III SA/Po 766/17

Dnia 17 stycznia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik Sędziowie WSA Małgorzata Górecka WSA Mirella Ławniczak (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2018 roku przy udziale sprawy ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] lipca 2017r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2015 oddala skargę Dyrektor W. Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P., po rozpatrzeniu sprawy w postępowaniu odwoławczym, w tym po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego, decyzją z dnia 31 lipca 2017 roku, nr [...], utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. W., z dnia 29 września 2016 roku, nr [...], adresowaną do J. P., w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2015. Rozstrzygnięcie zostało podjęte w następujących okolicznościach faktycznych. J. P. zamieszkała pod adresem ul. [...] w O. W., w dniu 18 czerwca 2015 roku, za pośrednictwem poczty, złożyła wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich na rok 2015. We wniosku zadeklarowała, że użytkuje rolniczo działkę gruntu nr [...] o powierzchni 55 ha położoną w województwie zachodniopomorski, powiat stargardzki, gmina I., obręb M.. Do wniosku załączyła oświadczenie przejmującego posiadanie działek rolnych, umowę przekazania użytkowania gruntów rolnych oraz umowę przekazania zobowiązań rolnośrodowiskowych i ONW z dnia 30 maja 2015 roku. W dniu 02 grudnia 2015 roku została przeprowadzona kontrola na miejscu. W toku tych czynności wnioskodawczynię reprezentował A. J.. Natomiast w dniu 31 sierpnia 2016 roku odbyło się przesłuchanie wnioskodawczyni w obecności jej pełnomocnika A. J.. Wnioskodawczyni wyjaśniła, że korzysta z usług doradczych A. J., gdyż jej wujek T. K. polecił jej tę osobę na pełnomocnika. Działkę rolną zgłoszoną do płatności wnioskodawczyni dzierżawi od pani K. (umowa ustna). Wnioskodawczyni nie potrafiła podać imienia wydzierżawiającej i wyjaśniła, że panią K. poznała przez wujka T. K.. Zabiegi agrotechniczne na dzierżawionej działce wykonują okoliczni rolnicy. Natomiast wnioskodawczyni przelewem bankowym opłaca czynsz dzierżawny oraz gotówkowo rozlicza się z okolicznymi rolnikami. Do akt sprawy organ I instancji włączył materiały dotyczące ubiegania się o płatności rolnicze przez: - F.-A." Sp. z o.o z siedzibą przy ul. [...] w O. W., której wspólnikami są: M. K. (prezes zarządu), jego siostry K. L., K. K. oraz B. M., - "P. - E. - S." Sp. z o.o. z siedzibą przy ul. [...] w O. W., której wspólnikami są: M. K. (prezes zarządu), jego siostry K. K. i K. L. oraz B. M., -"R. - A." Sp. z o.o. z siedzibą przy ul. [...] w O. W., której wspólnikami są: M. K., jego siostry R. K. i K. L., a ponadto K. K. oraz H. C.. -"T. – A." Sp. z o.o. z siedzibą przy ul. [...] w O. W., której wspólnikami są: M. K. (prezes zarządu) oraz jego siostry R. K. i K. L., - "E. - A. – N." Sp. z o.o. z siedzibą przy ul. [...] w O. W., której wspólnikami są: M. K. (prezes zarządu) oraz jego siostry R. K. i K. K., - M. K. zamieszkałego przy ul. [...] w O. W., którego reprezentuje A. J. - K. L. zamieszkałą przy ul. [...] w O. W., którą reprezentuje A. J. (kuzyn M. K.), - D. G. (osoba pozostająca w stosunku pracy z M. K.) zamieszkałego G. [...], którego reprezentuje A. J. (kuzyn M. K.), - T. K. zamieszkałego przy ul. [...] Gorzycach W., [...], którego reprezentuje A. J. (kuzyn M. K.). - R. K. zamieszkałej przy ul. [...] w O. W., którą reprezentuje A. J. (kuzyn M. K.). W dniu 29 września 2016 roku Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. W. wydał decyzję o odmowie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. J. P. skorzystała z prawa do wniesienia odwołania. Wskazała, że wpis do ewidencji producentów rolnych uzyskała w maju 2014 roku. Nie ma możliwości osobistego wykonywania zabiegów agrotechnicznych ponieważ jej miejsce zamieszkania znajduje się około 400 km od miejsca położenia dzierżawionej działki rolnej. Niemniej, w ocenie strony postępowania, nie wyklucza jej to z systemu płatności bezpośrednich. Dowodem prowadzenia samodzielnego gospodarstwa rolnego jest to, że odwołująca się płaci za dzierżawę gruntów rolnych (60.000 zł rocznie) oraz płaci (około 35.000 zł rocznie) za zabiegi agrotechniczne wykonywane na dzierżawionych gruntach rolnych. Wyjaśniła, że "musiała się zapożyczyć, aby opłacić czynsz dzierżawny za 2015 rok". Kosztów działalności rolniczej nie pokrywa ze sprzedaży płodów rolnych. W jej ocenie brak dowodów sprzedaży plonów rolnych nie wyklucza jej z sytemu dopłat rolniczych. J. P. uznaje, że nie stworzyła sztucznych warunków poprzez podział gospodarstwa rolnego, gdyż nie posiada żadnych innych gruntów rolnych poza dzierżawioną działką rolną. Podniosła przy tym, że nie ma nic wspólnego ze spółkami wskazanymi w uzasadnieniu decyzji oraz nic jej nie łączy z osobami fizycznymi zaangażowanymi w tych spółkach. Odwołująca zna i utrzymuje kontakty jedynie z A. J. oraz wujkiem T. K.. W ocenie odwołującej posiadanie tego samego pełnomocnika nie