VII SA/Wa 698/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant spec. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia budynku do stanu poprzedniego oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2017 r. nr [...], znak: [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania [...] od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z [...] września 2016 r. nr [...], znak: [...], nakazującej [...] doprowadzenie budynku położnego przy [...] w [...] na działce nr ewid. [...] z obrębu [...] do stanu poprzedniego poprzez dokonanie całkowitego demontażu nośnika reklamowego w postaci dwóch podświetlanych tablic reklamowych o wymiarach ok. 4,00 x 12,00 m każda, zamontowanych równolegle względem siebie na stalowej konstrukcji wsporczej przytwierdzonej do dachu ww. budynku - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] wszczął [...] czerwca 2015 r. postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie. Przedstawiciel Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego dla [...] [...] lipca 2015 r. dokonał oględzin ww. nośnika reklamowego, przy udziale przedstawiciela [...] Stwierdzono, że na dachu budynku przy [...] w [...] znajduje się nośnik reklamowy w postaci dwóch tablic reklamowych o wymiarach 4,00 x 12,00 m każda, przymocowanych do konstrukcji stalowej. Konstrukcja stalowa, do której przytwierdzone są tablice i pomosty oraz lampy oświetleniowe (po 3 sztuki dla każdej) są oparte na ścianach nośnych. Według wyjaśnień złożonych do sporządzonego na tę okoliczność protokołu nr [...] r. przez przedstawiciela [...] ww. nośnik reklamowy został zrealizowany zgodnie z przedłożonym pismem z [...] października 2002 r. na podstawie zgłoszenia z [...] września 2002 r. Wydział Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] Urzędu [...] przy piśmie z [...] września 2015 r. przekazał do organu powiatowego posiadane kserokopie dokumentów dotyczące ww. zgłoszenia, w tym wizualizację planowanego do realizacji nośnika reklamowego. Pismem z [...] lipca 2016 r. ww. spółka poinformowała organ powiatowy, że nie udało się jej odnaleźć projektu budowlanego, który stanowił załącznik do zgłoszenia. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] [...] września 2016 r. wydał decyzję w trybie art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Organ dokonał kwalifikacji nośnika reklamowego na gruncie przepisów Prawa budowlanego, oceny stanu faktycznego pod kątem obowiązujących przepisów prawa, jak również wykazał przyczyny, z powodu których zastosował do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy przepisy art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z ust. 7 ww. ustawy. Stanął na stanowisku, że w niniejszym przypadku brak jest przesłanek umożliwiających legalizację nośnika reklamowego z uwagi na jego niezgodność z ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Od powyższej decyzji odwołała się w ustawowym terminie [...] Rozpatrując odwołanie organ drugiej instancji wskazał, że nośnik reklamowy został zrealizowany w związku ze zgłoszeniem dokonanym [...] września 2002 r. Kopia tego zgłoszenia oraz pisma Naczelnika Wydziału Architektury Urzędu Dzielnicy [...] Gminy [...] z [...] października 2002 r. (stanowiącego potwierdzenie przyjęcia tego zgłoszenia), pisma ww. spółki z [...] października 2002 r. informującego o zakończeniu prac związanych z zainstalowaniem tego nośnika, a także umowy dzierżawy z [...] lipca 2002 r. wraz z aneksem do niej z [...] sierpnia 2012 r. zostały przedłożone do organu powiatowego przy piśmie z dnia [...] maja 2015 r. Organ powiatowy podejmował czynności w celu pozyskania dokumentacji zgłoszeniowej. Wydział Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] Urzędu [...] przy piśmie z [...] października 2015 r. przekazał do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego dla [...] pismo [...] z [...] lipca 2002 r. z wizualizacją planowanego nośnika reklamowego, zgłoszenie z dnia [...] września 2002 r., pismo Naczelnika Wydziału Architektury Urzędu Dzielnicy [...] Gminy [...] z [...] października 2002 r., pismo ww. Spółki z [...] października 2002 r. Nie udało się uzyskać projektu budowlanego ww. nośnika reklamowego, pomimo podejmowanych w tym celu kroków. Organ wojewódzki ustalił ponadto, że po zrealizowaniu obiektu na podstawie zgłoszenia, nadzór budowlany dokonał oględzin i nie wszczęto w stosunku do niego postępowania administracyjnego. Zdaniem organu drugiej instancji, analiza treści pisma [...] z [...] lipca 2002 r. oraz pozostającego w związku z nim zgłoszenia z [...] września 2002 r. wskazuje, że