II SA/Gd 617/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2018 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi E. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego uchyla zaskarżoną decyzję. E. K. wniósł skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 lipca 2017 r. Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego z dnia 8 lutego 2017 r. nakazującą E. K. rozbiórkę rozbudowy o funkcji garażowo-gospodarczej budynku warsztatowego o wymiarach zew. w rzucie poziomym 10,24 m x 4.25 m i wysokości 5,40 m, zlokalizowanego przy ul. S. w P. na działce nr [..]. Zaskarżoną decyzję podjęto na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), zwanej dalej "k.p.a." oraz art. 48 ust. 1 i ust. 4, art. 80 ust. 2 pkt 2, art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332), zwanej dalej "Prawem budowlanym", po rozpatrzeniu odwołań J. K. i E. K., w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. PINB wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie samowolnie wykonanej rozbudowy budynku warsztatowego na działce nr [..] i przeprowadził w dniu 24 lutego 2015 r. oględziny terenu. Ustalił organ, że przedmiotowa rozbudowa posiada wymiary w rzucie poziomym 10,24 m x 4,25 m i wysokość 5,40 m. Ponadto ustalono, że odległość rozbudowy od ogrodzenia działki nr [..] od strony północnej wynosi 1,43 m, od strony południowej – 1,53 m, a od ogrodzenia działki nr [..] - 1,12 m. Stwierdzono, że konstrukcja rozbudowy jest murowana z bloczków gazobetonowych, fundamenty i ściany fundamentowe są żelbetowe, a konstrukcja dachu drewniana, pokryta papą. E. K. oświadczył, że w 1993 r. dokonał rozbiórki istniejącego obiektu o konstrukcji stalowej, a następnie, jeszcze przed wybudowaniem obiektu warsztatowego, w miejsce rozebranego obiektu, w roku 1994, wykonał nowy obiekt - przedmiotową rozbudowę budynku warsztatowego, pełniącą funkcję garażowo - gospodarczą. PINB nałożył na inwestora, postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2015 r., na podstawie art. 81c Prawa budowlanego obowiązek dostarczenia orzeczenia technicznego z inwentaryzacją odnoszącego się do prawidłowości wykonania budynku warsztatowego o wym. zew. 10,24 m x 4,25 m i wysokości ok 5,40 m, w terminie do dnia 31 września 2015 r. Po otrzymaniu orzeczenia technicznego stwierdził organ, że rozbudowa według autorów jest w dobrym stanie technicznym, jedynie niewłaściwa grubość izolacji na dwóch ścianach i brak izolacji na ścianach frontowych nie odpowiada wymogom ustawowym izolacyjności cieplnej. Jak wynika z orzeczenia technicznego dobudowana część budynku została wykonana przy zachowaniu dotychczasowych wymiarów istniejącego wcześniej budynku warsztatu, tj. wysokości i szerokości. Tym samym lokalizacja części dobudowanej jest identycznie zbliżona do granicy z działką nr [..] ok 0,6 m, a zachowanie odległości 1,55 m od granicy z działka nr [..] jest zgodna z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Analizując lokalizację rozbudowy z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta P. stwierdzono, że podczas wykonania przedmiotowej rozbudowy zachowana została ta sama bryła i kształt, rozbudowany budynek zachował tę samą wysokość i szerokość oraz utrzymany został dach płaski jednospadowy. Natomiast przekroczony został wskaźnik całkowitej zabudowy działki, wynoszący 42,40%, a według planu miejscowego powinien wynosić 30%. PINB ustalił datę rozbudowy na rok 1996, po przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej w dniu 18 grudnia 2015 r. Oświadczenia E. K., K. K., A. P., J.P. i J. K. były sprzeczne ze sobą co do ustalenia daty wykonania przedmiotowych robót budowlanych. Według czterech pierwszych osób część budynku od strony wschodniej istniała przed zrealizowaniem budynku warsztatu i powstała w 1994 r., natomiast według J. K. część