III SA/Wa 67/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, sędzia WSA Waldemar Śledzik, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi R. R. na postanowienie Dyrektor Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu pisma w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę Postanowieniem z [...] października 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W., po rozpatrzeniu zażalenia R. R. (dalej –"Skarżący"), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z [...] sierpnia 2016 r., w przedmiocie zwrotu podania. Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec PPH A., na podstawie jednolitego tytułu wykonawczego wystawionego na podstawie wniosku administracji litewskiej o wyegzekwowanie wierzytelności z tytułu podatku VAT za okres 12.03.2008 -15.01.2013 r. Organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 11 grudnia 2015 r., doręczonym dłużnikowi i zobowiązanemu (Skarżącemu) łącznie z jednolitym tytułem wykonawczym w dniu [...] grudnia 2015 r., dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] Bank Polska S.A. Pismem z dnia 11 marca 2016 r. Skarżący, na podstawie art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1289, dalej – "ustawa o wzajemnej pomocy") wniósł pismo zatytułowane "zarzuty na czynności komornika", w którym powołując się na zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego zarzucił: - przekroczenie przez wierzyciela terminu uprawniającego do wystąpienia z wnioskiem o udzielenie pomocy, - wskazanie w tytule wykonawczym nieprawidłowego podmiotu, rodzaju oraz wysokości należności pieniężnych oraz okresu, którego dotyczą należności, - brak dołączenia pierwotnego tytułu wykonawczego do jednolitego tytułu wykonawczego, co stanowi brak formalny i uniemożliwia zobowiązanemu odniesienie się do stawianych przez wierzyciela roszczeń. Ponadto Skarżący wniósł o: wycofanie ewentualnych wniosków o zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, zawiadomienie banków o wstrzymaniu ewentualnych egzekucji, zastosowanie art. 18 ust. 1 oraz ust. 2 Dyrektywy 2010/24/UE ze względu na to, iż egzekucja wierzytelności mogłaby spowodować istotne trudności finansowe zobowiązanego oraz z uwagi na to, że wniosek został złożony po upływie 5 lat od terminu płatności wierzytelności. Postanowieniem z 15 kwietnia 2016 r. organ egzekucyjny odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów złożonych na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie jednolitego tytułu wykonawczego. Po rozpoznaniu zażalenia wniesionego na powyższe postanowienie Dyrektor Izby Skarbowej w W. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. winien dokonać ponownej analizy przedmiotowej sprawy w kontekście art. 46 ust. 3 ustawy o wzajemnej pomocy oraz art. 17a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postepowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 599 dalej – "u.p.e.a."). Po ponownym rozpoznaniu sprawy Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. postanowieniem z [...] sierpnia 2016 r. zwrócił Skarżącemu podanie z dnia 11 marca 2016 r. zatytułowane "zarzuty na czynności komornika", gdyż organem właściwym do jego rozpatrzenia jest organ państwa członkowskiego. W uzasadnieniu organ egzekucyjny wyjaśnił, że podniesione przez Skarżącego zarzuty dotyczą jednolitego tytułu wykonawczego w odniesieniu do wskazania nieprawidłowego podmiotu w tytule wykonawczym, rodzaju oraz wysokości należności pieniężnych oraz okresu którego dotyczą należności; braku dołączenia pierwotnego tytułu wykonawczego do jednolitego tytułu wykonawczego, co stanowi brak formalny i nie umożliwia zobowiązanemu odniesienie się do stawianych roszczeń wierzyciela; przekroczenie terminu przez wierzyciela uprawniającego do wystąpienia z wnioskiem o udzielenie pomocy. Zarzuty te