VII SA/Wa 530/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi J.N. i M. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddalono skargę Decyzją z dnia [...] listopada 2016 r., Nr [...] Starosta [...], działając na podstawie art. 35 ust. 3 i art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego, jednorodzinnego wolnostojącego z garażem na działce nr ew. [...] z obrębu [...] w jednostce ewidencyjnej [...] w [...]. Organ uzasadniając swoje stanowisko wskazał, że inwestorzy nie wypełnili w całości i właściwie obowiązku usunięcia nieprawidłowości i braków w projekcie budowlanym nałożonego postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r. I tak lokalizacja projektowanego budynku jest niezgodna z § 271 ust. 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.) w zakresie odległości projektowanego budynku od granicy z działką [...] oznaczonej w ewidencji gruntów jako las. W tym zakresie organ wyjaśnił, że nie skorzystał z uprawnienia przewidzianego w art. 9 ust. 3 Prawa budowlanego i nie wystąpił o udzielenie upoważnienia do udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno – budowlanych, gdyż uznał, że w przypadku lokalizacji projektowanego budynku mieszkalnego nie można mówić o szczególnym przypadku w sytuacji, gdy inwestor ma możliwość zlokalizowania nieco innego budynku o takiej samej powierzchni zabudowy w sposób nienarusząjący warunków technicznych. Inwestorzy nie wykonali obowiązku odniesienia się w opisie do projektu zagospodarowania terenu do powierzchni utwardzonej kratką trawnikową, prawidłowego obliczenia i doprowadzenia do zgodności powierzchni biologicznie czynnej z § pkt 9 lit. g myślnik drugi uchwały nr [...] Rady Miejskiej [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. (Dz. Urz. woj. [...], nr [...] poz. [...]) w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego strefy "A" uzdrowiska i terenów przyległych - etap I. Zdaniem organu nie można za powierzchnię biologicznie czynną uznać powierzchni utwardzonej kratką ażurową oraz powierzchni dachu z zastosowaniem powierzchni zapewniającej naturalną wegetację. W związku z powyższym zgodnie z ww. definicją planu organ stwierdził, że do powierzchni utwardzonej należy włączyć 100% powierzchni utwardzonej kratką ażurową, co nie zostało w projekcie uwzględnione. Kolejnym niewypełnionym obowiązkiem, a wynikającym z wątpliwości, czy wprowadzone w części graficznej projektu zagospodarowania terenu oznaczenie "ś", które nie zostało uwzględnione w legendzie, można uznać za miejsce gromadzenia odpadów stałych, jest niewskazanie w części graficznej projektu zagospodarowania terenu lokalizacji miejsca na odpady stałe z określeniem jego wymiarów i odległości od granic działki. Ponadto nie wszystkie łączenia przytwierdzania wklejek w projekcie budowlanym w sposób trwały zostały opatrzone podpisem projektanta i datą, np. część graficzna projektu zagospodarowania terenu - str. 48 projektu budowlanego. Konkludując organ stwierdził, że przedłożona do wniosku o pozwolenie na budowę dokumentacja nie spełnia wymogów zawartych w art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2- Prawa budowlanego, t.j. zgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i warunkami techniczno – budowlanymi, co obliguje organ do odmowy zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r., Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, ze zm.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290, ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. N. i M. Z. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2016 r., Nr [...]– utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, a dodatkowo odnosząc się do niedoprowadzenia do zgodności z § 271 ust. 8 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wskazał, ze działka ew. nr [...] oznaczona jest w ewidencji gruntów jako Ls V czyli las, również w księdze wieczystej Nr [...] prowadzonej dla tej działki znajduje się zapis określający przedmiotową działkę jako las. Powyższe oznaczenie w rejestrze gruntów oznacza, iż stanowi ona grunt leśny w rozumieniu ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych z dnia 3 lutego 1995 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 909 ze zm.). Powyższe oznacza miedzy innymi obowiązek wyłączenia gruntu z produkcji leśnej w przypadku zamiaru realizacji robót budowlanych, co pośrednio przekłada się na fakt, iż powyższy użytek należy zakwalifikować jako las. Powołując się na § 271 ust. 1, 2 i 8 ww. rozporządzenia, organ uznał, że odległość projektowanego budynku od granicy działki leśnej powinna wynosić 12 m, a wg. projektu zagospodarowania terenu odległość ta nie jest równa i wynosi odpowiednio 3,3 m w najbliżej położonym punkcie powiększając się do 13,5 m w najdalej położonym punkcie, przy