warsztatowa (to jest część budynku od strony wschodniej nazwana przez pozostałych uczestników rozprawy administracyjnej częścią gospodarczą) została dobudowana do istniejącego warsztatu po 1996 r. Ponadto J. K. przedłożył oświadczenie B. M. w którym wskazano, że zrealizowano rozbudowę przedmiotowego budynku po 1996 r. oraz kopię mapy do celów projektowych zaktualizowaną na dzień 25 lipca 1996 r. dotyczącą rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zlokalizowanego na działce nr [..] na której nie naniesiono przedmiotowej rozbudowy budynku gospodarczo - garażowego. PINB ustalił, że budynek warsztatowy został zrealizowany na podstawie pozwolenia na budowę z dnia 1 czerwca 1990 r., oraz że E. K. posiada potwierdzenie przyjęcia zgłoszenia dotyczącego rozpoczęcia użytkowania warsztatu samochodowego, z dnia 19 czerwca 1996 r., nr [..], według którego jego budowa została zrealizowana zgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę. Według PINB przedmiotowy budynek warsztatowy po 1996 r. został przez inwestora rozbudowany o część garażowo-gospodarczą. Stwierdzono przekroczenie wskaźnika intensywności zabudowy na działce nr [..] o 12,40 %, co jest niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą nr XVI/159/2008r Rady Miasta z dnia 20 lutego 2008 r. W tych okolicznościach PINB decyzją z dnia 8 lutego 2017 r. na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego nakazał E. K. rozbiórkę przedmiotowej rozbudowy budynku warsztatowego o funkcji garażowo-gospodarczej. Odwołania od decyzji PINB złożyli J. K., domagając się stwierdzenia, że samowola budowlana wpływa negatywnie na jego działkę nr [..], oraz E.K., zarzucający niewłaściwe ustalenie daty rozbudowy. WINB w zaskarżonej decyzji przywołał przepisy art. 3 pkt 1 i 6 oraz art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego wskazując na zasadę, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z wyjątkami określonym w art. 29 – 31 tej ustawy. Podkreślił WINB, że w celu umożliwienia inwestorowi legalizacji przedmiotowego obiektu organ pierwszej instancji dążył do ustalenia terminu wykonania przedmiotowej rozbudowy oraz ustalenia jej zgodności z treścią miejscowego planu zagospodarowania terenu. Ustalając datę rozbudowy wskazał WINB na oświadczenia świadków postępowania – A. i J. P. oraz K. K., potwierdzające oświadczenie inwestora o dacie rozbudowy wskazanej na rok 1994 oraz stanowisko odwołującego się, który twierdził, że rozbudowę wykonano w 1996 r. WINB powtórzył ustalenia organu pierwszej instancji i wskazał dodatkowo na dwa sprzeczne ze sobą oświadczenia B. M. – według oświadczenia z dnia 12 grudnia 2015 r. rozbudowa była wykonana w 1996 r., a według oświadczenia z dnia 31 grudnia 2015 r. - w 1994 r. Ustalając zgodność przedmiotowej budowy z planem miejscowym wskazał WINB, że dla terenu przedmiotowej działki obowiązywał do dnia 31 grudnia 2003 r. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Rady Miasta nr XXXIV/295/93 z dnia 9 czerwca 1993 r. Zgodnie z jego zapisami działka [..] podlegała ochronie archeologicznej i położona była w strefie oznaczonej symbolem EM2, w której dozwolona była funkcja usług nieuciążliwych. Obecnie dla przedmiotowego terenu obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Rady Miasta nr XVI/159/2008 z dnia 20 lutego 2008 r. (Dz. Urz. Woj. Pom. nr 28, poz. 844 z dnia 16 kwietnia 2008 r.). WINB powołał się też na analizę zgodności z ustaleniami planu zawartą w "Orzeczeniu technicznym wraz z inwentaryzacją budowlaną budynku warsztatowo-garażowego, gospodarczego, wolnostojącego", z września 2015 r. Organ pozyskał dodatkowo w postępowaniu odwoławczym dokumenty przesłane przez inwestora, tj. kopię decyzji o pozwoleniu na budowę budynku gospodarczego z dnia 1 czerwca 1990 r. oraz potwierdzenie przyjęcia zgłoszenia o rozpoczęciu użytkowania