IV SA/Po 960/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędziowie WSA Donata Starosta (spr.) WSA Anna Jarosz Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi S. N. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzający ją rozkaz personalny nr [...] z dnia 2 czerwca 2017 r. Komendanta Miejskiego Policji w L.; 2. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. na rzecz skarżącego S. N. kwotę [...]zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Rozkazem Personalnym Nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., Komendant Miejski Policji w L. działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. z 2016 r., poz. 1782; ze zm.) zwolnił kom. S. N. (zwanego dalej "Skarżącym") - specjalistę Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego KMP w L., pełniącego obowiązki specjalisty Referatu ds. Wykroczeń Wydziału Prewencji KMP w L., ze służby w Policji z dniem [...] czerwca 2017 r. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ I instancji wskazał, iż Zastępca Komendanta Miejskiego Policji w L. w dniu [...] kwietnia 2017 r. wystąpił do Komendanta Miejskiego Policji w L. z wnioskiem o wszczęcie procedury zwolnienia Skarżącego ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. Organ wyjaśnił, ze łączny wymiar wysługi emerytalnej na dzień wydania decyzji wynosił: 36 lat, 8 miesięcy i 7 dni. Skarżący nabył więc prawo do zaopatrzenia emerytalnego z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej. Tym samym spełnił przesłankę określoną w art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. Ponadto Komendant Miejski Policji wskazał, m.in. na nie wykonywanie przez kom. S. N. czynności samodzielnie, absorbowanie innych policjantów Referatu ds. Wykroczeń Wydziału Prewencji do pomocy w przydzielonych mu sprawach o wykroczenia, żądanie od bezpośrednich przełożonych asysty innych policjantów Referatu w trakcie prowadzonych czynności przesłuchania stron postępowania, co wpływa negatywnie na organizację pracy całej komórki. Jednocześnie w ocenie organu I instancji Skarżący narzuca swoją wolę, styl postępowania, a także łamie określone standardy postępowania. Często nie potrafi podporządkować się dyscyplinie i hierarchiczności obowiązującej w Policji. Wielokrotne rozmowy bezpośredniego przełożonego ze Skarżącym mające na celu poprawę jakości służby nie przyniosły poprawy. W odwołaniu Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji oraz niezwłoczne przywrócenie do służby, gdyż jak twierdzi, decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa i bez uzasadnienia nadano jej rygor natychmiastowej wykonalności. W ocenie Skarżącego w rozstrzygnięciu organu I instancji znajdują się oszczerstwa i pomówienia. Podniósł, iż w sposób prawidłowy wywiązywał się z zadań, posiada szeroką wiedzę. Ponadto nie uwzględniono złożonych przez niego wniosków dowodowych, które wskazują na kierowanie się przez Komendanta Miejskiego Policji subiektywnymi i niezrozumiałymi wartościami. Jednocześnie stwierdził, że jest sprawny fizycznie i psychicznie, nie korzysta ze zwolnień lekarskich, jest w pełni dyspozycyjny, a zwalniając go nie wzięto pod uwagę względów ekonomicznych. Po rozpatrzeniu odwołania Komendant Wojewódzki Policji w P. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257; zwanej dalej "k.p.a.") utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] czerwca 2017 r. Komendant Wojewódzki Policji wyjaśnił, że decyzja o zwolnieniu ze służby z trybie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji na charakter fakultatywny i pozostawione zostało uznaniu organu. Organ II instancji nie jest uprawniony do oceny prawidłowości polityki kadrowej prowadzonej przez organ I instancji, lecz może jedynie oceniać argumentację płynącą z zasad takiej polityki w aspekcie konkretnie podjętej decyzji uznaniowej. Ustawodawca na mocy art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji umożliwia przełożonemu, w związku z koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji zadań nałożonych przepisami prawa, taki dobór kadry, aby mogła ona efektywnie realizować te zadania. Ocena organu w tym zakresie nie jest uzależniona od subiektywnych odczuć samego policjanta, co do możliwości realizacji tych zadań, czy przydatności na danym stanowisku. W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji organ I instancji wyjaśniając powody podjętej decyzji wskazał nie tylko na