nie mieszczą się w enumeratywnie wymienionym katalogu przesłanek, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 6, 8, 9 w zw. 33 § 2 pkt 1 lit. a) u.p.e.a. Ponadto, Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wyjaśnił, że zgodnie z art. 46 pkt 3 ustawy o wzajemnej pomocy oraz art. 14 pkt 1 Dyrektywy Rady 2010/24/UE z dnia 16 marca 2010 r. w sprawie wzajemnej pomocy przy odzyskiwaniu wierzytelności dotyczących podatków, ceł i innych obciążeń (dalej – "Dyrektywa"), jako organ udzielający pomocy innemu państwu członkowskiemu, nie jest właściwy w sprawach zaskarżenia jednolitego tytułu wykonawczego, wystawionego przez organ Republiki Litewskiej. To tam należy kierować wszelkie spory dotyczące wierzytelności z pierwotnego tytułu wykonawczego lub jednolitego tytułu wykonawczego. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżący wniósł zażalenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 18 ust. 2 Dyrektywy, poprzez wszczęcie postępowania egzekucyjnego, gdy z treści przedmiotowego artykułu wynika, że organ nie jest zobowiązany do udzielania pomocy w egzekucji w odniesieniu do wierzytelności, które mają ponad pięć lat licząc od terminu płatności wierzytelności we wnioskującym państwie członkowskim do pierwotnego wniosku o udzielenie pomocy oraz naruszenie art. 45 u.p.e.a., poprzez nierozpoznanie zarzutu polegającego na wskazaniu wątpliwości w zakresie prawidłowości określenia podmiotu w jednolitym tytule wykonawczym, gdzie z treści przepisu wynika, że organ egzekucyjny powinien odstąpić od czynności egzekucyjnych, jeśli zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego. Utrzymując w mocy postanowienie organu I instancji, Dyrektor Izby Skarbowej w W. wskazał, że zgodnie z art. 33 § 2 u.p.e.a. w: egzekucji należności pieniężnych, o których mowa w : 1) art. 2 § 1 pkt 8 – zobowiązanemu przysługują zarzuty określone w § 1 pkt 6, 8 i 9, 2) art. 2 § 1 pkt 9 – zobowiązanemu przysługują zarzuty określone w § 1 pkt 6 i 8-10. Z kolei należności dochodzone w przedmiotowej sprawie należą do kategorii należności, o której mowa w art. 2 § 1 pkt 8 u.p.e.a., tj. podatki i należności celne pobierane przez państwo członkowskie Unii Europejskiej lub w jego imieniu, przez jego jednostki podziału terytorialnego lub administracyjnego, w tym organy lokalne, lub w imieniu tych jednostek lub organów, a także w imieniu Unii Europejskiej. Powyższe oznacza, że jeżeli egzekucja jest prowadzona na podstawie jednolitego tytułu wykonawczego, to zobowiązany nie może wnosić zarzutów opartych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 -5, 7 i 10 u.p.e.a. Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że w przedmiotowej sprawie zarzuty Skarżącego dotyczyły jednolitego tytułu wykonawczego, Skarżący podnosił bowiem wskazanie w tytule wykonawczym nieprawidłowego podmiotu, rodzaju oraz wysokości należności pieniężnej oraz okresu, którego dotyczą należności. Zgodnie z kolei z art. 46 ust. 3 ustawy o wzajemnej pomocy, zarzuty w sprawie jednolitego tytułu wykonawczego wnosi się w okresie realizacji wniosku o odzyskanie należności pieniężnych przez państwo członkowskie do organu egzekucyjnego, który sporządził jednolity tytuł wykonawczy. Dyrektor Izby Skarbowej w W. wskazał, że na mocy przepisów unijnych polskie organy egzekucyjne udzielające pomocy innemu państwu członkowskiemu nie są właściwe w sprawach zaskarżenia przez zobowiązanego tytułu wykonawczego, na podstawie którego dochodzona jest należność. W związku z powyższym, Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. nie był właściwy do rozpatrzenia podniesionych przez Skarżącego zarzutów. Prawidłowo zatem dokonał zwrotu Skarżącemu pisma z 11 marca 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W., odnosząc się do zarzutu braku