniejsze uzyskanie od organów informacji o zakwalifikowaniu określonego zachowania policjanta jako przestępstwa, nie powoduje przedłużenia omawianego terminu ani też rozpoczęcia na nowo jego biegu. W ocenie skarżącego skoro przełożony dyscyplinarny po raz pierwszy uzyskał wiadomości o popełnieniu przez skarżącego przewinienia dyscyplinarnego w dniu 13 lutego [...]17 r. podczas zapoznania się z treścią notatki urzędowej sierż. Ł. [...] oraz kolejny raz w dniu 14 lutego [...]17 r. podczas zapoznania się z treścią raportu skarżącego, to od tego czasu należy liczyć 90-dniowy termin na wszczęcie postępowania dyscyplinarnego. Wszczęcie go natomiast w dniu 25 maja [...]17 r, oznacza, że omawiany termin nie został zachowany. Na bieg terminu nie mogła mieć wpływu informacja nadesłana przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w P. o przedstawieniu skarżącemu zarzutu popełnienia przestępstwa wypełniającego znamiona okreśłone w art. 177 § 1 k.k. Późniejsze uzyskanie od innych organów informacji o zakwalifikowaniu określonego zachowania policjanta, jako przestępstwo, nie powoduje bowiem przedłużenia omawianego terminu ani też rozpoczęcia jego biegu na nowo. Z tych wszystkich względów - zdaniem skarżącego - zaskarżone orzeczenie jako wadliwe winno zostać uchylone. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Prawem właściwym dla oceny zdarzeń wynikających ze stosunku służbowego policjanta wykonującego czynności służbowe jest niewątpliwie, jako prawo materialne, ustawa z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji. Ustawa ta reguluje kompleksowo również procedurę związaną z wydawaniem orzeczeń dyscyplinarnych, zastrzegając wyjątek jedynie wobec instytucji prawnych, do których w sposób wyraźny odsyła się w treści art. 135p ust. 1 ustawy o Policji. Do postępowania dyscyplinarnego nie znajdują więc zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Kompetencja sądów administracyjnych do rozpoznawania skarg na orzeczenia wydane w postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym przeciwko funkcjonariuszom Policji wynika natomiast z regulacji zamieszczonej w art. 138 ustawy o Policji. Dokonując kontroli orzeczenia dyscyplinarnego sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy stan faktyczny sprawy przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia został ustalony prawidłowo, zgodnie z obowiązującymi przepisami i czy przeprowadzone postępowanie dyscyplinarne było niewadliwe. Następnie sąd administracyjny winien zbadać czy do tak ustalonego stanu faktycznego organy orzekające zastosowały właściwe przepisy. Przeprowadzona w oparciu o wyżej wskazane kryterium kontrola zaskarżonego orzeczenia Inne prowadzi do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Rozpocząć należy od wskazania, że zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Samo natomiast naruszenie dyscypliny służbowej, to czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów (art. 132 ust. 2 ustawy o Policji). Co istotnie w kontekście dalszych rozważań dotyczących jedynej spornej w sprawie kwestii, powołana norma wymienia "zawinienie" jako warunek uznania określonego zachowania za naruszające dyscyplinę służbową. Pojęcie to ma w przypadku odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów szczególne uregulowanie, bowiem z treści art. 132a ustawy o Policji wynika, że przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant: 1) ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi; 2) nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Jednocześnie ustawodawca określił przykładowe naruszenia dyscypliny służbowej używając w art. 132 ust. 3 ustawy o Policji określenia "w szczególności", w tym między innymi uznał, że naruszeniem dyscypliny służbowej jest zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy (art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji). Zgodnie z art. 134i ust. 1 i ust. 5 ustawy o Policji postępowanie dyscyplinarne wszczyna przełożony dyscyplinarny, wydając stosowne postanowienie