I GSK 2276/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Lidia Ciechomska- Florek (spr.) Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz sędzia del. WSA Piotr Przybysz Protokolant Ilona Szczepańska po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Przedsiębiorczości i Technologii od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2018 r. sygn. akt V SA/Wa 1857/17 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. we Wrocławiu na postanowienie Ministra Gospodarki z dnia 13 czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie odrzucenia wniosku o dofinansowanie 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuję sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnego w Warszawie; 2. zasądza od A. Sp. z o.o. we Wrocławiu na rzecz Ministra Przedsiębiorczości i Technologii 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 stycznia 2018 r. sygn. akt V SA/Wa 1857/17 w sprawie ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą we Wrocławiu (skarżący) na postanowienie Ministra Gospodarki (obecnie: Ministra Przedsiębiorczości i Technologii) z 13 czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania uchylił zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie z dnia 9 maja 2014 r. oraz zasądził od Ministra Przedsiębiorczości i Technologii na rzecz skarżącego 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sąd I instancji rozstrzygał w następującym stanie faktycznym i prawnym: Skarżący złożył do Wrocławskiej Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. we Wrocławiu (Regionalnej Instytucji Finansującej) wniosek o dofinansowanie pt. "Pensjonat z innowacyjną kliniką rehabilitacyjną dostosowaną do prowadzenia prac badawczo-rozwojowych" w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego - Wzrost Konkurencyjności Przedsiębiorstw, lata 2004 - 2006, Priorytet 2 Bezpośrednie wsparcie przedsiębiorstw, Działanie 2.2 Wsparcie konkurencyjności produkcyjnej i technologicznej przedsiębiorstw, Poddziałanie 2.2.1 Wsparcie dla przedsiębiorstw dokonujących nowych inwestycji. Pismem z dnia 12 lutego 2007 r. Wrocławska Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. poinformowała skarżącego, że wniosek o dofinansowanie nie przeszedł pozytywnie oceny formalnej. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego od powyższej informacji Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości pismem z 23 marca 2007 r. uznała złożone odwołanie za bezzasadne. Pismem z 13 lutego 2014 r. skarżący złożył do Ministra Gospodarki wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wrocławskiej Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. z 12 lutego 2007 r. o odrzuceniu wniosku o dofinansowanie. Postanowieniem z 9 maja 2014 r. Minister Gospodarki odmówił wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 w zw. z art. 124 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., powoływanej dalej jako k.p.a.), uznając że pismo Wrocławskiej Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. z 12 lutego 2007 r. nie było decyzją administracyjną. Skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do Ministra Gospodarki, który postanowieniem z 13 czerwca 2014 r. utrzymał w mocy postanowienie z 9 maja 2014 r. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ podkreślił, że udzielenie dofinansowania w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego Wzrost Konkurencyjności Przedsiębiorstw następuje na podstawie umowy o dofinansowanie zawieranej pomiędzy instytucją wdrażającą, działającą na zlecenie instytucji zarządzającej, a podmiotem ubiegającym się o wsparcie. Jeśli udzielenie pomocy finansowej następuje nie w drodze decyzji administracyjnej, ale na podstawie umowy zawieranej między instytucją wdrażającą a podmiotem ubiegającym się o dotację, to przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie miały zastosowania, a czynności związane z przyznawaniem tej pomocy nie mają charakteru administracyjnoprawnego. W ocenie organu działania podejmowane przez Regionalną Instytucję Finansującą na etapie oceny wniosków złożonych przez przedsiębiorców nie mają charakteru władczego, a przekazywane przez nią informacje o tej ocenie nie są decyzjami w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżący wniósł na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 9 września 2015 r. skargę oddalił. W ocenie Sądu I instancji