II SA/Rz 1136/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski Sędziowie WSA Ewa Partyka WSA Krystyna Józefczyk /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 16 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi J. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki -skargę oddala- Przedmiotem skargi J.P. jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, dalej "Kolegium", z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] Burmistrz [....] sprostował oczywistą omyłkę zawartą we własnej decyzji z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości położonych w obrębie K., w ten sposób, że w sentencji ww. decyzji w punkcie I. podpunkcie 2 (wiersz 16) numer działki "122/2" zastąpił numerem "922/2". W uzasadnieniu wydanego postanowienia przedstawił dotychczasowy tok postępowania wskazując, że działka nr 122/2, która została błędnie wpisana w ww. decyzji nie stanowiła przedmiotu rozgraniczenia, nie była objęta sporządzoną dokumentacją rozgraniczeniową, ponadto działka o takim numerze nie figuruje w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu K. W zażaleniu na powyższe postanowienie J.P. wskazał na nieprawidłowości prowadzonego postępowania rozgraniczeniowego. Wg skarżącego m.in. cyt. " nie było żadnego powodu by takiego rozgraniczenia dokonywać", "odbyło się to bez jego zgody i wiedzy", a ponadto "został pokrzywdzony gdyż nowa granica została wadliwie wytyczona". Kolegium opisanym na wstępie postanowieniem działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej "k.p.a.") utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia wyjaśniło, że zgodnie z treścią art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Wymaga podkreślenia, ze ww. art. 113 § 1 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a. stosuje się również do postanowień. Na gruncie powyższej regulacji w orzecznictwie sądowym został wyrażony pogląd, zgodnie, z którym wada aktu administracyjnego podlegająca sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. nie może dotyczyć materialnej jego treści i musi charakteryzować się oczywistością. Podstawowym wyznacznikiem oczywistości błędu pisarskiego i rachunkowego oraz innej omyłki w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a. jest możność natychmiastowego i niepozostawiającego jakichkolwiek wątpliwości wykrycia uchybienia w drodze nawet powierzchownego zestawienia treści rozstrzygnięcia z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy. W realiach sprawy zaskarżonym postanowieniem organ I instancji sprostował z urzędu w rozstrzygnięciu wydanej decyzji rozgraniczeniowej numer działki stanowiącej własność S.D. objętej księgą wieczystą [...]. Sprostowany w drodze postanowienia błąd polegał na wpisaniu w rozstrzygnięciu decyzji w miejsce numeru działki: "122/2" (stanowiącej własność S.D.) numeru "922/2". Z akt postępowania administracyjnego (uzasadnienie zaskarżonej decyzji, wypis z ewidencji gruntów dla rozgraniczanej działki, protokół graniczny) wynika bez jakiejkolwiek wątpliwości, jakie działki były przedmiotem rozgraniczenia, tj. działka nr 924/1 - stanowiąca własność A.P., z następującymi nieruchomościami położonymi w miejscowości K., tj. działką nr 922/1 stanowiąca własność J.P., działką nr 922/2 stanowiącą własność S.D. oraz działką nr 920/2 stanowiąca własność J.P. A zatem w świetle powyższego omyłkę organu I instancji, polegającą na błędnym wpisaniu numeru działki należało uznać za oczywistą omyłkę pisarską. Zarzuty skarżącego zawarte w treści zażalenia dotyczą decyzji rozgraniczeniowej z dnia [...] lutego 2017 r., a zatem nie mogą zostać rozpoznane w niniejszym postępowaniu, którego przedmiotem jest wyłącznie kontrola postanowienia z dnia [...] czerwca 2017 r. Ponadto od decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości jako ostatecznych w postępowaniu administracyjnym nie służy odwołanie do organu II instancji, a strona niezadowolona z decyzji o rozgraniczeniu może żądać przekazania sprawy sądowi powszechnemu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie J.P. zarzucił nierozpoznanie jego wniosków, a mianowicie nieustosunkowanie się do całości problemu związanego z przedmiotowym rozgraniczeniem. W jego ocenie błąd w decyzji rozgraniczeniowej, którego istnienie potwierdziło Kolegium skutkował automatyczną nieważnością decyzji rozgraniczeniowej. Należało zatem wznowić postępowanie, uwzględnić jego uwagi i zastrzeżenia ujęte w odwołaniu i wydać nową decyzję, co do której nabyłby nowe prawa. W ocenie skarżącego od pokoleń istniała stabilna granica między jego gruntami