II SA/Wa 607/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.) Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras Adam Lipiński Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2015 r. sprawy ze skargi M. N. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej, związku schorzeń ze służbą wojskową i stopnia inwalidztwa 1. oddala skargę w części określającej zdolność do pełnienia zawodowej służby wojskowej; 2. w pozostałej części skargę odrzuca. Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w W., działając na podstawie § 3 i § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. z 2012 r., poz. 1013), a także § 12 pkt 1 i § 30 pkt 1-3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 15, poz. 80 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania M.N. od orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] (zwanej dalej RWKL w [...]) Nr [...] z dnia [...] października 2014 r. w sprawie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej - kat. N, Zał. 1, Grupa II - trwale niezdolny do zawodowej służby wojskowej, w dniu [...] stycznia 2015 r. wydała orzeczenie nr [...], którym utrzymała w mocy powyżej określone orzeczenie. W uzasadnieniu orzeczenia podano, że RWKL w [...]rozpoznała w pkt 8 orzeczenia następujące schorzenia: A. Schorzenia powodujące niezdolność do służby wojskowej: 1. Zaburzenia adaptacyjne z reakcją przygnębiającą upośledzające zdolności przystosowawcze - § 67 pkt 2, B. Schorzenia współistniejące: 2. Dyskopatia szyjna i lędźwiowa z zespołem bólowym, bez objawów ubytkowych - § 34 pkt 2, § 62 pkt 1, 3. Blizny pozabiegowe w okolicy podłopatkowej lewej oraz nadłopatkowej prawej nieupośledzające sprawności ustroju - § 3 pkt 1. Na podstawie art. 5 ust. 1, 6 i 7 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 z późn. zm.) oraz § 16, § 21 ust. 1 i 2 i § 24 ust. 1 rozporządzenia w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach oraz § 5 i § 7 rozporządzenia w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib RWKL w [...] ustaliła kategorię zdrowia N, załącznik nr 1 Grupa II - trwale niezdolny do zawodowej służby wojskowej. Schorzenia 1, 2 i 3 nie pozostają w związku ze służbą wojskową. Zespół orzeczniczy CWKL po dogłębnej analizie całości dokumentacji orzeczniczej stwierdził natomiast, że orzeczenie RWKL zostało wydane po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu orzeczniczym w oparciu o obowiązujące przepisy orzecznicze, a w trakcie jego redagowania nie pominięto istotnych faktów. CWKL podtrzymał stanowisko organu I instancji o konieczności dalszej obserwacji i ewentualnego leczenia w ramach NFZ. Stwierdzonych w trakcie badań RWKL odchyleń. M.N., reprezentowany przez pełnomocnika wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie nr [...] Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] stycznia 2015 r. Pełnomocnik skarżącego zarzucił, że orzeczenie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 i art. 138 §1 pkt 2 Kpa, art. 5 ust. 7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz § 19 i § 23 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności poprzez brak przeprowadzenia badania skarżącego, celem dokonania dokładnej i wnikliwej analizy i oceny jego stanu zdrowia, a w konsekwencji wadliwe ustalenie stanu faktycznego oraz wadliwe uzasadnienie zapadłego rozstrzygnięcia. W ocenie pełnomocnika skarżącego doszło również do naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 6 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w zw. z § 16 powyżej powołanego rozporządzenia poprzez niewłaściwe zastosowanie jego przepisów polegające na braku tożsamości schorzeń stwierdzonych u skarżącego, a tymi, które wskazane są w rozporządzeniu, jako podstawa orzeczenia o trwałej niezdolności do zawodowej służby wojskowej. Podnosząc powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz utrzymanego nim w mocy orzeczenia RWKL w [...] i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w W. w odpowiedzi na skargę wniosła o jej odrzucenie w części dotyczącej związku schorzeń ze służbą wojskową oraz określenia grupy inwalidztwa, wskazując na brak właściwości sądu administracyjnego do orzekania w tym zakresie. Natomiast w część dotyczącej zdolności do zawodowej służby wojskowej organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W ramach tak pojętej kontroli sądowej m.in. aktów organów administracji wojskowej sąd administracyjny nie jest uprawniony do weryfikacji orzeczeń komisji lekarskich z punktu widzenia medycznej oceny warunków zdrowotnych badanego. Sąd nie może też zmienić we własnym zakresie takiej oceny i zakwalifikować skarżącego do innej kategorii zdolności do służby wojskowej, niż uczyniła to Komisja w oparciu o przeprowadzone badania lekarskie. O ile organ administracji publicznej nie naruszy zasady swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art. 