działania podejmowane przez PARP, jak również przez Regionalną Instytucję Finansującą, odnośnie zgłaszanych wniosków nie mają charakteru władczego, a przekazywane przez nią informacje nie są decyzjami w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Dlatego pismo Wrocławskiej Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. z 12 lutego 2007 r., jak i pismo PARP z 23 marca 2007 r., nie były decyzjami administracyjnymi w rozumieniu art. 107 k.p.a., tym samym nie służyły od nich środki zaskarżenia, w tym nadzwyczajne, jak stwierdzenie nieważności. Skarżący złożył od wyroku WSA w Warszawie z 9 września 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 1959/14 skargę kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 21 lipca 2017 r. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji wskazując, że w sprawie spór sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy w okolicznościach faktycznych i prawnych niniejszej sprawy pismo Regionalnej Instytucji Finansującej - Wrocławskiej Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. z dnia 12 lutego 2007 r. – w którym poinformowano skarżącą, że jej wniosek o dofinansowanie nie przeszedł pozytywnie oceny formalnej – jest lub nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 107 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny powołując się na uchwałę składu siedmiu sędziów z dnia 22 lutego 2007 r. sygn. akt II GPS 3/06 – stwierdził, że odrzucenie wniosku, o którym mowa w art. 26 ust. 1 ustawy o NPR, następuje w formie decyzji administracyjnej wydanej na podstawie art. 26 ust. 2 tej ustawy. W ocenie NSA przywołana uchwała dotyczyła innego stanu prawnego niż ten, który ma zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Niemniej jednak niektóre wypowiedzi Sądu zawarte w jej uzasadnieniu można odnieść do stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy. NSA wyjaśnił nadto, że kierując się treścią art. 26 ustawy o NPR skład siedmiu sędziów przyjął, że postępowanie w sprawach dotyczących dofinansowania z publicznych środków wspólnotowych projektów zgłaszanych w ramach sektorowych programów operacyjnych miało dwa wyraźnie wyodrębnione etapy, unormowane osobno. Pierwszy etap kończący się wydaniem na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy o NPR rozstrzygnięcia pozytywnego lub negatywnego, mającego charakter decyzji administracyjnej oraz w razie pozytywnej decyzji o przyznaniu dofinansowania. Drugi etap na podstawie art. 26 ust. 5 ustawy o NPR, w którym następuje zawarcie umowy określającej warunki dofinansowania projektu. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił dodatkowo, że zdaniem składu siedmiu sędziów NSA, Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa - instytucję publiczną, należy traktować jako organ administracji publicznej w znaczeniu funkcjonalnym wówczas, gdy jest powołana z mocy prawa do załatwiania spraw z zakresu administracji publicznej rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych (art. 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego). W świetle art. 26 ust. 2 ustawy o NPR, rozstrzygnięcia podejmowane w pierwszym etapie przedstawionej złożonej procedury, polegające np. na odrzuceniu wniosku o dofinansowanie, mają charakter indywidualnych rozstrzygnięć władczych i jednostronnych (są decyzjami administracyjnymi). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając skargę i uwzględniając zaprezentowaną wykładnię przytaczanych przepisów, uznał, że Minister Gospodarki nie miał podstawy do wydania rozstrzygnięcia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wrocławskiej Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. z 12 lutego 2007 r. o odrzuceniu wniosku C. Sp. z o.o. we Wrocławiu z przyczyn formalnych, a zatem będąc związany wykładnią przepisów dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny (art. 190 p.p.s.a.) stwierdził, iż w niniejszej sprawie brak było podstaw do zastosowania art. 61a § 1 k.p.a. w sytuacji kiedy – w świetle dokonanej przez Sąd II instancji wykładni – okazuje się, że pismo Wrocławskiej Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. z dnia 12 lutego 2007 r. ma wszelkie cechy decyzji administracyjnej. Ta konstatacja zdaniem WSA pozwoliła na to aby przyjąć, iż w sprawie możliwe jest wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Wrocławskiej Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. z