może być powodem do odmowy przyznania płatności. W toku postępowania odwoławczego do materiału dowodowego włączone zostały dodatkowe wyjaśnienia J. P., a nadto wyjaśnienia złożone przez T. K., S. S. oraz D. G.. Organ odwoławczy wystosował do M. K. wezwanie zobowiązujące do złożenia wyjaśnień odnośnie prowadzenia gospodarstwa rolnego oraz faktycznego władania deklarowanymi we wniosku gruntami. Po ponownej analizie zgromadzonego materiału dowodowego organ odwoławczy uznał, że weryfikacja wniosku pomocowego J. P. uzasadnia zastosowanie w sprawie art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1360/2013 z dnia 17 grudnia 2013 roku. Organ wyjaśnił, że w przypadku M. K. oraz R. K. (siostra M. K.), K. K. (siostra M. K.), K. L. (siostra M. K.), A. J. (kuzyna M. K.), T. K. (wujek M. K.), B. M. (druga żona M. K. – ojca M. K.), H. C. (partnerka M. K.), D. G. (pracownik M. K.), S. S. oraz J. P., której wujkiem jest także T. K., oraz wniosków pomocowych spółek utworzonych przez wskazane osoby w rożnych konfiguracjach, ma miejsce tworzenie sztucznych warunków dla otrzymania płatności sprzecznej z celami systemów pomocowych, co przejawia się: tworzeniem nowych spółek, wydzierżawianiem gruntów rolnych lub innym przekazywaniem ich osobom trzecim w tym odwołującej się J. P.. Organ odwoławczy wskazał, że J. P. prowadzi działalność gospodarczą niezwiązaną z rolnictwem, a jej gospodarstwo rolne zostało zarejestrowane w 2014 roku. Dowodem prowadzenia działalności rolniczej mają być potwierdzenia zapłaty za dzierżawę gruntów rolnych, usługi agrotechniczne oraz certyfikację produkcji ekologicznej. Organ odwoławczy wskazał, że Biuro Powiatowe ARiMR w O. W. posiada informacje, że J. P. przejęła zobowiązanie po podmiocie G. Sp. z o.o. Wskazana Spółka rozpoczęła realizację przejętego zobowiązania w 2013 roku (dla J. P. założono sprawę kontynuacyjną). Działki rolne zgłaszane do płatności w sprawie kontynuacyjnej zostały po raz pierwszy zadeklarowane do programu rolnośrodowiskowego w 2010 roku przez T. K., działki te wraz z programem pomocowym przejęła G. Sp. z o.o., a ostatecznie J. P.. Skarżąca zakończyła więc zobowiązanie rolnośrodowiskowe, które rozpoczął T. K.. W okolicznościach niniejszej sprawy J. P. rozpoczęła kontynuację kolejnego zobowiązania. Aktualnie zgłaszaną do płatności działkę rolną J. P. przejęła od G. Sp. z o.o. Umowę o przekazaniu gruntów rolnych oraz przejęciu zobowiązań rolnośrodowiskowych za G. Sp. z o.o. podpisała prezes tej spółki M. J.-K.. Organ odwoławczy uznał, że J. P. już w 2014 roku deklarowała do płatności działki z programem rolnośrodowiskowym, które przejęła od wujka T. K. oraz spółki G. Sp. z o.o.. Aktualnie odwołująca się występuje jako przejmująca zobowiązanie rolnośrodowiskowe od G. Sp. z o.o., której wspólnikami są M. J.-K. oraz S. S.. Organ wskazał ponadto, że T. K. był udziałowcem A. Sp. z o.o. Dyrektor Oddziału ARiMR wyjaśnił, że osoby fizyczne (właściciele gruntów, dzierżawcy gruntów) oraz utworzone w rożnych konfiguracjach osobowych spółki otrzymały własne indywidualne numery ewidencyjne, dzięki którym osoby fizyczne oraz każda utworzona jednostka organizacyjna mogą ubiegać się o przyznanie płatności w tym samym zakresie. Zarówno utworzone spółki, jak i osoby fizyczne, w tym dzierżawcy, zostały zarejestrowane w Zintegrowanym Systemie Zarządzania i Kontroli jako podmioty prowadzące gospodarstwa rolne formalnie odrębne, ale faktycznie są one jednostkami wspólnie zarządzanymi, co przejawia się powiązaniami osobowymi, kapitałowymi i organizacyjnymi. Podstawę dla takich ustaleń stanowiła analiza przeprowadzona w zakresie składu osobowego wspólników utworzonych spółek, osób pełniących funkcje zarządcze w tych spółkach, osób fizycznych zgłaszających prowadzenie indywidualnego gospodarstwa rolnego, działań obejmujących przekazywanie gruntów rolnych (umowy dzierżawy, umowy barterowe) oraz przejmowanie uprawnień do płatności. Analiza działek rolnych zgłaszanych do płatności przez wskazane podmioty w latach 2004-2015 ujawniła, że grunty rolne były przedmiotem przekazań pomiędzy wskazanymi podmiotami zarejestrowanymi jako producenci rolni. Przekazywanie działek nie było incydentalne, lecz cechowało się dostosowaniem powierzchni do założeń określonych programów pomocowych w ramach systemów płatności ONW i płatności rolnośrodowiskowych. Osoby fizyczne i utworzone podmioty prawne deklarowały działki rolne, które położone były w różnych województwach i powiatach, co nie miało ekonomiczno-technologicznego uzasadnienia w sytuacji posiadania możliwości takiego ułożenia stosunków, aby każdy ze wskazanych podmiotów miał swój areał w jednym bądź w dwóch zbliżonych do siebie obrębach. Analizując kwestie dotyczące rodzaju uprawy prowadzonych na zadeklarowanych działkach organ odwoławczy wskazał, iż wielokrotnie na deklarowanych przez omawiane podmioty działkach ewidencyjnych, będących formalnie w posiadaniu różnych podmiotów, uprawiano te same uprawy, co w połączeniu z brakiem naturalnych granic pomiędzy tymi