inwestycja miała polegać na zainstalowaniu na dachu budynku położonego przy [...] w [...] stalowej konstrukcji wsporczej z tablicą reklamową o wymiarach 4,00 x 12,00 m, usytuowaną prostopadle do ulicy. Powyższe potwierdza załączona do tego pisma wizualizacja. W zgłoszeniu z [...] września 2002 r. określono, że planowany do realizacji nośnik reklamowy ma być urządzeniem wolnostojącym, tymczasowym i rozbieralnym. Biorąc pod rozwagę przepisy ustawy Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w okresie dokonanego zgłoszenia, wskazał, że zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Z ówczesnej treści art. 3 pkt 5 ww. ustawy wynika, że przez "tymczasowy obiekt budowlany" należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany nie połączony trwale z gruntem. Organ powiatowy w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji powołał się na obecnie obowiązujące przepisy art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Ze stanowiącego w okresie od 29 czerwca 2002 r. do 10 lipca 2003 r. odpowiednika tego przepisu, tj. art. 29 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane wynika, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych, polegających na instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym, jednak tego rodzaju przedsięwzięcie inwestycyjne wymaga dokonania zgłoszenia właściwemu organowi (o czym stanowi art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane). Tym samym, organ odwoławczy uznał, że roboty budowlane polegające na zainstalowaniu na dachu ww. budynku tymczasowego obiektu - urządzenia reklamowego, składającego się ze stalowej konstrukcji wsporczej, do której przymocowane są dwie podświetlane tablice ekspozycyjne, należy zakwalifikować jako roboty określone w art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Wykonanie tych robót budowlanych nie wymagało uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, lecz objęte było obowiązkiem dokonania stosownego zgłoszenia do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej. Inwestor dokonał [...] września 2002 r. zgłoszenia, wobec którego organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w drodze decyzji, jednak obecnie nośnik reklamowy nie odpowiada temu, co inwestor zgłosił. W zgłoszeniu ww. nośnik reklamowy został określony jako urządzenie "tymczasowe", zatem funkcjonowanie jego na dachu budynku w okresie od końca października 2002 r. do chwili obecnej (tzn. przez ponad 14 lat) wskazuje, że nie można mu przypisać tej zadeklarowanej cechy. Ponadto, z treści pisma [...] z [...] lipca 2002 r. wynika, że planowany nośnik reklamowy miał być wyposażony w tablicę reklamową o wymiarach 4,00 x 12,00 m, co pozwala przyjąć, że jest w nim mowa o jednej tablicy, a nie dwóch, z jakich w rzeczywistości on się składa. W ocenie organu drugiej instancji, inwestor w istocie na budynku przy [...] w [...] zrealizował nie takie samo zamierzenie inwestycyjne jakie zgłosił. O legalnej realizacji inwestycji na podstawie zgłoszenia można mówić zaś tylko wtedy, gdy zamierzone roboty budowlane podlegają jedynie obowiązkowi zgłoszenia oraz zostały one wykonane zgodnie z dokonanym zgłoszeniem. Organ stopnia wojewódzkiego podtrzymał ocenę Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego, że do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy zastosowanie ma przepis art. 51 ustawy Prawo budowlane. Organ powiatowy słusznie dokonał badania w zakresie zgodności tej inwestycji budowlanej z przepisami planistycznymi, obowiązującymi w dniu orzekania w sprawie. I tak, przedmiotowy nośnik znajduje się na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu [...], zatwierdzonym uchwałą Rady [...] nr [...] z [...] listopada 2010 r. W § 2 ust. 1 pkt 23 ww. planu zostało zdefiniowane, że przez nośnik reklamowy należy rozumieć urządzenie reklamowe w jakiejkolwiek materialnej formie, ze stałą lub zmienną powierzchnią ekspozycyjną - nieoświetloną, oświetloną lub podświetloną; przeznaczone do eksponowania reklamy; nie będące znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach drogowych, elementem Miejskiego Systemu Informacji (tablice i znaki informacyjne, w tym nazwy ulic i numeracja porządkowa nieruchomości) lub pojazdem samobieżnym. Dokonano przy tym klasyfikacji nośników reklamowych pod kątem ich wielkości, wskazując, że:· format mały - odnosi się do nośników reklamy o powierzchni ekspozycyjnej do 3,00 m² (np. city light poster o formacie 120 x 180 cm);· format średni - odnosi się do nośników reklamy o powierzchni ekspozycyjnej powyżej formatu małego i do 9,00 m² włącznie;· format standard - odnosi się do nośników reklamy o powierzchni ekspozycyjnej od 9,00 do 18,00 m2 włącznie (np. format 504 x 238 cm, 400 x 300 cm i 600 x 300 cm);-format wielki - odnosi się do nośników reklamy o powierzchni ekspozycyjnej od 18,00 do 48,00 m² włącznie (np. formaty 800 x 400 cm, 1200 x 300 cm i 1200 x 400 cm). W § 5 ust. 2 pkt 7 lit. h ww. planu natomiast został sformułowany został zakaz umieszczania powyżej ścian budynków (czyli poza ich obrysem) nośników reklamy systemowych tablicowych typu city light poster, a ponadto formatu średniego, standardowego i wielkiego. Powierzchnia każdej z tablic ekspozycyjnych przedmiotowego nośnika wynosząca 48,00 m2 mieści się w pojęciu formatu wielkiego, jednakże ww. plan nie dopuszcza instalowania na budynkach poza obrysem ścian nośników o formacie wielkim, standardowym i średnim. Niezgodność z ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powoduje, że objęty niniejszym postępowaniem nośnik reklamowy nie może zostać objęty procedurą naprawczą, o jakiej jest mowa w pkt 2 ust. 1 art. 51 ustawy Prawo budowlane. Nie ma możliwości nałożenia obowiązku wykonania określonych robót budowlanych lub czynności w celu doprowadzenia tego nośnika do stanu zgodnego z prawem, bowiem i tak wiązałoby się to w istocie z robotami budowlanymi polegającymi na jego rozbiórce (demontażu). Zdaniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, organ powiatowy, prowadząc postępowanie w I instancji, nie dopuścił się naruszenia przepisów procesowych zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, jak również nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniosła [...] Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o niekompletny materiał dowodowy zebrany w sprawie, w szczególności zaniechanie wyjaśnienia i zebrania dowodów na okoliczność, czy zgłoszeniem robót budowlanych objęty był nośnik reklamowy jedno- czy dwutablicowy, czyli taki jaki został wzniesiony na dachu budynku przy [...] w 2002 r. i czy był tym samym zgodny z objętym zgłoszeniem robót budowlanych projektem budowlanym, co doprowadziło organ do nieuprawnionego i nieprawidłowego wniosku, że przedmiotowy nośnik reklamowy został zbudowany w sposób sprzeczny z treścią zgłoszonych robót budowlanych jako dwutablicowy zamiast jednotablicowego, a zatem w warunkach samowoli budowlanej trwającej w sposób ciągły od 2002 r., co doprowadziło organ w konsekwencji do nieprawidłowego wniosku, iż cały przedmiotowy nośnik jako sprzeczny z treścią zgłoszenia robót budowlanych stanowi od tamtej pory samowolę budowlaną podlegając rozbiórce w całości jako dodatkowo sprzeczny z obowiązującym obecnie od 2010 r. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a ponadto b) art. 11 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przesłanek, którymi kierował się organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji, mimo że jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ drugiej instancji uznał wbrew poglądom zawartym w uzasadnieniu decyzji organu pierwszoinstancyjnego, że dla wzniesienia nośnika reklamowego na budynku właściwy był i jest tryb zgłoszenia robót budowlanych i nie ma obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę oraz niewyjaśnienie, dlaczego organ odwoławczy uznał za spełnione warunki art. 50-51 Prawa budowlanego i utrzymał w mocy decyzję opartą na ich podstawie, mimo że organ pierwszej instancji wskazał, że w jego ocenie przedmiotowy nośnik reklamowy na dachu budynku przy [...] został wzniesiony bez wymaganego pozwolenia na budowę, co oznacza, że zastosowanie w jego przypadku jako podstawa prawna decyzji powinien był mieć przepis art. 48 Prawa budowlanego, który dotyczy przypadków wzniesienia obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, a zatem decyzja organu pierwszej instancji była oparta na rażąco wadliwej podstawie prawnej oraz poprzez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącą w odwołaniu od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z [...] września 2016 r. nr [...], znak [...], o rozbiórce, c) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 138 § 2 k.p.a. przez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] nr [...] z [...] września 2016 r., znak [...], o rozbiórce, w sytuacji gdy należało tę decyzję uchylić i przekazać do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, gdyż decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, w szczególności należało dokonać niezbędnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego co do następujących okoliczności: czy objęty pierwotnym zgłoszeniem skarżącej był nośnik