II SA/Ol 922/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Marta Kudła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie warunków pełnienia służby uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. Decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, k.p.a.) w związku z art. 169 ust. 4 i ust. 6 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1948 ze zm.) zwanej dalej ustawa wprowadzającą, po rozpoznaniu wniosku funkcjonariusza J. S. z dnia 12 czerwca 2017 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, tj. ponowne rozpatrzenie treści złożonej propozycji pełnienia służby w zakresie wysokości uposażenia z dnia "[...]", Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zakwestionowana decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Administracji Skarbowej złożył funkcjonariuszowi J. S., zgodnie z art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej, pisemną propozycję określającą nowe warunki pełnienia służby. Oświadczenie o przyjęciu propozycji służby w Izbie Administracji Skarbowej funkcjonariusz złożył w dniu 5 czerwca 2017 r. W dniu 13 czerwca 2017 r. do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej wpłynął wniosek funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej J. S. z dnia 12 czerwca 2017 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wnioskodawca zaskarżonej decyzji zarzucił ustalenie w niewłaściwej wysokości proponowanego uposażenia zasadniczego, tj. jego obniżenie. Z uwagi na powyższe wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy, czyli ponowne rozpatrzenie treści złożonej propozycji w zakresie dotyczącym uposażenia zasadniczego. W uzasadnieniu decyzji z dnia "[..]" Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, przytaczając treść art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej podniósł, że pracodawca mając wyłączne prawo kształtowania stosunku służbowego złożył funkcjonariuszowi J. S. pisemną propozycję z dnia "[...]" określającą nowe warunki pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej w Izbie Administracji Skarbowej uwzględniającą posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania. Nowe warunki pełnienia służby zgodnie z przedłożoną propozycją z dnia "[..]" przedstawiają się następująco: 1) Rodzaj służby - służba stała; 2) Stopień służbowy - komisarz; 3) Stanowisko służbowe - młodszy ekspert Służby Celno-Skarbowej, zaliczane do kategorii eksperckich stanowisk służbowych funkcjonariuszy; 4) Jednostka organizacyjna KAS; 5) Komórka organizacyjna - Pierwszy Referat Realizacji; 6) Miejsce pełnienia służby – "[...]"; 7) Uposażenie: - uposażenie zasadnicze według mnożnika 2,211 kwoty bazowej ustalonej w ustawie budżetowej, - dodatek za stopień służbowy według mnożnika 0,598 kwoty bazowej ustalonej w ustawie budżetowej, - dodatek za wieloletnią służbę w wysokości wynoszącej po dwóch latach służby 2% miesięcznego uposażenia zasadniczego; dodatek ten wzrasta o 1 % za każdy następny rok służby aż do osiągnięcia 20% uposażenia zasadniczego po 20 latach służby, oraz o 0,5% za każdy następny rok służby - łącznie do wysokości 25% po 30 latach służby. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej poinformował, że zaproponowane warunki służby, po ich przyjęciu będą obowiązywać od dnia 1 czerwca 2017 r. Jednocześnie przedkładając ww. propozycję służby funkcjonariuszowi organ wziął pod uwagę także rodzaj wykonywanych zadań służbowych oraz okoliczność, że zakres wykonywanych na zajmowanym stanowisku zadań służbowych znalazł się w katalogu zadań, za które przysługuje dodatek kontrolerski. Odnosząc się do podniesionego przez stronę argumentu obniżenia uposażenia zasadniczego organ wyjaśnił, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej jest zobligowany do zapewnienia właściwej obsady kadrowej zarówno pod względem liczby pracowników i funkcjonariuszy, jak i doboru pracowników i funkcjonariuszy pod względem realizacji zadań zgodnie z kwalifikacjami i przebiegiem dotychczasowej pracy i służby oraz zadaniami ustawowymi jakie zostały nałożone na jednostkę z uwzględnieniem limitu etatów funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej i środków finansowych przeznaczonych na ich uposażenia. Stąd też propozycja zawierająca warunki pełnienia służby została przedstawiona funkcjonariuszowi jako dotychczasowemu funkcjonariuszowi Izby Celnej w związku z reorganizacją administracji skarbowej oraz Służby Celnej i powstaniem nowej instytucji - Krajowej Administracji Skarbowej z nową strukturą organizacyjną. Mając na uwadze, iż propozycja ustala nowe warunki pełnienia służby, nie należy jej traktować jako modyfikację dotychczasowych. Zgodnie z art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej funkcjonariuszowi zostały zaproponowane nowe warunki pełnienia służby, które zostały przez ww. przyjęte. Konsekwencją ich