doręczenia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. pierwotnego tytułu wykonawczego wraz z jednolitym tytułem wykonawczym wyjaśnił, że żaden przepis ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ani ustawy o wzajemnej pomocy nie nakłada na organ egzekucyjny takiego obowiązku. Odnosząc się natomiast do twierdzeń dotyczących naruszenia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. art. 18 ust. 2 Dyrektywy, Dyrektor Izby Skarbowej w W. wyjaśnił, że z przepisu tego wynika, że ustawodawca pozostawił organowi współpracującemu wybór, co do możliwości udzielania bądź nie pomocy w sytuacji wskazanej ww. przepisie. Jak wynika z akt sprawy, Centralne Biuro Łącznikowe w P. uznało, iż wniosek o podjęcie środków odzyskiwania wierzytelności oraz jednolity tytuł wykonawczy umożliwiający odzyskanie wierzytelnością objętych Dyrektywą, zawierał wszystkie wymagane elementy, o których mowa w ustawie o wzajemnej pomocy i nie było podstaw do odmowy udzielenia pomocy w dochodzeniu należności. Natomiast w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 45 u.p.e.a., poprzez nierozpoznanie zarzutu polegającego na wskazaniu wątpliwości w zakresie prawidłowości określenia podmiotu w jednolitym tytule wykonawczym, gdzie z treści przepisu wynika, że organ egzekucyjny powinien odstąpić od czynności egzekucyjnych jeśli zachodzi błąd, co do osoby zobowiązanej, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że przed zastosowaniem środka egzekucyjnego, organ wnioskujący poprawił wniosek oraz jednolity tytuł wykonawczy wskazując prawidłową nazwę firmy zobowiązanego. W związku z tym nie sposób stwierdzić, że organ egzekucyjny naruszył ww. przepis. W skardze na powyższe postanowienie Skarżący zarzucił naruszenie: - art. 45 § 1 u.p.e.a., poprzez uznanie, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. prawidłowo wszczął postępowanie egzekucyjne na podstawie jednolitego tytułu wykonawczego, gdy z zebranego w sprawie materiału wynika, że pierwszy jednolity tytuł wykonawczy był skierowany wobec spółki PHP A. Sp. z o.o. w P., a brak dostarczenia przez litewskie organy pierwotnego tytułu wykonawczego, na podstawie którego zostało wszczęte postępowanie, powoduje zaistnienie wątpliwości jaki faktycznie podmiot jest zobowiązany do zapłaty zobowiązania podatkowego, - art. 59 § 1 pkt 4 u.p.e.a., poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy Skarżący wskazywał że był jedynie przewoźnikiem towaru, a ewentualną odpowiedzialność powinna ponosić litewska firma B., która była gwarantem i to ona powinna ponosić odpowiedzialność za wszelkie czynności występujące w trakcie transportu objętego deklaracją Tl, - art. 18 ust. 2 Dyrektywy w związku z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez uznanie, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. było prawidłowe, gdy z treści art. 18 ust. 2 Dyrektywy wynika, że organ nie jest zobowiązany do udzielania pomocy w egzekucji w odniesieniu do wierzytelności, które mają ponad pięć lat licząc od terminu płatności wierzytelności w we wnioskującym państwie członkowskim, a treść art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej wskazuje, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Z treści jednolitego tytułu wykonawczego wynika, że wierzytelność podatkowa powstała 12 marca 2008 r., a więc należałby uznać roszczenie za przedawnione zgodnie z treścią przepisów obowiązujących w Polsce. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej – "P.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] października 2016 r. wydane w przedmiocie zwrotu podania zawierającego zarzuty dotyczące postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie jednolitego tytułu wykonawczego, z uwagi na fakt, iż organem właściwym do ich rozpoznania jest organ państwa członkowskiego. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia pod względem jego zgodności z prawem stwierdzić należy, że wbrew zarzutom skargi postanowienie nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Skarga nie zasługuje zatem na uwzględnienie. Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy zasadności zwrotu Skarżącemu podania, w którym podnosił on zarzuty dotyczące postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie jednolitego tytułu wykonawczego. Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że postępowanie egzekucyjne wobec Skarżącego prowadzone jest przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. na podstawie jednolitego tytułu wykonawczego wystawionego na podstawie wniosku administracji litewskiej o wyegzekwowanie wierzytelności z tytułu podatku VAT za okres 12.03.2008-15.01.2013 r. Organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 11 grudnia 2015 r., dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] Bank S.A. Zawiadomienie o zajęciu wraz z jednolitym tytułem wykonawczym doręczono dłużnikowi i Skarżącemu w dniu 23 grudnia 2015 r. Z kolei w piśmie z 11 marca 2016 r. Skarżący podniósł zarzuty: przekroczenie przez wierzyciela terminu uprawniającego do wystąpienia z wnioskiem o udzielenie pomocy, wskazanie w tytule wykonawczym nieprawidłowego podmiotu, rodzaju oraz wysokości należności pieniężnych oraz okresu, którego dotyczą należności, brak dołączenia pierwotnego tytułu wykonawczego do jednolitego tytułu wykonawczego. Skarżący wniósł o wycofanie wniosków o zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, zawiadomienie banków o wstrzymaniu ewentualnych egzekucji, zastosowanie art. 18 ust. 1 oraz ust. 2 Dyrektywy ze względu na to, iż egzekucja wierzytelności mogłaby spowodować istotne trudności finansowe zobowiązanego oraz z uwagi na to, że wniosek został złożony po upływie 5 lat od terminu płatności wierzytelności. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 14 ust. 1 Dyrektywy spory dotyczące wierzytelności, pierwotnego tytułu wykonawczego umożliwiającego egzekucję we wnioskującym państwie członkowskim lub jednolitego tytułu wykonawczego umożliwiającego egzekucję we współpracującym państwie członkowskim oraz spory dotyczące ważności powiadomienia dokonanego przez właściwy organ wnioskującego państwa członkowskiego podlegają kompetencjom odpowiednich organów wnioskującego państwa członkowskiego. Jeżeli w trakcie procedury odzyskiwania wierzytelności pierwotny tytuł wykonawczy umożliwiający egzekucję we wnioskującym państwie członkowskim lub jednolity tytuł wykonawczy umożliwiający egzekucję we współpracującym państwie członkowskim zostają zaskarżone przez zainteresowaną stronę, organ współpracujący informuje taką zainteresowaną stronę, że sprawa musi zostać przez nią wniesiona przed odpowiedni organ wnioskującego państwa członkowskiego, zgodnie z przepisami obowiązującymi w tym państwie. Innymi słowy, na mocy przepisów unijnych, polskie organy egzekucyjne udzielające pomocy innemu państwu członkowskiemu nie są właściwe w sprawach zaskarżania przez zobowiązanego tytułów wykonawczych, na podstawie których jest dochodzona należność. Jeżeli zobowiązany wniesie takie zarzuty do polskiego organu egzekucyjnego, to należy poinformować go o trybie wnoszenia zarzutów. Nie przekazuje się wówczas zarzutów właściwym organom państwa występującego o udzielenie pomocy. Podstawę do zwrotu podania stanowi wówczas art. 17a u.p.e.a., zgodnie z którym, w przypadku wniesienia podania, z którego wynika, że organem właściwym w sprawie jest organ państwa członkowskiego lub państwa trzeciego, podanie podlega zwrotowi wnoszącemu podanie, wraz z pouczeniem, że w sprawie będącej przedmiotem podania powinien wnieść podanie do organu właściwego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego, zgodnie