80 Kpa oraz innych przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności traktujących o obowiązku dokładnego wyjaśnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i wyczerpującego zebrania całokształtu materiału dowodowego, to brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Kontrola orzeczeń wojskowych komisji lekarskich o uznaniu kandydata za zdolnego do zawodowej służby wojskowej, dokonywana przez sąd administracyjny, sprowadza się więc do sprawdzenia prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie jego stanu zdrowia, a w szczególności, czy badanie stanu zdrowia było wszechstronne, oparte na wyczerpującym wywiadzie chorobowym i pełnych badaniach przedmiotowych oraz czy dokonana następnie kwalifikacja zdolności kandydata do zawodowej służby wojskowej była zgodna z przepisami w sprawie zasad określenia zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich w tych sprawach. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu była, co należy podkreślić, wyłącznie kwestia stwierdzonej u skarżącego niezdolności do służby wojskowej, nie zaś związek (brak związku) ustalonych schorzeń z zawodową służbą wojskową, bowiem w tej części skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2000 r., sygn. akt OSA 1/00, publ.: LEX nr 45587). Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 z późn. zm.), zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej ustala wojskowa komisja lekarska, która wydaje w tej sprawie orzeczenie. Orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej jest decyzją. Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia w dniu 8 stycznia 2010 r. wydał rozporządzenie w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 15, poz. 80 z późn. zm.). Zgodnie z § 1 pkt 1 rozporządzenia określa ono wykaz chorób lub ułomności uwzględniany przy orzekaniu o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz do służby poza granicami państwa. Natomiast § 2 rozporządzenia stanowi, że wykazy chorób lub ułomności, o których mowa w § 1 i 3, określa załącznik nr 1 do rozporządzenia. Wykaz chorób lub ułomności, o którym mowa w § 1 pkt 2, określa załącznik nr 2 do rozporządzenia. Kontrola orzeczenia ustalającego zdolność do pełnienia służby wojskowej, które z natury rzeczy obejmuje zagadnienia obejmujące wiedzy specjalistycznej, sprowadza się przede wszystkim do oceny prawidłowości prowadzonego postępowania, a w szczególności prawidłowego zastosowania przepisów procesowych i materialnych. W ramach tak pojętej kontroli, sąd administracyjny nie posiada uprawnień do oceny orzeczeń komisji lekarskich w zakresie ich medycznych ustaleń i nie może dokonywać ich zmiany, np. poprzez zmianę kategorii do zdolności do służby wojskowej. Wojskowe komisje lekarskie wydając orzeczenia stosowały się do dyspozycji zawartych w przepisach przedmiotowego rozporządzenia, a w szczególności do § 14, § 22 ust. 1 i § 24 ust. 1. Na podstawie zebranych w sprawie dokumentów stwierdzono u skarżącego schorzenie (zaburzenia adaptacyjne z reakcją przygnębiającą upośledzającą zdolności przystosowawcze) powodujące niezdolność do służby wojskowej i zakwalifikowanie go do kategorii N - trwale niezdolny do zawodowej służby wojskowej. Schorzenie to zostało wymienione w § 67 pkt 2 załącznika nr 1 do rozporządzenia, a z objaśnień szczegółowych wynika, że dotyczy przypadków, które mimo leczenia i innych oddziaływań readaptacyjnych, trwających 9 miesięcy, nie rokują istotnej poprawy. Rozpoznanie należy ustalać z uwzględnieniem dokumentacji z leczenia w oddziale psychiatrycznym i w PZP. W ocenie Sądu komisje lekarskie prawidłowo oceniły na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, że skarżący nie może pełnić zawodowej służby wojskowej i z tego powodu należało zakwalifikować go do kategorii N jako trwale niezdolnego do służby wojskowej. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze Sąd nie stwierdził aby doszło do naruszenia wskazanych w niej przepisów postępowania administracyjnego. Z uzasadnienia skargi wynika, że podnoszone zarzuty naruszenia przepisów postępowania w zasadzie zmierzają w istocie do wykazania błędów związanych z ustalonym u skarżącego schorzeniem powodującym, że nie może on trwale pełnić służby wojskowej. Wbrew twierdzeniu pełnomocnika skarżącego zaskarżone orzeczenie zostało prawidłowo uzasadnione i, co należy podkreślić, zawiera konieczne elementy, które wynikają z § 24 ust. 1 przedmiotowego rozporządzenia, tzn. rozpoznanie schorzenia i i ustalenie kategorii zdolności do pełnienia służby wojskowej. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę w część dotyczącej zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej, natomiast w część dotyczącej związku schorzeń ze służbą wojskową oraz określenia grupy inwalidzkiej, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 powyżej określonej ustawy skargę odrzucił.