czym na szerokości 7,4 m elewacja wschodnia znajduje się w odległości mniejszej niż wymagane 12 m (od 3,3 m do 5,3 m). Organ odwoławczy oceniając stanowisko organu I instancji w sprawie obowiązku odniesienia się do powierzchni utwardzonej kratką trawnikową, prawidłowego obliczenia powierzchni biologicznie czynnej i doprowadzenia jej do zgodności z § 3 ust. 1 pkt 13 ww. planu miejscowego Starosta [...], stwierdził, że nie doszło do pełnej oceny materiału dowodowego, a w uzasadnieniu decyzji brak wyjaśnienia stanowiska organu w tej kwestii, brak odniesienia się do stanowiska przedstawionego w sprawie przez skarżącego pismem z dnia [...] października 2016 r. oraz brak podania przyczyn, dla których uznał, iż jest ono wadliwe. W uzasadnieniu brakuje miedzy innymi wyjaśnienia dlaczego 50% powierzchni dachu zielonego nie może zostać, w opinii organu I instancji uznane za powierzchnie biologicznie czynną. Ponadto Wojewoda wskazał, że niezrozumiałym jest przedłożenie w jednej sprawie dwóch odrębnych kart katalogowych kratek trawnikowych. Do akt sprawy pierwszej instancji dołączono kartę katalogową kratki trawnikowej typ Inovgreen Park IG40, a do odwołania Netlon Advanced Turf System, co powoduje wątpliwości, która z kratek ma zostać zastosowana w przedmiotowej sprawie. Zdaniem organu odwoławczego nie zależnie od uchybienia organu I instancji odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę powinna zostać dodatkowo oparta o art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Działka inwestycyjna objęta jest obowiązywaniem uchwały Rady Miejskiej [...]z dnia [...] czerwca 2011 r., Nr [...] (Dz. U. Woj. [...], nr [...], poz. [...]) w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego strefy "A"' uzdrowiska i terenów przyległych - etap l. Zgodnie z załącznikiem rysunkowym do przedmiotowej uchwały działka inwestycyjna znajduje się na terenie oznaczonym na rysunku planu jako [...]i również na obszarze oznaczonym jako "granica strefy ochrony uzdrowiskowej "A". Zgodnie z art. 38a ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz gminach uzdrowiskowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 879 ze zm).w strefie "A" ochrony uzdrowiskowej zabrania się: budowy w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane budynków mieszkalnych jednorodzinnych i wielorodzinnych. W związku z powyższym, mając na względzie, iż organ związany jest treścią wniosku o pozwolenie na budowę, który w przedmiotowej sprawie został złożony dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego, jednorodzinnego wolnostojącego wraz z garażem, nie było możliwe wezwanie inwestora, by doprowadził przedmiotową inwestycję do zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie możliwych do zrealizowania obiektów budowlanych, ponieważ zmiana całości zakresu przedsięwzięcia wymaga przygotowania całkowicie nowej dokumentacji projektowej. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli J. N.i M. Z. wnosząc o uchylenie obu decyzji. Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: - art. 7 k.p.a. ze względu na załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu skarżących; - art. 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej; - art. 77 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a. ze względu na niepodjęcie przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niezebranie i nierozpatrzenie przez organ całego materiału dowodowego; - art. 80 k.p.a., przez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów; - art. 1 ust. 2 pkt 6 i 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2015 r., poz. 199 ze zm.) w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. w zw. z art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej ponieważ decyzja bez podstawy prawnej zmierza do ograniczenia prawa własności skarżących do nieruchomości poprzez wprowadzanie żądań ograniczających lub uniemożliwiających przeprowadzenia planowanej Inwestycji; - art. 7 i 9 Prawa budowlanego w związku z § 271 ust. 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury a dnia 12 kwietnia 2012 w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie, poprzez błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie uzyskanie zatwierdzenia projektu budowlanego dla inwestycji i wydanie pozwolenia na budowę mogłyby nastąpić po uzyskaniu przez skarżących zezwolenia na odstępstwo od przepisów techniczno - budowlanych, podczas gdy przepis ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie wobec faktu, ze działka nr [...] sąsiadująca z działką skarżących o nr [...] nie jest działką leśną; - art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U z 2015 r., 909) w związku z art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U z 2014 r., poz. 1153 ze zm.), przez błędne przyjęcie, że