II OSK 1217/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz Sędzia del. WSA Tamara Dziełakowska po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2018 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. G. – H. im. [...] w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1093/16 w sprawie ze skargi A. G. – H. im. [...] w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2016 r., znak [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 6 grudnia 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 1093/16 po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G. – H. im. [...] w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2016 r., znak [...]w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, oddalił skargę. Wyrok zapadł w następującym stanie sprawy: Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] 2016 r nr [...] stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez A. G. – H. im. [...] w K. od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] 2016 r. nr: [...] dotyczącej ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego "Rozbudowa ulicy T. w K. na działkach nr [...][...], obr. [...] K.". Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku uznał, że decyzja będąca przedmiotem odwołania została odebrana w siedzibie A. G. – H. w K. w sekretariacie Uczelni w dniu 5 kwietnia 2016 r. Na dowodzie doręczenia podpisany jest pracownik sekretariatu głównego strony skarżącej, obok pieczęci sekretariatu. Dowód doręczenia opatrzony jest adnotacją i podpisem doręczyciela, stwierdza, że pismo doręczono adresatowi. Pismo adresowane było do strony skarżącej A. G. – H. w K. reprezentowanej przez pełnomocnika pracownika uczelni P. B. i prawidłowo skierowane na adres siedziby osoby prawnej wskazany na udzielonym w dniu 15 grudnia 2015 r pełnomocnictwie, jako właściwy do dokonywania doręczeń. Uczestnikiem postępowania administracyjnego była bowiem osoba prawna – A. G. – H. w K., a nie P. B. - osoba fizyczna. W kwestii doręczeń miał zatem zastosowanie art. 45 Kodeksu postępowania administracyjnego, a nie art. 42 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Z dniem 5 kwietnia 2016 r. nastąpiło skuteczne doręczenie stronie skarżącej decyzji i od tej daty należy liczyć wszelkie terminy do wnoszenia środków odwoławczych, bądź innych związanych z postępowaniem administracyjnym. Strona skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika powinna w prawidłowy sposób zadbać o własne interesy i zapewnić należyte funkcjonowanie pod adresem wskazanym - jako właściwy do dokonywania doręczeń. Wskazany adres jest jednocześnie głównym adresem siedziby strony skarżącej. Doręczenia dokonano w siedzibie osoby prawnej do rąk pracownika upoważnionego do odbioru pism. Zdaniem Sądu I instancji wniosek o uzupełnienie decyzji został złożony po terminie, bowiem przesyłkę z wnioskiem nadano w placówce pocztowej dnia 20 kwietnia 2016 r., a decyzję odebrano w dniu 5 kwietnia 2016 r. Termin do złożenia wniosku o uzupełnienie lub sprostowanie decyzji upłynął z dniem 19 kwietnia 2016 r. Złożenie przez skarżącą wniosku jeden dzień po upływie terminu 14 dniowego oznaczało, że organ I instancji zobligowany był wydać postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji. Z tego względu przesunięcie rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia odwołania od dnia doręczenia postanowienia o uzupełnieniu lub odmowie uzupełnienia decyzji nie miało miejsca. W tej sytuacji nie uległ zmianie przewidziany w art. 129 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego termin 14 dni do wniesienia odwołania od tej decyzji, liczony od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia, co doprowadziło do wydania postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że doręczenia decyzji dokonano skutecznie, bowiem - jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Pracownik Sekretariatu skarżącej czynny w jej głównej siedzibie i uprawniony do odbioru pism odebrał przesyłkę kierowaną do innego pracownika skarżącej – P. B., na wskazany przez niego w sprawie administracyjnej prawidłowy adres siedziby reprezentowanej przez niego osoby prawnej, wynikający ze złożonego pełnomocnictwa. W tej sytuacji to na osobie prawnej spoczywa obowiązek takiego zorganizowania pracy w jej siedzibie, by kierowana do niej za pośrednictwem jej pełnomocnika korespondencja została właściwie zakwalifikowana i aby zapoznała się z nią wyznaczona osoba. Inne doręczenia w trakcie trwania postępowania administracyjnego dokonywane w ten sam sposób (k. 361, 383, 410, 473, akt adm.) nie były w żaden sposób kwestionowane przez stronę skarżącą. Z tym względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. A. G. – H. im. [...] w K. wniosła skargę kasacyjną zaskarżając wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: I. naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1. art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 45 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 42 § 1 i art. 40 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez oddalenie skargi będące następstwem przyjęcia, iż w okolicznościach sprawy - w kwestii doręczeń - miał zastosowanie przepis art. 45 Kodeksu postępowania administracyjnego, w sytuacji, gdy doręczenie kwestionowanej decyzji winno nastąpić zgodnie z art. 40 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego do rąk pełnomocnika skarżącej będącej osobą prawną, nie zaś do rąk pracownika upoważnionego do obioru pism w siedzibie jednostki organizacyjnej, bez względu na okoliczność, iż ów pełnomocnik pozostawał pracownikiem skarżącej; 2. art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7, 8, 9, 77, 80, i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez oddalenie skargi przy jednoczesnym braku odniesienia się przez Sąd I instancji (w treści uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia) do zarzutów skarżącej sprowadzających się do naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. art. 111 § 2 w zw. z art. 111 § 1b Kodeksu postępowania administracyjnego. 3. art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7, 8, 9, 77, 80 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez oddalenie skargi będące następstwem błędnego przyjęcia, iż znajdujące się w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru zawiera wynikające z ustawy dane wskazujące, iż doręczenie było prawidłowe i skuteczne, w tym podpis osoby odbierającej pismo, w sytuacji, gdy ze zwrotnego potwierdzenia odbioru nie wynika w żadnej mierze, że pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. odebrała osoba, o jakiej mowa w treści art. 45 Kodeksu postępowania administracyjnego. Na tych podstawach wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sadowi I instancji do ponownego rozpoznania. Ponadto wniosła o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca kasacyjnie oświadczyła, że wnosi o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z dnia 2017 r., poz. 1369 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zarzut naruszenia art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 45, art. 42 § 1, art. 40 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego nie jest zasadny. Zgodnie z art. 45 Kodeksu postępowania administracyjnego jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Jeżeli jednostka organizacyjna ustanowiła pełnomocnika, pismo doręcza się pełnomocnikowi. Pismo doręcza się pełnomocnikowi na adres wskazany w pełnomocnictwie. Na pełnomocniku ciąży obowiązek szczególnej dbałości o udzielenie informacji o adresie do doręczeń, o każdej zmianie adresu do doręczeń (art. 41 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego). Zgodnie z art. 41 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, w razie zaniechania obowiązku określonego w § 1 doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny. Nie ma podstaw prawnych do stosowania art. 42 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w oparciu o argumentację, że pełnomocnik jest osobą fizyczną. Adres wskazany w pełnomocnictwie wiąże i nie można wyprowadzać innych zasad co do miejsca doręczeń. W pełnomocnictwie udzielonym w imieniu A. G. – H. im. [...] w K. dla pracownika uczelni P. B., wskazano adres: al. [...] , [...] . Na ten adres doręczono decyzję w dniu 5 kwietnia 2016 r. co potwierdza odbiór, dołączony do akt sprawy. W tym stanie rzeczy skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.