reklamowy jedno- czy dwutablicowy oraz na okoliczność, czy na podstawie tego zgłoszenia wykonano nośnik zgodnie z treścią dokumentacji projektowej dołączonej do zgłoszenia robót budowlanych, gdyż okoliczności te są rozstrzygające aby można było ustalić, czy w przedmiotowej sprawie doszło do samowoli budowlanej. Ponadto, zarzucono naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 27 marca 2003 r. (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 poz. 778 ze zm.) przez uznanie, że nośnik reklamowy na dachu budynku przy [...] podlega rozbiórce w całości ze względu na to, że jego wielkość i lokalizacja na dachu budynku jest niezgodna z § 5 ust. 2 pkt 7 lit h uchwały Rady Miasta [...] nr [...] z [...] listopada 2010 r. - miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla rejonu [...], w sytuacji gdy zgodnie z ww. przepisem uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nawet jeśli zmienia przeznaczenie danego terenu, to nie wpływa na legalność dotychczasowego sposobu jego zagospodarowania, chyba że w planie tym uchwalono tymczasowy sposób zagospodarowania terenu, zatem ten miejscowy plan nie eliminował legalności nośnika reklamowego wzniesionego zgodnie z treścią zgłoszenia robót budowlanych w 2002 r. na dachu budynku przy [...] w [...], - § 5 ust. 2 pkt 7 lit. f, g i h w związku z § 2 ust. 1 pkt 11 i pkt 23 uchwały Rady Miasta [...] nr [...] z [...] listopada 2010 r. - miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla rejonu [...] przez ich niewłaściwą wykładnię i w konsekwencji jego bezpodstawne zastosowanie w niniejszej sprawie, tj. ustalenie, że przepisy te ustanawiają ograniczenia wielkościowe dla nośników reklamowych lokowanych na dachach budynków skutkujące nakazem rozbiórki nośnika reklamowego o większej powierzchni, podczas gdy przepisy te nie statuują zakazu wznoszenia nośników reklamowych na dachach budynków za wyjątkiem drobnych obiektów handlu i usług, do których zgodnie z zawartą w ww. przepisach definicją legalną budynek przy [...] nie należy, - art. 3 pkt 5 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 poz. 290 ze zm.) poprzez uznanie, że nośnik reklamowy funkcjonujący w danej lokalizacji od 14 lat nie stanowi obiektu tymczasowego ze względu na długi okres czasu, podczas gdy zawarta w ww. przepisie definicja obiektu tymczasowego nie zawiera takiego ograniczenia czasowego, - art. 51 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 poz. 290 ze zm.) poprzez nakazanie od razu rozbiórki całego nośnika reklamowego w sytuacji, gdy został on wybudowany na podstawie ważnego zgłoszenia robót budowlanych i w przypadku stwierdzenia ewentualnych odstępstw od projektu technicznego istniała możliwość nałożenia na stronę postępowania łagodniejszej sankcji w postaci obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia nośnika reklamowego do stanu zgodnego z prawem, tj. zgodnego z treścią pierwotnego zgłoszenia. W oparciu o przedstawione zarzuty skarżąca spółka wniosła o: uchylenie zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) p.p.s.a., rozważenie zastosowania przez Sąd z urzędu art. 135 p.p.s.a. i uchylenie również decyzji poprzedzającej zaskarżoną decyzję, tj. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z [...] września 2016 r. [...], znak [...], o rozbiórce, na podstawie art. 200 p.p.s.a. oraz zasądzenie na rzecz skarżącej od organu odwoławczego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zgłoszony w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji został odrębnie rozpoznany. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa. Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym orzeczeniu. Ocenia je jako prawidłowe, wyczerpujące. Przyjmuje za własne. Zarzuty skargi nie są uzasadnione. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo ocenił, że do wzniesienia nośnika reklamowego jako obiektu tymczasowego wystarczające było zgłoszenie robót budowlanych, jednak obiekt obecnie istniejący nie odpowiada zamierzeniu budowlanemu, które zostało zgłoszone. Bezsprzecznie nośnik reklamowy funkcjonuje na budynku od 14 lat, zatem nie można go określić mianem "tymczasowego", a obiekt właśnie o takim przeznaczeniu został zgłoszony. Ponadto, obecnie nośnik jest dwustronny co również nie odpowiada zgłoszeniu. Sąd podziela opinię Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego - obiekt nie może być zalegalizowany w trybie art. 51 ustawy Prawo budowlane. Jest niedopuszczalny w świetle § 5 ust. 2 pkt 7 lit. h miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla rejonu Parku [...] ( uchwała opisana szczegółowo powyżej). Wbrew zarzutom skargi w sprawie niniejszej nie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.