rodzaj użytku działki nr [...] sąsiadującej z nieruchomością zawarty w ewidencji gruntów i budynków nakłada na skarżących obowiązek zachowania odległości planowanej inwestycji od granic działki nr [...] jak gdyby była to działka leśna; - art. 7 i 8 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie, przez co Wojewoda [...] doszedł do niewłaściwych i nielogicznych wniosków odnośnie ograniczenia w odległości Inwestycji od sąsiadującej z nią działki, które naruszają zasadę uwzględniania z urzędu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli wyrażoną w art. 7 k.p.a. oraz zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, sformułowaną w art. 8 k.p.a.; - art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez odmówienie uchylenia decyzji nr [...], Nr rej. [...] wydanej przez Starostę [...] w dniu [...] listopada 2016 r., w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego, jednorodzinnego wolnostojącego wraz z garażem na działce nr [...]z obrębu [...]w jednostce ewidencyjnej [...][...] miasto, pomimo zaistnienia przesłanek uchylenia tej decyzji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem skarżących nawet w sytuacji, gdy jeszcze nie doszło do ujawnienia w rejestrze gruntów zabudowy działki nr [...] budynkiem mieszkalnym, to nie można jej traktować jako lasu, a w konsekwencji stosować do niej przepisów o minimalnej odległości budynku od granicy lasu. Zgodnie z planem miejscowym działka nr [...] położona jest w obszarze przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinna oznaczoną na rysunku planu symbolem 12U/MNp/MN, a nie do produkcji leśnej. Nieruchomość objęta inwestycją oraz działka sąsiednia znajduje się na terenie układu urbanistycznego i zespołu budowlanego [...] wpisanego do rejestru zabytków pod nr [...] , jednak to układ urbanistyczny i zespół budowlany są wpisane do rejestru zabytków, a nie grunt. Na wszystkich otaczających działkach, posadowione są domy jednorodzinne, także na działce [...], co w pełni odpowiada zapisom planu miejscowego. W zakresie sposobu zakwalifikowania działki [...], skarżący powołali się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2015, sygn. akt II OSK 64/14 zgodnie z którym "w świetle przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych zapisy w ewidencji gruntów nie mają decydującego znaczenia dla oceny czy dany grunt jest gruntem leśnym, gdyż o tym decyduje wyłącznie to, czy spełnia on przesłanki art.3 ustawy z J991r. o lasach w zw. z art.2 ust.2 pkt.2 pkt 1 ustawy z 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych albo pozostałe przesłanki wymienione w art.2 ust.2 pkt 2 lub 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych". Zatem organy dokonały błędnej kwalifikacji działki [...] jako leśnej posługując się zapisem w ewidencji gruntów. W konsekwencji, ponieważ działka [...] nie spełnia przesłanek określonych w art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych w związku z art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach, a zapisy znajdujące się w ewidencji gruntów nie mają zastosowania dla potrzeb tej kwalifikacji - to § 271 ust. 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 w sprawie warunków technicznych nie ma zastosowania i stanowisko Starosty [...] jest błędne. Inwestorzy odnosząc się do zapisów decyzji organu I instancji o możliwość zlokalizowania nieco innego budynku o takiej samej powierzchni zabudowy w sposób nienaruszający warunków technicznych wskazali, że począwszy od lat 30-tych ubiegłego wieku posadowiony był budynek mieszkalny jednorodzinny o wymiarach i lokalizacji zgodnej z lokalizacją wskazaną w dokumentacji projektowej. Budynek ten został rozebrany przez skarżących po uzyskaniu pozytywnej opinii Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków i uzyskaniu ostatecznej decyzji nr [...] zezwalającej na rozbiórkę. Zaś projekt budynku został pozytywnie zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych mgr inż. Z. T., jak również uzyskał pozytywną opinię Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Skarżący podkreślili, że usytuowanie budynku wynika z wielu świadomych decyzji popartych analizą funkcji, sąsiedztwa, nasłonecznienia i ochrony istniejącego drzewostanu. Nie jest zasadnym usytuowanie wszystkich brył wzdłuż granicy działki południowo wschodniej gdyż pogorszyłyby się warunki nasłonecznienia dla projektowanego budynku jak i budynku istniejącego na działce nr [...]