a gruntami sąsiada, który rozpętał "wojnę" w tej sprawie. Nielogiczne jest wytyczenie nowej granicy pośrodku drogi, która stanowi drogę konieczną, stanowiącą dojazd do jego gospodarstwa, do gospodarstwa powyżej od strony północnej, do pól, do lasu, stanowiącą drogę pożarową, drogę do przejazdu kombajnu i innych maszyn rolniczych do pól. Po wybudowaniu ogrodzenia, w miejscu wytyczonej przez geodetę granicy droga ta zostanie zablokowana, a połowa jej jest drogą jednokierunkową zamkniętą. Ponadto wytyczenie przez geodetę nowej granicy odbyło się bez jego udziału oraz bez udziału sąsiada, który ma jedyny dojazd do gospodarstwa. Granica ta istniała w miejscu sprzed rozgraniczenia jeszcze za życia ojca skarżącego. Droga powstała z "rodzinnego" pola, by zapewnić dojazd do domu brata i dalej do należących do rodziny skarżącego pól. W wyniku działań sąsiada i niekompetentnych urzędników oraz niepoprawnie wydanych decyzji skarżący stracił ją, nie ma również ustalonych warunków służebności ze strony sąsiada, chociaż "służebność podpisałem". Niezrozumiałe jest dlaczego sąsiad kwestionuje granice, które były stabilne od pokoleń. Sąsiad nie potrzebuje dojazdu, gdyż ma szeroką działkę przylegającą do drogi publicznej. Nie jest to związane z żadnymi inwestycjami, jest to tylko złośliwość międzyludzka. Zarzucił geodecie stronniczość. Skarżący nie uczestniczył w sprawie od początku, stąd nie były brane pod uwagę żadne jego argumenty i wnioski, a jego stanowisko nie było geodecie znane. Zażądał ponownego wszczęcia postępowania i doprowadzenia do ponownego właściwego rozgraniczenia. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznając skargę rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi. Sąd może uwzględnić skargę gdy dopatrzy się naruszenia prawa w stopniu, o którym mowa w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1270 ze zm.). Kontrola zaskarżonego postanowienia nie dostarczyła dowodów na to, iż doszło do naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Jak ustalono na podstawie akt administracyjnych decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. Burmistrz [....] wszczął postępowanie rozgraniczeniowe nieruchomości położonych w K., oznaczonych jako działki nr 927/1, nr 923/2, nr 923/1 z działkami nr 922/1, nr 922/2, nr 920 i nr 919. Zgodnie z przedłożoną dokumentacją rozgraniczeniową przedmiotem rozgraniczenia była między innymi działka nr 922/2 będąca własnością A. i T.P. Wszystkie dokumenty rozgraniczeniowe, a mianowicie protokół ustaleń stanu prawnego rozgraniczanych nieruchomości, protokół badania księgi wieczystej dotyczą działki nr 922/2. Natomiast działka nr 122/2 jest własnością S.D., który nie brał udziału w postępowaniu rozgraniczeniowym. Również szkic graniczny sporządzony na potrzeby rozgraniczenia dotyczy działki nr 922/2, nigdzie nie widnieje działka nr 122/2. Również w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lutego 2017 r. o rozgraniczeniu mowa jest o działce nr 922/2. Ponadto działka nr 122/2 nie figuruje w ogóle w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu K. Zgodnie z art. 113 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie oraz oczywiste omyłki pisarskie w wydawanych przez organ decyzjach. Wyznacznikiem oczywistości błędu pisarskiego lub rachunkowego oraz innej omyłki w rozumieniu art. 113 § 1 K.p.a., jest możliwość natychmiastowego i niepozostawiającego jakichkolwiek wątpliwości wykrycia uchybienia w drodze prostego zestawienia rozstrzygnięcia z zebranymi w sprawie dokumentami. Sprostowany postanowieniem błąd w decyzji o rozgraniczeniu polegał na wpisaniu w miejsce działki nr 122/2 działki nr 922/2. Błąd jest oczywisty, ponieważ działka o takim numerze nie była przedmiotem rozgraniczenia, co uzasadnia stanowisko organu, iż jest to oczywista omyłka pisarska. Zarówno zażalenie na postanowienie o sprostowaniu jak i skarga zawierają zarzuty dotyczące merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie rozgraniczenia. W skardze podkreślono jedynie, że skoro decyzja rozgraniczeniowa zawierała błąd automatycznie należało ją uznać za nieważną. Stanowisko skarżącego jest nieuzasadnione. Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje w art. 113 § 1 możliwość sprostowania oczywistej omyłki, jeżeli z całości zebranego w sprawie materiału wynika, iż w prowadzonym uprzednio postępowaniu zebrano dokumenty dotyczące innej działki. Tak jest w przedmiotowej sprawie, a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Z tych względów na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sad skargę oddalił.