II OSK 3056/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 lipca 2018 r. sygn. akt IV SA/Po 1231/17 w sprawie ze skargi W. T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2017 r., nr [...] w przedmiocie zameldowania oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 4 lipca 2018 r. sygn. akt IV SA/Po 1231/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę W. T. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie zameldowania. Z uzasadnienia powyższego orzeczenia wynika, że za podstawę wyrokowania Sąd przyjął następujące ustalenia: Wnioskiem z dnia 8 sierpnia 2017 r. J.T. wystąpiła do Prezydenta Miasta [...] o zameldowanie jej wraz z małoletnią córką A. W. na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. [...]w [...], w którym zamieszkują od listopada 2015 r. Strona wskazała, że właścicielka mieszkania W. T. - matka wnioskodawczyni nie wyraża zgody na zameldowanie jej i córki A. W. Decyzją z dnia [...] września 2017 r. nr [...]Prezydent Miasta [...], na podstawie art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2017 r. poz. 657) zwanej dalej w skrócie "u.e.l.", zameldował J.T. i małoletnią A.W. na pobyt stały w wymienionym wyżej lokalu. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że z pisma z dnia 21 sierpnia 2017 r. oraz zeznań W.T. z dnia 4 września 2017 r. wynika, że jej córka i wnuczka zamieszkują w lokalu nr [...] przy ul. [...]w [...] od dnia 10 listopada 2015 r. Zajmują one jeden z dwóch pokoi w mieszkaniu, gdzie przechowują swoje rzeczy osobiste. Córka i wnuczka mają swobodny dostęp do mieszkania. Strona oświadczyła, że z uwagi na agresywne zachowanie córki skutkujące częstymi interwencjami Policji, zgadza się jedynie na zameldowanie wnuczki, ale nie córki. Wcześniejsza zgoda na zamieszkanie J. T. wynikała z faktu, że nie miała ona miejsca, w którym mogłaby zamieszkać wraz z dzieckiem. W dniu 4 września 2017 r. J. T. zeznała, podobnie jak matka wnioskodawczyni, że stale zamieszkuje wraz z córką w rozważanym mieszkaniu od dnia 10 listopada 2015 r. Lokal ten stanowi ich jedyne miejsce stałego pobytu i koncentrują tam swoje życie. W mieszkaniu tym wnioskodawczyni zajmuje wraz z córką jeden z pokoi, w którym przechowują rzeczy osobiste. J. T. posiada klucze do mieszkania i ma do niego swobodny dostęp. Wobec powyższych okoliczności organ pierwszej instancji uznał, że bezspornym zamieszkiwanie przez J. T. i A. W. w lokalu nr [...] przy ul. [...]w [...], co miało decydujące znaczenie dla zameldowania wymienionych osób pod wskazanym adresem. Brak zgody skarżącej nie podlegał natomiast uwzględnieniu. Na skutek odwołania W. T. od powyższej decyzji, Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] października 2017 r. w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, z późn. zm.) zwanej dalej K.p.a., w związku z art. 31 ust. 1 u.e.l., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W ocenie organu odwoławczego w sprawach o zameldowanie badaniu podlega jedynie to, czy wnioskodawca faktycznie przebywa w danym lokalu, nie zaś to, czy dysponuje tytułem prawnym do mieszkania. W niniejszej sprawie nie budziła wątpliwości okoliczność, że J. T. i jej córka mieszkają w przedmiotowym lokalu, w związku z czym organ pierwszej instancji zobowiązany był wydać decyzję o zameldowaniu wymienionych osób. Rozpatrując skargę Wi. T. na powyższe rozstrzygnięcie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w motywach wskazanego na wstępie wyroku podniósł, że zgromadzony materiał dowodowy okazał się wystarczający do uznania, że J. T. i A. W. spełniły wymogi określone w art. 25 ust. 1 u.e.l. i powinny być zameldowane w lokalu przy ul. [...]w [...]