z przepisami obowiązującymi w tym państwie. Zwrot podania następuje w formie postanowienia, na które służy zażalenie. Odnosząc się do zarzutów wniesionych przez Skarżącego zauważyć również należy, że kwestie tego, co może być podstawą zarzutów w przypadku egzekucji należności pieniężnych państwa członkowskiego regulują zarówno przepisy u.p.e.a., jak i przepisy ustawy o wzajemnej pomocy. Obie te ustawy zawierają bowiem przepisy odnoszące się do postępowania egzekucyjnego prowadzonego w związku z udzielaniem wzajemnej pomocy innemu państwu członkowskiemu Unii Europejskiej. Nie są to regulacje sprzeczne, ale uzupełniające wobec siebie. Podstawy wnoszenia zarzutów zostały w art. 33 u.p.e.a. wyliczone enumeratywnie, na co wskazuje użycie w tej regulacji zwrotu: "podstawą zarzutu [...] może być". Przy czym ustawą o wzajemnej pomocy, na mocy jej art. 111, wprowadzono do art. 33 u.p.e.a. § 2 i sformułowano katalog podstaw zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, należności państw członkowskich lub państw trzecich, wyszczególnionych w art. 2 § 1 pkt 8 i 9 u.p.e.a. Jest poza sporem, że należność dochodzona w rozpatrywanej sprawie jest należnością, o której mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. a) u.p.e.a., tj. należnością pieniężną państwa członkowskiego wynikającą z tytułu podatków i należności celnych pobieranych przez to państwo lub w jego imieniu, przez jego jednostki podziału terytorialnego lub administracyjnego, w tym organy lokalne, lub w imieniu tych jednostek lub organów, a także w imieniu Unii Europejskiej. W egzekucji należności pieniężnych państw członkowskich zobowiązany, zgodnie z treścią art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., może zgłosić do organu egzekucyjnego wyłącznie zarzuty oparte na następujących podstawach: - niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.), - zastosowanie zbyt uciążliwego środka (art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a.), - prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny (art. 33 § 1 pkt 9 u.p.e.a.). Jak wynika z powyższego ustawodawca zawęził podstawy możliwych zarzutów w sprawach uregulowanych ustawą o wzajemnej pomocy. Jak stanowi z kolei art. 46 ust. 1 ustawy o wzajemnej pomocy, podmiot może wnieść zarzuty w sprawie jednolitego tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do dochodzenia należności pieniężnych w państwie członkowskim. Podstawą zarzutu może być (ust. 2): 1) niezgodne z treścią pierwotnego tytułu wykonawczego, na dzień wystawienia jednolitego tytułu wykonawczego, określenie: a) podmiotu, b) rodzaju oraz wysokości należności pieniężnych, c) okresu, którego dotyczą należności pieniężne; 2) określenie w jednolitym tytule wykonawczym wysokości należności pieniężnych, o których mowa w art. 42 ust. 2, niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia właściwego organu albo bezpośrednio z przepisu prawa. W art. 46 ust. 3 ustawy o wzajemnej pomocy wskazano, że zarzuty w sprawie jednolitego tytułu wykonawczego wnosi się w okresie realizacji wniosku o odzyskanie należności pieniężnych przez państwo członkowskie do organu egzekucyjnego, który sporządził jednolity tytuł wykonawczy. Zasadnie zatem Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. zwrócił Skarżącemu podanie uznając się za organ niewłaściwy. Jedynie bowiem litewskie organy są władnie zarówno pod względem procesowym jak i merytorycznym ocenić prawidłowość wniesionych zarzutów. Sąd zauważa również, że istotnym elementem postanowienia, na podstawie którego następuje zwrot podania, jest pouczenie wskazujące organ właściwego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego oraz zawierające informację, że podanie powinno być wniesione zgodnie z przepisami obowiązującymi w tym państwie. W postanowieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z [...] sierpnia 2016 r. takie pouczenie sformułowano. Odnosząc się z kolei do kwestii, które podniesione zostały w skardze skierowanej do Sądu, a mianowicie zarzutu naruszenia art. 45 § 1 u.p.e.a., z uwagi na wątpliwości, jaki faktycznie podmiot jest zobowiązany do zapłaty zobowiązania, zauważyć należy, że argumentacja Skarżącego w powyższym zakresie jest chybiona. Zgodnie z powołanym przepisem, organ egzekucyjny i egzekutor są obowiązani odstąpić od czynności egzekucyjnych, jeśli zobowiązany okazał dowody stwierdzające wykonanie, umorzenie, wygaśnięcie lub nieistnienie obowiązku, odroczenie terminu wykonania obowiązku, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnych, albo gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego. Organ egzekucyjny zawiadamia wierzyciela o odstąpieniu od czynności egzekucyjnych. W pierwszej kolejności wskazać należy, że pomyłka w nazwie zobowiązanego nie stanowi błędu co do osoby zobowiązanego. Ponadto, jak już wskazał Dyrektor Izby Skarbowej w W., przed zastosowaniem środka egzekucyjnego organ wnioskujący poprawił wniosek oraz jednolity tytuł wykonawczy wskazując prawidłową firmę zobowiązanego, tj. [...] A. zamiast [...] A. Zupełnie chybiony jest zarzut naruszenia art. 59 § 1 pkt 4 u.p.e.a. Skarżący podnosi bowiem, że wykazywał, że był jedynie przewoźnikiem towaru, a ewentualną odpowiedzialność powinna ponosić firma litewska. Odnosząc się do powyższego zauważyć należy, że kwestie zasadności zobowiązania podatkowego określonego decyzją będącą postawą prowadzonej egzekucji nie podlegają ocenie w postępowaniu egzekucyjnym. Ponadto, powołany przez Skarżącego przepis stanowi, że postępowanie egzekucyjne umarza się: gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego. Jak już wskazano wyżej kwestia błędu co do osoby zobowiązanego, jest podstawą zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, a w kwestii tej nie był właściwy prowadzący egzekucję – Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 18 ust. 2 Dyrektywy w zw. z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Przepis art. 18 ust. 2 Dyrektywy stanowi, że organ współpracujący nie jest zobowiązany do udzielenia pomocy przewidzianej w art. 5 i art. 7-16, jeżeli pierwotny wniosek o udzielenie pomocy na podstawie art. 5, 7, 8, 10 lub 16 został złożony w odniesieniu do wierzytelności, które mają ponad pięć lat, licząc od terminu płatności wierzytelności we wnioskującym państwie członkowskim do daty pierwotnego wniosku o udzielenie pomocy. Zauważyć w tym miejscu należy, że powołany przepis Dyrektywy mówi o "organie współpracującym", a nie o "organie egzekucyjnym". Organem współpracującym jest natomiast centralne biuro łącznikowe, biuro łącznikowe lub wydział łącznikowy państwa członkowskiego, do którego kierowany jest wniosek o udzielenie pomocy (zob. art. 13 pkt b Dyrektywy). Tym samym, skoro zadania w tym zakresie wykonywała Izba Administracji Skarbowej w P., jako centralne biuro łącznikowe, to w gestii tego organu pozostawała kwestia udzielenia pomocy organowi litewskiemu, pomimo upływu 5-letniego okresu. Ponadto, jak wynika z powołanego przepisu ustawodawca pozostawił organowi współpracującemu wybór, co do możliwości udzielenia pomocy, w sytuacji wskazanej w przepisie. W konsekwencji, nie sposób zarzucać organowi egzekucyjnemu naruszenie powyższej regulacji. Podsumowując, przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonego postanowienia w zakresie podniesionych w skardze zarzutów oraz przesłanek wziętych przez Sąd pod uwagę z urzędu wykazała, że postanowienie to jest zgodne z prawem, nie narusza bowiem ani przepisów materialnoprawnych, ani też przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotnym wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.