- art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. Organy podjęły wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego, a także wyczerpująco zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy w sprawie. Szczególnego podkreślenia wymaga to, że przedmiotem zgłoszenia był obiekt tymczasowy, taki przymiot nie przysługuje zaś nośnikowi, który przez 14 lat pozostawał na budynku. Ustalenie, że doszło do zgłoszenia nośnika z jedną tablicą nie pochodziło, jak postrzega to skarżąca spółka, z potocznego określenia obiektu na etapie procedury zgłoszeniowej, a z określenia jakim posługiwał się sam inwestor. Wbrew zarzutom skargi stan dowodowy sprawy nie uzasadniał oceny, że nie można kontynuować postępowania z braku dowodów, jest ono bezprzedmiotowe i powinno zostać umorzone na podstawie art. 105 k.p.a. Spółka przedłożyła jako załącznik do skargi odnaleziony obecnie "Projekt techniczny tablicy reklamowej zlokalizowanej na dachu budynku usługowego - warsztatu przy [...] w [...] z sierpnia 2002 autorstwa inż. bud. B. K." dokument określa tablicę reklamową. Obecnie obiekt stanowią dwie tablice. W toku postępowania administracyjnego nie doszło też do naruszenia art. 11 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. - niewyjaśnienie przesłanek i nieustosunkowanie się do zarzutów odwołania. Organ pierwszej instancji ocenił, że obiekt wymagał pozwolenia na budowę zaś dokonane zostało zgłoszenie. Zrealizowanie obiektu niezgodnie ze zgłoszeniem uzasadnia wdrożenie trybu z art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane. Organ drugiej instancji ocenił, że dla wzniesienia nośnika reklamowego na budynku właściwy był i jest tryb zgłoszenia robót budowlanych, na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 6 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, ale także przyjął, że zastosowanie ma postępowanie legalizacyjne przewidziane w trybie art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane. Organy obu instancji prawidłowo zastosowały przepisy art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego. W świetle przedstawionej powyżej argumentacji nie jest uzasadniony także zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 138 § 2 k.p.a. Prawidłowo doszło do utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji jako odpowiadającej przepisom prawa. Wreszcie nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut naruszenia art. 35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez jego niezastosowanie. Organ drugiej instancji prawidłowo uznał, że nośnik reklamowy na budynku przy [...] nie może podlegać legalizacji ze względu na to, że jego wielkość i lokalizacja przekracza dopuszczalne parametry nośników reklamowych obowiązujące wg miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla rejonu [...] - § 5 ust. 2 pkt 7 lit h opisanej wyżej uchwały Rady Miasta [...]. Ma rację skarżąca spółka uchwalenie w 2010 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z ograniczeniami co do lokalizacji i wielkości na tym terenie nośników reklamowych nie eliminowało legalności większego nośnika reklamowego wzniesionego w 2002 r. niż dopuszczalny ww. planem. Spółka pomija jednak to, że nośnik w formie, która jest obecnie nie został zgłoszony tak co do jego gabarytów w zakresie ilości tablic jak i charakteru obiektu. Zgłoszony jako tymczasowy ten przymiot po 14 latach z pewnością utracił. Dla legalizacji przedmiotowego obiektu, stosować należało przepisy prawa miejscowego - miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, aktualnego w chwili orzekania przez organ (patrz uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 grudnia 2013 r. sygn. II OPS 2/13). Na tle oceny dopuszczalności obiektu z przepisami obowiązującego w dacie orzekania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie doszło też do naruszenia § 5 ust. 2 pkt 7 lit. f, g i h w związku z § 2 ust. 1 pkt 11 i pkt 23 ww. uchwały przez jego niewłaściwą wykładnię i w konsekwencji jego bezpodstawne zastosowanie w niniejszej sprawie. Oczywiście błędne jest twierdzenie spółki, że § 5 ust. 2 pkt 7 lit. f, g i h planu nie ustanawia zakazu lokowania nośników reklamowych na dachach obiektów budowlanych i tak usytuowany przedmiotowy nośnik, w odróżnieniu od inaczej położonych, nie może być postrzegany jako sprzeczny z tym przepisem. Kierując się powyższą argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji, w trybie art. 151 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 t.j.).