. W świetle zebranych dowodów wnioskodawczyni i jej córka nie były wcześniej zameldowane na pobyt stały lub czasowy na terenie kraju. Potwierdzają to notatki służbowe z dnia 10 sierpnia 2017 r. i 15 września 2017 r. (karty nr 19, 26-27 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że wymienione osoby faktycznie zamieszkują w lokalu należącym do skarżącej. J. T. i A.W. ześrodkowały swoje sprawy życiowej właśnie w tym miejscu, o czym świadczy w szczególności przechowywanie rzeczy osobistych. Wnioskodawczyni i jej córka mają swobodny dostęp do lokalu, co przemawia za stałością i trwałością pobytu w omawianym lokalu. Podkreślono, że wbrew argumentacji skarżącej brak tytułu prawnego do zamieszkiwania w danym miejscu nie jest przeszkodą do zameldowania danej osoby, jeżeli spełnia ona przesłanki z art. 25 ust. 1 u.e.l. Podobnie należy ocenić ewentualne niepartycypowanie w kosztach utrzymania mieszkania czy też trudności w osiągnięciu porozumienia. Kwestie te mogą być co najwyżej rozpatrywane na płaszczyźnie prawa cywilnego w ramach wzajemnych rozliczeń. Nie są jednak rozstrzygane w postępowaniu o zameldowanie. Za niewystarczające do uchylenia zaskarżonej decyzji Sąd uznał uchybienie art. 28 ust. 2 u.e.l. który stanowi, że obywatel polski dokonujący zameldowania na pobyt stały lub czasowy przedstawia potwierdzenie pobytu w lokalu, dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu na formularzu zgłoszenia pobytu stałego lub formularzu zgłoszenia pobytu czasowego oraz do wglądu dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu tego właściciela lub podmiotu. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie obejmuje w szczególności umowę z dnia 1 marca 2006 r. z której jednoznacznie wynika, że W. T. jest właścicielką mieszkania przy ul. [...]w [...]. Okoliczność ta nie była kwestionowana przez żadną ze stron postępowania. Tym samym Sąd uznał, że wymóg przedłożenia dokumentu potwierdzającego tytuł prawny właściciela lokalu, w którym ma być zameldowany wnioskodawca, został spełniony. Wbrew twierdzeniom skarżącej nie można było przyjąć, że w aktach sprawy nie znajduje się dokument potwierdzający pobyt córki i wnuczki w omawianym lokalu. Przeciwnie wielokrotnie w toku postępowania W. T. składała takie oświadczenia – odwołanie z dnia 27 września 2017 r., protokół przesłuchania z dnia 4 września 2017 r., oświadczenie z dnia 21 sierpnia 2017 r., skarga z dnia 22 listopada 2017 r. (karty nr 4-5 akt sądowych). Wprawdzie wspomniany dokument powinien być złożony przez wnioskodawczynię, czego J. T. nie uczyniła, jednak uchybienie to zdaniem Sądu nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, skoro z całokształtu materiału dowodowego wynika, że J. T. i A. W. zamieszkują w lokalu przy ul. [...]w [...]. Sąd zauważył, że wniosek J. T. wyraźnie wskazuje intencję wnioskodawczyni. Do akt złożono dwa formularze zgłoszenia pobytu stałego, wystawione na J. T. i A. W. w dniu 8 sierpnia 2018 r. Nie ulega wątpliwości, że powyższe formularze spełniają wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 września 2011 r. w sprawie określenia wzorów i sposobu wypełniania formularzy stosowanych przy wykonywaniu obowiązku meldunkowego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1852, z późn. zm.), a tym samym J. T. występowała o zameldowanie siebie i swojej córki w omawianym mieszkaniu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła W. T., zaskarżając go w całości i zarzucając Sądowi pierwszej instancji, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a", naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, tj. art. 25 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 1 w związku z art. 24 ust. 2 pkt 1 u.e.l. poprzez: a) jego błędną wykładnię i przyjęcie w ślad za organem zarówno pierwszej jak i drugiej instancji, że irrelewantne dla zameldowania osoby trzeciej w lokalu niestanowiącym jej własności jest brak zgody właściciela na jej zamieszkiwanie, podczas gdy powinna ona zostać wzięta pod uwagę dokonując wykładni przepisu odnoszącego się do warunków, jakie należy spełnić, by móc dokonać zameldowania; b) jego błędne zastosowanie poprzez niewłaściwą subsumpcję zaistniałego stanu faktycznego pod normę prawną, przejawiającą się w przyjęciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, w ślad za organem zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji, że nie stanowi przesłanki negatywnej zameldowania na pobyt stały brak zgody właściciela na zamieszkiwanie wnioskodawcy w należącym do niego lokalu, co doprowadziło do zameldowania J. T. i małoletniej A. W. mimo nieposiadania przez nie tytułu prawnego do przebywania w przedmiotowym lokalu; 2) przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 107 § 1 pkt 4 i 6 K.p.a. w związku z art. 6 K.p.