II OSK 1246/17

Dnia 16 stycznia 2018 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Piotr Broda /spr./ Protokolant starszy inspektor sądowy Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2018 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Gd 544/16 w sprawie ze skargi M.P. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [..] września 2016 r. nr [..] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 stycznia 2017r. sygn. akt II SA/Gd 544/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę M. P. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [..] września 2016r. w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Pismem z dnia 2 grudnia 2015 r. M. P. zwróciła się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie G. o sprawdzenie stanu technicznego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. O. w P., wskazując na zalewanie mieszkań nr [..], wynikające w jej ocenie z nieprawidłowo wykonanej w 2006 r. naprawy dachu. W toku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego organ I instancji ustalił, że: remont dachu w przedmiotowym budynku został wykonany w 2006 r. Wykonane roboty obejmowały: zerwanie pasa papy o szerokości 1 m wzdłuż okapów w celu wymiany pasa nadrynnowego z blachy, wykonanie nowego pokrycia dachowego na całości dachu, wykonanie nowych obróbek blacharskich oraz naprawy drobnych uszkodzeń pozostałych obróbek blacharskich (gzyms, uszczelnianie zakończeń papowych w obrębie kominów i ogniomurów, wymiana uszkodzonych elementów rynien i rur spustowych. Roboty zostały odebrane protokołem z dnia 24 maja 2006 r. przez przedstawicieli Spółdzielni bez uwag. W 2009 r. w związku z pojawieniem się przecieków na sufitach lokalu nr [..] dokonano naprawy gwarancyjnej dachu polegającej na: uszczelnieniu przy elementach odgromowych i przyklejeniu dodatkowego pasa papy o szerokości 40 cm wzdłuż okapu. Z protokołu kontroli okresowej jednorocznej wykonanej w maju 2015 r. jak i z protokołu okresowego przeglądu gwarancyjnego wykonanego w dniu 28 września 2015 r. wynika, że pokrycie papowe na całej powierzchni dachu jest szczelne, bez widocznych spękań i uszkodzeń zewnętrznej powłoki izolacyjnej. Na skutek pisma skarżącej z dnia 16 lutego 2015 r., w którym zgłosiła Spółdzielni występowanie przecieków w mieszkaniu nr [..] dokonano w ramach bieżącej konserwacji, dodatkowego uszczelnienia styków płyt żelbetowych prefabrykatów ściennych w przedmiotowym budynku w rejonie mieszkania nr [..]. W dniu 1 lutego 2016 r. w lokalu nr [..] dokonano pomiaru wilgotności powietrza i określono jego wielkość od 36,0 do 41,4%. Podczas kontroli przeprowadzonych w dniach: 24 lutego 2016r. i 4 marca 2016 r. stwierdzono w lokalu nr [.] - zacieki w pokoju, w górnym narożniku ściany zewnętrznej od strony zachodniej oraz w łazience na ścianie, które według oświadczenia właścicielki tego lokalu pojawiły się około dwa lata wstecz; w lokalu [.] - zacieki w górnych narożnikach ścian zewnętrznych w pomieszczeniu kuchni i pokoju od strony wschodniej oraz w górnym narożniku na styku płyty balkonu i ścian zewnętrznej od strony zachodniej; w lokalu nr [..] - zacieki analogiczne w tych samych miejscach jak w lokalu poniżej nr [..]. Jednocześnie stwierdzono, że dach jest w całości pokryty papą i brak jest widocznych przerwań w pokryciu papy. Podczas oględzin elewacji od strony wschodniej stwierdzono konieczność uzupełnienia izolacji na styku płyt i uzupełnienia ubytków betonu w gzymsie w obrębie kapinosu. W oparciu o tak ustalone okoliczności stanu faktycznego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie G., postanowieniem z dnia [..] marca 2016r., wydanym na podstawie art. 81c ustawy Prawo budowlane, nałożył na Spółdzielnię Mieszkaniową "[..]", obowiązek przedstawienia w terminie do dnia 25 kwietnia 2016 r. oceny technicznej wykonanej przez osobę posiadającą prawo do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, która określi przyczyny powstawania zacieków w lokalach mieszkalnych oraz zakres robót w celu doprowadzenia budynku mieszkalnego przy ul. O. w