dnia 12 lutego 2007 r. o odrzuceniu wniosku o dofinansowanie, czego zażądała skarżąca spółka wnioskiem z dnia 13 lutego 2014 r. Od powyższego rozstrzygnięcia skargę kasacyjną wywiódł organ wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie na rzecz Ministra Przedsiębiorczości i Technologii kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Ponadto skarżący kasacyjnie organ wniósł o rozważenie możliwości przedstawienia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego do rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego budzącego - jak się wydaje - poważne wątpliwości czy informację o tym, że wniosek o dofinansowanie nie przeszedł pozytywnie oceny formalnej należy uznać za decyzję w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania Administracyjnego a Regionalną Instytucję finansującą za organ administracji. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego tj. paragrafu 13 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 27 sierpnia 2004 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego - Wzrost Konkurencyjności przedsiębiorstw (Dz. U. Nr 195, poz.2010 ze zm.,) w związku z art. 6d ust. 1 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju przedsiębiorczości (Dz. U. z 2016 r., poz. 359, ze zm.) poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu że zadania zlecane regionalnym instytucjom finansującym przez polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości, w tym polegające na informowaniu o odrzuceniu wniosku o dofinansowanie z przyczyn formalnych, polegały w swej istocie na powierzeniu wydawania decyzji administracyjnych w rozumieniu art. 107 kpa, podczas gdy przepisy te mogły być podstawą lecenia zadań o charakterze co do zasady pomocniczym. tj. w zakresie promocji, udzielania informacji, przyjmowania wniosków oraz nadzorowania sposobu wykorzystania pomocy, II. na postawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 1. art. 141 paragraf 4 p.p.s.a. w związku z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym planie Rozwoju (Dz. U. z 2014 r,, poz. 1448, ze zm) oraz Porozumieniem Nr [...] zawartym w warszawie w dniu 5 czerwca 2006 r. pomiędzy Ministrem Rozwoju regionalnego a ministrem Gospodarki polegające na nieuwzgędnieniu przy rozstrzyganiu w niniejszej sprawie zadań Ministra Gospodarki jako Instytucji pośredniczącej, które - w dacie orzekania - Minister ten wykonywał, w szczególności dotyczących zarządzania, monitorowania i kontroli Działania 2.2. Sektorowego Programu Operacyjnego Wzrost Konkurencyjności Przedsiębiorstw, lata 2004 - 2006 (dalej Działanie) w tym nadzorowania Beneficjentów Końcowych (instytucji wdrażających) w zakresie wykonywania przez nie czynności na wszystkich etapach realizacji tego działania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło Sąd do błędnego - w ocenie organu - wniosku, iż - w dacie orzekania - Minister Gospodarki nie miał podstawy do wydania rozstrzygnięcia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności informacji Wrocławskiej Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. z dnia 12 lutego 2007r., 2. art. 141 paragraf 4 p.p.s.a. w związku z art. 61 a kpa poprzez przyjęcie, że Minister Gospodarki nie miał podstaw prawnych do rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku skarżącej o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, podczas gdy, wykonując - w dacie orzekania - zadania Instytucji Pośredniczącej, tj. zadania nadzorcze i kontrolne nad czynnościami na wszystkich etapach realizacji działania, był właściwy do oceny prawidłowości trybu w jakim ten wniosek powinien być rozpatrywany, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, bowiem doprowadziło Sąd do błędnego - w ocenie organu - wniosku, że istnieją przesłanki do uchylenia postanowienia z dnia 13 czerwca 2014 r., oraz poprzedzającego go postanowienia z dnia 9 maja 2016 r., 3. art. 141 paragraf 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 16 stycznia 2018 r. w sposób ogólny, uniemożliwiający zrekonstruowanie motywów jakie legły u podstaw ustalenia, że: a) Minister Gospodarki nie miał - dacie orzekania - podstawy do wydania rozstrzygnięcia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, które to naruszenie miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie, a dodatkowo uniemożliwia dokonania oceny prawidłowości wydania tego wyroku. 