. Odnosząc się do kwestii przytwierdzenia wklejek i parafowania skarżący stwierdzili, że wklejki na moment składania projektu były przytwierdzone trwale i parafowane przez projektanta, mimo to wklejka na stronie 11 zaczęła się odklejać. Natomiast brak parafowania na stronie 2 wynika z faktu, że wklejka jest małym elementem, który przez autora został nieopatrznie pominięty i nie jest elementem tak istotnym jak pozostałe, dotyczące istotnych opisów pożarowych, stron tytułowych czy też informacji BIOZ. Odnośnie zarzutu nieprawidłowego wskazania lokalizacji miejsca na odpady stałe z określeniem jego wymiarów i odległości od granicy działki zostało wskazane, że oznaczenie "S" lub "Sm" to typowe oznaczenia miejsc na odpady stałe. W projekcie budowlanym nie zdefiniowano, czy jest to budynek, czy też kontener, gdyż zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie jest to element małej architektury wkomponowany w ogrodzenie i nie przewyższający jego wysokości, stąd nie jest definiowany szczegółowo. W kwestii powierzchni biologicznie czynnej, powołując się na § 3.1 pkt 13 Uchwały Nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., wyjaśniono, że definicja ta nie dotyczy terenów oznaczonych symbolami od 1ZP do 11ZP i od 1ZPw do 4ZPw. Zatem 50% pozostałej powierzchni tarasów można zaliczyć do powierzchni biologicznie czynnej i dlatego jako zastosowane rozwiązanie techniczne zapewniające nośność powierzchni dojazdu z tzw. kratki trawnikowej do projektu budowlanego załączona została karta katalogowa kratki trawnikowej typu Ivogreen Park IG40 wraz z atestami. Przyjmując że tego typu kratki trawnikowe zapewniają powierzchnię aktywną biologicznie na poziomic 85-89%, autor projektu budowlanego przyjął, że dach zielony będący na łączniku, który jest integralną częścią projektu (Decyzja nr [...][...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków) może zapewnić wyrównujący bilans powierzchni biologicznie czynnej. Jednakże na wypadek przyjęcia stanowiska zwartego w Zaskarżonej Decyzji w Decyzji Autor Projektu przedstawił kartę katalogową kratki trawnikowej Netlon Advanced Turf System, która zapewnia 100% powierzchni biologicznie czynnej na podjeździe i nie bilansuje tej powierzchni przez istniejący dach zielony projektowany na łączniku. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), dalej: "ppsa" sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Wojewoda [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2016 r. odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego, jednorodzinnego wolnostojącego z garażem na działce nr ew. [...]z obrębu [...]w jednostce ewidencyjnej [...] w [...]. Kontrolując zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd orzekający w niniejszej spawie stwierdził, że odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielanie pozwolenia na budowę jest prawidłowa, aczkolwiek z innych powodów niż wskazane w uzasadnieniu decyzji. Na wstępie należy podkreślić, że wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę nie zależy od uznania organu, lecz jest procedurą sformalizowaną i gdy zostaną spełnione wszystkie wymagania, organ nie może odmówić wydania takiej decyzji, o czym stanowi art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego. Do wymagań tych należy: złożenie wniosku w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana, złożenie wniosku w okresie ważności pozwoleń, jeżeli są one wymagane, złożenie oświadczeń, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego) oraz zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem oraz spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1–3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529) – w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej "inwestycją KZN" (art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego). Zdaniem Sądu podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma fakt znajdowania się terenu inwestycyjnego na obszarze uzdrowiska [...]. Tytułem wyjaśnienia należy wskazać, że w załączniku do zarządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 25 lipca 1967 r. w sprawie wykazu miejscowości uznanych za uzdrowiska (M.P. z 1967 Nr 45, poz. 228 z zm.), wydanego na podstawie ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym (Dz. U. Nr 23. Poz. 150), został wpisany ówczesny [...]. Zgodnie z art. 59 ust. 1 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1056), która uchyliła poprzednią ustawę z dnia 17 czerwca 1966 r. o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym, obszary uznane za uzdrowiska na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów stają się uzdrowiskami w rozumieniu niniejszej ustawy. Jednocześnie przepis art. 59 ww. ustawy nakładał obowiązek uchwalenia najpierw tymczasowego statutu uzdrowiska (ust. 3), a następnie statutu uzdrowiska (ust. 2), który zawiera między innymi nazwę uzdrowiska lub nazwę obszaru ochrony uzdrowiskowej i określenie jego granic, określenie powierzchni obszaru uzdrowiska wraz z opisem stref ochrony uzdrowiskowej, o których mowa w art. 38 (art. 41 ust. 2). Z powyższych wytycznych wywiązała się Rada Miejska [...] i Uchwałą Nr [...] z dnia [...] września 2008 r. ustanowiła Statut Uzdrowiska [...]