P. do odpowiedniego stanu technicznego. W dniu 21 kwietnia 2016 r. Spółdzielnia złożyła opinię techniczną budynku mieszkalnego wielorodzinnego położonego przy ul. O.w P. wykonaną w kwietniu 2016 r. przez rzeczoznawcę budowlanego posiadającego uprawnienia w specjalności konstrukcyjno-budowlanej w zakresie sporządzania projektów rozwiązań konstrukcyjno-budowlanych budynków i innych budowli oraz budowy wszelkich obiektów budowlanych. Następnie decyzją z dnia [.] lipca 2016 r. nr [..], wydaną na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 290 z późn. zm.) organ nakazał Spółdzielni Mieszkaniowej "[..]" wykonanie naprawy uszkodzonych izolacji węzłów i spoin między płytami ścian osłonowych budynku w rejonie ścian obudowy loggii, węzłów konstrukcyjnych i nadproży zgodnie z pkt 2 przedłożonej oceny technicznej wykonanej przez mgr inż. D. Ś. w terminie do dnia 30 czerwca 2017r. Podjętą decyzję organ uzasadnił wskazując, że z przedłożonej do sprawy oceny technicznej wynika, iż: przyczyną zawilgocenia i zalewania ścian osłonowych (również ścian osłonowych na styku stropu loggi ze ścianą obudowy loggi) jest nieszczelność węzła w rejonie otworu dekompresyjnego i okapnika węzłowego na styku płyt, bowiem w budynku ze względu na naturalne procesy osiadania i rozszczelnienia się elementów z wielkiej płyty powstały szczelin, którymi woda opadowa pod wpływem wiatru wpływa do wnętrza budynku i powoduje zawilgocenia i zalania. Proces ten jest efektem starzenia się masy elastycznej wypełniającej spoiny pomiędzy płytami osłonowymi oraz wykruszaniem się masy w rejonie otworów dekompresyjnych nad okapnikami. Z kolei roboty dekarskie w 2006 r. wykonane zostały poprawnie, nie stwierdzono sfałdowań i znamion zalegania wód po opadach a zastosowana technologia krycia jest skuteczna i poprawnie wykonana. Nie stwierdzono również zawilgoceń w przestrzeni stropodachu wentylowego a stan techniczny pokrycia dachu jest dobry i nie stanowi przyczyny zalewania niższych kondygnacji. Od decyzji tej odwołanie wniosła skarżąca M. P. oraz inne osoby podnosząc, że wyznaczony do dnia 30 czerwca 2017 r. termin usunięcia nieprawidłowości jest zbyt długi i doprowadzi do dalszej degradacji budynku oraz wskazując, że tak częste i uciążliwe zalania są skutkiem niewłaściwego pokrycia dachu w 2006 r. Decyzją z dnia [..] września 2016r. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy stwierdził bowiem, że do wydania kwestionowanej decyzji organ I instancji był uprawniony z uwagi na stwierdzony podczas postępowania wyjaśniającego stan techniczny przedmiotowego budynku. Wystąpienie bowiem choćby jednej z przesłanek określonych w art. 66 pkt 1 - 3 ustawy Prawo budowlane obliguje organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Odnosząc się zaś do zarzutów odwołania organ odwoławczy wyjaśnił, że: nie ma podstaw do kwestionowania sporządzonej w niniejszej sprawie opinii technicznej, ponieważ jej treść stanowi logiczną całość odpowiadającą wskazywanym zjawiskom fizycznym i zgodną z załączoną dokumentacją fotograficzną, a ocena ta wykonana została przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, jak również tytuł rzeczoznawcy budowlanego. Z kolei domniemania odwołujących się dotyczące przyczyn zalewania lokali mieszkalnych nie są zaś poparte żadnymi ekspertyzami, czy opiniami osób posiadających odpowiednie uprawnienia budowlane a wskazywana przyczyna (niewłaściwie wykonane roboty w 2006 r. związane z remontem pokrycia dachowego) została wykluczona w sporządzonej w sprawie opinii technicznej. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że termin wykonania decyzji jest terminem maksymalnym i wynika z faktu, że wskazane roboty budowlane określone w decyzji winny być wykonywane w określonych warunkach atmosferycznych. Jednocześnie w decyzji wydawanej na podstawie przepisu art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane organ nadzoru budowlanego nie rozstrzyga kto ponosi odpowiedzialność za fakt, że budynek jest w nieodpowiednim stanie technicznym a sprawy ewentualnego rozliczenia poniesionych kosztów jako kwestie cywilne, podlegają kognicji sądów powszechnych. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca M. P. domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji, wskazując, że stwierdzenie przez rzeczoznawcę, iż przyczyną zawilgoceń i zalewania ścian jest nieszczelność węzła w rejonie otworu dekompresyjnego i okapnika węzłowego na styku płyt, którym woda opadowa pod wpływem wiatru wpływa do wnętrza budynku powodując zalania - jest nieprawdopodobne, ponieważ w Spółdzielni jest ponad 10 tego typu bloków, w których nie ma podobnych zjawisk, ponieważ dach był dobrze pokryty. Ponadto opinia wydana została przez rzeczoznawcę, który na dachu spędził około 15 minut, nie robiąc odkrywki dachu. W ocenie skarżącej przyczyną zalewania mieszkań jest źle pokryty dach w 2006 r. a koszty pokrycia dachu na nowo powinny obciążać firmę, która wykonała te roboty, gdyż termin gwarancji minął. Do skargi skarżąca załączyła notatkę urzędową sporządzoną przez asp. szt. W. K. z Komendy Powiatowej Policji w P.w dniu 7 stycznia 2016 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo zaznaczył, że kwestie dotyczące wymiany dokumentów ze Spółdzielnią oraz rozliczenia poniesionych kosztów, jako sprawy cywilne podlegają kognicji sądów powszechnych. W piśmie procesowym z dnia 13 grudnia 2016 r. skarżąca zwróciła uwagę na nieprawidłowości w notatce urzędowej sporządzonej przez asp. sztab. W.K. w dniu 7 stycznia 2016 r., jakoby nie zawierającej informacji o zalaniach poszczególnych mieszkań oraz nadesłała zdjęcia bloku mieszkalnego przy ul. O. wraz z bezpośrednim otoczeniem budynku wykonane podczas remontu przeprowadzonego w 2006 r., które w jej ocenie pokazują, że pracownicy ekipy budowlanej zrzucali nadgnite fragmenty starej papy dachowej, co może świadczyć o błędzie w sztuce budowlanej podczas wykonanego pokrycia dachu. Z kolei podczas rozprawy przed Sądem w dniu 18 stycznia 2017 r., skarżąca postawiła zarzut niewłaściwego wyjaśnienia okoliczności dotyczących przyczyn zalewania oraz naruszenia art. 84 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie uzupełniającej opinii biegłego na okoliczność wniosków skarżącej zawartych w piśmie z dnia 18 maja 2016 r., a także art. 35 i art. 8 k.p.a. Rozpoznając wniesioną skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, że organy obu instancji dokonały prawidłowych i jednoznacznych ustaleń faktycznych, które znajdują potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Ustalenia te były niezbędne i wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Ponadto organy procedowały w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego oraz prawidłowo powołały i zastosowały przepisy Prawa budowlanego, a uzasadnienia decyzji spełniają wymogi art. 107 § 3 kpa, a także odpowiadają wynikającej z art. 11 kpa zasadzie przekonywania. Ze zgromadzonego w sprawie materiału wynika, że budynek przy ul. O.w P. jest w nieodpowiednim stanie technicznym, co potwierdziły wyniki przeprowadzonej kontroli. Z kolei sporządzona przez rzeczoznawcę budowlanego posiadającego uprawnienia w specjalności konstrukcyjno–budowlanej opinia techniczna wskazuje przyczyny zalewania oraz zawilgocenia poszczególnych lokali. W opinii tej rzeczoznawca budowlany stwierdził jednocześnie, że stan pokrycia dachu jest dobry i nie stanowi on przyczyny zalewania sześciu niższych kondygnacji; roboty dekarskie wykonane zostały poprawnie a drobne wady technologiczne tj. pokrycie obróbek blacharskich papą termozgrzewalną nie ma wpływu na szczelność pokrycia oraz na jego trwałość; brak sfałdowań i znamion zalegania wód po opadach wskazuje, że odpływ wody z połaci jest poprawny; zastosowana technologia krycia jest skuteczna i technologicznie poprawnie wykonana. Stwierdzenia te są zgodne z wynikami kontroli okresowej jednorocznej z maja 2015 r. Sąd zwrócił uwagę, że nałożone w decyzji obowiązki pokrywają się z zakresem i sposobem ich usunięcia wskazanym w sporządzonej przez rzeczoznawcę ocenie technicznej. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd wskazał, że ekspertyza techniczna przygotowywana przez osobę z uprawnieniami budowlanymi w oparciu o przepisy Prawa budowlanego na zlecenie strony postępowania nie jest opinią biegłego w ścisłym, procesowym tego słowa znaczeniu, podlegającą wszelkim regułom przypisanym takiej opinii w k.p.a. Stąd też nie są zasadne zarzuty skarżącej dotyczące konieczności powołania uzupełniającej opinii biegłego w sprawie wobec zastrzeżeń skarżącej. Co więcej, z dołączonej do skargi notatki urzędowej sporządzonej przez asp. szt. W. K. w związku z prowadzonym postępowaniem sprawdzającym w sprawie zawiadomienia M.P. i U.T. wynika, że w budynku mieszkalnym położonym przy ul. O. w P. tylko skarżąca i U. T. wskazują na zalania ich mieszkań z sufitu. Pozostali mieszkańcy bloku negują wystąpienie zalewania ich mieszkań z sufitu. Ponadto z ekspertyzy technicznej wynika ponad wszelką wątpliwość niewłaściwy stan techniczny obiektu budowlanego, jakim jest budynek, co uzasadniało z całą pewnością wydanie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości wobec Spółdzielni na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Decyzja ta jest korzystna dla właścicieli lokali mieszkalnych, do których również należy skarżąca. Jeżeli po usunięciu wskazanych usterek będą występowały jakiekolwiek nieprawidłowości, to organ nadzoru budowlanego będzie mógł i powinien ponownie badać stan techniczny obiektu. Jednocześnie Sąd wskazał, że przedmiotem postępowania w sprawie nie była ocena prawidłowości wykonania umowy przez wykonawcę wybranego przez Spółdzielnię, ani rozliczenia kosztów wynikających z tego tytułu, tak między stronami tej umowy, jak i między Spółdzielnią a właścicielami lokali mieszkalnych. Skarżąca jest stroną niniejszego postępowania z uwagi na występujące zacieki w jej lokalu mieszkalnym, co uzasadnia jej indywidualny interes prawny. Poza tym skarżąca nie może powoływać się na sytuację dotyczącą innych lokali mieszkalnych. Skargę kasacyjną wniosła M. P. reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu, zaskarżając powyższy wyrok w całości zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy: - tj. art. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. przez bezpodstawne oddalenie skargi, mimo iż organ postępowania administracyjnego w zaskarżonym rozstrzygnięciu dopuścił się naruszeń procedury administracyjnej w zakresie zebrania i rozpatrzenia całościowego zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, w szczególności w zakresie ustalenia prawidłowości ustalenia stanu faktycznego w sprawie przez organy administracji publicznej obu instancji, opierających swoje rozstrzygnięcia na nierzetelnej i niejasnej opinii technicznej rzeczoznawcy budowlanego mgr inż. D. Ś., - tj. art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez nierozstrzygnięcie przez Sąd w przedmiocie wniosku dowodowego skarżącej z dnia 13 grudnia 2016 r., co przyczyniło się do popełnienia przez Sąd błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia - wykluczenia wad technicznych dachu, jako przyczyny zalewania poszczególnych mieszkań. 2. naruszenie prawa materialnego: tj. art. 81 c ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwą wykładnię, sprowadzającą się do uznania, że ekspertyza techniczna przygotowana przez osobę z uprawnieniami budowlanymi na zlecenie strony postępowania nie jest opinią biegłego w ścisłym, procesowym tego słowa znaczeniu, podlegającą wszelkim regułom przypisanej takiej opinii w k.p.a. Wskazując na powyższe zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej w niniejszej sprawie z urzędu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestniczka postępowania Spółdzielnia Mieszkaniowa "[..]" wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej wskazując jednocześnie, że wykonała już nałożone na nią obowiązki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm. dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Oceniając zasadność zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej wskazać należy, że nie posiadają on usprawiedliwionej podstawy. W