nie przedstawienia byłoby wygaśnięcie stosunku służbowego. Reasumując podniósł, że złożona funkcjonariuszowi J. S. pisemna propozycja określająca warunki pełnienia służby jest zgodna z obowiązującym prawem, bowiem stopień służbowy komisarz jest równorzędny do dotychczasowego, a przy ustalaniu stanowiska służbowego - młodszy ekspert Służby Celno-Skarbowej, zostały uwzględnione przesłanki ustawowe wynikające z art. 165 ust. 7 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej, czyli posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej służby, w tym pozytywne oceny okresowe dotychczasowych przełożonych. W skardze wywiedzionej do tut. Sadu na decyzję z dnia "[...]" J. S. wniósł o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej. Zakwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucił: - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść wydanej decyzji, a mianowicie art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 8 kpa w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a. polegające na braku uzasadnienia faktycznego ze względu na niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, jak również przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności oraz mocy dowodowej. Zaniechanie przez organy administracji państwowej uzasadnienia swych decyzji w sposób przekonujący, a więc odnoszący się do wszystkich zarzutów, zgodny z zasadami wyrażonymi w art. 7-9 i 11 k.p.a., co skutkuje wadliwością tych decyzji, jako naruszających dyspozycję art. 77, 80 i art. 107 § 3 k.p.a. - naruszenie art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej poprzez pominięcie przy składaniu propozycji służby posiadanych kwalifikacji i przebiegu dotychczasowej służby. Podniósł, że pismem z dnia 12 czerwca 2017 r. złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy w zakresie uposażenia zasadniczego. Wniósł o uwzględnienie dotychczasowego przebiegu służby tj. doświadczenia zawodowego, stażu, rodzaju wykonywanych zadań, oceny przełożonych, pełnionych funkcji min. naczelnika wydziału, zastępcy naczelnika urzędu celnego, rzecznika dyscyplinarnego. Decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy propozycję pełnienia służby. Zajęte stanowisko zawiera lakoniczne uzasadnienie faktyczne. Wskazano jedynie, że zaproponowane warunki uwzględniają posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej służby - art. 165 ust 7 ustawy wprowadzającej - jednocześnie podnosząc, że ustawodawca w treści ww. przepisu w żaden sposób nie ograniczył kompetencji Dyrektora lAS co do ustalenia treści przedłożonej propozycji, w tym warunków pełnienia służby. Wskazał, że dodatkowym argumentem rekompensującym obniżenie uposażenia miał być przyznany dodatek kontrolerski w wysokości 2%. Podniósł, że odnosząc się do obniżenia uposażenia zasadniczego organ wyjaśnił, że jest zobligowany do zapewnienia właściwej obsady kadrowej zarówno pod względem liczby pracowników i funkcjonariuszy, jaki doboru pracowników i funkcjonariuszy pod względem realizacji zadań zgodnie z kwalifikacjami i przebiegiem dotychczasowej pracy i służby oraz zadaniami ustawowymi jakie zostały nałożone na jednostkę z uwzględnieniem limitu etatów funkcjonariuszy i środków przeznaczonych na ich uposażenia. Dlatego propozycja zawierająca warunki pełnienia służby została przedstawiona funkcjonariuszowi Izby Celnej w związku z powstaniem nowej instytucji - Krajowej Administracji Skarbowej z nową strukturą organizacyjną. Nowych warunków pełnienia służby nie należy jednak traktować jako modyfikacji dotychczasowych. Zaproponowane uposażenie zasadnicze w wysokości 2,211 kwoty bazowej mieści się w przedziale mnożnika kwoty bazowej przyporządkowanej do stanowiska młodszego eksperta Służby Celno- Skarbowej 1,974-2,481. Tymczasem posiadany dotychczas mnożnik kwoty bazowej w wysokości 2,360 mieści się w przedziale do stanowiska młodszego eksperta, a przyznany dodatek kontrolerski (który jest elementem ruchomym) nie wyrównuje poniesionej straty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentacje zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.), uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych wyżej zasad, kontrola legalności zaskarżonej decyzji, a także - z mocy art. 135 p.p.s.a - decyzji ją poprzedzającej, wykazała, że wydane one zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem oceny w rozpoznawanej sprawie była decyzja Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, którą określono skarżącemu będącemu funkcjonariuszem nowe warunki pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej. Warunki te były tożsame z warunkami wynikającymi z decyzji z dnia "[...]". Podstawę prawną decyzji pierwszoinstancyjnej stanowił art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej. Zgodnie z tym przepisem, dyrektor izby administracji skarbowej składa