warsztatu samochodowego z dnia 19 czerwca 1996 r. Ponadto organ otrzymał od Starosty mapę pomiaru powykonawczego wpisanego do ewidencji zasobu powiatowego w dniu 11 maja 2005 r. budynku, z adnotacją, że usytuowanie budynku jest zgodne z projektem zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia 1 czerwca 1990 r. Na mapie brak jest przedmiotowej rozbudowanej części budynku, zaznaczony jest poprzedni obiekt, opisany powyżej jako stalowy i rozebrany w 1993 r. Z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że działka nr [..] objęta jest strefą ochrony archeologicznej i należy do strefy 2 MN, przeznaczonej pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z prawem realizacji usług, o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynków zlokalizowanych na działce. Zatem według organu na przedmiotowej działce wskaźnik ten został przekroczony, gdyż wynosi 42,4%. Oceniając datę budowy WINB zgodził się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, że przedmiotowa rozbudowa została wykonana nie wcześniej niż w drugiej połowie 1996 r., tj. wówczas, gdy budynek warsztatowy już istniał. Potwierdza to fotografia, mapa do celów projektowych zaktualizowana na dzień 25 lipca 1996 r., przyjęcia zgłoszenia dotyczącego rozpoczęcia użytkowania warsztatu samochodowego z dnia 19 czerwca 1996 r., a także pismo Przedsiębiorstwa Usługowo - Produkcyjnego z dnia 14 maja 1996 r., w odpowiedzi na pismo E. K. dotyczące możliwości lokalizacji "przybudówki budynku warsztatowego" w stosunku do granic działki należącej do tego przedsiębiorstwa. Organ stwierdził, że przedmiotowa rozbudowa została wykonana w warunkach samowoli budowlanej, po dniu 1 stycznia 1995 r., a zatem pod rządami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i jest niezgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. WINB przywołał następnie treść art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego i powołując się na ten przepis w punkcie 2 stwierdził, że nie ma możliwości zalegalizowania przedmiotu postępowania z uwagi na brak przesłanki z niego wynikającej. Z tej przyczyny organ na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy, nie znajdując podstaw do jej uchylenia lub zmiany. Odnosząc się do argumentów odwołań dotyczących daty rozbudowy wyjaśnił organ, że oświadczeniom świadków, którzy stwierdzili, że przedmiotowa rozbudowa wykonana została przed warsztatem zaprzeczają inne dowody, omówione w uzasadnieniu niniejszej decyzji. Natomiast oświadczenia B. M. są sprzeczne, więc nie mogą być brane pod uwagę. W skardze skarżący domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. Jak wynika z uzasadnienia skargi, skarżący powołuje się na spór sąsiedzki z uczestnikiem J. K., który według niego nie ma żadnej wiedzy o stanie faktycznym na nieruchomości skarżącego w latach 1994 – 1996, gdyż mieszkał wówczas gdzie indziej. Właścicielem i posiadaczem sąsiedniej nieruchomości była wtedy B. M., która posiada wiedzę na temat zabudowy obu nieruchomości. J. K. został właścicielem działki w roku 2013, na mocy umowy o dożywocie z B. M. i od tego czasu posiada wiedzę na temat stanu nieruchomości. Według skarżącego wszyscy świadkowie jasno zeznali, że przedmiotowa rozbudowa miała miejsce w 1994 r. Skarżący zarzuca organowi, że stwierdził, iż B. M. złożyła dwa sprzeczne oświadczenia co do roku budowy, ale nie dokonał oceny tych oświadczeń, a powinny być one poparte jej przesłuchaniem. Skarżący ponownie, jak w odwołaniu, twierdzi, że sprzeczność z planem miejscowym wynika z faktu w latach 2000 został wywłaszczony z 60 m. kw. i dziś jego działka ma 740 m. kw., co istotnie zmienia procent jej zabudowy. Dodatkowo skarżący podaje, że od 1992 r. uiszcza podatek od nieruchomości, co wykazuje stosownymi zaświadczeniami dołączonymi do skargi. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosi o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Badając legalność opisanej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Budowlanego skargę należało uznać za zasadną, gdyż zaskarżona decyzja narusza prawo, w tym przypadku przepisy postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Niniejsza decyzja podjęta została na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego po ustaleniu, że przedmiotowy obiekt budowlany (część w postaci garażowo – gospodarczej rozbudowanego budynku warsztatowego) wybudowany został w 1996 r. i jest niezgodny z treścią obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie parametru w postaci wskaźnika całkowitej zabudowy działki. Oznacza to, że orzeczony został bezwzględny nakaz rozbiórki, bez możliwości legalizacji samowoli budowlanej przewidzianej w przepisach art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Istotne dla kontrolowanego rozstrzygnięcia przepisy art. 48 Prawa budowlanego mają brzmienie następujące: 1. Organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. 2. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Pozostaje niewątpliwym w obowiązującym stanie prawnym, że nakaz rozbiórki nie jest orzekany bezwzględnie. Ustawodawca nałożył na organy nadzoru budowlanego obowiązek badania w pierwszej kolejności, czy budowa zrealizowana bez wymaganego pozwolenia na budowę jest zgodna z przepisami, w szczególności o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i czy umożliwia doprowadzenie obiektu lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Jeśli tak, to właściwy organ jest zobowiązany wszcząć postępowanie zmierzające do legalizacji obiektu budowlanego lub jego części. Dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych warunków do legalizacji samowoli, organ może orzec rozbiórkę. Ustalenie sprzeczności wybudowanego samowolnie, bez pozwolenia na budowę, obiektu budowlanego, z treścią obowiązującego planu miejscowego, w niniejszej sprawie jest w istocie niesporne, skutkuje zatem w aktualnym stanie prawnym nakazem rozbiórki bez możliwości legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego lub jego części. Taka konstatacja w sytuacji, gdy zasadniczym przedmiotem sporu pozostaje data wybudowania przedmiotowej rozbudowy budynku warsztatowego, istotna z punktu widzenia prawa materialnego, nakłada na organy administracji szczególne obowiązki w zakresie postępowania wyjaśniającego, zmierzające do bezsprzecznego i opartego na wszechstronnie zebranym i ocenionym materiale dowodowym ustalenia tej kwestii spornej. Wyjaśnienie daty samowolnej budowy nie może budzić uzasadnionych wątpliwości, powinno zostać dokonane z respektowaniem zasad wynikających z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Dalej idąc bowiem, może mieć znaczenie dla treści rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie ustalenie daty przedmiotowej budowy na rok 1994, skutkujące, z uwagi na treść art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r., zastosowaniem innych przepisów – ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. poz. 229, ze zm.). W tym kontekście, zdaniem sądu, przedwczesna, a więc i pochopna jest ocena tej kwestii dokonana przez organ drugiej instancji, mimo przywołania zarówno dowodów o charakterze osobowym przeprowadzonych przed organem pierwszej instancji jak i dowodów z dokumentów. Istotnie, sprzeczne są, jak stwierdził WINB, oświadczenia co do daty spornej budowy złożone przez B. M. (z d. K.). Pisemne oświadczenia, z dnia 31 grudnia 2015 r., a wcześniej z dnia 24 września 2015 r. (w orzeczeniu technicznym), podają datę zakończenia budowy spornego obiektu na rok 1994, podobnie jak w zeznaniach świadków przesłuchanych na rozprawie administracyjnej w dniu 18 grudnia 2015 r. – J. P., A. P. i K.K. Jest też w aktach oświadczenie