osiągnięcie 30 lat wysługi emerytalnej, lecz przedstawił inne argumenty przemawiające za podjęciem takiej decyzji. Wskazał, że postępowanie skarżącego dezorganizuje pracę Referatu ds. Wykroczeń Wydziału Prewencji, gdyż żąda od bezpośrednich przełożonych asysty innych policjantów tego Referatu przy przesłuchaniach, przez co odrywani są od swoich obowiązków i nie mogą wykonywać swoich zadań. Skarżący nie jest osobą komunikatywną, jego sposób wypowiadania jest niezrozumiały dla rozmówcy, przez co osoby przesłuchiwane często skarżą się na wymienionego. Przykładem tego jest zażalenie z dnia [...] kwietnia 2017 r. do Sądu Rejonowego w L., w którym strona postępowania zarzuca Skarżącemu, jako prowadzącemu postępowanie w sprawie o wykroczenie, m.in.: samowolne zmienianie treści zapisów protokołu udostępniania akt postępowania, próby zmiany treści składanego wniosku, zmiany treści wniosku w postanowieniu o oddaleniu wniosku dowodowego, odmowy pozostawienia wcześniej zanotowanej wersji protokołu i samowolne skorygowanie jego treści. Zarzut dotyczący naruszenia przez Komendanta Miejskiego Policji zasady równości jest zdaniem organu odwoławczego bezpodstawny i nieuzasadniony, gdyż na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, ze służby można zwolnić każdego policjanta, który nabył prawo do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej. Ustawodawca dopuszcza jednak sytuację, w której cześć funkcjonariuszy posiadających 30 - letnią wysługę emerytalną będzie dalej wykonywać swoją służbę, natomiast inni zostaną zwolnieni i przejdą na emeryturę. To przełożony policjanta, w ramach racjonalnej polityki kadrowej, może zdecydować, czy skorzystać z przysługującego prawa, czy też z uwagi na indywidualne cechy policjanta pozostawić funkcjonariusza w służbie. Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że Skarżący zajmując stanowisko specjalisty, na którym wymaga się realizacji zadań zarówno wykonawczych jak i doradczych winien służyć radą i pomocą innym mniej doświadczonym funkcjonariuszom, a nie absorbować innych policjantów Referatu ds. Wykroczeń Wydziału Prewencji do pomocy w przydzielonych mu sprawach o wykroczenia, żądać od bezpośrednich przełożonych asysty innych policjantów Referatu w trakcie prowadzonych czynności przesłuchania stron postępowania. Takie zachowanie wpływa bowiem negatywnie na organizację pracy całego Referatu, gdyż policjanci angażowani w taką pracę nie mogą realizować przypisanych im w karcie opisu stanowiska pracy spraw służbowych. Jednocześnie Skarżący narzuca swoją wolę, swój styl postępowania, zachowania wobec petentów, a także łamie określone standardy postępowania. Nie dopuszcza do głosu osób przesłuchiwanych, mówi podniesionym głosem, ogranicza im prawo swobodnego wypowiadania się, co wpływa na nie negatywnie, doprowadzając do sytuacji konfliktowych, wymagających często interwencji bezpośredniego przełożonego. Opinię tą organ odwoławczy oparł również o treść notatek służbowych zastępcy naczelnika Wydziału Prewencji z dnia [...] kwietnia 2017 r. oraz w dniu [...] kwietnia 2017 r. W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji Skarżący negatywnie odnosi się do poleceń bezpośrednich przełożonych, które nierzadko kwestionuje. Często nie potrafi podporządkować się dyscyplinie i hierarchiczności obowiązującej w Policji. Policjanci Referatu ds. Wykroczeń Wydziału Prewencji KMP w L. oraz pracownicy Wydziału Prewencji sygnalizowali bezpośredniemu przełożonemu Skarżącego o trudnościach we współpracy. Rozmowy bezpośredniego przełożonego ze Skarżącym mające na celu poprawę jakości służby ze strony wyżej wymienionego, nie przyniosły jednak poprawy. Organ dodał, że stanowisko specjalisty jakie zajmował Skarżący jest etatem oficerskim oraz wysokim stanowiskiem służbowym w strukturze Komendy Miejskiej Policji i od funkcjonariusza zajmującego przedmiotowe stanowisko oprócz wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych oraz stażu służby, które Skarżący spełnia, jako niezbędne wymagania w zakresie umiejętności na tym stanowisku określono: koordynację i szybkość działania, podejmowanie decyzji, planowanie i organizowanie pracy własnej, zdecydowanie i rzetelność, umiejętność pracy w zespole, samodzielność oraz umiejętność przewidywania. Ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego uniemożliwienia udziału w testach sprawności fizycznej organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z Zarządzeniem Nr 418 KGP w sprawie zakresu oraz szczegółowych warunków, trybu przeprowadzania oraz zasad oceniania sprawności fizycznej policjantów, sprawność fizyczna policjanta jest oceniana raz w roku za pomocą testu sprawności fizycznej, którym nie podlegają mężczyźni powyżej 50 roku życia i kobiety powyżej 45 roku, natomiast Skarżący w związku z ukończeniem 56 lat nie podlega testom sprawności fizycznej. Ponadto zastosowanie przepisu art. 41 ust. 2 pkt. 4 ustawy o Policji nie wymaga od organu zebrania dowodów określających ocenę sprawności fizycznej, dyspozycyjności, stanu zdrowia oraz innych dodatkowych przesłanek strony postępowania na tle innych policjantów Komendy Miejskiej Policji. W odniesieniu natomiast do argumentów dotyczących wydawanych rozkazów personalnych w przedmiocie: powierzenia obowiązków służbowych, zasadności przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego oraz zawiadomień o możliwościach popełnienia przestępstwa w KMP organ wyjaśnił, że stanowią przesłanki odrębnych postępowań. W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego S. N. zarzucił zaskarżonej decyzji rażące naruszenie art. 6, 7, 8, 9, 10, 75 § 1 i 2, 77 § 1, 78 § 1 i 2, 80, 107, 108 k.p.a. i wniósł o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającego ją rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w L. nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., a także o zasądzenie zwrotu kosztów postepowania. Skarżący przyznał, że stosunek zatrudnienia w Policji ma charakter administracyjno-prawny i każda osoba pełniąc służbę w Policji musi się liczyć z pewnymi ograniczeniami, jednak tych uprawnień nie może pozbawić policjanta podstawowych praw jakie są przypisane każdemu człowiekowi. Korzystanie z administracyjno-prawnego stosunku służby nie może doprowadzać do przekraczania norm prawnych, co w stosunku do Skarżącego miało miejsce przy bezprawnym stosowaniu art. 37 ustawy o Policji powierzając mu pełnienie obowiązków na okres dłuższy niż 12 miesięcy na stanowisku jakie nie istniało w strukturach KMP. Organ odwoławczy nie ustosunkował się do okoliczności wyrażenia zgody na podjęcie studiów podyplomowych w Wyższej Szkole Policji w S. w 2014 r., które ukończył we wrześniu 2015 r, gdy już miał 35 lat zaliczonych do wysługi emerytalnej. W tym czasie kompetencje Skarżącego były oceniane na tyle wysoko, że pomimo lat zaliczanych do wysługi emerytalnej wyrażono zgodę na podnoszenie kwalifikacji, co całkowicie obciążało budżet Policji. W podnoszeniu kwalifikacji widziano cel ekonomiczny i społeczny z uwagi na cechy indywidualne przydatne dla realizacji ustawowych zadań przypisanych Policji. Skarżący podniósł, że w aktach sprawy brak jest zażalenia z dnia [...] kwietnia 2017 r. na które powołuje się organ, co stanowi naruszenie zasady prawdy obiektywnej i zasady pogłębiania zaufania. Organ formułuje tezy, które nie znajdują poparcia w materiale dowodowym, jednocześnie pomijając kwestię złożonych przez Skarżącego wniosków dowodowych, zwłaszcza przesłuchanie policjantów Referatu ds. Wykroczeń. Skarżący podkreślił, że jest oficerem sumiennym, zdyscyplinowanym, wykazującym się umiejętnościami koncepcyjnego myślenia. Dotychczasowa służba na różnych odcinkach pracy zaowocowała wiedzą i doświadczeniem, które dają gwarancje profesjonalnej realizacji zadań służbowych przypisanych Zespołowi ds. Wykroczeń. Podkreślił również, że mając na uwadze dobro służby oraz dążąc do przyczynia się do stałego podnoszenia poziomu bezpieczeństwa i porządku publicznego niejednokrotnie swoje uwagi zgłaszał przełożonym, co miało wpływać na podwyższenie jakości służby. Niejednokrotnie policjantom doradzał jak mają postępować, aby nie popełniali błędów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia [...] stycznia 2017 r. Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu w trybie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a." – uwaga Sądu) z okresowych ocen funkcjonariusza i opinii służbowych, a także rozkazu personalnego z 2009 r. o skierowaniu do szkoły podoficerskiej w celu wykazania, że wszystkie cechy charakteru i rzekome nieprawidłowości, które są przyczyną zwolnienia Skarżącego ze służby nie istniały przed 2017 rokiem. Skarżący podkreślił, że zgodnie z obowiązującą Dyrektywą Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającą ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz. U. UE. L. 2000.303.16). zakazana jest dyskryminacja między innymi ze względu na wiek. W ocenie Skarżącego uważna lektura tak treści uzasadnienia rozkazów personalnych, jak i akt pokazuje jednoznacznie, że pewne zdarzenia ze służby Skarżącego zostały w sposób arbitralny wykorzystane i wyolbrzymione, by zachowane zostały pozory. Tymczasem niczym niezwykłym nie jest przecież, że w toku wykonywania czynności na przestrzeni lat, na funkcjonariusza składane będą skargi czy doniesienia osób wchodzących w kontakt z szeroko pojętym wymiarem sprawiedliwości. Jednocześnie organ w toku postępowania w przedmiocie zwolnienia ze służby uniemożliwił Skarżącemu wykazania, że wbrew stanowisku przełożonych, wszystkie czynności wykonywane były prawidłowo. Już sposób prowadzenia tego postępowania budził istotne wątpliwości co do bezstronności i obiektywizmu organu- przykładem niech będzie pominięcie treści notatki służbowej asp. szt. L. I. czy oświadczenie M. M., z których wynika zupełnie inny obraz postępowania skarżącego, aniżeli przyjęty przez organ. Zdaniem skarżącego zwolnienie na podstawie art. 41 ust.2 pkt. 4 ustawy o Policji musi wykazać związek pomiędzy osiągniętym wiekiem, a niewykonywaniem przez Skarżącego zadań w sposób wpływający na zdolności operacyjną służby. Takiego związku nie wykazano, co wprost wskazuje, że wydane decyzje mają charakter arbitralny i przekraczający granice uznaniowości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie ze stanowiącym materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji art. 42 ust. 2 pkt 4 ustawy o policji, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku nabycia prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej. Zaskarżona decyzja o zwolnieniu ze służby jest decyzją uznaniową i Sąd nie jest uprawniony do oceny prawidłowości polityki kadrowej prowadzonej przez organ Policji, lecz może jedynie oceniać argumentację płynącą z zasad takiej polityki w aspekcie konkretnie podjętej decyzji. Pamiętać trzeba, że Policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu, przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego (art. 1 ust. 1 ustawy o Policji). Ustawa o Policji, w tym art. 41 ust. 2 pkt 4 tego aktu prawnego, umożliwia przełożonemu, w związku z koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji zadań nałożonych przepisami prawa, taki dobór kadry, aby mogła ona efektywnie realizować te zadania. Ocena organu w tym zakresie nie jest uzależniona od subiektywnych odczuć samego policjanta, co do możliwości realizacji tych zadań, czy przydatności na danym stanowisku. Ustawodawca dopuszcza możliwość, że część funkcjonariuszy posiadających 30-letnią wysługę emerytalną będzie dalej wykonywać swoją służbę, natomiast inni zostaną zwolnieni ze służby i przejdą na emeryturę. To przełożony funkcjonariusza może zadecydować, biorąc pod uwagę wszelkie okoliczności sprawy, czy skorzystać z przysługującego prawa, czy też z uwagi na indywidualne cechy funkcjonariusza, pomimo przewidzianej wyraźnie prawem możliwości przejścia na emeryturę – pozostawić funkcjonariusza w służbie. W wyroku z dnia 2 września 2008 r., sygn. akt K 35/06 (OTK-A 2008/7/120). Trybunał Konstytucyjny oceniając zakres ingerencji ustawodawcy w sferę praw wolności funkcjonariuszy służb mundurowych, podkreślił specyfikę statusu przedstawicieli tej kategorii funkcjonariuszy publicznych w demokratycznym państwie prawnym, wyznaczoną przede wszystkim przez zakres przyznanych im kompetencji oraz szczególne warunki pełnienia służby. Swoboda ustawodawcy dotycząca ingerowania w sytuację prawną funkcjonariuszy publicznych jest znacznie większa, bo wynika z publicznoprawnego charakteru pełnionych przez nich funkcji. O ile nabycie prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji stanowi samodzielną przesłankę umożliwiającą zwolnienie Policjanta ze służby, to z uwagi na uznaniowy charakter decyzji podejmowanej w omawianym trybie przyjąć trzeba, że obowiązkiem organu Policji jest rozważenie, czy dobro służby przemawia za zwolnieniem Policjanta ze służby, czy też pomimo posiadani 30-letniej wysługi zasadnym byłoby umożliwienie dalszego pełnienia służby. Charakter decyzji wydawanej w omawianym trybie nie zwalnia organu od obowiązku przeprowadzenia prawidłowego postępowania oraz wydania decyzji spełniającej wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Organ prowadząc postępowanie, w wyniku którego