o wszczęciu postępowania, jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie popełnienia przez policjanta przewinienia dyscyplinarnego. Jak słusznie podnosił skarżący, uzasadnione przypuszczenie popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, to sytuacja, zawierająca taki zestaw okoliczności, który stwarza subiektywny osąd przełożonego dyscyplinarnego, że rzeczywiście dany funkcjonariusz dopuścił się określonego przewinienia dyscyplinarnego (v. powoływany przez obie strony wyrok NSA z dnia 14 września 2007 r., I OSK 1786/06, LEX nr 386545). Oprócz wskazanych dodatnich przesłanek wszczęcia postępowania dyscyplinarnego ustawa o Policji zawiera również ujemne, a jedna z nich jest związana z upływem terminu. Mianowicie zgodnie z art. 135 ust. 3 ustawy o Policji - postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się po upływie 90 dni od dnia powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego. Wskazany przepis dotyczy tzw. przedawnienia odpowiedzialności dyscyplinarnej, które polega na tym, że po upływie czasu określanego w ustawie nie można zrealizować odpowiedzialności dyscyplinarnej. W aspekcie procesowym przedawnienie powoduje zakaz wszczęcia postępowania i konieczność umorzenia postępowania już wszczętego w sprawie dyscyplinarnej. W rozpatrywanej sprawie organy orzekające uznały, że skarżący pełniąc służbę detektywa Zespołu do Walki z Przestępczością przeciwko Życiu i Zdrowiu Wydziału Kryminalnego KPP w P., w dniu 10 lutego [...]17 r. w miejscowości K. na prostym odcinku drogi w terenie niezabudowanym spowodował wypadek komunikacyjny, a także nie wykazał należytej staranności o powierzone mienie do użytkowania przez to, że wykonując czynność służbową prowadzenia pojazdu służbowego podczas wykonywania manewru skrętu w lewo, będąc zobowiązanym do zachowania szczególnej ostrożności przy zmianie kierunku jazdy, nie upewnił się, że nie jest wyprzedzany przez inny pojazd doprowadził do zajechania drogi innemu pojazdowi, doprowadzając do zderzenia pojazdów na skutek czego pasażerka kierowanego przez niego pojazdu doznała obrażeń ciała, które spowodowały rozstrój zdrowia i naruszenie czynności narządów ciała na okres powyżej siedmiu dni, a także powodując uszkodzenie lewej strony pojazdu służbowego, a czyn ten stanowi przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej, określonej w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji oraz odstąpiły od ukarania. Jak wynika z akt sprawy przedmiotowe postępowanie dyscyplinarne zostało wszczęte postanowieniem Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia 25 maja [...]17 r. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżący podnosił już pismem z dnia 7 czerwca [...]17 r., że postępowanie dyscyplinarne zostało wszczęte po upływie okresu określonego przepisem art. 135 ust. 3 ustawy o Policji. Jak wskazał, bezpośrednio po zdarzeniu poinformował o tym fakcie oficera dyżurnego KPP w P. oraz bezpośrednich przełożonych Naczelnika i Z-cę Naczelnika Wydziału Kontroli KPP w P., którzy informację tę przekazali Komendantowi Powiatowemu Policji w P.. O przedmiotowym zdarzeniu Komendanta Powiatowego Policji w P. poinformował również osobiście sporządzonym przez siebie raportem z dnia 14 lutego [...]17 r. Ponadto przedmiotowe zdarzenie odnotowane zostało w SWD oraz bazie KSIP. W związku z tym - zdaniem skarżącego - najpóźniej od tej daty należy liczyć 90-dniowy termin do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego. Z przedstawioną argumentację nie sposób jednak się zgodzić. Jest oczywiste, że policjant jest zobowiązany do dbania o powierzone mu do użytkowania mienie, co powinno być wykonywane z najwyższą starannością. Jednakże wykonywanie obowiązków i dbanie o powierzone mienie w najwyższym nawet stopniu nie zawsze stanowi dostateczną formę zabezpieczenia przed jego zniszczeniem. Dlatego też odpowiedzialność policjanta za powierzone mienie zawsze powinna być oceniona bardzo wnikliwe przez organ wszczynający postępowania dyscyplinarne. Z