B. K. wyrażające zgodę na budowę warsztatu samochodowego na działce nr [..] w odległości 1 m od granicy z jej działką, z datą 11 czerwca rok nieczytelny (dokument w formie fotokopii, brak w aktach oryginału). Organ drugiej instancji pomija pisemne oświadczenia B. M. (K.) z uwagi na ich sprzeczność, bez przeprowadzenie dowodu z przesłuchania wymienionej jako świadka. W ocenie sądu taki dowód powinien być przeprowadzony właśnie z uwagi na wyjaśnienie tej sprzeczności, która w dalszej kolejności może uzasadnić ocenę braku wiarygodności świadka. Nie uzasadnia to jednak pominięcia przedmiotowych oświadczeń bez przesłuchania ówczesnej właścicielki działki nr [..], w sytuacji głębokiego sporu sąsiedzkiego między inwestorem a aktualnym właścicielem działki nr [..] – J. K., który jak trafnie zauważa się w skardze nie mógł być bezpośrednim świadkiem wydarzeń związanych czy to z budową warsztatu samochodowego czy budynku gospodarczo – garażowego. Niewątpliwie natomiast skutki samowolnej budowy na działce nr [..] z przybliżeniem do granic z działką nr [..] dotykają obecnie tego uczestnika postępowania. Są to argumenty, które w ocenie sądu przemawiają za koniecznością przeprowadzenia dowodu z przesłuchania B. M. jako świadka na okoliczności związane z treścią pierwotnego oświadczenia o zgodzie na przybliżenie budowy do granicy, w szczególności czego ono konkretnie dotyczyło, czy budowy warsztatu samochodowego, czy jego rozbudowy, oraz oświadczeniami z 2015 r. złożonymi już w toku niniejszego postępowania. Stosownie do rezultatu w zakresie wyjaśnienia tych sprzeczności, jak to już sąd zaznaczył, możliwe jest uznanie braku wiarygodności treści oświadczeń B. M. z 2015 r., ale obecnie przedwczesne jest całkowite ich pominięcie. Konfrontacja dowodów o charakterze osobowym z dowodami z dokumentów może być przeprowadzona po uzupełnieniu tych pierwszych o przesłuchanie B. M. Sąd zwraca przy tym uwagę, że w istocie organ całkowicie pominął również ocenę zeznań świadków złożonych na rozprawie administracyjnej, podtrzymujących twierdzenia o dacie budowy części gospodarczej w roku 1994. Ustalenie daty na rok 1996 odbyło się w rzeczywistości w oparciu o mapę do celów projektowych z 25.07.1996 r., potwierdzone przyjęcie do użytkowania warsztatu samochodowego z dnia 19 czerwca 1996 r., zdjęcie złożone przez J. K. jakoby wykonane w roku 1996 i pismo Przedsiębiorstwa Usługowo-Produkcyjnego z dnia 14 maja 1996 r. (w orzeczeniu technicznym), dotyczące zgody na usytuowanie budynku warsztatowego – usługowego przy granicy z terenem przedsiębiorstwa. Oceny dowodów zgromadzonych w sprawie dokonuje się w sposób określony w art. 80 k.p.a., według którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Tymczasem w realiach niniejszej sprawy pominięte zostały dowody z zeznań świadków, także fotografia złożona przez skarżącego, przy czym nie wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, czy te dowody zostały uznane za niewiarygodne w konfrontacji z dowodami przywołanymi dla poparcia tezy o dacie budowy w 1996 r., czy też pominięte z innych przyczyn. W powiązaniu z pominięciem oświadczeń B. M. i uchyleniu się od ich oceny z powołaniem się tylko na ich sprzeczność, umyka kontroli sądowej prawidłowość i rzetelność oceny zebranych dowodów dokonanej przez organ. Z przedstawionych względów sąd uznał zasadność skargi i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję. Ponownie rozpoznając sprawę z odwołań E. K. i J. K. organ odwoławczy uzupełni materiał dowodowy w zakresie przesłuchania B. M., w kontekście ustalenia daty przedmiotowej samowoli uwzględni również dowody dołączone do skargi, w postaci informacji o wymiarze podatku od nieruchomości (budynku gospodarczego) od roku 1992 oraz przeprowadzi ocenę całego zebranego materiału dowodowego w sposób przewidziany w art. 80 k.p.a.