. Wynika z niego, że statut uzdrowiska obowiązuje na obszarze Gminy [...], w Powiecie [...], w Województwie [...]. Zgodnie z tym statutem teren objęty inwestycją znajduje się w strefie "A" ochrony uzdrowiskowej. Zgodnie z § 3 ust. 1 Statutu w strefach "A", "B" i "C" ochrony uzdrowiskowej obowiązują wszystkie zakazy i nakazy przewidziane w przepisach dotyczących lecznictwa uzdrowiskowego, uzdrowisk i obszarów ochrony uzdrowiskowej oraz gmin uzdrowiskowych. Zatem sam statut odsyła do ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, która w art. 38 a wskazuje, że w strefie "A" ochrony uzdrowiskowej zabrania się między innymi budowy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane budynków mieszkalnych jednorodzinnych i wielorodzinnych. Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że projektowana inwestycja zakłada budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wolnostojącego z garażem, tak więc budowa takiego obiektu jest niezgodna z § 3 ust. 1 statutu w zw. z art. 38 a ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych. Tym samym projekt budowlany jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i niezgodność ta na podstawie art. 35 Prawa budowlanego zobowiązuje organy do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Już tylko na marginesie można wskazać, że na podstawie art. 38 ust. 1 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych na działce inwestycyjnej, z uwagi na usytuowanie jej w strefie ochrony uzdrowiskowej "A", mogą powstać zakłady lecznictwa uzdrowiskowego i urządzenia lecznictwa uzdrowiskowego, a także inne obiekty służące lecznictwu uzdrowiskowemu lub obsłudze pacjenta lub turysty, w zakresie nieutrudniającym funkcjonowania lecznictwa uzdrowiskowego, w szczególności: pensjonaty, restauracje lub kawiarnie. W tym stanie rzeczy odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest zasadna, choć powinna nastąpić z uzasadnieniem wskazującym na niezgodność zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem i przepisami ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych. Wobec powyższego zrzuty skargi dotyczące błędnego ustalenia przez organy charakteru działki sąsiedniej (leśna, czy budowlana), braku możliwości innego usytuowania budynku, prawidłowości przytwierdzenia wklejek i ich parafowania, wskazania miejsca na odpady stałe oraz zachowania powierzchni biologicznie czynnej nie mają żadnego znaczenia w sprawie. Niemniej Sąd pragnie wskazać, że stanowisko organów co do wiążącego charakteru danych w ewidencji gruntów i budynków w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę jest prawidłowe. Z przepisu art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.) wynika, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Oznacza to, że w postepowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę organ architektoniczno-budowlany nie ma podstaw do prowadzenia postępowania dowodowego w celu określenia właściwego charakteru działek istotnych z punktu widzenia udzielenia pozwolenia na budowę i jest w tym zakresie związany dokumentem urzędowym jakim są dane z ewidencji gruntów i budynków. Na koniec gwoli wyjaśnienia Sąd wskazuje, że stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 3 września 2015 r., sygn. akt II OSK 64/14 o braku decydującego znaczenia zapisów w ewidencji gruntów dla oceny charakteru gruntu, nie może mieć zastosowania w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę, ponieważ należy je odczytywać w kontekście faktycznym sprawy. W sprawie rozpoznawanej przez NSA chodziło o określenie w jaki sposób ustalać przeznaczenie gruntu w celu obliczania opłat rocznych, w przypadku gdy doszło do samowolnej zmiany sposobu użytkowania gruntu. Innymi słowy, czy mimo, że doszło do faktycznej (a nie prawnej, powodującej zmianę stosownych wpisów) zmiany sposobu użytkowania gruntu, to należy opłatę ustalać na podstawie przeznaczenia gruntu wynikającego z ewidencji gruntów, a niezgodnego z faktycznym jego wykorzystywaniem, czy wg. faktycznego jego wykorzystywania. I w takiej sytuacji NSA uznał, że opłata roczna jest ponoszona od faktycznego sposobu użytkowania gruntu, bez względu czy pokrywa się to z wpisanym do ewidencji charakterem gruntu. Przecież czym innym jest ustalenie charakteru gruntu w celach fiskalnych - dla wyliczenia wysokości opłaty, a inne ma znaczenie w prawie budowlanym. W tym ostatnim przypadku decyduje o możliwości uzyskania pozwolenia na budowę, a w przypadku samowoli budowlanej wpływa na możliwość jej legalizacji. Z tego względu, prawidłowo organy posłużyły się wpisem do ewidencji gruntów w celu ustalenia rodzaju gruntu. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.