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. polegające na wadliwym nieuchyleniu zaskarżonej decyzji w wyniku przyjęcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawidłowości i legalności działania organów administracji publicznej, pomimo błędnego wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia przez organ pierwszej instancji i przyjęcia prawidłowości wydania tej decyzji przez organ drugiej instancji, co w efekcie doprowadziło do sytuacji, gdy decyzja organu odwoławczego została wydana z rażącym naruszeniem prawa z uwagi na fakt, że organy obu instancji działały w powołaniu na odmienne podstawy prawne rozstrzygnięcia. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, a w konsekwencji uchylenie decyzji organu zarówno drugiej, jak i pierwszej instancji; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu; a także o zasądzenie dla pełnomocnika kosztów nieuiszczonej pomocy z urzędu świadczonej na rzecz skarżącej kasacyjnie według norm przypisanych, które to koszty nie zostały pokryte nawet w części. W odpowiedzi na skargę kasacyjną J. T. wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie na rzecz pełnomocnika kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, które to koszty nie zostały pokryte nawet w części. W piśmie z dnia 13 lutego 2019 r. W. T. podtrzymała swoje stanowisko w sprawie i odniosła się do argumentacji uczestniczki postępowania. Pismem z dnia 15 lutego 2019 r. J.T. ustosunkowała się do twierdzeń strony przeciwnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. W tej sprawie Sąd nie stwierdził wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając tę sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskiem. Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wynika z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Sprawa ta podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu skargi kasacyjnej nie zażądała stosownie do art. 182 2 P.p.s.a. przeprowadzenia rozprawy. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Niezasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 25 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 1 w związku z art. 24 ust. 2 pkt 1 u.e.l. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że irrelewantne dla zameldowania osoby trzeciej w lokalu niestanowiącym jej własności jest brak zgody właściciela na jej zamieszkiwanie, podczas gdy powinna ona zostać wzięta pod uwagę dokonując wykładni przepisu odnoszącego się do warunków, jakie należy spełnić, by móc dokonać zameldowania. Oceniając tak sformułowany zarzut należy wskazać na treść art. 25 ust. 1 u.e.l. zawierający definicję pobytu stałego, zgodnie z którą jest nim zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Nie jest uzasadnionym stanowisko strony skarżącej kasacyjnie, jakoby prawidłowa wykładnia tego przepisu powinna polegać na uwzględnieniu braku zgody właściciela lokalu na zamieszkiwanie danej osoby. Pod pojęciem pobytu stałego należy rozumieć stan faktyczny tj. miejsce, w którym dana osoba w sposób stały realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, takie jak w szczególności przebywanie, nocowanie, spożywanie posiłków, odpoczywanie wraz z uzewnętrznionym zamiarem polegającym na uczynieniu danego miejsca swoim centrum życia. Ww. definicja nie odnosi się do tytułu prawnego danej osoby uprawniające do pobytu w danej miejscowości pod danym adresem. Celem postępowania prowadzonego w sprawie zameldowania jest ustalenie, czy miejscem stanowiącym centrum życiowe osoby dokonującej zgłoszenia pobytu stałego jest mieszkanie (lokal mieszkalny) wskazany pod danym adresem zawartym w tym zgłoszeniu. Zgodnie z art. 28 ust. 4 u.e.l. zameldowanie na pobyt stały służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. Ewidencja ludności służy zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego (zob. wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. sygn. K 20/01, opubl. OTK-A 2002/3/34). Co istotne, art. 28 ust. 1 i 2 u.e.l. wyraźnie stwierdza, że obywatel polski dokonuje zameldowania na pobyt stały lub czasowy w formie pisemnej w organie gminy właściwym ze względu na położenie nieruchomości, w której zamieszkuje, przedstawiając do wglądu dowód osobisty lub paszport i zobowiązany jest do przedstawia potwierdzenia pobytu w lokalu, dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu wraz z przedłożeniem do wglądu dokumentu potwierdzającego tytuł prawny do lokalu tego właściciela lub podmiotu. Tym samym z ww. przepisu nie wynika, że to osoba składająca wniosek o zameldowanie ma wykazać swój tytuł prawny do przebywania w danym lokalu, ale to, że to właściciel lokalu ma potwierdzić fakt pobytu wnioskodawcy w danym lokalu. Jak zaś wynika z akt tej sprawy, skarżąca kasacyjnie kilkakrotnie potwierdzała fakt zamieszkiwania (pobytu) J. T. i A.W. w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] w [...]