II SA/Rz 1279/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski Sędziowie WSA Ewa Partyka /spr./ WSA Krystyna Józefczyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 16 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi M. J. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą A. z siedzibą w [...] na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych -skargę oddala- Przedmiotem skargi M.J. prowadzącej działalność pod firmą [...] jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej określanego jako: "WINB") z dnia [...] października 2017 r. nr [...] uchylające postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej określanego jako: "PINB") z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku nałożonego tym postanowieniem i wyznaczające nowy termin jego wykonania – do dnia 31 grudnia 2017 r., w pozostałej zaś części utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie. W podstawie prawnej podano art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 – zwanej dalej: "K.p.a.") oraz art. 48 ust. 2 i 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 290 z późn. zm. – dalej zwanej "P.b."). Kwestionowane postanowienie wydano w następujących okolicznościach; Pismem z dnia 12 lutego 2016 r. Gmina Miejska [...] poinformowała PINB o stwierdzeniu wykonania sieci teletechnicznej napowietrznej na słupach betonowych na działkach o nr ewid. 161, 290, 291/1, 291/2, 291/5 (obręb [...]) stanowiących pasy drogowe dróg gminnych – ul. [...],[...],[...], zarządzanych przez Prezydenta Miasta [...] nadmieniając, że w sprawie tej nie wydano jeszcze decyzji o lokalizacji przedmiotowej sieci w pasie drogowym. W wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu 28 kwietnia 2016 r. organ wszczął postępowanie administracyjne, a następnie decyzją z dnia [...] września 2016 r. PINB nakazał M.J. [...], rozbiórkę na własny koszt w/w obiektu. Na skutek odwołania skarżącej decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wskazując iż organ I instancji miał obowiązek w pierwszej kolejności rozważyć możliwość legalizacji rzeczonej inwestycji. Postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r. nr [...], PINB na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 oraz art. 52 P.b. wstrzymał roboty budowlane przy w/w samowoli budowlanej oraz zobowiązał M.J. [...] do przedłożenia w terminie 6 miesięcy od dnia doręczenia postanowienia następujących dokumentów: 1. zaświadczenia Prezydenta Miasta o zgodności wykonanej budowy sieci teletechnicznej z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, 2. czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z uzgodnieniami, opiniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, wykonanej przez uprawnionego projektanta wpisanego na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, sprawdzonego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego, 3. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ poinformował, że w przypadku niespełnienia w terminie nałożonych obowiązków zostanie nakazana rozbiórka obiektu, natomiast przedłożenie wskazanych dokumentów potraktowane zostanie jako wniosek o zatwierdzenie projektu i pozwolenie na wznowienie robót, o ile budowa nie została zakończona, zaś następnie organ nałoży na inwestora opłatę legalizacyjną. Wskazał również, że budowa w/w sieci zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 P.b. wymagała zgłoszenia właściwemu organowi, dlatego postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] odmówił umorzenia postępowania w sprawie legalności tego obiektu, o które wniosła skarżąca w piśmie z dnia 11 lipca 2016 r. M.J. wniosła zażalenie na postanowienie z dnia [...] marca 2017 r., domagając się jego uchylenia w całości oraz umorzenia postępowania. Zarzuciła organowi naruszenie przepisu art. 30 P.b. poprzez uznanie, że w/w przedsięwzięcie wymagało zgłoszenia, w związku z czym organ postanowił o wstrzymaniu robót budowlanych przy sieci teletechnicznej i zobowiązał skarżącą do przedłożenia przedmiocie wydania pozwolenia na wznowienie przedmiotowych robót budowlanych. Skarżąca podniosła, że budowany obiekt jest telekomunikacyjną linią kablową, w przypadku której nie jest wymagane ani pozwolenie na budowę, ani zgłoszenie, zatem nie jest on objęty przepisami o samowoli budowlanej. Wskazała, że przepisy w tej materii nowelizacją z 2015 r. celowo wprowadziły rozróżnienie na sieć i linię kablową, by uprościć procedurę, nie zaś ją komplikować. Postanowieniem z dnia [...] października 2017 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił postanowienie organu I instancji w części dotyczącej terminu wykonania