sytuacji, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie zarówno prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego ( por. wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2016r. sygn. akt II GSK 938/15, LEX nr 2227735). Należy wyjaśnić, że zarzut naruszenia przez sąd administracyjny art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. tj. nieuchylenia decyzji wydanej z naruszeniem wynikającego z naczelnej zasady prawdy obiektywnej obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego wymaga wykazania, że pominięcie przez organ pewnych faktów lub ich nienależyte czy wadliwe wyjaśnienie, mogło zaważyć na wyniku sprawy administracyjnej, a w konsekwencji, że mogło mieć wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Uchybienie przez organy normom zawartym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. ma miejsce jedynie wówczas, gdy wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia sprawy nie ustalają one faktów, czy zdarzeń, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy, czyli mają znaczenie dla zastosowania określonej normy prawa materialnego - przyznającej stronie konkretne uprawnienie lub przewidującej jej obowiązek publicznoprawny. Doktryna prawa administracyjnego obowiązek organu wyrażony w przepisach art. 7 i 77 § 1 k.p.a. ujmuje następująco: "Zebranie materiału dowodowego to zebranie dowodów dotyczących wszystkich mających znaczenie prawne dla sprawy faktów. Określenia faktów mających znaczenie dla sprawy dokonuje organ administracji publicznej w oparciu o przepis prawa materialnego, będący podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy, w którym zapisany jest hipotetyczny stan faktyczny. Fakty zapisane w normie prawa materialnego składają się na fakty mające znaczenie prawne dla sprawy, do których ustalenia obowiązany jest organ administracji publicznej rozpoznając sprawę. Pominięcie ustalenia faktu mającego znaczenie dla sprawy stanowi naruszenie art. 7 i 77 § 1." (B. Adamiak, J. Borkowski, k.p.a. Komentarz, wyd. 13, Warszawa 2014, s. 366). W rozpoznawanej sprawie naruszenia wskazanych przepisów skarżąca upatruje w nienależytym wyjaśnieniu przez organy przyczyny zalewania zajmowanego przez nią lokalu i oparcia się w tym zakresie wyłącznie na opinii technicznej. Rację ma tym zakresie Sąd I instancji wskazując, że podstawą rozstrzygnięcia organów na podstawie art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane powinny stanowić ustalenia poczynione w wyniku kontroli obiektu budowlanego, która będzie zawierała ocenę stanu technicznego obiektu oraz określała zakres i sposób usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Niewątpliwie w niniejszej sprawie taka ocena stanu technicznego została sporządzona a na podstawie zawartych w niej wniosków wydana został decyzja nakazująca doprowadzenie budynku do właściwego stanu technicznego. Z samego faktu, że skarżąca kwestionuje ustalenia przedmiotowej ekspertyzy technicznej nie wynika jeszcze okoliczność, że organy naruszyły zasadę prawdy obiektywnej. Należy też mieć na uwadze, iż zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 k.p.a. oraz zawarty w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organy materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności zgodnie z twierdzeniem skarżącej. Zasada ta nie zwalnia skarżącej z obowiązku dostarczenia takich materiałów, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki. Tymczasem skarżąca jedynie polemizuje z ustaleniami poczynionymi w ekspertyzie przez osobę posiadającą uprawnienia w zakresie specjalności konstrukcyjno-budowlanej, nie dostarczając żadnych dowodów mogących podważyć prawidłowość tych ustaleń. Zwrócić należy uwagę, że sama polemika z treścią zeznań lub kwestionowanie prawidłowości przeprowadzonych dowodów, bez jednoczesnego wskazania konkretnych dowodów potwierdzających zasadność podnoszonych zarzutów, nie może być podstawą do zmiany poczynionych przez organy ustaleń .Wobec tego, że prawidłowość ustaleń dokonanych w ekspertyzie technicznej nie została także w żaden sposób podważona w