. To zaś, jak trafnie stwierdził Sąd pierwszej instancji, było wystarczającym do dokonania zameldowania. Stanowisko zawarte w skardze kasacyjnej strony skarżącej jest przy tym odmienne od wyrażanego w toku postępowania zarówno administracyjnego, jak i przed Sądem pierwszej instancji. Skarżąca kasacyjnie W. T. w trakcie dotychczasowego postępowania tak sądowego jak i administracyjnego potwierdzała nie tylko fakt zamieszkiwania J. T. z córką w mieszkaniu nr [...] przy ul. [...]w [...], ale i wyrażenia zgody na to zamieszkiwanie. Jedynie odmawiała chęci zameldowania J. T. godząc się na zameldowanie A. W.. Natomiast w skardze kasacyjnej podnosi skarżąca brak wyrażenia swojej zgody na zamieszkiwanie, mimo że dotychczas kwestia wyrażenia zgody na zamieszkanie nie była przez skarżącą kwestionowana. Ma to istotne znaczenie w zakresie kontroli sprawowanej przez naczelny Sąd Administracyjny w tej sprawie. Sąd pierwszej instancji obowiązany był dokonać oceny prawidłowości ustalenia przez organy administracji stanu faktycznego sprawy i stanu prawego na datę wydania decyzji przez Wojewodę Wielkopolskiego i kontrolując zaskarżony wyrok ocenia się stan sprawy na datę wydania zaskarżonej decyzji, a nie datę późniejszą. Tym samym późniejsza (a w istocie zawarta dopiero w skardze kasacyjnej) zmiana stanowiska skarżącej kasacyjnie, która przestała wyrażać zgodę na zamieszkiwanie J. T.i A.W. w przedmiotowym mieszkaniu nie może stanowić o błędnej wykładni art. 25 ust. 1 u.e.l. Trafnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organy administracji ustaliły ponad wszelką wątpliwość fakt zamieszkiwania J. T. i A. W. w mieszkaniu nr 10 przy ul. [...]w[...]z zamiarem stałego przebywania. Okoliczności tej nie kwestionowała sama skarżąca. Ponadto obowiązek sprawowania pieczy nad dzieckiem spoczywa na jego rodzicach, a tym samym zasadnie w tej sprawie organy uznały, że dodatkowo także z faktu złożenia oświadczenia przez W. T. co do tak zamieszkiwania jak i zameldowania A. W. w przedmiotowym mieszkaniu, również matka małoletniej powinna razem z nią przebywać. Niezasadny jest także zarzut dokonania przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni art. 24 ust. 2 pkt 1 u.e.l. zgodnie z którym obowiązek meldunkowy polega na zameldowaniu się w miejscu pobytu stałego lub czasowego. Trafnie Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skoro J. T. i jej córka A. W. mają miejsce pobytu stałego w mieszkaniu nr [...] przy ul. [...] w [...], to składając wniosek o dokonanie zameldowania wypełniły obowiązek meldunkowy. Także i ten przepis nie zakłada, aby obowiązek meldunkowy był uzależniony od innej przesłanki niż pobyt stały. Z kolei zgodnie z art. art. 31 ust. 1 u.e.l. organ wykonawczy gminy rozstrzyga w drodze decyzji administracyjnej o zameldowaniu, jeżeli dane zgłoszone do zameldowania budzą wątpliwości. Taka sytuacja miała miejsce w tej sprawie, a tym samym nie naruszono prawa wydając decyzję o zameldowaniu. Także i ww. przepis nie zawiera warunku lub przesłanki w postaci zgody właściciela nieruchomości na wydanie decyzji w przedmiocie zameldowania. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 25 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 1 w związku z art. 24 ust. 2 pkt 1 u.e.l. poprzez ich błędne zastosowanie polegającą na niewłaściwej subsumpcji zaistniałego stanu faktycznego pod normę prawną, przejawiającą się w przyjęciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że nie stanowi przesłanki negatywnej zameldowania na pobyt stały brak zgody właściciela na zamieszkiwanie wnioskodawcy w należącym do niego lokalu, co doprowadziło do zameldowania J. T. i małoletniej A. W. mimo nieposiadania przez nie tytułu prawnego do przebywania w przedmiotowym lokalu. Jak już zostało to wskazane, w toku postępowania administracyjnego właściciela mieszkania nr [...] przy ul. [...]w [...] kilkakrotnie potwierdzała fakt zamieszkiwania J. T. i A. W. w tym mieszkaniu. To zaś było stanowiło dodatkowy dowód potwierdzający fakt pobytu w tym lokalu i stanowiło jedną z przesłanek uzasadniających zameldowanie tych osób pod ww. adresem. Jeżeli skarżąca W. T. uważa, że J. T. i A. W. nie mają prawa do przebywania w mieszkaniu nr [...] przy ul. [...]w [...] to pozostaje droga sądowa do ochrony jej prawa. Samo zameldowanie nie stanowi żadnego prawa do przebywania w danym lokalu. Wbrew skarżącej kasacyjnie właściciel nieruchomości nie składa oświadczenia wyrażającego zgodę na zameldowanie, bo to stanowi czynność rejestracyjną uzależnioną o pobytu pod danym adresem wraz z zamiarem takiego pobytu. Skoro organy administracyjne trafnie ustaliły fakt pobytu J. T. z córką A. W. w mieszkaniu nr [...] przy ul. [...]w [...] i fakt zamieszkiwania pod tym adresem potwierdzała sama skarżąca, to tak ustalony stan faktyczny został prawidłowo uwzględniony jako spełniający hipotezę normy prawnej wynikającej z art. 25 ust. 1 i art. 24 ust. 2 pkt 1 u.e.l. Te bowiem okoliczności uzasadniały dokonanie zameldowania. Nie mogą odnieść zamierzonego skutku także zarzuty strony skarżącej kasacyjnie dotyczące naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przepisów postępowania w zakresie mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 107 § 1 pkt 4 i 6 K.p.a. w związku z art. 6 K.p.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji zawierającej błędne wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia na skutek uznania przez Sąd pierwszej instancji prawidłowości i legalności działania organów administracji publicznej, co miałoby skutkować uznaniem, że decyzja organu odwoławczego została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Zaskarżona decyzja organu odwoławczego została prawidłowo wydana na podstawie art. 31 ust. 1 u.e.l. a w uzasadnieniu tej decyzji wskazano na art. 24, art. 25, art. 27 i art. 28 u.e.l. jako przepisy prawa, które powinny być zastosowane w tej sprawie. Trafnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w decyzja Wojewody Wielkopolskiego nie narusza prawa. Co do decyzji organu pierwszej instancji, to rzeczywiście Prezydent Miasta [...] jako podstawę rozstrzygnięcia błędnie wskazał art. 35 u.e.l., ale w uzasadnieniu tej decyzji dokonano prawidłowej wykładni i zastosowania art. 31 ust. 1 w związku z art. 24, art. 25, art. 27 i art. 28 u.e.l. Tym samym nie jest zasadnym zarzut naruszenia art. 6 K.p.a. oraz art. 156 p 1 pkt 2 K.p.a. Uchybienie organu pierwszej instancji ma charakter oczywistej pomyłki i nie stanowi naruszenia zasady praworządności, a tym bardziej nie jest to rażące naruszenie prawa. W obu decyzjach wydanych w sprawie zawarte zostały prawidłowe uzasadnienia faktyczne i prawne, co czyni niezasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 107 § 1 pkt 6 K.p.a. Natomiast zgodnie z art. 107 § 1 pkt 4 K.p.a. decyzja powinna zawierać powołanie podstawy prawnej i w tym zakresie formalnie wskazana podstawa prawna przez organ pierwszej instancji nie jest prawidłowa, tym niemniej tenże organ w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał na prawidłowe przepisy prawa mające w tej sprawie zastosowanie. Nie budzi zaś żadnych wątpliwości, ze zaskarżona do Sądu pierwszej instancji decyzja Wojewody Wielkopolskiego zawierała prawidłowo wskazaną podstawę prawną. Rekapitulując dotychczasowe rozważania należy stwierdzić, że skoro zarzuty zawarte w skardze kasacyjne nie okazały się trafne, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu, to stosowanie do art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji i oddalił skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekał w przedmiocie wniosków zawartych w skardze kasacyjnej oraz w odpowiedzi na skargę kasacyjną dotyczących zwrotu kosztów pomocy prawnej, gdyż wynagrodzenie dla pełnomocników ustanowionych z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa w oparciu o art. 250 P.p.s.a. przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 258-261 P.p.s.a.