nałożonego w/w postanowieniem obowiązku i wyznaczył nowy termin jego wykonania do dnia 31 grudnia 2017 r., w pozostałej zaś części utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Organ II instancji podzielił argumentację zawartą w postanowieniu PINB stwierdzając, że w sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego bądź do naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wyjaśnił nadto, że inwestor wykonał elementy konstrukcyjne nośne i linię teletechniczną podwieszaną, która jako całość tworzy obiekt tj. sieć teletechniczną napowietrzną, zaś jej budowa wymagała zgłoszenia właściwemu organowi, wobec czego zarzut odwołującej się ocenił jako bezzasadny. Z powyższym postanowieniem nie zgodziła się skarżąca. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniosła o uchylenie postanowień organów obu instancji, bądź ewentualne uchylenie postanowienia organu II instancji i umorzenie postępowania, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania tj. art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 K.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie oraz art. 8 K.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń strony oraz nieuwzględnienia zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, a także przepisów prawa materialnego tj. art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 19a ustawy Prawo budowalne poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że inwestycja realizowana przez skarżącą stanowi sieć telekomunikacyjną, której budowa wymaga zgłoszenia właściwemu organowi, podczas gdy inwestycja ta stanowi telekomunikacyjną linię kablową i nie wymaga zgłoszenia budowy odpowiedniemu organowi oraz art. 48 ust. 2 w zw. z art. 48 ust. 3 P.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wstrzymanie robót budowlanych prowadzonych przez skarżącą oraz wyznaczenie terminu na dostarczenie wskazanych dokumentów, podczas gdy przepisy te nie mają zastosowania w przypadku, gdy budowa nie podlega obowiązkowi zgłoszenia właściwemu organowi. Na poparcie swoich twierdzeń skarżąca przytoczyła definicje linii kablowej miejscowej, sieci kablowej miejscowej oraz sieci telekomunikacyjnej, w świetle których wywiodła, że sieć jest pojęciem szerszym niż linia kablowa – może składać się z kilku elementów, oprócz okablowania, jak systemy transmisyjne czy urządzenia przekierowujące, a także inne zasoby w zależności od rodzaju i zastosowania sieci. Podniosła, że na sieć należy przede wszystkim patrzeć w znaczeniu fizycznym jako zbiór elementów tworzących pewną całość, które dopiero tworzą sieć. W nawiązaniu do powyższego wskazała, że istotnym jest zatem rozdzielenie poszczególnych składowych sieci, które pojedynczo mogą być zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Zdaniem skarżącej taka sytuacja ma miejsce na gruncie niniejszej sprawy – wybudowana linia kablowa na podbudowie słupowej poprzez przyłączenie jej do sieci zewnętrznej zaczyna na skutek tego niejako tworzyć sieć, ale sama budowa linii kablowej zwolniona jest z obowiązku zgłoszenia. O sieci zaś można mówić dopiero po jej odpowiednim przyłączeniu do pozostałej infrastruktury. Podkreśliła również, że aktualne przepisy wprowadzają jasne rozróżnienie pomiędzy siecią telekomunikacyjną a linią kablową i przyłączem do sieci. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zajęte w kwestionowanym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 – określanej dalej jako P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, albo zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Po rozpatrzeniu sprawy w powyższych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 P.p.s.a. Przedmiotem kontroli Sądu są postanowienia wydane przez organy nadzoru budowlanego na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 pkt 1 P.b., przy czym WINB zreformował postanowienie I instancji jedynie w zakresie terminu wyznaczonego inwestorcowi na przedłożenie wskazanych w jego treści dokumentów niezbędnych do legalizacji sieci teletechnicznej napowietrznej na słupach betonowych na działkach nr ewid. 161, 290, 291/1, 291/2 i 291/5 w obrębie [...] w [...], stanowiących pasy drogowe dróg gminnych – ul. [...],[...] i [...]. Kwestią sporną między stronami jest czy na wykonanie w pasie drogowym robót polegających na posadowieniu 31 betonowych słupów i umocowanie na nich kabla wymagane było zgłoszenie czy też nie. Zdaniem skarżącej wykonane roboty to telekomunikacyjna linia kablowa ujęta w pkt 20a przepisu art. 29 ust. 1 P.b., na wykonanie której nie było potrzebne zgłoszenie. W ocenie zaś organów to sieć telekomunikacyjna, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 19a lit. e P.b., której wykonanie powinno zostać poprzedzone zgłoszeniem zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 P.b. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że wykonane przez skarżącą roboty budowlane doprowadziły do powstania obiektu telekomunikacyjnego a przynajmniej jego części. Zgodnie z § 3 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. (Dz.U. z 2005 r., Nr 219, poz. 1864 z późn. zm., zwanego dalej Rozporządzeniem) linia kablowa to wyłącznie ciąg połączonych kabli. Stosownie zaś do pkt 7 tego przepisu linia kablowa nadziemna to linia kablowa (opisana w pkt 6) umieszczona na podbudowie nadziemnej. Z § 4 Rozporządzenia wynika, że linie kablowe powinny być umieszczane w kanalizacji kablowej, z zastrzeżeniem § 5 ust. 1 i § 6. W § 5 ust. 1 dopuszczono budowę linii kablowych podziemnych, przy czym głębokość podstawowa ułożenia kabla z ziemi powinna być nie mniejsza niż 0,7 m, a w połowie głębokości ułożenia kabla powinna być umieszczona taśma ostrzegawcza. Przepis § 6 – stanowiącego drugi wyjątek od zasady sformułowanej w § 4 brzmi następująco: "1. Kanalizacja kablowa może być sytuowana w pasie drogowym z wykorzystaniem drogowych obiektów inżynierskich. 2. W przypadku uzyskania zezwolenia właściwego zarządcy drogi na usytuowanie kanalizacji kablowej w pasie drogowym z wykorzystaniem drogowych obiektów inżynierskich bądź w innym dostępnym dla kanalizacji kablowej terenie należy kanalizację tak usytuować, aby liczba zbliżeń i skrzyżowań kanalizacji kablowej z innymi obiektami budowlanymi lub śródlądowymi wodami powierzchniowymi była jak najmniejsza. 3. Warunki techniczne i usytuowana, jakim powinna odpowiadać kanalizacja kablowa i linie kablowe podziemne w przypadkach współwykorzystania innych obiektów budowlanych oraz zbliżeń telekomunikacyjnego obiektu budowlanego do innych obiektów budowlanych, w tym skrzyżowań z innymi obiektami budowlanymi i śródlądowymi wodami powierzchniowymi, zwanym dalej "zbliżeniem do innego obiektu budowlanego", określa załącznik nr 1 do rozporządzenia. 4. Warunkiem technicznym usytuowań, o których mowa w ust. 3, jest zachowanie właściwości konstrukcyjnych i użytkowych innych obiektów budowlanych. 5. Rury i osprzęt rur kanalizacji kablowej powinien odznaczać się odpornością na ściskanie o wartości minimalnej wyrażonej w niutonach: 1) 250 - dla rur układanych w innych rurach lub wewnątrz budynków, 2) 450 - dla rur układanych w ziemi, 3) 600 - dla rur układanych na odcinkach zbliżeń (rury zbliżeniowe), 4) 750 - dla rur układanych na odcinkach skrzyżowań (rury przepustowe) - wyznaczonych w próbie odporności na ściskanie, o której mowa w pkt 10.2 normy PN-EN 50086-12001 "Systemy rur instalacyjnych do prowadzenia przewodów. Część 1: Wymagania ogólne". 6. Zwieńczenia studni kablowych oraz zasobników kablowych przykrytych warstwą ziemi o grubości 0,7 m powinny odznaczać się odpornością na nacisk z góry o wartości minimalnej wyrażonej w kiloniutonach: 1) 15 - dla powierzchni przeznaczonych wyłącznie dla pieszych i rowerzystów, 2) 125 - dla dróg i obszarów dla pieszych, powierzchni równorzędnych, parkingów lub terenów parkowania samochodów osobowych, 3) 250 - dla zwieńczeń usytuowanych przy krawężnikach w obszarze, który mierzony od ściany krawężnika może sięgać w tor ruchu maksimum 0,5 m i w drogę dla pieszych 0,2 m, 4) 400 - dla jezdni i dróg (również ciągów pieszo-jezdnych), utwardzonych poboczy oraz obszarów parkingowych dla wszelkich rodzajów pojazdów drogowych - wyznaczonych w próbie obciążenia zgodnie z pkt 8.1-3 normy PN-EN 124:2000 "Zwieńczenia wpustów i studzienek kanalizacyjnych do nawierzchni dla ruchu pieszego i kołowego. Zasady konstrukcji, badania typu, znakowanie, kontrola jakości". 7. Zwieńczenia studni, o których mowa w ust. 6, powinny posiadać otwór do kontroli ewentualnej obecności w studni gazu palnego". W § 5 ust. 2 Rozporządzenia dopuszczono z kolei możliwość budowy linii kablowych nadziemnych na istniejącej podbudowie telekomunikacyjnej, elektroenergetycznej lub trakcyjnej. W § 5 ust. 3 przewidziano, że w przypadku rozbudowy linii kablowych nadziemnych oraz budowy przyłączy telekomunikacyjnych do budynków na terenach skalistych, terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz terenach zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych, dopuszcza się budowę telekomunikacyjnych linii nadziemnych. W ust. 4 dopuszczono zaś umieszczenie linii kablowej na lub w dnie morskim na obszarach morskich. Analiza przytoczonych i pozostałych przepisów Rozporządzenia prowadzi do wniosku, że w aktualnym stanie prawnym budowa linii kablowych