VII SA/Wa 2751/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maria Tarnowska po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] sp. z o.o. z siedzibą w G. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Rzecznika Praw Pacjenta z dnia [...] września 2017 r., znak: [...] w przedmiocie uznania praktyki za naruszającą zbiorowe prawa pacjentów postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. [...] sp. z o.o. z siedzibą w G. ("skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem organu, skargę na decyzję Rzecznika Praw Pacjenta z dnia [...] września 2017 r., znak: [...], w przedmiocie uznania praktyki za naruszającą zbiorowe prawa pacjentów, doręczoną skarżącej w dniu [...] września 2017 r. Pismem z dnia [...] grudnia 2017 r. (data wpływu: [...] grudnia 2017 r.) pełnomocnik skarżącej wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wskazano, że wskutek błędu pracownika sekretariatu, zatrudnionego przez skarżącą, polegającego na wpisaniu daty [...] września 2017 r. jako daty wpływu decyzji Rzecznika Praw Pacjenta z dnia [...] września 2017 r., zamiast prawidłowej: [...] września 2017 r., skarżąca pozostawała w przekonaniu, że decyzja ta została jej doręczona w dniu [...] września 2017 r. Informację o ww. fakcie pełnomocnik skarżącej powziął dopiero po doręczeniu mu przez Sąd odpowiedzi na skargę (data doręczenia: [...] grudnia 2017 r., zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 29) i po weryfikacji daty wpływu korespondencji. W ocenie pełnomocnika skarżącej, błędne wpisanie daty przez pracownika skarżącej wynikało z jego niedoświadczenia i młodego wieku, a skarżąca, kierując się wpisaną przez niego nieprawidłową datą otrzymania zaskarżonej decyzji, przekazała taką informację pełnomocnikowi. W związku z tym, pełnomocnik skarżącej złożył skargę w dniu [...] października 2017 r., będąc przekonany, że jest to ostatni dzień trzydziestodniowego terminu, przewidzianego w ustawie na dokonanie tej czynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej "P.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Natomiast stosownie do art. 87 § 1, 2 i 4 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać tej czynności. Z przywołanych przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może znaleźć zastosowanie tylko wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie. Samo złożenie, we wskazanym terminie, wniosku przez skarżącego oraz dokonanie czynności, dla której zakreślono termin, nie jest wystarczające dla przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej, której uchybił. Niezbędne jest także uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. W rozpoznawanej sprawie skarżąca zachowała siedmiodniowy termin, określony w art. 87 § 1 P.p.s.a. – z uzasadnienia wniosku wynika, że ustanie przyczyny, dla której uchybiono dokonaniu czynności nastąpiło w dniu [...] grudnia 2017 r., a w dniu [...] grudnia 2017 r. do Sądu wpłynął wniosek. Warunkiem niezbędnym do przywrócenia terminu dla dokonania czynności jest brak winy wnioskodawcy w jego uchybieniu. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy można więc mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nagłej, której nie można było przezwyciężyć. Należy jednak dodać, że w przypadku, gdy strona jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika (w niniejszej sprawie – przez adwokata), to jego brak winy jest warunkiem przywrócenia terminu przez Sąd, ponieważ to na nim spoczywa obowiązek zadbania o prawidłowe i terminowe dokonanie czynności procesowych. Dla przyjęcia winy profesjonalnego pełnomocnika procesowego wystarczy natomiast nawet lekkie niedbalstwo (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2009 r., sygn. akt I FZ 69/09, LEX nr 565 711). Podkreślić należy, że to pełnomocnik jest osobą, która dokonuje czynności procesowych za reprezentowaną stronę postępowania. Pełnomocnictwo z mocy prawa obejmuje umocowanie do dokonywania wszystkich, łączących się ze sprawą, czynności procesowych. Czynności te wywołują skutki prawne bezpośrednio dla mocodawcy, niezależnie od tego czy wykonane zostały dobrze, czy źle. Pełnomocnik zobowiązany jest do starannego działania i za takie działania ponosi odpowiedzialność wobec mocodawcy. Tym samym działania te należy traktować tak, jakby były podejmowane przez samego mocodawcę, a zatem nie można przyjąć, że skarżący uchybił terminowi bez swojej winy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 1999 r., sygn. akt II UKN 678/99 OSNAPiUS 2001/11 poz. 402). Podmiot reprezentowany nie może skutecznie podnosić braku swojej winy w uchybieniu terminu, które nie zostało spowodowane przez niego (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 640/13, LEX nr 1 521 134). W przedmiotowej sprawie przesłanka braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia uiszczonego wpisu nie została spełniona. Okoliczności podane we wniosku przez pełnomocnika skarżącej nie pozwalają na uznanie, że wniosek o przywrócenie terminu jest zasadny. Skoro skarżąca ustanowiła w sprawie profesjonalnego pełnomocnika do prowadzenia swoich spraw, to w zakresie dokonywania wszystkich łączących się ze sprawą czynności procesowych mieści się także sprawdzenie, którego dnia skarżąca faktycznie otrzymała od organu zaskarżoną decyzję. Było to możliwe, skoro pełnomocnik skarżącej wskazał we wniosku, że data wpisana w dzienniku korespondencji, prowadzonym przez skarżącą (data prawidłowa), różniła się od tej, wpisanej na decyzji. Ponadto, jeśli czynności związane z odnotowywaniem korespondencji wykonywane są, jak wskazał pełnomocnik, przez osobę młodą i niedoświadczoną, tym bardziej powinien on, działając z należytą starannością na rzecz mocodawcy, kontrolować terminowość przekazywanych mu pism. Nie ma bowiem wątpliwości, że prawidłowe obliczanie terminów procesowych jest podstawowym warunkiem skutecznego składania pism do organów czy też do sądów, i jako takie powinno stanowić przedmiot szczególnej uwagi profesjonalnego pełnomocnika. Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.