4. art. 145 paragraf 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 141 paragraf 4 p.p.s.a. polegające na uchyleniu postanowienia z dnia 13 czerwca 2014 r. , oraz poprzedzającego go postanowienia z dnia 9 maja 2014 r. w sytuacji, gdy okoliczności faktyczne i prawne uzasadniające takie rozstrzygnięcie nie zostały przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w należyty sposób ustalone. Skarżący nie skorzystał z prawa odpowiedzi na skargę kasacyjną organu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy. Na wstępie należy podnieść, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Norma wyrażona w art. 183 § 1 p.p.s.a., oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami oraz wnioskami zawartymi w skardze kasacyjnej (art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 176 p.p.s.a.). Związanie wnioskami oznacza niemożność wyjścia poza tę część wyroku Sądu pierwszej instancji, której strona nie zaskarżyła. Natomiast związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że Naczelny Sąd Administracyjny jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które wyraźnie zostały wskazane przez stronę skarżącą. W tym zakresie sąd odwoławczy ma obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. W procesie rozpoznawania tych zarzutów NSA nie jest jednak władny do dokonywania wykładni zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowania, czy też uzupełniania zrzutów skargi kasacyjnej, których prawidłowe formułowanie polega na podaniu konkretnych przepisów prawa, które zostały naruszone oraz wskazaniu na czym to naruszenie polegało (wyrok NSA z 18 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 69/09, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Ma rację skarżący organ, że okoliczności faktyczne i prawne uzasadniające podjęte rozstrzygnięcie nie zostały przez Sąd pierwszej instancji w należyty sposób ustalone i uzasadnione. Tak sporządzone uzasadnienie uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu dokonanie kontroli instancyjnej pod względem zgodności z prawem. Wskazać należy, że przedmiotem sporu pomiędzy skarżącą spółką a organem jest charakter prawny pisma z dnia 12 lutego 2007 r. Wrocławskiej Agencji Rozwoju regionalnego S.A., w którym ARR SA poinformowała skarżącą, że jej wniosek o dofinansowanie nie przeszedł pozytywnie oceny formalnej. Zauważyć należy, że pismo to zawiera informacje przekazywane przez Wrocławską Agencję Rozwoju przedsiębiorczości S.A. (Regionalną Instytucję Finansującą), o której mowa w paragrafie 12 ust. 2, paragrafie 13 ust. 2 i paragrafie 14 ust. 5 rozporządzenia z dnia 27 sierpnia 2004 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej w ramach Sektora Programu Operacyjnego - Wzrost Konkurencyjności przedsiębiorstw (DZ. U. nr 195, poz. 2010 ze zm.). Zauważyć też należy, że postępowanie kwalifikacyjne opisane w ww. rozporządzeniu Ministra Gospodarki i Pracy miało dwie fazy, spośród których rozpoznanie złożonego przez skarżącą wniosku zatrzymało się na etapie negatywnej oceny formalnej - co w konsekwencji zamknęło przed skarżącą drogę do uzyskania dofinansowania. W pierwszej fazie wniosek podlegał wyłącznie ocenie formalnej i tylko wnioski prawidłowe pod względem formalnym przechodziły do drugiego etapu, w którym poddawane były ocenie techniczno - ekonomicznej i merytorycznej oraz dokonywany był wybór wnioskodawców do zawarcia umowy o udzieleniu wsparcia. Tym samym odrzucenie wniosku na etapie oceny formalnej kończyło - w sposób negatywny dla skarżącej - postępowanie w sprawie o udzielenie pomocy finansowej wywołane tym wnioskiem. Aby prawidłowo rozstrzygnąć sprawę WSA w Warszawie powinien zbadać wszystkie uregulowania ustawowe i akty wykonawcze dotyczące Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości, która udziela pomocy finansowej w ramach Sektora Programu Operacyjnego - Wzrost Konkurencyjności Przedsiębiorstw ustawa z dnia 9 listopada 2000 r. o utworzeniu Polskiej Agencji Przedsiębiorczości, dalej PARP (DZ. U. nr 195 ,poz. 2010 ze zm.) i Wrocławskiej Agencji Rozwoju Regionalnego SA, ustawę z dnia 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Gospodarczym (DZ.U./ z 2014 r. poz. 1448, ze zm.) oraz Porozumienie Nr [...] zawarty w Warszawie w dniu 5 czerwca 2006 r. pomiędzy Ministrem Rozwoju Regionalnego a Ministrem Gospodarki jako Instytucji Pośredniczącej celem ustalenia