nadziemnych jako wyjątek od zasad ogólnych określonych w § 4 możliwa jest jedynie na istniejącej podbudowie, albo na określonych w § 5 ust. 3 terenach. Skarżąca zaś nie zrealizowała jedynie linii kablowej, gdyż oprócz niej wykonanych zostało jeszcze 31 betonowych słupów i do tego w pasie drogowym gminnych dróg publicznych. Wykonała więc co prawda linię kablową, która nie podlegałaby zgłoszeniu (gdyby umieszczono ją w kanalizacji kablowej lub na istniejącej już wcześniej legalnie podbudowie), ale w ramach robót wykonała także podbudowę, na której ta linia kablowa nadziemna została umieszczona. Skarżąca odwołuje się do legalnej definicji sieci telekomunikacyjnej zawartej w art. 2 pkt 35 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1907 z późn. zm.), zgodnie z którą pojęcie to oznacza systemy transmisyjne oraz urządzenia komutacyjne lub przekierowujące, a także inne zasoby, w tym nieaktywne elementy sieci, które umożliwiają nadawanie, odbiór lub transmisję sygnałów za pomocą przewodów, fal radiowych, optycznych lub innych środków wykorzystujących energię elektromagnetyczną, niezależnie od ich rodzaju. Trudno nie zauważyć, że zgodnie z tą definicją w skład sieci wchodzą także "inne zasoby, w tym nieaktywne elementy sieci ", a więc jej nieaktywne części, które są wykorzystywane do przekazywania sygnałów, chociaż niekoniecznie bezpośrednio czyli aktywnie. Betonowe słupy są więc elementem sieci i jako takie podlegają obowiązkowi zgłoszenia. Tak jak – co do zasady – nie można bowiem wybudować części budynku bez uprzedniego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, tak też nie można wybudować poszczególnych elementów sieci etapami i twierdzić, że na każdy z osobna element nie jest wymagane zgłoszenie. Co prawda na realizację samej linii kablowej rzeczywiście nie jest ono wymagane, ale linia kablowa to zgodnie z definicją tylko ciąg połączonych kabli. Betonowe słupy stanowiące "podbudowę nadziemną" to już elementy sieci (obiekt liniowy), a na jej wykonanie niezbędne jest zgłoszenie stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 1 P.b., jako że takie elementy wchodzą w skład sieci. Oczywiste jest przy tym, że same kable i słupy bez podłączenia ich do innych elementów nie będą w stanie samodzielnie umożliwiać "nadawania, odbioru lub transmisji sygnałów" tak jak budynek bez stropów i dachu (a więc na pewnym etapie budowy) nie może jeszcze pełnić roli budynku. Tak więc w ocenie Sądu, nawet jeżeli realizuje się tylko elementy obiektu podlegającego jako całość reżimowi zgłoszenia, które to elementy inaczej niż np. linia kablowa nie zostały zwolnione z obowiązku zgłoszenia, to należało zgłosić zamiar ich wykonania. Przypomnieć w tym miejscu należy, że zasadą w ustawie Prawo budowlane jest wynikający z art. 28 ust. 1 P.b. obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Ustawodawca zwolnił niektóre z robót z tego obowiązku, ale część z tych "zwolnionych" podlega obowiązkowi zgłoszenia. Wśród nich jest wykonywanie sieci telekomunikacyjnych, a więc i teletechnicznych. Zasadnie więc organy uznały, że w okolicznościach sprawy konieczne było wydanie postanowienia opartego na art. 48 ust. 2 i 3 P.b. skoro skarżąca przed wykonywaniem robót nie dokonała zgłoszenia wymaganego art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 19a lit. e P.b. Stosownie do art. 48 1. Organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Zgodnie z ust. 2. jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Według ust. 3. Tego przepisu w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. Dokumenty, do których przedłożenia została skarżąca zobowiązana określono zgodnie z w/w przepisami zaś wyznaczony termin, biorąc jeszcze pod uwagę jego korzystną dla skarżącej zmianę w II instancji, w ocenie Sądu był jak najbardziej realny do wykonania nałożonych obowiązków. Analiza przepisów Prawa budowlanego prowadzi do konstatacji, że zgłoszeniem objęto powstanie nowych obiektów liniowych, takich jak np. kanalizacja kablowa czy sieci, w tym telekomunikacyjne. Po analizie akt sprawy i prawidłowo ustalonych przez organ okoliczności faktycznych Sąd nie dopatrzył się także zarzucanych w skardze naruszeń prawa procesowego. Wykonane przez skarżącą roboty wykraczają poza realizację zdefiniowanej w Rozporządzeniu linii kablowej jako elementu sieci, co do której rzeczywiście nie ma obowiązku zgłoszenia. Wykonane roboty w postaci podbudowy nadziemnej jako elementu sieci, który nie został zwolniony z obowiązku zgłoszenia co do zasady można zalegalizować w trybie art. 48 P.b. Mając na uwadze powyższe skargę należało oddalić jako bezzasadną na podstawie art. 151 P.p.s.a.