funkcjonariuszom, w terminie do dnia 31 maja 2017 r., pisemną propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, która uwzględnia posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania. W tej sprawie nie ulega wątpliwości, co wynika wprost z art. 169 ust. 4 ustawy wprowadzającej, że propozycja pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej, o której mowa w przepisie art. 165 ust. 7 tej ustawy, stanowi decyzję ustalającą warunki pełnienia służby. Zatem, to ustawodawca w art. 169 ust. 4 ustawy wprowadzającej wskazał na formę decyzji administracyjnej w sprawie zaproponowania funkcjonariuszowi nowych warunków pełnienia służby. Stąd też, na zasadzie art. 169 ust. 6 ustawy wprowadzającej, do postępowań w przedmiocie propozycji składanej przez organ funkcjonariuszowi, ustalającej nowe warunki pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej, stosuje się przepisy k.p.a. Z przywołanych wyżej przepisów wynika więc, że właściwe organy administracji celno-skarbowej wyposażone zostały w kompetencje do władczego rozstrzygania o sytuacji prawnej funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej w zakresie zaproponowania funkcjonariuszowi pełnienia dalszej służby w służbie celno-skarbowej, ustalając nowe warunki pełnienia służby. Jeżeli funkcjonariusz otrzymał propozycję dalszej służby, ale przedłożona mu propozycja jest dla niego niesatysfakcjonująca, wówczas ma możliwość złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 169 ust. 4 zdanie drugie ustawy wprowadzającej), a po wyczerpaniu tego trybu - złożenia skargi do sądu administracyjnego (art. 169 ust. 7 ustawy wprowadzającej). Bezsprzecznie, w niniejszej sprawie powyższa procedura została zachowana, dlatego skutecznie wniesiona skarga podlegała rozpoznaniu. Jak wyżej wskazano podstawę materialnoprawną wydania decyzji pierwszoinstancyjnej stanowił art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej, w świetle którego, "dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, dyrektor izby administracji skarbowej oraz dyrektor Krajowej Szkoły Skarbowości składają odpowiednio pracownikom oraz funkcjonariuszom, w terminie do dnia 31 maja 2017 r., pisemną propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, która uwzględnia posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania". Nie może przy tym budzić wątpliwości, że wymienione w tym przepisie kryteria – takie jak: posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania - odnoszą się nie tylko do etapu wyboru osób, którym organ przedstawia propozycję zatrudnienia albo pełnienia służby, ale także do etapu ustalenia nowych warunków zatrudnienia albo pełnienia służby. W niniejszej sprawie, elementami nierozerwanie związanymi z przebiegiem dotychczasowej służby funkcjonariusza celnego są zaś warunki, na jakich dany funkcjonariusz pełnił dotychczas służbę. Na warunki te składają się nie tylko posiadany przez funkcjonariusza stopień służbowy i zajmowane przez niego stanowisko służbowe, ale także uposażenie zasadnicze i dodatki do tego uposażenia. Te elementy winny być więc także wzięte pod uwagę przez organ przy składaniu funkcjonariuszowi propozycji określającej nowe warunki pełnienia służby. Wymaga bowiem podkreślenia, że stosunek służbowy funkcjonariuszy jest objęty dalej idącymi gwarancjami trwałości niż klasyczne reguły stabilizacji stosunku pracy. Zgodnie bowiem z art. 60 Konstytucji RP "obywatele polscy korzystający z pełni praw publicznych mają prawo dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach". W orzecznictwie TK przyjmuje się, że przepis ten obejmuje nie tylko etap naboru do służby publicznej, lecz również – co ważne w niniejszej sprawie - zasady wykonywania tej służby, a także zasady zwalniania ze służby publicznej (zob. np. wyrok TK z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt K 51/12, OTK 2014, nr 1, poz. 4). Należy także podkreślić, że do państwa jako pracodawcy zastosowanie znajdują odmienne standardy konstytucyjne niż w odniesieniu do pracodawców prywatnych. W tych relacjach konieczne jest bowiem respektowanie zasady zaufania osób pełniących służbę do państwa jako pracodawcy (art. 2 Konstytucji RP), jak też zasady działania organów państwa wyłącznie na podstawie i w granicach prawa, a więc z wyłączeniem arbitralności (art. 7 Konstytucji RP). Swoboda państwa w odniesieniu do "swoich" pracowników (funkcjonariuszy) jest zatem znacznie węższa, a tym samym ochrona stabilności stosunku służbowego osób pełniących służbę publiczną jest silniejsza, niż ma to miejsce w przypadku pracowników zatrudnionych u prywatnych pracodawców. Każda zatem zmiana warunków pełnienia służby, aby była dopuszczalna, musi być podyktowana obiektywnymi przyczynami. W przypadku zaś reorganizacji i zmiany warunków pełnienia służby na niekorzyść funkcjonariusza, z czym mamy do czynienia także