skardze kasacyjnej to zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. nie mógł okazać się trafny. Niezasadny jest również zarzut dotyczący naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez brak rozstrzygnięcia przez Sąd I instancji wniosku dowodowego skarżącej. Należy zwrócić uwagę, że zakres postępowania dowodowego przewidzianego przepisem art. 106 § 3 p.p.s.a., pozwala sądowi z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że celem postępowania dowodowego nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej. Wobec tego przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentu przez sąd administracyjny będzie dopuszczalne wtedy, gdy wnioskowany (bądź dopuszczony z urzędu) dowód będzie pozostawał w związku z oceną legalności zaskarżonego aktu i pozwoli wyjaśnić istotne wątpliwości, oczywiście pod warunkiem, że wątpliwości takie istnieją. Wszelkie dowody strona powinna składać przed organem, który prowadzi postępowanie. Sąd natomiast kontroluje tylko sposób działania organu. Skarżąca wnioskowała o dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci jej wyjaśnień uzupełniających na okoliczność stwierdzonych przez skarżącą nieprawidłowości w notatce urzędowej sporządzonej przez funkcjonariusza Policji oraz zdjęć bloku mieszkalnego i bezpośredniego otoczenia podczas remontu, które w ocenie skarżącej mają świadczyć o niewłaściwym przeprowadzeniu remontu budynku, co pozostaje w sprzeczności z ustaleniami organu i dołączoną oceną techniczną. Wskazać należy, że w ramach czynności procesowych dokonanych w oparciu o art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd nie może prowadzić własnych ustaleń a dokumenty wytworzone przez strony, w konfrontacji z innymi dowodami, nie mogą wpłynąć na zasadnicze ustalenia w sprawie. Zwrócić należy również uwagę, że przeprowadzenie uzupełniających dowodów jest prawem, a nie obowiązkiem sądu, stąd też Sąd I instancji nie miał obowiązku dopuścić tego dowodu. Ponadto nie dokonanie oceny tych dowodów i nie zajęcie w tym zakresie stanowiska przez Sąd pierwszej instancji nie miało żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Odnoszą się do zarzutu naruszenia przepisu prawa materialnego tj. art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane wskazać należy, że nie zawiera on uzasadnionych podstaw. Zdaniem autora skargi kasacyjnej Sąd I instancji błędnie przyjął, że sporządzona w oparciu o powołany przepis ekspertyza techniczna nie jest opinią biegłego w ścisłym procesowym znaczeniu tego słowa, jednocześnie nie uzasadniając w żaden sposób przyjętego stanowiska. Z całą pewnością uzasadnianiem takim nie może być stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że postanowienie wydane na podstawie art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego ma charakter dowodowy, bowiem z faktu tego nie wynika jeszcze błędna wykładnia wskazanego przepisu. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęty został pogląd zgodnie z którym ekspertyza techniczna przygotowana przez osobę z uprawnieniami budowlanymi w oparciu o przepisy prawa budowlanego na zlecenie strony postępowania nie jest opinią biegłego w ścisłym, procesowym tego słowa znaczeniu, podlegającą wszelkim regułom przypisanym takiej opinii w k.p.a., a autorowi takiej opinii nie przysługuje status biegłego ( por. wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2014r. sygn. akt II OSK 2645/12 oraz wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2014r. sygn. akt II OSK 2645/12- dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Inna sytuacja miała by miejsce gdyby to organ nadzoru budowlanego skorzystał z możliwości zlecenia wykonania ekspertyzy na podstawie art. 81c ust. 4 Prawa budowlanego, gdyż w takiej sytuacji to organ decyduje komu ekspertyza będzie zlecona i wtedy można by mówić o zastosowaniu wymogów wynikających z przepisów k.p.a. Z przedstawionych powyżej względów, wobec braku wskazania takich podstaw skargi kasacyjnej, które pozwalałyby na jej uwzględnienie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.