obszarami, w ocenie organu, dodatkowo potwierdza, że jedynym racjonalnym wytłumaczeniem przekazywania przylegających do siebie gruntów rolnych, pomiędzy formalnie odrębnymi gospodarstwami rolnymi, była maksymalizacja dofinansowania w programie rolnośrodowiskowym oraz systemie płatności ONW. Tworzenie sztucznych warunków w celu pozyskania wyższego wsparcia finansowego, w ocenie organu odwoławczego, potwierdzają także kwestie dotyczące użyczania parku maszynowego, zawierania umów dotyczących dzierżawy gruntów rolnych, wykonywania zabiegów agrotechnicznych w ramach umów barterowych oraz warunków dotyczących zatrudniania pracowników. Organ odwoławczy wskazał, że od 2013 roku wzrosła liczba osób fizycznych i spółek powiązanych z podmiotami z pierwszej konfiguracji osobowej. W 2013 roku o środki pomocowe dla rolnictwa ubiegali się bowiem także: T. K., A. Sp. z o.o., G. Sp. z o.o., S. S., D. Sp. z o.o. oraz J. P.. W kampanii za 2015 rok podmioty z tej konfiguracji osobowej zgłosiły do płatności JPO grunty o powierzchni 139,06 ha, a do płatności ONW grunty o powierzchni 293,23 ha. W konsekwencji organ stwierdził, że w powyższej konfiguracji osobowej także miało miejsce tworzenie sztucznych warunków w celu uniknięcia zastosowania stawek degresywnych. Współdziałanie osób fizycznych w różnych konfiguracjach osobowych, które przejawiało się tworzeniem nowych podmiotów, zakupem gruntów rolnych oraz przekazywaniem tych gruntów pomiędzy tym podmiotami miało także na celu unikanie stawek degresywnych oraz limitów powierzchniowych dla płatności obowiązujących w ramach poszczególnych wariantów rolnośrodowiskowych. J. P., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, skorzystała z prawa skargi do sądu administracyjnego. Skarżąca zażądała stwierdzenia nieważności decyzji organu odwoławczego, ewentualnie uchylenia w całości decyzji Dyrektora W. Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w O. W.. Zdaniem skarżącej kwestionowane decyzje zostały wydane z naruszeniem: 1) art. 15 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie szerszym niż miało to miejsce przed organem pierwszej instancji, pozbawienie strony możliwości obrony w zakresie nowych faktów i okoliczności sprawy, które nie stanowią uzupełnienia postępowania dowodowego, a wskazują na całkowicie nowe okoliczności sprawy, przez co ten materiał dowodowy został oceniony wyłącznie jednokrotnie, 2) art. 27 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 w związku z art. 75 oraz art. 80 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego poprzez: - powołanie dowodów odnoszących się do lat innych aniżeli rok, na który skarżąca wnioskowała o przyznanie płatności, - wszczęcie postępowania w oparciu od bezpodstawne donosy i włączenie ich do materiału dowodowego (dowody niezgodne z prawem), - włączeniu do sprawy podmiotów niepowiązanych w żaden sposób ze skarżącą, - przyjęcie ustalenia, że skarżąca nie prowadziła efektywnego odrębnego gospodarstwa rolnego, - błędne przyjęcie, że w sprawie doszło do stworzenia sztucznych warunków, - brak zbadania samodzielności prowadzenia gospodarstwa rolnego w odniesieniu do każdego z podmiotów powołanych w uzasadnieniu decyzji, - przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia błędnych, nieprawdziwych, ustaleń faktycznych, 3) art. 107 §3 w związku z art. 107 §1 ust. 6 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji dowodów na podstawie, których uznano, że istnieją powiązania pomiędzy podmiotami na tyle istotne, że uzasadniające przyjęcie ustalenia o tworzeniu sztucznych warunków, 4) art. 89 §1 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego poprzez brak przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, 5) art. 107 §3 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 75 §1, art. 77 §1, art. 80 oraz art. 7 i art. 6 tej ustawy poprzez wybiórcze traktowanie odpowiedzi na wezwania oraz pominięcie informacji korzystnych dla strony, 5) art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2988/2005, art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji nr 65/2011 oraz pkt 15 preambuły i art. 30 rozporządzenia Rady (WE) 73/2009 poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i nieprawidłową wykładnię wyrażające się bezzasadnym przyjęciem, że skarżąca wraz z innymi podmiotami dokonali sztucznego podziału gospodarstw rolnych celem uzyskania płatności PROW, 6) art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2988/2005, art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji nr 65/2011 oraz pkt 15 preambuły i art. 30 rozporządzenia Rady (WE) 73/2009 poprzez nieprawidłowe zastosowanie wyrażające się przyjęciem, że te same okoliczności zostały uznane za tworzenie sztucznych warunków w celu uzyskania płatności do wszystkich systemów wsparcia w ramach EFRROW, 7) art. 36 lit. a ppkt iv i art. 39 rozporządzenia Rady(WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 roku w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) poprzez brak zastosowania tych przepisów do skarżącej, pomimo, iż skarżąca była w posiadaniu gospodarstwa rolnego, utrzymywała je w dobrej kulturze rolnej oraz zarządzała nim i prowadziła aktywną gospodarkę rolną, 8) art. 4 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 roku poprzez błędne zastosowanie pojęcia "gospodarstwo rolne". Dyrektor W. Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Sąd nie ujawnił naruszenia prawa uzasadniającego stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ani naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 145 § 1 pkt lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017, poz. 1369 - dalej P.p.s.a.). Po przeprowadzeniu kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego, sąd nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji ani w całości, ani w części, gdyż nie stwierdził ani naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy prawidłowo przyjęły, że rozstrzygnięcie kontrolowanej sprawy administracyjnej powinno nastąpić, w szczególności, na podstawie przepisów ustawy z dnia 05 lutego 2015 roku o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. 2015, poz. 1551 ze zm.). Zgodnie z art. 1 pkt 2 lit. a oraz art. 24 ust. 1 powołanej ustawy płatności przyznawane są w drodze decyzji. Zatem na gruncie prawa krajowego ustawodawca zastrzegł, że formą prawną nabycia uprawnienia do płatność jest akt administracyjny w rozumieniu art. 1 pkt 1 i art. 104 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2016, poz. 23 ze zm.). Postępowanie administracyjne w sprawach dotyczących przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego cechuje się istotnymi odmiennościami, które korespondują z wymogami prawa europejskiego, co do weryfikacji uprawnień do otrzymania płatności rolniczych. Przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego stosuje się w postępowaniu dotyczącym przyznania płatności bezpośrednich w zakresie w jakim przepisy ustaw nie stanowią inaczej (art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego). Wyjaśnić zatem należy, że na państwa członkowskie został nałożony obowiązek wprowadzenia i stosowania różnych form weryfikacji uprawnień do płatności rolniczych, w tym obowiązek ustanowienia i stosowania Zintegrowanego Systemu Zarządzania i Kontroli. Ten obowiązek został zrealizowany ustawą z dnia 18 grudnia 2003 roku o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz.U. 2017, poz. 1853). Zintegrowany System Zarządzania i Kontroli składa się z ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych, ewidencji wniosków o przyznanie płatności, systemu identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia nr 1306/2013, dokumentacji związanej ewidencji i systemu, w pkt 1-3a (art. 4 pkt 1-4 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności). Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa ma obowiązek wykorzystywać Zintegrowany System Zarządzania i Kontroli w zakresie przyznawania i wypłaty płatności, nadzoru nad przestrzeganiem przepisów dotyczących płatności realizowanych przez Agencję, postępowania w sprawie zwrotu nienależnie wypłaconych płatności, postępowania w sprawie wymierzania kar pieniężnych lub zastosowania innych sankcji, identyfikacji producentów (art. 5 pkt 1-5 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności). Zatem w oparciu o Zintegrowany System Zarządzania i Kontroli organ administracji publicznej ma obowiązek dokonywać oceny deklarowanych uprawnień do otrzymania środków pomocowych także w tym aspekcie, aby ujawniać i eliminować przypadki, gdy dochodzi do obejścia prawa poprzez sztuczne ukształtowanie stosunków faktycznych lub prawnych w celu osiągania korzyści sprzecznych z celami danego systemu wsparcia. Z całą stanowczością podkreślić należy, że w postępowaniach dotyczących płatności bezpośrednich: - organ administracji publicznej na żądanie strony udziela niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, - organ administracji publicznej na żądanie strony zapewnia jej czynny udział w każdym stadium postępowania i na żądanie strony, przed wydaniem decyzji, umożliwia jej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; - nie stosuje się przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego, - nie stosuje się przepisu art. 77 §4 zdanie drugie Kodeksu postępowania administracyjnego do informacji dotyczącej maksymalnego kwalifikowalnego obszaru, - strony oraz inne osoby uczestniczące w tym postępowaniu są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek, - ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Kontrola legalności kwestionowanych decyzji musi uwzględniać, że w postępowaniu administracyjnym o przyznanie płatności bezpośrednich w sposób szczególny została uregulowana kwestia ustalenia (weryfikacji) uprawnienia do płatności, bo w oparciu o Zintegrowany System Zarządzania i Kontroli. Z kolei postępowanie administracyjne jest wszczynane na wniosek, który ma zawierać deklarację o zgodności danych ze stanem faktycznym i prawnym, a strona ma obowiązek przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia, co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek. Wyniki kontroli administracyjnej wniosku pomocowego Skarżącej aktualizowały obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, które powinno mieć na uwadze weryfikację uprawnienia deklarowanego do płatności w zakresie jego zgodności z warunkami kwalifikowalności, w szczególności faktycznego rolniczego użytkowania gruntów, a także rzeczywistego istnienia odrębnej jednostki produkcyjnej – samodzielnie funkcjonującego gospodarstwa rolnego zarejestrowanego w ewidencji gospodarstw rolnych na żądanie J. P.. Sąd nie podziela zarzutów skargi sugerujących, że niezgodne z prawem są działania procesowe organów administracji publicznej obejmujące prowadzenie postępowania wyjaśniającego, w tym gromadzenia dowodów, z lat wcześniejszych niż 2015 rok. W tym zakresie wskazać należy, że wiele z programów pomocowych dla rolnictwa ma charakter zobowiązań wieloletnich. Przepisy prawa dopuszczają kontynuację zobowiązań przez następcę prawnego podmiotu, który rozpoczął realizację takiego programu. W konsekwencji, zgodnie z wymogami prawa wspólnotowego, system kontroli wniosków pomocowych musi być tak zorganizowany, aby zapewniał przeprowadzanie wszystkich niezbędnych kontroli w celu skutecznego sprawdzania zgodności z warunkami wszystkich kryteriów kwalifikowalności ustanowionych w prawodawstwie unijnym lub krajowym lub w programach rozwoju obszarów wiejskich. System ma także umożliwiać weryfikację uprawnień oraz kontrole krzyżowe wniosków pomoc. Umożliwia on identyfikacje działek rolnych, w tym zapoznanie się z tymi danymi podczas biegu terminu przedawnienia dla obowiązku zwrotu pomocy pozyskanej w poprzednich latach kalendarzowych. Funkcjonowanie systemu wynika z obowiązku państwa członkowskiego w zakresie zapewnienia skuteczności działania prawa wspólnotowego. Zgodnie ze złożonym wnioskiem pomocowym skarżąca wywodzi uprawnienie do otrzymania płatności z kontynuowania wieloletniego programu pomocowego, który realizował jej poprzednik prawny. W takiej sytuacji ocena prawna, co do spełnienia warunków otrzymania płatności w sposób naturalny winna obejmować także lata wcześniejsze, w tym weryfikację uprawnienia w aspekcie sztucznego przejęcia programu pomocowego oraz sztucznego przejęcia użytkowania gruntów rolnych w celu ukrycia podziału gospodarstwa rolnego z naruszeniem prawodawstwa unijnego dotyczącego limitów w zakresie pomocy finansowej dla gospodarstw wielkoobszarowych – motyw 13 preambuły do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 w związku z art. 11 ust. 4 tego rozporządzenia. Sąd uznaje, że istotne z punktu widzenia obowiązku dokładnego wyjaśnienia okoliczności kontrolowanej sprawy (art. 7 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego) było włączenie do materiału dowodowego dokumentacji dotyczącej ubiegania się o płatności rolnicze przez osoby fizyczne i osoby prawne powołane w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Analiza dokumentacji włączonej do akt sprawy obrazuje metody pozyskiwania korzyści finansowych sprzecznych z celami systemów wsparcia dla rolnictwa, które uzasadniają konieczność stosowania art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1306/2013 z dnia 17 maja 2013 roku. Zgodnie z powołaną regulacją bez uszczerbku dla przepisów szczególnych, osobom fizycznym ani prawnym nie przyznaje się jakichkolwiek korzyści wynikających z sektorowego prawodawstwa rolnego, jeżeli stwierdzono, że warunki wymagane do uzyskania takich korzyści zostały sztucznie stworzone, w sprzeczności z celami tego prawodawstwa. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy organ odwoławczy trafnie uznaje, że pozyskiwanie korzyści finansowych sprzecznych z celami sektorowego prawodawstwa rolnego dotyczyło pozyskiwania pomocy finansowej z ominięciem kryteriów zmniejszenia płatności dla rolników w rozumieniu art. 11 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013. Analiza dokumentacji włączonej do akt sprawy administracyjnej ujawnia, że takie cele osiągane były także w ten sposób, że osoby fizyczne uzyskiwały wpis do ewidencji producentów rolnych i zgłaszały do płatności grunty rolne wchodzące w skład gospodarstwa rolnego wielkoobszarowego (przedmiot własność lub dzierżawy podmiotu/podmiotów prowadzących takie gospodarstwo). Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa w zakresie gromadzenia lub analizy materiału dowodowego. Całkowicie bezpodstawny jest zarzut skargi, że jako dowód w sprawie został dopuszczony materiał sprzeczny z prawem w rozumieniu art. 75 §1 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego. Wskazać należy, że skarga w sprawie indywidualnej, w rozumieniu art. 233-235 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, może prowadzić do wszczęcia postepowania administracyjnego, może stanowić dowód, który organ prowadzący postępowanie ma obowiązek rozpatrzyć z urzędu, lub może stanowić podstawę do przeprowadzenia postępowania administracyjnego w trybie nadzwyczajnym. Rozpatrzenie skargi indywidualnej pochodzącej od byłego pracownika/dzierżawcy L. Z. nie narusza więc art. 75 §1 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego. Kontrolowane postępowanie administracyjne zostało wszczęte na wniosek skarżącej, a materiał ze skargi L. Z. został wykorzystany przez organ jedynie jako dowód obrazujący metody praktykowane w celu sztucznego podziału gospodarstwa rolnego. Skarga L. Z. nie stanowiła bezpośredniej podstawy dla czynienia ustaleń faktycznych na potrzeby wydania decyzji adresowanej do skarżącej. Ocena dowodów, jakiej dokonano w sprawie, nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzysta z ochrony przewidzianej w art. 77 §1 ustawy – Kodeks postepowania administracyjnego. Ustalenia faktyczne zostały przyjęte z poszanowaniem zasad logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego oraz poparte przekonującą argumentacją. Dowody zgromadzone w aktach sprawy pozwalają na dokonanie weryfikacji wniosku skarżącej odnośnie tego, czy doszło do stworzenia sztucznych warunków odnośnie obiektywnego, jak i subiektywnego aspektu tworzenia sztucznych warunków dla otrzymania płatności (porównaj wyrok Trybunał Sprawiedliwości z dnia 12 września 2013 roku, wydany w sprawie C-434/12). W okolicznościach niniejszej sprawy skarżącą domaga się przyznania jej płatności bezpośredniej na rok 2015 do działki gruntu oddalonej od miejsca jej zamieszkania o około 400 km. Skarżąca została ujawniona w ewidencji producentów rolnych w 2014 roku, pomimo tego, że wcześniej pozostawała już zarejestrowana, jako osoba prowadząca działalność gospodarczą. Dowodem objęcia gruntów rolnych w posiadanie mają być: ustna umowa dzierżawy zawarta z podmiotem, którego danych personalnych skarżąca nie potrafi wskazać, a nadto umowa z dnia 30 maja 2015 roku dotycząca przekazania użytkowania gruntów rolnych oraz zobowiązań rolnośrodowiskowych i ONW zawarta pomiędzy skarżącą a G. Sp. z o.o. reprezentowaną przez M. J.-K.. Siedziba wskazanej Spółki znajduje się pod adresem ul. [...] G. W., [...]. Adres siedziby Spółki jest tożsamy z adresem zamieszkania wujka skarżącej - T. K.. Dowodem rolniczego użytkowania gruntów objętych w posiadanie mają być opłacanie czynszu dzierżawnego oraz opłacanie zabiegów agrotechnicznych. Przy czym Skarżąca nie uzyskuje dochodów ze sprzedaży płodów rolnych, a środki finansowe na pokrywanie wskazanych kosztów pozyskuje z pożyczek. Powyższe okoliczności faktyczne potwierdzają weryfikacja wniosku skarżącej w oparciu o Zintegrowany System Zarządzania i Kontroli, dokumenty złożone wraz z wnioskiem pomocowym oraz wyjaśnienia i dokumenty złożone przez skarżącą w toku postępowania dowodowego. Sąd w całości podziela ustalenia faktyczne przyjęte przez organy administracji publicznej. Wpisaniu skarżącej do ewidencji podmiotów prowadzących gospodarstwo rolne, a następnie zgłoszeniu do płatności działki gruntu nr [...] o powierzchni 55 ha położonej w województwie zachodniopomorski, powiat stargardzki, gmina I., obręb M., nie towarzyszyły działania obejmujące organizowanie nowego, odrębnego gospodarstwa rolnego. Uprawnienie do otrzymania pomocy finansowej skarżąca wywodzi z kontynuacji zobowiązań wieloletnich rozpoczętych przez inne podmioty już ujawnione w ewidencji producentów rolnych. Skarżąca nie dysponuje dowodami dotyczącymi objęcia w posiadanie zależne zgłoszonych do płatności gruntów rolnych. Złożone wyjaśnienia budzą wątpliwości i samodzielnie nie mogą być wiarygodną podstawą czynienia ustaleń faktycznych zgodnych z prawdą materialną. Skarżąca nie użytkuje rolniczo gruntów zgłoszonych do płatności, w tym nie pobiera płodów rolnych z tych gruntów. Grunty rolne użytkują okoliczni rolnicy. Skarżąca nie przedłożyła dowodów na ponoszenie kosztów wykonywania zabiegów agrotechnicznych. Oświadczenia skarżącej o dokonywaniu płatności gotówką za takie usługi nie stanowią wiarygodnej podstawy do czynienia ustaleń faktycznych zgodnych z prawdą materialną. Wskazać w tym zakresie należy, że skarżąca nie prowadzi samodzielnej gospodarki finansowej w zakresie uiszczania czynszu dzierżawnego. Powyższe okoliczności usprawiedliwiają stanowisko, że wniosek skarżącej o płatności bezpośrednie został złożony w odniesieniu do gruntów rolnych, które zostały sztucznie, jedynie na gruncie prawa administracyjnego, powierzone innemu podmiotowi w celu uniknięcia zastosowania kryteriów zmniejszenia płatności dla rolników w rozumieniu art. 11 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013. Sąd uznaje, że w okolicznościach kontrolowanej sprawy nie występują przesłanki, które stanowią o funkcjonowaniu odrębnego gospodarstwa rolnego prowadzonego przez J. P.. W konsekwencji nieuzasadnione są zarzuty naruszenia art. 7 art. 8, czy art. 80 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego. Podsumowując Sąd podziela ustalenia faktyczne organów administracji publicznej, że gospodarstwo rolne, którego posiadanie i prowadzenie Skarżąca potwierdzała poprzez złożenie wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich zostało wyodrębnione sztucznie, bo jedynie na gruncie prawa administracyjnego, a technicznie, ekonomicznie i organizacyjnie, czyli w sensie cywilnoprawnym (a więc faktycznie) stanowiło jedną z wielu jednostek produkcyjnych wspólnie zarządzanych i finansowanych przez grupę producentów rolnych (osób prawnych i fizycznych). Sąd nie stwierdził naruszenia art. 107 §3 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na prawidłowość kwestionowanej decyzji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organy powołały materiał dowodowy, a przyjęte ustalenia faktyczne opatrzyła argumentacją dotyczącą wiarygodności i mocy dowodowej. Organy przytoczyły także przepisy prawne istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy, wyjaśniły podstawę prawną wydanej decyzji, w tym zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwieniu sprawy. W ocenie Sądu brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia przepisów prawa ustanawiających zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Uzupełniające postępowanie dowodowe przed organem II instancji dotyczyło kwestii tworzenia sztucznych warunków przy wykorzystaniu tego samego modelu działania, a więc rejestracji kolejnych podmiotów, jako producentów rolnych, oraz składania wniosków pomocowych, co do gruntów przekazywanych tym podmiotom. Organ odwoławczy ujawnił kolejne przypadki współdziałania podmiotów wpisywanych do ewidencji producentów rolnych, którym przekazywane są działki rolne w celu pozyskiwania korzyści sprzecznych z celami prawodawstwa wspólnotowego. Postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ odwoławczy nie wykraczało poza ramy sprawy administracyjnej zakreślone w toku postępowania przed organem I instancji. Wyniki uzupełniającego postępowania dowodowego jedynie potwierdziły prawidłowość kwestionowanej odwołaniem decyzji. Stąd w ocenie Sądu brak jest podstaw dla przyjęcia stanowiska, że strona została pozbawiona prawa do dwukrotnego merytorycznego rozpoznania sprawy, czy też dwukrotnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR. Sprawę administracyjną wyznacza zakres ustaleń stanu faktycznego, natomiast postępowanie dowodowe przed organem II instancji może być szersze. Sprawa rozpoznana i rozstrzygnięta przez organ I instancji ulegała ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu. I brak tutaj ograniczeń dla postępowania dowodowego, jeśli prawa strony zostały zachowane. To nie zakres odwołania decyduje o charakterze sprawy i przebiegu postępowania odwoławczego. Organy administracji publicznej zapewniły skarżącej możliwość realizacji prawa do obrony w postępowaniu administracyjnym. Sąd uznaje, że brak przeprowadzenia rozprawy administracyjnej nie stanowi o naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozprawa administracyjna jest formą prawną, która ma zapewnić przyspieszenie lub uproszczenie postępowania, a w szczególności prowadzić do uzgodnienia interesów stron oraz wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin (art. 89 §1 i §2 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego). Celem rozprawy administracyjnej nie jest prowadzenie polemiki ze stanowiskiem organu, w sytuacji gdy strona nie przedstawia dowodów lub wykonuje wezwanie w ten sposób, że nie wyczerpuje zagadnienia będącego tezą dowodową, czy też nie dysponuje dowodami deklarowanego we wniosku stanu faktycznego, a więc dowodami prowadzenia odrębnego gospodarstwa rolnego, a przez to nie może potwierdzić warunków aktualizujących uprawnienie do otrzymania płatności. Przesłanką dla przeprowadzenia rozprawy nie jest także to, że ocena materiału dowodowego przez organ administracji publicznej istotnie różni się od oceny materiału dowodowego dokonywanej przez stronę postępowania administracyjnego. Dyrektor W. Oddziału ARiMR trafnie uznał, że zebrany materiał dowodowy był wystarczający do dokonania ustaleń faktycznych zgodnych z prawdą materialną. Przeszkody do przyjęcia takiego stanowiska nie stanowi to, że materiał dowodowy zawierał wyjaśnienia skarżącej, które mogą budzić wątpliwości. W takiej sytuacji organ administracji publicznej ma bowiem obowiązek ustalić stan faktyczny na zasadzie swobodnej oceny dowodów, opierając się na dowodach najbardziej wiarygodnych. Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na legalność kwestionowanej decyzji. Przesłanką, która kreuje uprawnienie do otrzymania płatności bezpośredniej nie jest wpis do ewidencji gospodarstw rolnych. W postępowaniu o przyznanie płatności weryfikacji podlegają okoliczności deklarowane w treści złożonego wniosku pomocowego. W konsekwencji wpis do ewidencji producentów rolnych nie zwalnia organu administracji publicznej z obowiązku realizacji kompetencji w zakresie pociągnięcia do odpowiedzialności prawnej beneficjenta za podanie we wniosku o przyznanie płatności danych nieprawdziwych, bo przykładowo nieaktualnych, albo pociągnięcia beneficjenta do odpowiedzialności prawnej za wystąpienie z wnioskiem o przyznanie płatności w sytuacji braku warunków uprawniających go do jej otrzymania, czy też w sytuacji tworzenia sztucznych warunków dla otrzymania takiej płatności. O prawie do płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego nie przesądza jedynie deklaracja o posiadaniu gruntów rolnych, czy wpis do ewidencji gospodarstw rolnych. Podmiotem uprawnionym do uczestniczenia w systemie płatności bezpośrednich jest ten kto faktycznie użytkuje rolniczo grunty rolne dla siebie, czyli w celu osiągania dochodów z prowadzenia działalność rolniczej. Z systemu płatności należy wykluczyć producenta rolnego, który tworzy sztuczne warunki w celu pozyskania dofinansowania niezgodnego z celami rolnego prawodawstwa sektorowego. Organy prawidłowo uznały, że skarżąca jest zarejestrowanym producentem rolnym, wobec którego nie zaktualizowały się prawne warunki do wystąpienia z wnioskiem o płatność bezpośrednie odnośnie działki gruntu nr [...] o powierzchni 55 ha położonej w województwie zachodniopomorski, powiat stargardzki, gmina I., obręb M.. Na zasadzie kontynuacji zobowiązań poprzednika prawnego skarżąca zgłosiła do płatności grunty rolne, których nie użytkuje rolniczo. Sąd orzekający w niniejszej sprawie wskazuje, że tzw. umowy barterowe, których treścią jest oddanie gruntu rolnego do bezczynszowego rolniczego użytkowania (podobnie, jak odpłatne umowy dzierżawy) stanowią o utracie prawa do otrzymania płatności przez podmiot, który wyzbywa się rolniczego użytkowania grunt. Dla zasadności wniosku o przyznanie płatności nieistotne jest bowiem to, czy prawo podmiotowe rolniczego użytkowania gruntu zostało nabyte odpłatnie, czy też bezpłatnie. Znamiona działania o charakterze tworzenia sztucznych warunków wykazuje zachowanie polegające na występowaniu z kontynuacyjnym wnioskiem pomocowym, co do gruntów rolnych, których wnioskodawca faktycznie nie użytkuje rolniczo. Zatem przesłanka tworzenia sztucznych warunków została spełniona w odniesieniu do J. P.. Materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy potwierdza także, że skutkiem wskazanego zachowania skarżącej było obejście przepisów ustanawiających stawki degresywne oraz limity powierzchniowe dla płatności obowiązujących w ramach poszczególnych systemów wsparcia dla rolników. Stwierdzenie takiego stanu faktycznego odpowiada warunkom klauzuli obejścia prawa z art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U.UE.L.2013.347.549). Zgodnie z powołanym przepisem bez uszczerbku dla przepisów szczególnych, osobom fizycznym ani prawnym nie przyznaje się jakichkolwiek korzyści wynikających z sektorowego prawodawstwa rolnego, jeżeli stwierdzono, że warunki wymagane do uzyskania takich korzyści zostały sztucznie stworzone, w sprzeczności z celami tego prawodawstwa. Organy trafnie uznały, że powołany przepis ustanawia sankcję wykluczenia z systemu płatności na dany rok. Skorzystanie przez organ z powyższej kompetencji nie narusza szczególnych przepisów odnoszących się do poszczególnych systemów wsparcia. W konsekwencji brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia przepisów ustanawiających poszczególne systemy wsparcia dla rolników poprzez brak ich zastosowania, jak powołany w skardze art. 36 lit a ppkt iv i art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 roku sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW). Skoro organy poczyniły ustalenia o sztucznie stworzonych warunkach, a ich skutkiem jest obejście przepisów prawa, to trafnie uznały, że w takiej sytuacji aktualna pozostaje jedynie sankcja wykluczenia z systemu płatności na dany rok, co przybiera formę decyzji o odmowie przyznania płatności. W sprawie, gdzie poczyniono ustalenia o sztucznie stworzonych warunkach, nie znajdują zastosowania przepisy dotyczące umniejszenia wysokości płatności. Stosowanie przepisów przewidujących umniejszenie płatności pozostaje aktualne w sytuacji ujawnienia innych nieprawidłowości niż tworzenie sztucznych warunków. W skład gospodarstwa rolnego, którego prowadzenie deklaruje skarżąca wchodzi jedynie objęta wnioskiem kontynuacyjnym, działka gruntu nr [...] o powierzchni 55 ha położona w województwie zachodniopomorski, powiat stargardzki, gmina I., obręb M.. W konsekwencji bezprzedmiotowe jest oczekiwanie strony skarżącej, które dotyczy weryfikacji wniosku pomocowego, w aspekcie tego w jakim zakresie, jako czynny rolnik w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013, skarżąca mogłaby otrzymać wsparcie w ramach systemu płatności bezpośredniej na rok 2015. Z powyższych względów Sąd orzekający w niniejszej sprawie uznaje, że organy administracji publicznej prawidłowo zastosowały prawo materialne, a poczynione ustalenia faktyczne były wystarczające do przyjęcia stanowiska, że zaktualizowały się obiektywne i subiektywne warunki nadużycia prawa przez skarżącą na etapie występowania przez nią z wnioskiem o przyznanie płatności bezpośrednich na rok 2015. Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017, poz. 1369), skarga podlegała oddaleniu.