ma być wydana decyzja uznaniowa ma obowiązek wypełnić określony w art. 7 k.p.a. nakaz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz określony w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz dokonania jego oceny w oparciu o art. 80 k.p.a. Wszelkie zaś istotne dla sprawy ustalenia i wnioski powinny zostać zawarte w motywach podjętego rozstrzygnięcia (art. 107 § 3 k.p.a.). Wadliwe uzasadnienie decyzji uznaniowej nie pozwala na stwierdzenie, czy przy jej wydaniu organ nie dopuścił się dowolności oraz zaniechania przy dokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy. Stanowi ono naruszenie przepisów prawa procesowego, które mają istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadniając swoje stanowisko co konieczności zwolnienia Skarżącego ze służby w Policji organ stwierdził, że Skarżący nabył prawo do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej, a za zwolnieniem go ze służby przemawia dodatkowo ocena przebiegu służby. Wskazano m.in., że postawa Skarżącego absorbuje uwagę innych funkcjonariuszy, wpływa negatywnie na pracę Referatu, a także powoduje skargi petentów, co organ ocenił jako łamanie określonych zasad postępowania. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie kwestionuje okoliczności przywołanych przez organ w zaskarżonej decyzji. Niemniej jednak w świetle przedstawionych przez Skarżącego wraz z pismem [...] stycznia 2018 r. dokumentów, rzetelność dokonanej przez organ całościowej oceny przebiegu służby powoduje istotne wątpliwości uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją rozkazu personalnego. Skarżący przedłożył kserokopię opinii służbowej za okres [...] czerwca 2006 r. do [...] maja 2009 r. ,od [...] maja 2009 r. do [...] maja 2012 r. oraz od [...] maja 2012 r. do [...] maja 2015 r., a także kserokopię ocen okresowych za okres od [...] grudnia 2004 r. do [...] grudnia 2005 r. , od [...] czerwca 2005 r. do 2006 r. , od [...] marca 2009 r. do [...] października 2009 r. Dokumenty te nie świadczą o nieprawidłowościach w przebiegu służby Skarżącego. Ponadto dokumenty te nie znajdują się w przesłanych do Sądu aktach administracyjnych sprawy, co uzasadnia podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Ponadto zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a zgodnie z art. 80 k.p.a., organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Dokonanie przez organ oceny przebiegu służby Skarżącego bez zgromadzenia omawianych dokumentów w aktach sprawy wskazuje, że postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było z naruszeniem przywołanych powyżej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Dodatkowo podnieść trzeba, że w toku postepowania Skarżący składał wnioski dowodowe mające potwierdzić nienaganny przebieg służby. Okoliczność ta została przez organ całkowicie pominięta. Organ odmawiając przeprowadzenia postępowania dowodowego stwierdził, że przedmiotem postępowania nie jest ocena jakości pełnionej służby. Niemniej jednak lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie pozostawia wątpliwości, iż zwalniając Skarżącego z Policji w związku z osiągnięciem wieku emerytalnego organ miał na uwadze dotychczasowy przebieg służby Skarżącego. Takie rozstrzygnięcie organu nosi znamiona arbitralności. Ponadto okoliczności wskazane powyżej wskazują jednoznacznie, że ocena materiału dowodowego została dokonana przez organ w sposób wybiórczy. Organ w uzasadnieniu decyzji odniósł się tylko i wyłącznie do tej części materiału dowodowego, która przemawiać miała za wolnieniem Skarżącego ze służby, pomijając całkowicie stanowisko oraz żądania zgłaszane przez Skarżącego w toku postępowania. Ponownie prowadząc postępowanie organ uzupełni materiał dowodowy o dokumenty przedstawione przez Skarżącego w toku postępowania przed tutejszym Sądem. Ponownie rozstrzygając sprawę obowiązkiem organu będzie odniesienie się do całości materiału dowodowego zebranego w toku postępowania, a następnie uzasadnienie podjętej decyzji w sposób wykluczający wątpliwości co do arbitralności podjętego rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369) orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w L. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...]. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 ww. ustawy uwzględniając kwotę wynagrodzenia pełnomocnika ustaloną na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.)