zadań, które - w dacie orzekania - minister ten wykonywał w szczególności dotyczących zarządzania, monitorowania i kontroli Działania 2.2. Sektorowego Programu Operacyjnego Wzrost Konkurencyjności przedsiębiorstw, lata 2004-2006 w tym nadzorowania Beneficjentów końcowych (instytucji wdrażających) w zakresie wykonywania przez nie czynności na wszystkich etapach realizacji tego działania. Z uregulowań tych będzie wynikać, która z tych instytucji jest instytucją zarządzającą, a która pośredniczącą powołana w celu wykonywania części lub całości zadań instytucji zarządzającej, za którą instytucja zarządzająca ponosi odpowiedzialność. Z art. 27 ust. 4 u.z.p.pr wynika, że instytucja zarządzająca lub za jej zgodą instytucja pośrednicząca lub instytucja wdrażająca może powierzyć realizację czynności technicznych związanych z obsługą zadań instytucji powierzającej innym podmiotom (art. 6d ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju przedsiębiorczości). W kontekście wszystkich ww. aktów prawnych zważyć należy, która z tych instytucji jest instytucją nadrzędną w stosunku do Wrocławskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości S.A. Wynikać z tego będzie do jakiego organu z powodu uchybień formalnych wniosku skarżącej przysługiwało będzie skarżącej odwołanie od informacji z dnia 12 lutego 2007 r., że wniosek jej nie przeszedł pozytywnie oceny formalnej. Przedtem należało ustalić czy ww. pismo miało charakter decyzji administracyjnej. Dokonując takiej oceny nie można pominąć tego, że zarówno w piśmiennictwie prawniczym jak i w orzecznictwie sądowym przyjmuje się zgodnie, że władczy akt organu administracji publicznej musi mieć wyraźna podstawę w przepisach prawnych rangi ustawowej. W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 marca 2006 r., II GPS 1/06 (NNSA i WSA nr 4 z 2006 r., poz. 95) Sąd powołując się na wypowiedzi doktryny prawniczej podkreślił, że podstawą władczego działania organu administracji publicznej może być tylko " kompletna norma materialna, determiniująca wszystkie elementy stosunku administracyjnoprawnego, w tym określająca kompetencje (zdolność, możność) organu administracji publicznej do autorytatywnego zastosowania określonej normy prawa przedmiotowego". Ta zasada wyrażona jest w art. 7 Konstytucji i w art. 6 kpa. Stanowi gwarancję ochrony obywatela przed nieuprawnioną ingerencją władzy publicznej w sferę praw i obowiązków obywateli ( por. uchwała NSA z 22 lutego 2007 II GPS 3/06 str. 22/26.). Należy zbadać, czy Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości powierzyła Wrocławskiej Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. wydanie aktu lub czynności o charakterze administracyjnym w rozumieniu art. 107 k.p.a., czy ta instytucja związana z Polską Agencją Rozwoju Przedsiębiorczości umową zlecenia przejęła od PARP zadania z zakresu administracji rządowej do samodzielnej realizacji i staje się w tym zakresie organem administracji publicznej. WSA w Warszawie w zaskarżonym kasacyjnie wyroku z dnia 16 stycznia 1018 r. , sygn. akt V SA/Wa 1857/17 powołał się na uchwałę siedmiu sędziów z dnia 22 lutego 2007 r. II GPS 3/06 i związaniem art. 190 p.p.s.a. przy czym umknęło Sadowi pierwszej instancji stwierdzenie zawarte w jej uzasadnieniu "że instytucję publiczną należy traktować jako organ administracji publicznej w znaczeniu funkcjonalnym wówczas, gdy jest powołana z mocy prawa do załatwienia spraw z zakresu administracji publicznej w drodze decyzji administracyjnych (art. 1 pkt 2 kpa)". Gdyby odrzucenie wniosku skarżącej z przyczyn nieprawidłowości pod względem formalnym przez Wrocławską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości S.A. miało charakter decyzji administracyjnej to podlegałby on zaskarżeniu w drodze przewidzianego w kpa nadzwyczajnego środka prawnego, jakim jest wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji. W ponownie prowadzonym postępowaniu Sąd pierwszej instancji dokona oceny, czy Minister Gospodarki miał podstawy do rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności pisma Wrocławskiej Agencji Rozwoju Regionalnego SA z dnia 12 lutego 2007 r. o odrzuceniu wniosku Cezarego Bartłomieja Sp. z o.o. we Wrocławiu z przyczyn formalnych. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1) p.p.s.a. w zw. z par. 14 ust. 2 lit. c0 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804, ze zm.).