powołanych przepisów, w szczególności z art. 132 ust. 2 i art. 132a ustawy o Policji wynika, że niezbędną przesłanką do ukarania policjanta karą dyscyplinarną jest wykazanie jego winy. Przewinienie może mieć charakter umyślny lub nieumyślny. Realizacji przewinienia umyślnego towarzyszy zawsze zamiar, który może mieć postać zamiaru bezpośredniego lub zamiaru ewentualnego. Zamiar bezpośredni polega na chęci popełnienia przewinienia, zaś zamiar ewentualny polega na tym, że policjant nie chce popełnić określonego przewinienia, lecz mimo wszystko godzi się na jego popełnienie. Z kolei nieumyślność polega na tym, że policjant nie chce popełnić przewinienia, nie godzi się na jego popełnienie, lecz mimo to je popełnia. W takiej sytuacji popełnienie przewinienia ma charakter nieumyślności spowodowanej niezachowaniem ostrożności wymaganej w danych okolicznościach. Jednakże stwierdzenie, czy podmiot w toku czynności zachował, czy też nie zachował ostrożności, należy do organu orzekającego w ramach swobodnej oceny dowodów. Z tych względów najistotniejszą kwestią w kontekście wszczęcia postępowania dyscyplinarnego było ustalenie, czy skarżący, popełniając przewinienie, miał obiektywne możliwości przewidywania skutków swojego działania, tj. czy sporny manewr zawracania wykonał z zachowaniem należytej tym okolicznościom ostrożności. Zdaniem Sądu rację mają orzekające w sprawie organy, że kwestii tej nie dało się rozstrzygnąć na podstawie informacji i dokumentów, które posiadał przełożony dyscyplinarny od dnia zdarzenia (10 lutego [...]17 r.) do dnia otrzymania dokumentów z Prokuratury Rejonowej w P. (22 maja [...]17 r.). Słusznie w tym zakresie akcentował organ odwoławczy, że termin do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego nie rozpoczyna biegu w dniu powzięcia wiadomości o danym zdarzeniu przez przełożonego dyscyplinarnie (tu wypadek drogowy), lecz w momencie powzięcia przez niego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego. Mianowicie, na podstawie dokumentów zawierających najwięcej informacji odnośnie okoliczności zaistniałego zdarzenia, sporządzonych bezpośrednio po jego zajściu (notatka urzędowa sierż. szt. Ł. P. z dnia 10 lutego [...]17 r., meldunek o uszkodzeniu pojazdu z dnia 13 lutego [...]17 r., raport skarżącego z dnia 14 lutego [...]17 r.) w żaden sposób nie dało się przypisać winy (nawet nieumyślnej) skarżącemu za przedmiotowe zdarzenie drogowe. Zaistniała w sprawie niemożliwość przypisania winy skarżącemu, uniemożliwiała z kolei przełożonemu dyscyplinarnemu wszczęcie postępowania dyscyplinarnego w dacie, na którą wskazywał skarżący. Dokumentami, które dopiero wniosły istotne informacje do sprawy były te uzyskane w dniu 22 maja [...]17 r. z Prokuratury Rejonowej w P., tj. notatka urzędowa Prokurator Prokuratury Rejonowej w P. [...], postanowienie o wszczęciu śledztwa, protokół przesłuchania świadka A. [...], opinia techniczna nr [...], opinia wydana na podstawie ekspertyzy kryminalistycznej nr [...] oraz postanowienie o przedstawieniu skarżącemu zarzutów. Dopiero dokonana na nich podstawie analiza sprawy pozwoliła przypisać skarżącemu winę nieumyślną za zdarzenie drogowe. W tym stanie rzeczy nie sposób uznać, że wydanie w sprawie w dniu 25 maja [...]17 r. postanowienia o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego nastąpiło z uchybieniem terminu określonego art. 135 ust. 3 ustawy o Policji, skoro jego bieg rozpoczął się w dniu 22 maja [...]17 r. (data otrzymania dokumentów z Prokuratury Rejonowej w P.). Tym samym wbrew twierdzeniom skarżącego przedmiotowe postępowanie dyscyplinarne zostało prawidłowo wszczęte i przeprowadzone. Bezspornym jest, że skarżący popełnił zarzucane mu przewinienie dyscyplinarne, a z uwagi na okoliczności łagodzące podane w uzasadnieniu orzeczenia prawidłowo organ dyscyplinarny odstąpił od jego ukarania. W tej sytuacji Sąd, nie znajdując podstaw do zakwestionowania zaskarżonego orzeczenia, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę, jako bezzasadną, oddalił.