w niniejszej sprawie w związku m.in. z obniżeniem skarżącemu wysokości uposażenia zasadniczego, konieczne jest także wykazanie, że istnienie tych konkretnych przyczyn tworzy w danej sprawie interes społeczny, któremu należy przyznać pierwszeństwo przed słusznym interesem funkcjonariusza. Taki obowiązek organu wynika bowiem z art. 7 in fine k.p.a., w świetle którego, "w toku postępowania organy administracji publicznej (...) podejmują wszelkie czynności niezbędne (...) do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli". Należy przede wszystkim zauważyć, że organ w ogóle nie podał w decyzji i nie uzasadnił stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. obiektywnych przyczyn, z powodu których obniżył skarżącemu uposażenie zasadnicze. Za taką przyczynę nie może być bowiem uznane ogólnikowe stwierdzenie organu, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że mnożnik uposażenia zasadniczego skarżącego został ustalony zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 28 lutego 2017 r. w sprawie uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej (Dz. U. poz. 446), W okolicznościach niniejszej sprawy, za obiektywną przyczynę nie może być też uznane ogólne stwierdzenie przez organ, że "przeszkodą do uwzględnienia słusznego interesu skarżącego, o którym mowa w art. 7 k.p.a., polegającego na ustaleniu wyższego uposażenia zasadniczego niż w propozycji, jest interes społeczny polegający na potrzebie zapewnienia sprawnej, efektywnej i skutecznej organizacji, m.in. poprzez dobór kadr gwarantujących osiągnięcie takich efektów". Wymaga bowiem podkreślenia, że skarżący duże doświadczenie związane z zarządzaniem kadrą, a także szerokie kompetencje organizacyjne. W okresie pełnienia służby skarżący systematycznie podnosił swoje kwalifikacje, pełnił nienaganną służbę i był piastunem takich funkcji jak: naczelnik wydziału, zastępca naczelnika urzędu, rzecznik dyscyplinarny, co podnosi we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy i co wynika z jego akt osobowych. W okresie tym skarżący był także wielokrotnie wyróżniany w formie nagród pieniężnych za szczególne osiągnięcia w Służbie Celnej i za wzorowe wykonywanie obowiązków. Wobec skarżącego nie prowadzono żadnych postępowań wyjaśniających i dyscyplinarnych. Uzyskiwał także pozytywne oceny okresowe. Podane okoliczności wskazują w niniejszej sprawie na słuszny interes skarżącego, będącego funkcjonariuszem publicznym, który przemawia za istnieniem domniemania prawnego, wyprowadzonego z art. 2, art. 7 i art. 60 Konstytucji RP, art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej, a także z art. 7 in fine k.p.a., że przedstawione temu funkcjonariuszowi nowe warunki pełnienia służby co do zasady nie powinny być gorsze niż te, na jakich pełnił służbę dotychczas, chyba, że zaistniały okoliczności na które organ nie wskazał w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Obalenie tego domniemania, o czym już wspomniano, jest możliwe tylko w sytuacji wykazania, że konkretne okoliczności, tworzące w danej sprawie interes społeczny, przemawiają za zmianą (pogorszeniem) sytuacji prawnej funkcjonariusza. Skoro w kontrolowanej sprawie organ nie wykazał istnienia takich okoliczności, a mimo to w zaskarżonej decyzji obniżył wysokość uposażenia zasadniczego skarżącego, to możnaby uznać, że wydając tę decyzję dopuścił się naruszenia art. 2, art. 7 i art. 60 Konstytucji RP, art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej, a także z art. 7 in fine k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W okolicznościach niniejszej sprawy organ winien był przede wszystkim podać konkretne przyczyny z powodu których ustalił wysokość wynagrodzenia dla skarżącego na poziomie 2,211 kwoty bazowej, skoro przedział mnożnika kwoty bazowej wynosi 1,974-2,481, dotychczasowe uposażenie skarżącego ustalane było w oparciu o mnożnik kwoty bazowej w wysokości 2,360. Wykazane powyżej uchybienia w działaniu organu wypełniają także znamiona naruszenia wymienionych w skardze przepisów art. 107 § 3 w zw. z art. 8, art. 11 i w zw. z art. 80 k.p.a., a ponadto art. 77 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ winien uwzględnić ocenę prawną zawartą w niniejszym wyroku. Przed wydaniem decyzji należy umożliwić skarżącemu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W uzasadnieniu wydanej w sprawie decyzji należy zaś podać, jakie konkretnie przyczyny przemawiają za ustaleniem wysokości poszczególnych składników uposażenia skarżącego, oddzielnie co do wysokości uposażenia zasadniczego i oddzielnie co do wysokości dodatków. Konieczne jest także odniesienie się przez organ do twierdzeń skarżącego zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i tych, które ewentualnie zostaną zgłoszone w toku postępowania odwoławczego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji.